The Hunchback of Notre Dame (1996)

Helaas heb ik de Nederlandse versie gekeken, al moet ik erbij zeggen dat ik niet van plan ben me in de nabije toekomst eens aan de Engelse versie te bezondigen. Daarvoor gaf de film te weinig aanleiding.

Het verhaal van Victor Hugo is gelukkig niet compleet 'verDisneyd', wat soms angstige en intense scenes oplevert. Maar dat is toch wel een beetje het enige positieve wat ik kan opmerken.

Niet geweldige animatie, zeer matige liedjes, al met al niet een klassieker zoals je misschien mocht verwachten... 2*.

Een klein meesterwerkje van Disney.

Het is vooral de animatie die overweldigend is. Hoe zij Notre Dame tot leven wisten te brengen op tekenpapier, is één van de knapste stukjes animatiewerk uit het hele Disney oeuvre. Ook de aanloop naar de credits is adembenemd. Een prachtig opgebouwde openingsscene. Dan blijft het allemaal maar wat aanmodderen. Hier en daar eens een leuk grapje door de standbeelden, maar ik miste toch wat de Disney magie, dat komt dan vooral door het wel erg donkere verhaal. Soms eigenlijk te gruwelijk voor kinderen. Ook lijken de nieuwste Disney personages wel last te hebben van een hoop arrogantie (Esmeralda, Phoebus, Hercules). Na eigenlijk het mooiste 1ste kwartier ooit in een Disney film, blijkt de film eigenlijk lang niet zo overweldigend. Naast "Hellfire" en het aanstekelijke "A Guy like You" en het knappe einde valt er eigenlijk weinig te beleven in dat laatste uur. 3.5*

Toch misschien wel het mooiste wat Disney heeft gemaakt na Pocahontas. En deze is dan toch ook al meer dan 10 jaar oud

Dit is een van de laatste goede titels uit de lange rij Disneyclassics. Het verhaal vertedert en de soundtrack is prima in orde, evenals het verhaal. Het verschrikkelijke vervolg direct overslaan. Goed.

Vreselijke verkrachting van het fenomenale boek van Victor Hugo. Hugo's 'Notre-Dame de Paris' was het schitterende verhaal van het gespuis in het Middeleeuwse Parijs: zakkenrollers, bedriegers, dronkenlappen, hoerenlopers, oplichters, priesters met losse handjes én een misvormde jongeman die door iedereen wordt uitgelachen, maar diep binnenin een enorme passie toont voor een zigeunerin die al zowat met half Parijs heeft geslapen. Wat maakt Disney hiervan? Een kleurige kermis van zingende waterspuwers. En de film heeft zelfs nog een happy end! (Het boek bevat een heel grimmig einde: Esmeralda wordt opgehangen, Frollo stort te pletter van de toren en Quasimodo pleegt zelfmoord.) Neen, Disney: je bewerkingen van kinderverhalen (The Lion King, Jungle Book, ...) zijn schitterend, maar hier heb je een (volwassen) literair meesterwerk compleet om zeep geholpen. (Als ik nu iemand spreek over het boek van Victor Hugo, denkt iedereen dat dat een verhaal is voor kleine kinderen.)

Ik vind het boek en de films met Lon Chaney, Charles Laughton Anthony Quinn en Anthony Hopkins natuurlijk veel beter en als ze het originele verhaal doen van Victor Hugo te heftig is voor kleine kinderen. Wat in het boek zit en die andere films met het stukje dat Quasimodo van zijn meester Frollo, Esmeralda moest ontvoeren en dat Quasimodo gevangen wordt genomen en dan zijn straf krijgt mocht er wel in. Alleen dat hij zijn straf krijgt met die zweepslagen hoeft er niet bij. Dat is veel te erg voor kinderen. In het echte verhaal wilden ze Esmeralda ophangen vanwege een moord die zij niet had gedaan. In de tekenfilm wilden ze haar op de brandstapel zetten. In het echte verhaal gingen Esmeralda en Quasimodo dood. Maar voor de kleine kinderen is dat natuurlijk niet leuk en ook veel te dramatisch. De Notre Dame vind ik wel zeer goed getekend samen met de klokken. Dus geef ik het een 3,0

En Frollo gaf het kind een gruwelijke naam, een naam die"Halfgevormde" betekende

Ik was daarstraks aan het zappen en kwam toevallig bij deze Klokkenluider van de Notre Dame uit. Ik had de film vroeger al wel een aantal keren gezien maar het was geen van mijn favoriete Disneys. Uit jeugdsentiment toch nog blijven zien en uiteindelijk snap ik niet waarom ik de film zo slecht vond.

