Willow (1988)

1 van de betere fantasyfilms van die tijd. Nu nog steeds leuk om naar te kijken.

Vroeger was dit wel een geinige film.

Aardig avonturenverhaaltje met wat magie, monstertjes, paar bossen en een ietsje beetje gory dingen.

Aantal jaren later is het toch allemaal wat minder. Op zich is het nog wel een aardig filmpje, dat ik heel wat beter kan verteren dan LOTR, maar sommige zaken kunnen echt niet.

De brakke humor is redelijk onbegrijpelijk. De muziek zo mogelijk nog absurder. Oorverdovend lelijk gebral wat doorheen een hoop aardige scenes knalt. Ook die twee kleine sidekicks zijn erg irritant.

Blijft een aardig avonturenverhaaltje dat zich in een wat fantasierijkere wereld dan LOTR afspeelt. Wat betreft verdere LOTR en Star Wars vergelijkingen, volgens mij zijn die verhalen ook maar gebaseerd op ouder Grieks en Romeins gedoe, dus zou er niet al te veel van maken. Veel originaliteit is er in die dingen ook niet te vinden.

2* dan maar. Sommige dingen zien er nog steeds erg leuk uit (vooral de bossen dan, veel mooier in beeld gebracht dan in ... Maar te cliché en met enkele pijnlijk minpunten.

Behoorlijke tegenvaller

Heb de film al aardig lang in mijn collectie, alleen van een goede kijkbeurt is nauwelijks sprake. Waar ik me bij de 1e beurt al nauwelijks kon concentreren had ik er nu ook weer last van.

Dacht eerst dat het aan mezelf lag, maar het kan ook wel is aan Willow liggen.

Wat Willow mij vooral voor gevoel geeft is dat het te graag episch wilt zien. Mij geeft het meer een wannabe LOTR gevoel als ik eerlijk mag zijn. Veel gestrooi met rare namen, lelijke mythische wezens(honden met een masker op, trollen wat niet meer is dan mensen met een apenpak aan) en lilliputters/dwergen wat door moet gaan als een soort van Hobbit volkje.

Het werkt gewoon allemaal niet, het is allemaal veel te kinderachtig en her en der komt het ook veel te gedatteerd over. Daar verandert plaatjes van het ubermooie landschap en de mooie muziek van Horner niks aan.

Helaas, geen episch avonturen gevoel wat ik wel zou moeten krijgen.

2*

Bij herziening toch een stuk kinderachtiger dan ik me herinner, helemaal door het kinderlijke script en de wat simpele dialogen. De actie valt echter niet tegen, al ligt dat voornamelijk aan de glansrol van Val Kilmer. Qua special effects moet ik toegeven dat ik de draak nog steeds aangenaam vind, al lijken de koppen tegelijkertijd meer op die van een zeeolifant, dan van een reptiel. Enkele andere scenes lijken daarnaast ook niet helemaal voor kinderen geschikt (het moment dat iedereen in varkens verandert) waardoor het allemaal prima uit te zitten is.

Een diepere boodschap, interessante plotwendingen of baanbrekende cinema is het echter allemaal niet, daarvoor blijft het allemaal wel erg oppervlakkig op de grote massa gericht. Ben ik overigens de enige die vindt dat Peter Jackson bij het vormgeven van Legolas bijzonder goed naar Madmardigan moet hebben gekeken?

Zozo, dit had veel weg van LotR. Hobbits? Check. Allerlei fantasy-creaturen die de kop opsteken? Check. Roadtrip om iets naar een goed einde te brengen? Check. Mooi vormgegeven hoor, maar ik vond het uiteindelijk toch kinderachtig en oppervlakkig.

Ik moet bekennen dat ik een hekel heb aan dergelijke films. De Lord of the ring reeks ligt me ook niet trouwens. Niet dat ik meteen alle gelijkaardige fantasyfilms afschrijf, maar er moet meer zijn dat mytische figuren. De film ligt qua inspiratie wel in de richting van Lord of the ring, ook al is het verhaal origineel. Maar stuk voor stuk zijn er elementen die me er van weerhouden om echt te genieten van deze film. Val Kilmer, een dwergendorp dat denkt al kijkers te kunnen raken doordat ze klein zijn (zonder respectloos te zijn voor echte dwergen natuurlijk...) en Ron Howard die niet meteen de aangenaamste regie aflevert. Maar de film doet wel z'n best om een avonturenfilm te zijn en met momenten lukt dat wel, maar boeiend is het niet en anno 21e eeuw is deze film enorm gedateerd. Wat jammer is voor een avonturenfilm die toch tijdloos had kunnen zijn. Niet mijn ding zullen we maar zeggen...

Een oude fantasie in de stijl van The Lord of the Rings.

Redelijk vermaak.

Het verhaal volgt de Nelwyn's, een volk dat dwerg/Hobbit-achtig lijken. Onder de Nelwyn's leeft Willow, een zachtaardige arbeider die samen met zijn kinderen een baby vindt. De baby brengt een hoop ellende onder het vredig leven van de Nelwyn's en er wordt besloten om de baby ver van het dorp te brengen. Willow besluit om de baby naar haar eigen volk - de Daikini's - terug te brengen. Een gevaarlijke avontuur begint wanneer die achtervolgt wordt door de slechte tovenares Bavmorda.

