Un Homme Qui Dort (1974)

Viel me toch wat tegen, vond het te veel een hermetisch vormexperiment om me echt te kunnen bedwelmen. En alhoewel Perec zelf ook experimenteert in geschreven tekst, en aan de film meewerkte, had ik het idee dat zijn novelle veel minder 'vorm' betrof (en dus emotioneel meer kon raken). Maar alsnog vond ik vooral het einde geniaal, het stuk waar 'de bubbel' wordt doorprikt en de futiliteit van zijn actie wordt ontmanteld. Erg sterk en ook best confronterend.

Container

en Greenaway

op straat

in de regen

lopend

in Parijs

aanzwellend

niet ik

alleen

in de maat

Knettergek is hoe

we die gozer uit de film

wel noemen mogen

Serieus nu:de untergang richting catatonische schizofrenie van de 25-jarige indy-held(tsjek dat jasje) doet me wat denken aan wat ik om me heen bij dit soort figuren zie gebeuren(niet alleen op MM,maar ook irl).Je probeert ze te helpen,maar ze zijn au fond niet te redden....

Wat de film zelf betreft:ik heb het boek van Perec niet gelezen,al herinner ik me dat in LVMDE een soortgelijk verhaal werd verteld,dat overigens eindigde met zelfmoord van de held.Afgaande op de tijdsgeest en auteur kunnen we vermoeden dat de wederwaardigheden van de protagonist eerder sociologisch dan metafysisch of psychiatrisch geduid dienen te worden.

Visueel zou je de film een soort Resnais hommage kunnen noemen.Het werk bestaat grotendeels uit trekking sjots,wat wordt gerechtvaardigd door het feit dat Spiesser maar wat doelloos door Parijs sjokt.Enkele van de shots zijn in 360 graden,vooral die in het trappenhuis was behoorlijk trippy.Dit wordt nu en dan afgewisseld door een handheld camera die de grauwe menigte induikt.

Grauw zei ik:de film is dus geheel in zwart wit,wat dan wordt gerechtvaardigd door het feit dat de held een soort slaapwandelaar is(hence de titel).Verder zijn de referenties aan de droomtoestand verbonden aan verwijzingen naar het surrealisme:zo heeft de student een poster van Magritte aan de muur hangen.

Klinkt leuk,maar zoals reeds gezegd wordt de film continu begeleid door het gekakel van een of ander vrouwmens die in de 2e persoon spreekt.Nu heb ik sowieso een hekel aan voice -overs,maar deze maakt het wel erg bont.Op het eind begint ze ook nog te gillen,dit gegil is dus de boodschap zoals die in de recensie bovenaan reeds uiteen is gezet.

Een fantastische film! Hier te zien.

Meesterlijk depressief en gedetailleerd filmpje! opgevangen als tip uit de MovieMeter Top 1000 Project Uitslag

*4

Op imdb staat 93 minuten (en andere bronnen kakelen dat na??).

De DVD duurt slechts 77 minuten en ook de link van oup hieronder naar YouTube linkt de 77 minuten versie. Ik kan geen bron voor vinden voor een correctie. Iemand? Of heeft iemand een 93 minuten durende versie gezien?? De alwetende beaver rept er met geen woord over.

De Franse wiki geeft trouwens ook echt totaal geen info over deze 'classiquèr'. Enfin - nu eerste de film...

Un Homme Qui Dort:

Q: Quoi, si (non)...?
R: Tout se passe

(later meer)

Hoog cijfer?

Zou deze eens moeten herzien zonder ondertiteling. Vorige keer leidde die te veel af van de stroom aan beelden.

Volgens mij is het zelfs "verboden" om de film met ondertitels te kijken (om die reden). De DVD heeft dan ook geen subs, je móet kiezen uit Franse, Engelse, Duitse of Spaanse audio. De integrale tekst in het Frans zit in het begeleidende boekje. Ik heb dus net 77 minuten naar Shelley Duvall geluisterd.

Ik vond de Franse begeleidster mooier klinken, maar bij Frans heb ik wel ondertiteling nodig. Nu zal dat bij herziening niet meer zo nodig zijn, al kan ik ook een keer de Engelse voice-over proberen. Wel benieuwd hoe ik hier nu tegenaan kijk, heb inmiddels toch een stuk meer ervaring met dit soort films. Qua cinematografie herinner ik me een mix van Resnais en Antonioni (die laatste wellicht vooral vanwege het einde van L'Eclisse)?

Soort van visuele poëzie, zonder reguliere verhaallijn, en in tegenstelling tot de vrouwelijke voice-over, horen we de hoofdpersoon, die zich terugtrekt uit de interactie met zijn mede-mensen, niet.

Verrassend modern klinkende drones en electronix als muziek.

Visueel doet het inderdaad wel wat denken aan Resnais en Antonioni met scene waarin de Eiffeltoren zo zwaar overbelicht wordt dat deze verdwijnt.