Gelukkig is de film nog in de ouderwetse tekenstijl. Iedereen vind het Pixar zo fantastisch maar ik ben op dat gebied nog lekker old-school en ik ben er nog trots op ook. Ik kan me echt niet voorstellen dat je digitale tekeningen verkiest boven dit? De straten van Parijs, de personages, de Notre Dame zelf... Alles is tot in de puntjes uitgewerkt wat resulteert in gewoon al een dikke voldoende voor de tekenstijl zelf. Iets wat ook een dik pluspunt is, zijn de nummers. De zigeunernummers zijn lekker kleurrijk en catchy maar de beste in heel de film zijn toch zonder twijfel die van Frollo. Lekker bombastisch en episch. Ook dat het zich in de Notre Dame zelf afspeelt geeft net die extra sfeer aan de nummers.

Ik ken het originele verhaal van Victor Hugo niet en de andere verfilming die ik ooit heb gezien, Notre Dame de Paris is te lang geleden om te vergelijken met deze. Dat neemt niet weg dat ik het vermoeden heb dat ze niet compleet heel de boel hebben veranderd want daarvoor is Frollo nog te duister voor Disney. Hij staat nu in ieder geval wel ergens vanboven in mijn lijstje van favoriete Disney schurken want vooral naar het einde toe zijn de scènes met hem en Quasimodo werkelijk fantastisch. Jammer genoeg wordt dat soms wel teniet gedaan door de waterspuwers die vooral op het einde teveel in beeld komen. Hun humor kwam meer tot zijn recht wanneer ze op onverwachte momenten ineens iets zeiden.

Kleurrijke personages, goede nummers en een prachtige tekenstijl. Ik kan hier gewoon niet minder dan 4* voor geven plus een verplichting aan mezelf om die andere Disney klassiekers eens te herzien.

4*

Viel me nog mee.

Deze ooit gezien "in de bus", op de terugreis van Parijs. Geen al te beste omstandigheden.

Grote nadeel blijven wat mij betreft de overvloedige liedjes. Aan de algemene reacties te zien storen de meeste anderen er zich ook aan, al zie ik weinig verschil met andere Disney films om eerlijk te zijn. Ze zijn bijna continue aanwezig, momenten zonder zang (en zeker zonder muziek) zijn eerder schaars.

Leuk dat het eens een wat duisterder verhaal is. Uiteraard nog steeds niet vergelijkbaar met het origineel, maar ivm andere Disneys zitten er toch wat ruwere kantjes aan.

Wat ik het boeiends vond was dat men eindelijk met schaduwen begon te werken in deze film. Nog steeds wat aarzelend en in sommige scenes duidelijker (vooral snachts maakte men er zich nogal makkelijk vanaf), maar in deze film zijn de personages duidelijk minder vlak vormgegeven. Animatie zelf lijdt er een klein beetje onder, hoewel dat wat mij betreft helemaal niet erg is.

Verder een aantal leuke scenes, vooral de kermis in het begin. zelfs wat interessante montage (de dansend plein steeds van een niveautje hoger gezien in een cut of 3-4). Zulke filmische zaken zou ik graag meer zien.

De sidekicks krijgen minimum screentime, enkel het hoofdpersonage zelf is te flauw. Je ziet dat ze duidelijk moeite hadden om "het vreselijke monster" op een aanvaardbare (lees schattige en verkoopbare) manier vorm te geven.

Muziek is voor mij weer de grootste domper, maar in deze film zit een hoop progressie.

