Duplicity (2009)

Ik ben deze film gaan zien met een vriendin. Na een uur in de cinema te zitten zijn we weggegaan omdat het een onbegrijpelijk verhaal is waarin je niet goed doorhebt of je in het heden of in het verleden zit.

Als ik dit cinema-uitje kon overdoen zou ik een andere film gekozen hebben.

Ik heb deze film gister gezien in de sneak preview.

Laat ik beginnen met zeggen dat ik niets gehoord had van de film voor dat ik hem voorgeschoteld kreeg in de sneak. Van de plotbeschrijving hier op Moviemeter klopt niet zo veel, dus ik zal het maar even verduidelijken.

De film draait om Ray ( Clive Owen) en Claire (Julia Roberts), twee ex geheim agenten voor verschillende veiligheidsdiensten. Als ze elkaar ontmoeten op een ambassade feestje in Dubai, worden ze ondanks dat ze rivalen zijn verliefd op elkaar. Ze besluiten het zakenleven in te gaan en aan beide kanten van twee rivaliserende bedrijven dienst te nemen in de spionagetak van het bedrijf, om zo de bedrijven tegen elkaar uit te spelen en er uiteindelijk met de bedrijfsgeheimen vandoor te gaan om die voor veel geld te verkopen. Hoe een en ander verder in elkaar zit moet je zelf maar gaan zien.

Dan de film, hoe was 'ie? De openings-scene is heel leuk gedaan, en zet meteen een mood die ik totaal niet zou omschrijven als "thriller". Eerder is Duplicity een heist movie á la oceans 11. De film werkt veel met flashbacks en flashforwards, maar is op een heel logische manier gemonteerd, waardoor iets over de helft van de film de meeste gaten in het verhaal zijn opgevuld, en ik, tegen mijn verwachting in, daadwerkelijk erg benieuwd was hoe het verhaal afliep. Hoewel de romantische scene's soms ietwat langdradig zijn, en het verhaal rond drie kwart van de film een beetje inzakt, maakt het onverwachte einde een hele boel goed.

Zoals ik al zei, montage is een heel belangrijk element in de film, en voegt wat leuke elementen aan de film toe. De openings-scene is daar een goed voorbeeld van, maar op meerdere momenten in de film zitten er kleine montage momenten in de film die mij visueel wel aanspraken. De acteer prestaties zijn degelijk, al moet ik zeggen dat ik van acteurs van dit formaat een stuk meer verwachtte. Zeker Clive Owen, alhoewel hij een beetje lijdt aan het Christopher Walken syndroom van het aannemen van de beste tot de meest gruwelijk slechte rollen, kon voor mijn gevoel een stuk beter. Maar ook Julia Roberts heb ik wel beter zien acteren. Tom Wilkinson als Howard Tully had een leuk filosofisch moment.

Al met al is Duplicity een prima film om je vriendin mee naar toe te nemen, of een keer te huren, maar een must-see is het niet. Daarvoor vervalt het teveel in niet originele stereotypen en paden uitgesleten door het heist-genre zoals die is neergezet door Oceans eleven en zijn opvolgers.

2.5 uit 5 sterren.

Nogal onevenwichtig. De film begint erg lollig, maar gaat al snel op een te gezapige toon over en vindt het maar zelden de juiste scherpe toon terug. Daarbij is de relatie tussen Robert en Owen vanaf seconde één totaal oninteressant. Geen chemie, niet spannend en behoorlijk voorspelbaar.

Jammer, aangezien het gegeven zich uitstekend leent voor een interessante heist/romantische/bedrijfsspionage/maatschappij kritische film. Nu is het een beetje van alles en een beetje van niks.

2*

Heb zojuist deze film gezien en moest constant aan een boek denken wat ik eens had gelezen. Ben na de film mijn kast gaan uitpluizen en vond daar het boek van Joseph Finder genaamd Paranoia. Het kan bijna niet anders dan dat deze film gebaseerd moet zijn op dit boek. Het boek gaat iets anders, maar de grote lijnen zijn identiek. Tony heeft of het kopieerapparaat gebruikt of Joseph betaald voor dit verhaal.

Wat betreft de film. Ik vond het een beter dan gemiddelde film. Was af en toe inderdaad lastig te volgen, maar dat vond ik ook wel het mooie van de film. Geen hap klare brokken, maar zelf ook wat nadenken. Voor de rest allemaal goed geacteerd. Ik heb me vermaakt.

3,5*

Duplicity was een heel vermakelijke, originele en intelligente spionagefilm met een satirisch ondertoontje, en bleef constant boeiend.

Er zit nauwelijks echt 'spanning' in de film en een thriller is het zeker niet, maar daar draait het ook niet om. De film steekt slim in elkaar en de regisseur weet je constant op subtiele wijze te verrassen. De dialogen zijn vlot, geestig en origineel en de acteurs doen prima werk. Vooral de bijpersonages, zoals de rivaliserende CEO's, zijn leuke karikaturen die nergens echt te ver gaan.

