Class Action (1991)

Eerste scene van de film: Gene Hackman gebruikt bij zijn rechtzaak het verhaal van Alice in wonderland. De camera gaat door de rechtzaal heen en wie zit daar ook toevallig: Laurence Fishburne 3 sterren

Redelijke film, 3 sterren van mij, Hackman speelt prima!!

Een in potentie aardige film, een film die je vertelt hoe ijzig advocaten kunnen zijn en hoe zij de feiten kunnen verdraaien, wordt door de makers finaal verneukt.

Wie verwacht dat de film zich afspeelt in de rechtzaal heeft het mis, slechts 10 minuten van dik ander half uur is aan de rechtzaak besteed, de rest wordt gebruikt voor melodramatische gebeurtenissen in de situatie van vader en dochter die zo uit een soap gekopieerd lijkt te zijn.

slecht geacteerd, een verhaaltje met nul diepgang en onnozele en nergens opslaande handelingen van de slechte advocaten brengen deze film tot een zeer laag niveau.

.

Eens te meer zegeviert het Amerikaans gevoel voor correctheid op welk ander belang ook. Had het ook niet anders verwacht. Waar ik me wel aan verwacht had was een soort "Adam's Rib" waarin Spencer Tracy en Katherine Hepburn als man en vrouw het tegen elkaar opnamen, maar in de plaats kwam er veel (valse) sentimentaliteit.

Matige film, met een behoorlijke Hackman en een Mary Elizabeth Mastrantonio die niet echt overtuigde.

Goede rechtbank thriller die overeing gehouden wordt door de rol van Gene Hackman.

Goeie film waarin een vader en dochter, beiden advocaat, recht tegen over elkaar komen te staan in de rechtszaal. De vader-dochter relatie is redelijk goed uitgewerkt, maar ook wat voorspelbaar. Een onderhoudend plot mbt de rechtszaak waarin op een goeie manier wat ethische vragen zijn verwerkt. Vooral daarom een kleine 3.5 sterren.

Aardig verhaal, hoewel erg voorspelbaar. Je ziet van een kilometer ver aankomen hoe het verhaal zich gaat ontwikkelen en hoe het afloopt. Erg goed acteerwerk, al is die Mary Elizabeth af en toe net over het randje.

Aardige rechtbank film uit de jaren 90, ook al zie je van mijlen ver al wat er gaat gebeuren, het is toch allemaal wel onderhoudend.

Steekt goed in elkaar; de juridische zaak tegen een autofabrikant waarbij vader en dochter (die een onderkoelde familiale relatie hebben met elkaar) tegenover elkaar komen te staan belooft heel wat goeds. Alleen vond ik Hackman en Mastrantonio soms als twee olifanten in een porseleinkast met hun overacting. Ik werd er zelf zenuwachtig van. De rechtszaak mbt de exploderende auto's en het verdwenen rapport was dan best wel onderhoudend en stelt wantoestanden in de advocatuur aan de kaak.

Ha, de schoonheid van het anoniem meesterwerk. 'Class Action' kwam uit in 1991. Te pril om als voorwerp van nostalgie te fungeren, te oud om het collectief bewustzijn te beegesteren. Diepgravende informatie, laat staan essayistische inzichten vindt men online niet terug over Class Action. Blijkbaar ging de film in première op het filmfestival van Moskou. In deze luwte groeit de Hollywood cinema van de jaren '90 eigenlijk uit tot Renaissance kunst.

'Shot entirely on location in San Francisco, California' declameren de credits met de nodige bravado. Van in de openingsshots maakt Class Action de kijker gewaar dat de film op een zorgvuldige manier zal omgaan met ruimte. Niets is gewoon maar een generieke achtergrond, elk kader heeft zijn betekenis. Of het nu gaat om de perfect-rommelige keuken van Jedediah Tucker Ward (wat een naam!) of de toren van het advocatenkantoor met zijn façade suspendue of de rokerige speakeasy waar Ward en zijn kornuiten een overwinning komen vieren met een jitterbug pasje of twee. "My mothed died of asbestos / my father's name was Estes". En dan te denken dat de asbestproductie hier nog is blijven doorgaan tot de late jaren '90, dat zou ook wel een class action suit legitimeren.

Laat voorgaande niet de waak opwekken dat Class Action een oefening in esthetiek zou zijn. De locatiekeuze heeft immers niet als finaliteit om de kijker de ogen uit te steken, maar wel op een integere manier expressie te geven aan het doorleefde van deze plekken. In een court room drama is het zeer zeldzaam dat de interpersoonlijke achtergrond van de personages goed uitgewerkt is, meestal wordt dat er plichtmatig bijgesleurd. Maar in Class Action vormt het de kern van de zaak. Het is verbluffend hoe de film erin slaagt om in een kleine twee uur een ingewikkelde vader en dochter relatie te schetsen, met als orgelpunt het zeer spontane dansje met 'If you don't know me by know", volgend in een freeze frame. De moeder was hun rots in de branding. Je hebt bijna het gevoel alsof je als voyeur ettelijke decennia een huishouden hebt zitten bespieden en dat alles in een compact product van 110 min. Nog niet overtuigd? Luister gewoon hoe Hackman op de begrafenis van zijn echtgenote aanhaalt hoe ze elkaar leerde kennen: hij zag haar op televisie in het publiek van McCarthy hearings en besloot in een coup de foudre de zittingszaal op te bellen. "PT Barnum, father of us all".

Teleurstellend.

Hackman en Mastrantonio spelen best redelijk, dat is het probleem niet. Dat is het verhaal, wat veel te trekkerig en te gezocht is in de uitwerking - wat in de basis een heel simpel verhaaltje van goed of kwaad, succes of familie had moeten zijn wordt allemaal veel te ver uitgesponnen. Had de film de conceptuele simpelheid van een western gezocht, dan was het wellicht een meesterwerk geworden, maar met deze wanboel is het vooral een mislukking. Een misser van Apted, recht na het succes van zijn meesterlijke Gorilla's in the Mist.