2.0*

(Review van Nederlandstalige versie)Net als Hercules een film die ik in mijn jeugd niet gezien heb en nu toch eindelijk eens de kans kon geven. Mijn kritiek op eerstgenoemde was voornamelijk te vinden in wat misplaatste humor, matige liedjes en wat simpele animaties. Deze film heeft in het animatie-departement gelukkig een stuk meer te vertellen, terwijl ook de liedjes van grootse klasse zijn. Het enige echt grote minpunt voor mij zijn toch echt de waterspuwers, die vanzelfsprekend in de film gestopt zijn om de aandacht af en toe af te leiden van het vrij zware en soms duistere verhaal. Ze zijn vervelend en niet grappig en verpesten de complete sfeer.

Rechter Frollo daarentegen is een perfecte slechterik die door zijn religieuze fanatisme toch een stuk angstaanjagender overkomt dan andere Disney-schurken die in de meeste gevallen alleen op macht uit zijn. Hel en verdoemenis zou ik mijn kinderen niet meegeven in de opvoeding, maar het zorgt voor mooie duistere scenes (en een prachtig lied). Een ander personage wat opviel, was toch wel Esmeralda: een van de weinige keren dat een Disney personage echt wulps en sensueel over komt (de rondingen zijn iets 'realistischer' dan bij andere Disney werkjes).

De soundtrack is op het lied van de gargoyles na erg mooi en bombastisch. Het script is een stuk aangepast ten opzichte van het originele verhaal (waar Esmeralda doodgaat en Quasimodo zich naast haar lijk vlijt om vervolgens te sterven van de honger), maar voldoet uiteindelijk wel (al blijkt wederom dat de blonde held het meisje weer krijgt in plaats van het vriendelijke monster). Uiteindelijk is het ietwat zoetsappig, maar het werkt na alle kommer, kwel en dood weldegelijk. Terecht een Disney-klassieker.

Gevaarlijk om dit te willen verfilmen voor Disney. Het verhaal is niet echt geschikt voor kinderen, maar gelukkig raakt Disney er nog wel weg mee. Alleen moet het daarom het verhaal wel een beetje (veel) bijschaven. Een film met gemengde gevoelens. Enkele mooie liedjes, originele sidekicks en prachtige shots. Het geheel is echter wat te geforceerd. Niet per se een slechte Disney, wel een buitenbeentje.

De buitenkant van de Notre Dame was trouwens heel mooi gedaan, maar ik had toch wat liever gezien dat er gespeeld werd met de beelden, meer shots van in de Notre-Dame, iets meer visuele spitsvondigheid in de klokkentoren, ... Er zijn zoveel kansen blijven liggen om echt creatief uit de hoek te komen. Dit is gewoon een verfilming van het bekende verhaal van Victor Hugo, weliswaar voor kinderen dit keer.

Heel goede Disney. De eerste keer dat ik hem zie, maar toch bevalt hij nog uitstekend. Eigenlijk juist omdat hij veel serieuzer en wreder is dan ik van de meeste Disneys gewend ben. Had af en toe zelfs niet het idee naar een kinderfilm te kijken. Niet al te veel schattige grappige diertjes en lieve liedjes, en ook de humor is niet al te flauw, maar werkt best goed.

Misschien dat de personages iets te vaak in zingen uitbarsten (het bijna geheel gezongen intro van de film had ook niet per se gehoeven), maar de liedjes waren dan wel weer mooi en ook weer vrij serieus van aard. Zoals het nummer in de kerk van Esmeralda.
Geslaagde schurk, hij is erg goed en vloeiend geanimeerd, en ook de stad en de Notre Dame zelf zagen er prachtig uit. De computereffecten waren wel, zoals wel vaker bij Disneys uit die tijd, iets teveel out of place in vergelijking met de look van de rest van de film.

De boodschap is simpel en wellicht cliché, maar het werkt wel erg goed. Had zelf eigenlijk gedacht dat Esmeralda en Quasi met elkaar zouden eindigen. Nu is het toch weer het mooie meisje en de knappe man, maar ach. Daar valt mee te leven.
Een van de beste Disneys die ik gezien heb in mijn terugkijk-project!

4*-4,5*

Nog steeds genietbaar.

Gisteren eens herzien, na een jaar of tien. En wat doet het deugd, van tijd tot tijd eens een Disney zien. Dat nostalgische gevoel blijft heerlijk.