Het verhaal op zich, met veel onderling bedrog, afluisteren en undercoveroperaties, is (opzettelijk) overdreven ingewikkeld en moet je ook zeker niet te serieus nemen, maar de uitvoering is goed met flashbacks die je steeds op het verkeerde been zetten en je keer op keer weten te verrassen zonder 'goedkoop' aan te voelen.

Er is duidelijk chemie tussen Roberts en Owen, en het liefdesverhaaltje van de film is ook best origineel en in tegenstelling tot veel 'romantische thrillers', waarbij het een geforceerd aanhangsel is, wordt het verweven met de plot; de hoofdpersonen merken constant dat ze elkaar niet kunnen vertrouwen in hun relatie doordat ze leven als spionnen, en dit was best grappig. Jammer genoeg blijft de regisseur dit iets te lang benadrukken en verzandt de film op een gegeven moment zelfs in een clichématig moralistisch lesje.

Aan het eind verdrinkt de film jammer genoeg in een overdaad aan plotwendingen en begint het hele gedoe van 'wie bedriegt wie' nogal in de herhaling te vallen. De film is dan ook ronduit lang voor dit genre (twee uur) en had best een halfuur korter mogen duren.

Al met al een knap staaltje werk van Gilroy dat stukken beter was dan ik verwacht had, alleen een beetje jammer van het einde. 3.5*

Vreemd dat juist deze film zo laag scoort.

Hij zit toch vele malen beter in elkaar dan de meeste thrillertjes of heistfilms met een grote cast.

Alleen al het idee dat bedrijfsspionage tegenwoordig ongeveer op hetzelfde niveau staat als nationale spionage is slim en eigenlijk niet eerder vertoond.

Het verhaal heeft ook leuke twists en turns die voor een keertje niet helemaal gebaseerd zijn op plotfouten maar naar het einde toe wordt de film wel wat te slim voor z'n eigen bestwil. Je begint te denken 'oei, hadden ze er maar eerder een einde aan gebreid'.

Verder doet Roberts het zoals altijd goed maar die Owen kan ik nog steeds niet heel erg waarderen.

Beetje moeilijk te beoordelen. Enerzijds kijkt Duplicity best makkelijk weg en is het een redelijk swingend in beeld gebrachte prent met een sensuele score (die Spaanse gitaren!), maar anderzijds is het allemaal zo onevenwichtig dat mijn interesse nog voor de helft van de film tanende was.

De twists & turns stapelen zich zo snel op dat je er al na een uurtje gaat over struikelen waardoor het me geen barst kon schelen wat nu de outcome ging zijn. Alsof Gilroy zegt: en tóch zal je het einde niet zien aankomen, wat ben ik slim he?

Ook de toonwisselingen verlopen niet altijd even lekker: Waarom heeft niemand op de set Paul Giamatti eventjes apart genomen om te zeggen dat ie niet in een Will Ferrell-film zit? Me nog nooit zo zitten ergeren aan de man, terwijl hij nochtans een stukje kan acteren. Julia Roberts en Clive Owen vinden het evenwicht beter, hoewel ze evenmin schitteren.

Op zich is Duplicity nog een fijne caper movie maar jammer genoeg rijdt ie zich in mijn ogen compleet vast in plotwendingen en andere ongein. Dikke 2,5* dan maar.

Eerste uur is uitstekend en ik had goede hoop een nieuwe Michael Clayton in handen te hebben (nog altijd één van m'n favoriete films van de afgelopen jaren), maar Duplicity is te gewild vlotjes en het tempo van 1 twist per 10 minuten gaat op den duur behoorlijk vervelen.

Owen mag ik toch altijd wel graag zien in dit soort films, wat een heerlijke uitstraling heeft die man. Giamatti maar met name Wilkinson zien we eigenlijk wat te weinig, maar het is vooral het net even te slimme scenario dat de film uiteindelijk de das om doet.

Al met al niet onaardig, maar hier had meer in gezeten. Net aan 3*.

Had een veel spannender verhaal verwacht. Het zijn goede acteurs maar vond de film echt tegenvallen. Beetje langdradig.

Goede Romantiek film, ik vond niet echt thriller film...Wel is het verhaal lastig te volgen..laatste slot dat begreep ik goed verhaal

Goede bekende acteur! Clive Owen en Julia Roberts spelen goed..

Aardige film iets wat vergezocht en bij vlagen verwarrend en soms saai, maar toch aanvaardbaar om de film tot het einde uit te zitten, je wilt immers weten hoe dit samenraapsel eindigt nietwaar.

Redelijke film, ik vind Ms Roberts en Mr Owen wel een geinig stel en het scenario is best aardig.

Het geflits door de tijd vind ik wat minder en de film is hier en daar wat langdradig.

2½ sterretje

Aardige film over bedrijfsspionage waarin twee medewerkers twee bedrijven tegen elkaar uitspelen. En dat het hier om produkten gaat als shampoo en pizza, maakt het wellicht niet erg geloofwaardig, maar wel des te leuker. Stijlvol in beeld gebracht, mooie locaties en ook de twee leads doen het oke. Wel een beetje te lang, en alhoewel de twist op het einde leuk is, is het ook wel een gemakkelijke oplossing.