Tempo stijgt gedurende film, waardoor er een soort van hypnotiserende rush ontstaat.

Geslaagde 1974-poging om af te wijken van de reguliere verhalende cinema.

Schitterend!

"Un Homme qui Dort" heb ik ervaren als een op visueel vlak bijzonder mooie film waarbij ik onmiddellijk moest denken aan Resnais' meesterwerk "L' Année Dernière a Marienbad". Ik heb deze film met opzet bekeken zonder ondertiteling omdat die subtitles wel eens inbreuk zouden kunnen maken op de kracht van de visuele pracht die de regisseur ons gedurende de 77 minuten voorschotelde. Een goede keuze bleek achteraf.

Tot voor kort had ik nog nooit van deze film gehoord, maar bij het doorspitten van Finisterra's filmlijstjes dit i.v.m. zijn door hem georganiseerde filmcontest stuitte ik op deze titel.

4,5*

Moest gedurende de film denken aan één bekende quote; "Niets doen is de moeder van de filosofie" (welke filosoof zei dat ook alweer ?)

Althans, tot ongeveer de laatste 15 tot 20 minuten, als het verhaal een geheel andere kant op gaat, tenminste...

Lijkt mij een taoïstische uitspraak die zo'n beetje overeenkomt met "handelen door niet te handelen".

Ikzelf verklaar het zo: Zegt jouw intuïtie je dat je moet handelen; handel dan. Zegt jouw intuïtie je dat je niet moet handelen; handel dan niet.

Dus, om een lang verhaal kort te maken; Volg altijd jouw intuïtie.

Had gekund ja. Maar het correcte antwoord moet dus zijn Thomas Hobbes.

Geweldige film.

Nog nooit een film gezien die leegheid en eenzaamheid van het leven zo goed weet over te brengen. Een jongen die zichzelf vrijwillig terugtrekt en besluit om niet meer mee te doen. Eigenlijk alleen maar in zijn kamer zit en alleen door de straten van Parijs zwerft als ze verlaten zijn.

De film brengt die vervreemding heel sterk over en het wordt steeds akeliger naar het einde toe. Qua vorm is dit helemaal geweldig. Constant een voice-over die eigenlijk teveel vertelt waardoor je de beelden niet helemaal meekrijgt. Geweldig geschoten in zwart-wit met veel vervreemde tracking shots van verlaten staten of hele drukke straten en ronddraaiende shots die heel goed werken. Daarnaast een soundtrack met galmende, zenuwslopende en ook elektronische muziek wat helemaal perfect erbij past en allemaal bijdraagt aan een vervreemde ervaring.

Existentiële, hypnotiserende film die je eigenlijk de hele tijd in een roes uitzit. Heel sterk. Qua vorm lijkt het veel op Pi en qua thema's en verhaal op Taxi Driver alleen op beide vlakken gewoon beter en sterker uitgewerkt.

Heb ooit ergens gehoord dat elke film, boek en stuk muziek uiteindelijk gemaakt is door een gevoel van leegheid en als dat waar is dan is dit bijna een allesomvattende film.

Top 10 materiaal.

Fijn omschreven, maar helaas niet helemaal hoe ik de film heb ervaren (het boek wel, als ultieme beschrijving van eenzaamheid/afzondering). Aardig ook trouwens dat hij - hier op Moviemeter in ieder geval - een cult hitje lijkt te worden.

Of het een cult hitje gaat worden, dat moet nog blijken! Het is zeker wel een film die goed in de smaak moet vallen bij mensen die houden van style over substance oftewel de style is de substance.

Ook een keer het boek opzoeken.

Zo zou mijn autobiografie ook kunnen heten. Dan in de letterlijke zin en dus zonder filosofische lagen.

Mijn autobiografie kan wel 'De man die eet' kunnen heten. Misschien kunnen we dat samenvoegen tot een hyperrealistisch project over de moderne man in de hedendaagse maatschappij.

De omschrijving en enkele reacties hier deden me hopen op een experimenteel en donker drama over een in zichzelf gekeerde en van de maatschappij vervreemde protagonist à la Seul Contre Tous, maar dit was toch vooral een afstandelijk en suf vormexperiment wat mij, naast de fantastische soundtrack, op geen enkele manier wist te pakken.