Van de film zelf wist ik niet heel veel meer. Het begin maakte indertijd indruk op me, maar was ik helemaal vergeten. Gisteren zat ik dus vanaf de beginscène aan het beeld gekluisterd.

Het eerste half uur is het beste. Dan kent het af en toe een minder momentje, waar het tempo wat inzakt. Er zitten ook veel liedjes in, meer dan een "gewone" Disney, denk ik.

De climax staat ook nog steeds als een huis. Lekker veel spektakel op een toffe locatie.

De stemmen zijn niet altijd even goed gecast, vind ik. Vooral Demi Moore vind ik niet echt de juiste stem hebben. De stem van Frollo is het beste gecast en doet me een beetje denken aan Jeremy Irons' truukje in The Lion King.

Hoewel het visuele spektakel mooi gebracht wordt, is de getekende animatie niet altijd even mooi. Disney heeft alleszins al betere animatie afgeleverd.

De soundtrack is wel heel mooi. Het klinkt allemaal lekker bombastisch en past perfect bij het uitzicht van de Notre Dame.

The Hunchback of Notre Dame is een genietbare Disneyfilm, die steunt op een tragisch verhaal, een goeie bad guy, bombastische muziek en (voor sommigen, toch) een lading nostalgie.

3,5

Een leuke Disney, weer een kleine verbetering, na het erg tegenvallende Pocahontas.

Quasimodo zelf vind ik niet al te sterk uit de verf komen. Het moet een soort van "vreselijk monster" voorstellen, maar dat valt reuze mee. Ik vond het personage zelf ook niet bijster leuk of sympathiek. Het hangt er allemaal een beetje tussenin.

Gelukkig heeft hij een paar stenen sidekicks, die wel grappig zijn en deze Hunchback of Notre Dame voorzien van de nodige humor. Verder is het op momenten opvallend kleurrijk en mooi vormgegeven. De kermis om de Notre Dame heen ziet er aantrekkelijk uit, maar ook de Notre Dame zelf ziet er van de buitenkant zeer mooi uit.

Wel wordt er in deze Disney ontzettend veel gezongen. Dat gebeurt in meerdere Disneys, maar dit spant wel de kroon, en hadden best een paar nummers minder mogen zijn. Al met al is het echter behoorlijk genietbaar en best vermakelijk. Zeker niet slecht dus.

3,0*

Een dag nadat ik het vreselijk saaie Pocahontas had herzien was het de beurt aan deze Hunchback of Notre Dame. Gelukkig al een heel wat aangenamer film. Sterker, gewoon een hele sterke Disney.

Alles wat Pocahontas miste, heeft deze Hunchback. Het plot spreekt aan, de hoofdrolspelers wekken sympathie op, de humor is voldoende en de climax mag er zeker wezen. Vooral het prachtige uitgezoomde shot van de belegering van de Notre Dame mag er wezen. Maar de film moet het vooral hebben van goed uitgewerkte hoofdrolspelers. Althans, Quasimodo, Esmeralda en Frollo (sterke Disney schurk, zo zie ik ze graag). Phoebus had iets beter uitgewerkt mogen worden. De enorme haat van Frollo tegen de zigeuners deed me overigens wat aan Hitlers aversie tegen de Joden denken. Blijft toch bizar dat er mensen waren (en helaas ook nog zijn) die een heel ras kunnen haten.

Verder is het opvallend dat de film vrij duister en hard is. Ben ik niet echt gewend van Disney, maar het werkt wel. De weergave van de film mag er dan ook zijn. De Notre Dame ziet er prachtig uit, de vele shots vanuit Notre Dame op de wereld zijn erg mooi en ook zijn de karakters knap geanimeerd. Een hele verbetering met de vorige film Pocahontas.

Wel weer storend (net als bij een aantal andere Disneys) is het overmatige zingen. Het openingsnummer mocht er wezen, de rest is weinig memorabel. Maar het is wel een erg sterke film geworden. Voorlopig komen de beste Disneys uit eind jaren 80 en de jaren 90 voor mij.

4* (was 3,5*)

Er zijn vijf Disneyfilms die tot mijn favorieten behoren: Beauty and the Beast, Aladdin, The Lion King, Tangled en The Hunchback of the Notre Dame. Die laatste heeft een zodanig onterechte gemiddelde score dat ik het niet kon laten deze film een bespreking te geven.