Niemendalletje, ik weet het. Omdat ie geregisseerd is door Tony Gilroy, maker van Michael Clayton en schrijver van The Bourne Quadrilogy -en tevens regisseur van het laatste deel- ben ik misschien een beetje bevooroordeeld in positieve zin maar de film is redelijk vermakelijk.

Het wordt gewoon nergens echt een hoogvlieger, dat heeft Duplicity gewoon niet in zich. Als komedie veroorzaakt ie een grinnik en een glimlach maar zorgt nooit dat ik in een deuk lig. Het bedrijfsspionageplot zou niet misstaan hebben in een degelijke thriller waar Gilroy, getuige Michael Clayton, wel degelijk toe in staat is. Het leek een voorproefje of een concept maar het is echt niet genoeg voor een degelijke film.

Wel voor een vermakelijke. Maar hoe goed het plot ook in elkaar steekt en de acteurs op elkaar inspelen, komt zelfs de ontknoping niet tot zijn recht, helaas.

Erg jammer. Maar boeiend genoeg voor een keertje, zeker wegens de vertelvolgorde.

Een soort Mr. & Mrs. Smith (2005) maar dan in het bedrijfsleven. Juist dat aspect (het bedrijfsleven) kwam bepaald niet overtuigend over. Om het boeiend te houden worden er zoveel draaien aan het verhaal gegeven dat je de draad (wie werkt nu weer waar en spioneert voor wie) snel kwijt bent als je aandacht even verslapt. Of misschien moet je juist verstand op nul zetten en het over je heen laten komen.

Hoe dan ook een film dat heel matig uitgewerkt is met een onrealistische basis en evenzo onrealistische en bijna ontelbare twists. Wel vermakelijk, maar flinterdun en erg onzinnig. Ruim 2* vooral vanwege het vermakelijke aspect. Had beter gekund.

Het om elkaar heen draaien in de Drama / Romantiek film "Closer (2004)" beviel Clive Owen en Julia Roberts schijnbaar zo goed, dat ze het nog eens overdoen in deze vermakelijke Misdaad / Romantiek film.

In dit verhaal draait het om Ray Koval (Clive Owen) en Claire Stenwick (Julia Roberts), die na hun mooie carrières bij de Amerikaanse en Britse geheime diensten, waarin ze elkaar zowel letterlijk als figuurlijk tegen het lijf liepen, overgestapt naar bedrijfsspionage. Dan zien ze een gouden kans: kunnen ze hun respectievelijke bazen niet bedriegen en er vandoor gaan met een enorme som geld ? Waarna al snel de vraag rijst of ze elkaar wel kunnen vertrouwen.

Het charmante verhaal zit best leuk in elkaar en weet ook wel te boeien, maar wordt wel onnodig ingewikkeld verteld (mede door tijdsprongen en plotwendingen), waarbij de vraag steeds is wat gemeend is en wat gespeeld. De sterke chemie tussen Clive Owen en Julia Roberts is een pluspunt, waarbij ze allerlei slimme trucs uithalen die effectief in beeld worden gebracht. Ondanks dat ze elkaar voor geen cent vertrouwen in het verhaal, voelen ze zich wel gigantisch tot elkaar aangetrokken en dat was natuurlijk zeer clichématig.

Buiten de bekende Clive Owen en Julia Roberts, zien we verder ook de bekende acteurs Tom Wilkinson (in de rol van Howard Tully, die de CEO is van "Burkett & Randle") en Paul Giamatti (in de rol van Richard "Dick" Garsik, die de CEO is van "Equikrom").

Al met al leuk om eens gezien te hebben deze Misdaad / Romantiek film en dan vooral vanwege de sterke chemie tussen Clive Owen en Julia Roberts, die deze film volledig dragen.

Inderdaad, ik heb gelijk gekregen, zelfs na het herbekijken van deze film blijft het een rommeltje.

Zit veel te ingewikkeld in elkaar!!

Saaie, slaapverwekkende film met een warrig verhaal, ook wat betreft de chronologie. Geen idee wat hier de bedoeling van was. De cast was goed en daar is zo'n beetje al het positieve mee gezegd. Ook totaal sfeerloos, wat er zelfs met het komisch bedoelde muziekje niet beter op werd. Misdaad / Romantiek? Helaas, volgens mij heb ik een andere film gezien.

Op het randje.

Zjuul en Clive Owen redden het schip wat elke keer bijna zinkt - en waarom? omdat de regie op een te flauwe manier probeert een te zwak plot op te leuken. Sowieso moet je in dit genre al echt iets goeds te brengen hebben om indruk te maken, en ook deze keer weer is het probleem gewoon vooral dat er te weinig bloody doors zijn om ergens vanaf te blazen. En dan wordt het dus flauw en langdradig, en dat kan je dan wel proberen te verbloemen door gehannes met de tijdslijn maar daar wordt een film zo ongeveer nooit beter van.

Zjuul en Clive doen overigens nogal een herhaling van hun karakters in Closer (2004). Ook dat is gewoon een slordig foutje van de regie vind ik eigenlijk, als je je huiswerk doet zoals dat hoort dan voorkom je dat soort dingen.