De voice-over begeleidt van het begin tot het eind volledig inwisselbare beelden van de stad Parijs en een op het oog verveelde student die daar woonachtig is. In studeren heeft hij geen zin dus daar stopt hij al snel mee, met nagenoeg alles eigenlijk. Het enige waar hij nog dagelijks voor in actie komt is om een bord friet met een stuk vlees en een glas wijn naar binnen te werken in een goedkoop restaurant. De beweegredenen van deze 'student' om het contact en de activiteiten met nagenoeg alles en iedereen te verbreken blijven tot aan het einde toe volledig onduidelijk en hij kiest er zonder aanwijsbare reden voor om een zo eenzaam en kleurloos als mogelijk bestaan te lijden. In tegenstelling tot wat de voice-over doet vermoeden maakt de protagonist vooral een verveelde en ongeïnteresseerde indruk in plaats van depressief of levensmoe te zijn, eerder afgestompt door de routines van zijn suffe studentenbestaan in zijn kamertje en de stad daar omheen. Hierdoor ontbreekt hem klaarblijkelijk de energie om uit te breken van zijn vrijwillige opsluiting in de stad waar hij weinig vreugde vindt. In plaats daarvan kiest hij er onder andere voor om eindeloos naar een stuk boomschors te staren. Zuchten en mijn schouders ophalen is het enige wat ik kan doen bij zoutloze typetjes als dit die niet doorhebben dat ze hun leven elke gewenste kant op zouden kunnen sturen. Ga lekker reizen ofzo.

Eerst was ik nog wel een soort van nieuwsgierig naar wat er omging in deze jongeman maar naarmate de tijd verstrijkt wordt eigenlijk niets begrijpelijker. Binnen een kwartier begon deze prent al te slepen en valt alles in een continue herhaling waarbij niet in slaap vallen een bijna onmogelijke opgave is. Ja, het tempo loopt op, toch viel ik tot twee keer toe in slaap.

Het op zich vrij vooruitstrevende vormexperiment wat de 'beeldenstorm' van afwisselende snelheid, perspectieven, belichting en snelheid naast de an sich ijzersterke soundtrack houdt me van een minimale score af. Dat er mensen zijn die hier zonder pardon (een nagenoeg) maximale score tegenaan gooien doet mij mijn wenkbrauwen fronsen.

Pertinent oneens met mijn bovenbuurman. Geniale film, het soort dat bij mij emoties los weet te kweken. Zou niet vreemd opkijken als Moodysson zijn inspiratie voor Container hiervandaan heeft geplukt, ook met Seul Contre Tous deelt het treffende gelijkenissen. Un Homme Qui Dort doet hoe dan ook weinig voor de genoemde titels onder.

Prachtige contrastrijke sfeerbeelden, en een zweverige, bij vlagen aanzwellende soundtrack die de beeldenstroom nog een extra krachtige ondertoon verleent. Gaandeweg vloeit er een nijpend sfeertje uit voort. En dan allicht de oeverloze voice-over, die redelijk down-to-earth begint, maar steeds verder afglijdt in abstractie, het associatieve. Op het gegeven ogenblik passeren louter diffuse gedachtegangen de revue. Geen gegronde uitingen of kloppende zinnen, maar gewoonweg gevoelens.

Maar het is, mijns inziens, vooral fraai dat de beelden hier perfect mee stroken. Op zich ben ik niet eens zozeer een 'poëzie-persoon'. Als ik dergelijke - incoherente - gedachtegangen/woorden in een boek zou lezen, zou ik er naar alle waarschijnlijk geen klap aan vinden. In combinatie met de beeldenstroom intrigeert het me echter mateloos. Het visuele vormt het perfecte fundament voor de voice-over, of juist andersom.

Wel mijn soort film dus, raar overigens dat ik deze laatst pas ontdekte. Jammer genoeg heb ik nergens nog een DVD kunnen bespeuren. Voor nu 4,5*. Beslist niet iedereen spreekwoordelijke cup of tea, maar ik vond 'm ronduit fascinerend.

Container was ook mijn associatie, gezien mijn enigszins bevreemdende eerdere 'review'

De Franse dvd is nog wel te vinden toch?

Dacht dat dat niet zo eenvoudig was - hij is sowieso OOP. Op eBay is er maar eentje.

En meestal niet betaalbaar (amazon.fr 16€ voor een 2e hands - valt dus mee).

Volgens mij heb ik de mijne aan Verhoeven verkocht - maar die heeft er nog geen werk van gemaakt.

De Franse DVD kwam ik inderdaad wel op eBay tegen ja, maar - naar ik aanneem - zonder enige ondertitels. En zo goed is mijn Frans helaas nou ook weer niet . Des te jammerder ook, omdat hij maar een paar euro koste.

bevat Engelse audio (en andere talen nog) toch wel een erg essentiële dvd-release hoor

Oh, wist ik niet, wellicht dan toch eens achteraan gaan.

Ik geloof dat er op de DVD viertalige audio is (alles zonder subs): Frans, Engels, Duits en Spaans.