Wie De Klokkenluider gezien heeft, zal niet kunnen ontkennen dat deze tekenfilm afwijkt van de andere animatiefilms uit de Disneystal: geen prinsen en prinsesjes, geen mooie kastelen met prachtige landschappen, en (godzijdank) geen zingende schattige bosdiertjes. Inplaats daarvan krijgen we één van de donkerste films die het huis van de muis geleverd heeft, op de geflopte film The Black Cauldron na.

Het verhaal zal u wel niet onbekend zijn: Frollo moet zich ontfermen over Quasimodo, een "halfgevormd" (zoals zijn naam in het Latijn wil zeggen) kind die wegens zijn afzichtelijkheid in de klokkentoren van de Notre Dame moet blijven leven. Quasi leeft een geïsoleerd bestaan: hij maakt fantasievrienden met drie waterspuwers, houdt zich godganse dagen bezig met het maken van miniatuurbeeldjes en kent élke kerkklok van buiten. Zijn leven krijgt een andere wending wanneer hij de mooie zigeunerin Esmeralda leert kennen...

Waar deze film vooral op bekritiseerd werd, was dat de Disneyversie te veel afweek van het oorspronkelijk verhaal van Victor Hugo. Een belachelijk berisping, aangezien Disney doorheen de sprookjes van Grimm ook steeds diens films heeft aangepast voor alle leeftijden.
Daarbij heeft deze animatiefilm meer ballen aan het lijf dan eender ander Disneyproduct. Hoewel het oorspronkelijke verhaal werd verzacht, toont De Klokkenluider nog steeds een wereld van machtsmisbruik, vernedering en discriminatie. Daarbij komen nog steeds veel zaken aan bod die kinderen niet meteen zullen begrijpen: de stenen vriendjes die louter ingebeeld zijn, de booswicht die zijn verlangen voor Esmeralda probeert te onderdrukken, het Christendom, ...

De liedjes zijn daarbij best te pruimen. Niet even memorabel zoals in Aladdin of Beauty and the Beast, maar ze voegen wel toe aan het verhaal. Hell Fire, bijvoorbeeld, laat de "gevoelige" kant van Frollo zien: hij is geen oppervlakkige tiran, maar wordt ook geleid door emoties. Out There, ten tweede, laat een contrast zien tussen Frollo en Quasimodo: van donkere ideeën naar vrolijkheid en enthousiasme.

Mijn docent animatiefilm zei ooit eens dat er Disneyfilms zijn waar de slechterik de kijker helemaal niet raakt, waarbij hij De Klokkenluider als voorbeeld gaf. Onzin, zo lijkt me: Frollo komt in het begin over als hoe een tiran hoort te zijn: kalm en instrumenteel rationeel. Naarmate de film vordert begint de booswicht meer en meer zijn beheersing te verliezen, tot ie volledig doorslaat. De man raakt je, zij het op een manier van walging. Er zijn inderdaad Disneyfilms waar de vijand zeer vlak is (Maleficent in Sleeping Beauty), maar dat is bij De Klokkenluider allesbehalve.

Ook de andere personages zijn goed uitgewerkt: Quasimodo is de halfgevormde verlegen goedzak die het hart op de juiste plaats heeft. Esmeralda is, door steeds zich te moeten verbergen voor de zigeunerhaters, geen katje om zonder handschoenen aan te pakken. Phoebus is de charmante optimist die het ongeluk heeft gekregen een verkeerde man te dienen, en de drie standbeelden ten slotte zorgen voor de komische noot. Volgens mij is er geen enkel overbodig personage in de film; iets wat ik van weinig andere Disneyfilms kan zeggen.

Net een halfje minder omdat The Hunchback nét niet zo memorabel is als de vier voorgenoemde, zij het door de minder aanstekelijke nummers. Desalniettemin het (her)bekijken waard: met het donker karakter, de vele sterke scènes en de interessante personages moet je 'm zeker gezien hebben. Neem daar ook nog eens de prachtige animatie bij en we kunnen niet anders zeggen dat The Hunchback een zeer goeie animatiefilm is.

De sequel laat je beter in de kelder, deze brengt niets bij aan de originele tekenfilm.

Toch een lichte tegenvaller. Na het geweldige openingslied met die uithaal op het eind vallen de andere liedjes nogal tegen, een beetje zielloos, gewoontjes en saai. En als je dan bijna een halfuur met liedjes hebt gevuld is het soms even doorbijten.

Het verhaal zelf is wel prima, de personage's leuk, de animatie erg knap (al is de mix met CGI soms erg lelijk) en ook heeft de film de volwassen toon van de andere films uit dat decennium. Vooral het enorme productiebudget van de film is wel terug te vinden in de film. Dat festival aan het begin ziet er heerlijk uit.
Wel vielen enkele scènes tegen doordat deze heel snel werden afgeraffeld (Bij die molen en in het zigeunerhol). Frollo is een prima vijand, zeker tegen het eind, maar zeker in het begin zag ik het kwade van hem nog niet eens in. Een wat strenge meneer, maar meer niet.

Vooral door de liedjes een half puntje verlaagd, 3,0*.

Goede film. Na herzien is dit toch wel echt een goede film. Beter dan The Lionking maar wat minder dan andere Disney's zoals bijv. The Black Cauldron.

Net als bij The Lionking word hier een vrij serieus onderwerp behandeld en zit de film erg vol met boodschap maar weer maken ze dezelfde fout; ze stoppen er een paar vreselijk irritante figuren in en maken sommige scènes heel erg druk. Dat is heel erg jammer.

De liedjes in het Engels vielen wel mee en waren toch wel erg mooi. De muziek van Alan Menken heb ik altijd al mooi gevonden en het dramatische effect kwam nu ook weer goed naar boven.

De handgetekende animatie was wel mooi getekend. Alleen is het weer niet bepaald een Disney-achtige tekenstijl. Alleen de priester vond ik heel erg op Dallben (The Black Cauldron) lijken. En ik vond met het blote oog een "easter-egg"; ik zag Belle namelijk heel duidelijk lopen. Wel vind ik het erg jammer dat ze af en toe 100% zeer knullige computeranimatie gebruiken en de film weer met de computer is ingekleurd. De olieverf achtergronden zijn wel weer erg mooi en het gesteente en de duistere kleuren doen me erg aan de achtergronden van The Black Cauldron denken.

De nogal kerkelijke boodschap in de film is een van de redenen waarom ik hem nu toch wel best goed vind. Ik ben namelijk Christen en vind de boodschap erg duidelijk. Soms herken ik me ook erg in Quasimodo, niet dat ik gebocheld ben of zo maar je weet wat ik bedoel.

Frollo is een bijzonder goede slechterik. Zijn lied Hellfire is ook erg mooi.

Al met al een mooie film die een erg aangrijpende boodschap heeft met goede muziek, maar helaas ook een beetje druk is.

Deze film zat in m'n herinnering als een van de beteren uit de Disneystal, en dat bleek uiteindelijk wel te kloppen. Net iets duisterder dan de gemiddelde Disney, al valt het allemaal heel erg mee, inclusief onvermijdelijk happy end. Tekenstijl is nog altijd niet heel goed, al waren sommige scènes verrassend mooi. Vooral wanneer Parijs en de Notre Dame zelf de hoofdrol spelen is dit het geval. De openingsscène of de in lichterlaaie staande Notre Dame. Liedjes stoorden hier iets minder, ook al omdat het niveau hier (alweer) hoger ligt gemiddeld. Personages variëren van degelijk (Esmeralda, de kapitein die als enige wat humor brengt en toch wel coole bad guy Frollo) tot ronduit vervelend (die grenouilles, what the fuck).

Viel allemaal wel mee dus. 2.5*.

Goede Disney klassieker. Ik heb het alleen vroeger nooit meegekregen dus voor mij is het geen jeugdsentiment. Eigenlijk is hij een 3* waard maar het is gewoon niet helemaal mijn ding. Leuk voor een keer.