Ga lekker reizen ofzo...haha met zo'n nuchterheid ga je de film niet waarderen. Overigens kan je 'ga lekker reizen ofzo' tegen vrijwel ieder fictief personage zeggen. Ja reizen, het is wat. Iedereen die ik ken die is aan het reizen en is zo ontzettend positief over reizen. Tegenwoordig wordt reizen gezien als een soort opvulling van je existentiele leegte. Zo komen er mensen naar mij toe die zeggen dat je echt een keer naar Kuala Lumpur moet gaan. Daar moet je echt een keer geweest zijn! Niks tegen reizen verder maar als je terugkomt zit je toch weer met dezelfde problemen en is er helemaal niks opgelost. Reizen is escapisme maar eigenlijk op een goedkope manier. Het is hetzelfde als Mcdonalds eten tegen een depressie. Ja de hoeveelheid suikers en vetten zorgen voor een kortstondig gevoel van geluk maar het lost helemaal niks op. Een vakantiegevoel verdwijnt na een paar dagen. Films maken meer indruk op mij dan welke reis dan ook. Genoeg over reizen maar jij weet ook wel dat dat niet de oplossing is voor deze Franse jongeman en ik geloof niet dat jij zo nuchter bent.

Het is niet dat hij geen zin heeft in studeren. Het gaat meer om de waarom vraag. Waarom zou je studeren? Waarom zou je werken? Waarom zou je meedoen met de maatschappij waar je geen binding mee hebt? Waarom zou je kiezen voor het leven? Ik zie overigens veel overeenkomst met The Catcher In The Rye. Het boek dan.

Overigens is de inhoud (als je daarvan kan spreken) niet de noodzakelijke reden waarom ik deze film zo goed vind. Het is de vorm die mij aanspreekt. Nog nooit zo'n afwezigheid van plot gezien in een film. De combinatie van geluid en beeld geeft mij een uplifting gevoel die ik niet snel in andere films tegenkom.

Uiteindelijk komt het neer op een connectie die je maakt met deze film en een mate van identificatie. Dat heb ik niet met Seul Contra Tous en dat heb jij niet met deze film.

Reizen geeft je levenslust. Patsboem, gelijk al je waarom vragen opgelost. Als je daadwerkelijk levenslust ervaart dan vervagen al je waaroms en leef je gewoon in het nu zonder je hoofd continu te breken over existentiële vraagstukken die uiteindelijk toch geen bevredigend antwoord op zullen leveren. Het grappige is dat ik me voor een deel van mijn adolescentie vrij goed met de protagonist van deze film zou kunnen identificeren, hoofdzakelijk depressief liggend op mijn studentenkamertje zonder los te breken uit de malaise, maar op die periode kijk ik nu gelukkig nee schuddend terug. Het leven is zo kort en kan zomaar ineens afgelopen zijn, waarom zou je je bestaan dan zo grijs mogelijk maken? Gelukkig ligt de conclusie van de filmmaker zelf ook in die lijn en zien we dat de levenswandel van het hoofdpersonage gewoonweg futiel is.

Al jij denkt dat reizen enkel te doen zou zijn om een tijdelijk vakantiegevoel op te wekken dan zou je inderdaad gelijk hebben wat betreft escapisme. Maar ik heb het niet over een vliegvakantie waarin je voor twee weken met een cocktail in je hand op een resort zit, ik heb het over daadwerkelijk reizen waarin je de tijd volledig vergeet en je alle kanten op kunt, lange wandeltochten maakt, bergtoppen beklimt, gratis de mooiste zonsondergangen ziet, je je midden in de natuur urenlang met open mond aan de sterren vergaapt, de kloof tussen arm en rijk ziet, prachtige schoonheid en smerige vervuiling ondergaat, en tussen dat alles andere culturen leert kennen en ontelbaar veel nieuwe vrienden maakt.

Je leven is in mijn ogen best wel arm als je daadwerkelijk denkt dat het kijken van films jou meer zou kunnen bieden ten opzichte van de wereld zelf ten volle te beleven en dus een beperkte virtuele ervaring geprojecteerd op een scherm prefereert boven the real deal. Ik hou ook van boeken en films, begrijp me niet verkeerd, het een hoeft het ander niet uit te sluiten.

Je klinkt typisch als iemand die zelf nog nooit echt gereisd heeft en de positieve ervaringen van anderen vooral met ergernis aanhoort. Pak nou gewoon eens je rugzak en ga er maar eens volledig tussenuit, je ervaart al snel de heilzame werking, juist ook na thuiskomst. Na een lange reis kom je als een andere persoon terug als dat je weg bent gegaan. Door reizen ga je anders tegen de wereld, je thuisland en vooral je eigen bestaan aan kijken. Reizen geeft je de mogelijkheid om uit je kleine wereldje te stappen en alles om je heen in het juiste perspectief te plaatsen. Velen vinden hun levensrichting tijdens het maken van een lange reis. En het goede nieuws is dat je daar niet eens per se voor naar exotische bestemmingen als Kuala Lumpur hoeft te gaan, de reis zelf is belangrijker dan de bestemming.