Disney Classic #37

De filmposter van The Hunchback of Notre Dame staat mij nog goed voor de geest. Iedere week als wij op de basisschool de sportzaal inliepen stond ik oog-in-oog met onze gebochelde vriend. Maar in tegenstelling tot wat zijn uiterlijk doet vermoeden weet Quasimodo vanaf de eerste minuut sympathie op te wekken. Het introlied is prachtig en ook die duistere nacht in Parijs weet de kijker meteen in het verhaal te sleuren.

Vervolgens komt de Notre Dame meerdere malen terug vanuit allerlei hoeken en standen. Het weet mij dusdanig te prikkelen dat ik meteen zin heb om naar Parijs te gaan. Die levende beelden waren leuk bedacht al zijn ze na The Beauty and the Beast natuurlijk niet zo origineel meer. De toonzetting is wederom duister maar in tegenstelling tot bijvoorbeeld The Black Cauldron zijn er ditmaal wel de nodige humoristische momenten en een aantal aanstekelijke personages.

Met name de bad guy maakte een uitstekende transformatie door. Gedurende de film heeft hij zichzelf steeds minder goed in de hand. Of dit verhaal een daadwerkelijke sneer naar het kerkelijk gezag is gaat wellicht wat ver maar het liedje waarin Frollo voor de openhaard stond vond ik behoorlijk krachtig en tot de verbeelding sprekend. Sowieso is het een verademing om nu eens een grauwere Middeleeuwen te zien in vergelijking met het vrij brave Sword in the Stone en Robin Hood uit vroegere tijden. The Hunchback of Notre Dame is absoluut een titel die het klassieker stempel met verve draagt.

4,5*

Dit is zeker een van de betere Disneys! Het spreekt mij in ieder geval meer aan en dat heeft alles te maken met de gedurfde aanpak. De liedjes zijn opzwepend, het plot dramatisch (totaal niet dat zoetsappige cliché-gebeuren) en tot slot zag de animatie er ook cool uit. Dat zwierige en licht theatrale paste goed bij het schrijnende verhaal van de Klokkenluider van de Notre Dame.

Prima disney vermaak, lang geleden dat ik deze film met mijn kinderen zag. Onlangs dus maar weer eens gekeken op tv en veel dingen was ik vergeten. Het kan aan mij liggen, maar de liedjes vond ik, op een paar uitzonderingen na, wat tegen vallen. Maar dat was voor mij dan ook het enige minpuntje. De hele film ademt een sfeer uit van ellende, maar ook van hoop. Gelukkig worden de zaken niet geromantiseerd, ook het slechte gedrag van mensen komt aan de orde en dat maakt dat het verhaal van Victor Hugo recht word gedaan.

Herhaling gezien sinds 1999...

Redelijk animatie/drama/familie/muziek/romantiek film...

Redelijk verhaal...

Redelijk gemaakte animatie...

Muzikale is mijn ding niet...

Goed achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Wat een mooi verhaal. Op een of andere manier lukt het vaak om hele fraaie films te maken met verhalen, sprookjes en legendes die zich in Parijs afspelen. Deze is echt zeer geschikt voor een live-action remake, en ik zie dat die er inderdaad staat aan te komen, al moeten we wel tot 2022 wachten... Hopelijk wordt ie net zo goed als Beauty and the Beast (2017), als ze het goed aanpakken zit hier een hele krachtige film in.

Qua minpunten is er de animatie van de personages die niet echt uitblinkt, maar de decors van de Notre Dame maken veel goed. Ook het zingen in deze quasi-musical kon stukken beter, met name de stemmen waren niet allemaal fijne zangstemmen. Deze animatie heeft veel raakvlakken met het prachtige Les Misérables (2012), als Disney hiermee zoiets kan maken, en dat kunnen ze, dan kan ik niet wachten tot het 2022 is.

4*

Dit was 1 van m'n eerste biosfilms ooit en ontelbare keren in Nederlandse versie gezien. Nu wil ik alle disney classics graag in het origineel zien en vandaag was deze aan de beurt..

Ik hou van de wat duistere Disney films en dit is er 1 van.

Alleen, en ik zeg dit snel, ik vond de Nederlandse versie qua zang echt veel beter.. Of het aan m'n nostalgie ligt, weet ik niet.. Maar alleen het nummer hellfire al.

Maar de animatie is echt prachtig! Vooral nu ik een paar keer in Parijs zelf ben geweest