De wereld van Willow kent verschillende volkeren, waaronder de kleine en vredige Nelwyn's en de reuze oorlogvoerende Daikini's. Onder de Nelwyn's heb je Willow en zijn gezin. Het dorp telt honderden anderen waaronder de tovenaar, High Aldwin, Willow's vriend Meegosh, krijger Vohnkar, de nare Burglekutt en tientallen anderen. De meeste personages die hierin voorkomen zijn toch de mensen; Daikini. Kilmer neemt de rol van Madmartigan, een onbetrouwbare crimineel die uitstekend is met zwaarden. Kennelijk was die ooit soldaat geweest, want hij komt een oude bekende tegen, commandant Airk, die samen met zijn legioen oorlog voeren tegen Bavmorda's leger. Het land wordt door de boze tovenares Bavmorda en haar dochter Sosha geregeerd. Haar legers worden geleid door generaal Kael, een doorgewinterde veteraan met een uitzonderlijk gave pantser. Bavmorda is niet als enige een tovenares, want een verbannen tovenares, Fin Raziel, heeft ook een grote rol. Ook de elven hebben hier een grappige rol, met name de twee irritante elven die Wllow begeleiden; Rool (Pollak) en Franjean. De bloedmooie Ashley C. Williams heeft ook een kleine rol als een jonge Nelwyn.

De effecten zien er prima uit. Enkele voorbeelden zijn de make up van de beesten, de magie die in voorkomt, hoe de elven en de monsters uitzien. Het gevecht in Tir Asleen, met trollen, Nockmaar soldaten en een 2-koppige reuze monster blijft het beste scéne en gevecht uit de hele film. Uiteraard is het eind gevecht tussen goed en kwaad ook goed. Het wordt ook beslist op een prima locatie; in Bavmorda's kasteel. Tijdens Willow's reisje worden ze ook enkele keren geconfronteerd door patrouille's en controles van Nockmaar soldaten onder leiding van Sorsha.

De beelden zien er prima uit, zo heb je voldoende beelden van de rijke wereld waar Willow in leeft. Bosrijke omgevingen en dorre landschappen komen in zijn reis voor, maar ook dorpen en grote kastelen zijn locatie's wat Willow niet gespaard blijven.

Ik zou niet zeggen dat dit speciaal voor kinderen is gemaakt, want er komen enkele dingen in voor waar kinderen snel bang van zouden worden; het verandering van mensen naar varkens en de twee-koppige monster als voorbeeld.

De film had niet altijd mijn aandacht vast, dit vanwege enkele saaie momenten, soundtrack was af en toe ook slaapverwekkend en een verhaal dat veel botst met die van The Lord of the Rings.

Ik denk dat niet al teveel mensen dit nog interessant zullen vinden, vanwege een ruimere en betere selectie van titels van hetzelfde genre.

Willow heeft de twijfelachtige eer de allereerste film ooit te zijn, die ik in de bioscoop zag. De kleine mannetjes zorgden toen voor een hoop vermaak en ik moet zeggen dat ik best onder de indruk was van alle schurken, fantasiewezens, gemene honden en alles waar erin voorbij komt. Willow heb ik daarna nog een aantal keren gezien. En hoewel het nooit meer zoveel indruk maakte als de allereerste keer, is het nog steeds een leuk en erg vermakelijk avontuur dat in veel opzichten lijkt op Lord of the Rings.

Willow is tevens de naam van het hoofdpersonage en mede de reden dat dit zo aanspreekt. De dwerg Warwick Davis zet Willow namelijk er goed neer. Hij maakt van hem een onzeker en liefdevol personage, die tevens een bepaalde vorm van charme heeft en zich altijd wil inzetten voor anderen. Dat maakt hem op een bepaalde manier erg sympathiek. Daarnaast doet Val Kilmer het ook niet onaardig als de veel meer egoïstische Madmartigan, die uiteindelijk een aardig koppel met Willow vormt.

Hoewel de film af en toe wat kinderlijk aandoet, ademt het wel een typisch avonturensfeertje uit. De aankleding is verzorgd, zowel de kostuums als de decors en de muziek is ook prima. Alleen qua actie begint het hier en daar wel enigszins gedateerd te ogen, maar aan de andere kant heeft ook dat op een bepaalde manier wel zijn charme. Willow blijft voor mij een klein beetje jeugdsentiment en daarnaast is het nog steeds een leuk werkje, dat op een bepaalde manier altijd zijn charme zal blijven behouden.

3,5*

Destijd een fantastische film,als je er nu naar kijkt zijn de fx wat minder natuurlijk.

Maar ik hou deze film graag in gedachten hoe ik er vroeger vaak naar gekeken heb,en zelfs in de bios als klein menneke heb mogen bewonderen!

Fantasy-verf.

Een onderhoudende fantasyfilm uit de koker van Howard, die de kijker een aardig avontuur voorschotelt. Erg bijzonder is het allemaal niet, maar het sfeertje is leuk en de aandacht wordt enigszins vastgehouden. Het duurt echter allemaal een beetje te lang en niet alles komt even goed uit de verf.

Redelijk.

Magic is the bloodstream of the universe. Forget all you know, or think you know. All that you require is your intuition.

Erg goede film. George Lucas Fantasy-project en Ron Howards eerste succesvolle film.

Oorspronkelijk zouden ze The Hobbit gaan maken heb ik gehoord, ik zou best graag een jaren '80 versie van The Lord of the Rings willen zien. Lilliputters zijn erg leuk als Hobbits.

Warwick Davis (die bekend is geworden met de rol van Wicket in de Star Wars-films) doet het wel goed als Willow, zijn acteerwerk heeft af en toe zijn minpunten maar erg slecht is het niet. Val Kilmer is wel goed maar probeert te veel om grappig te zijn, het zou beter zijn als hij de hele tijd de rol van stoere vechter op zich nam. Joanne Whalley, Gavan O'Herlihy, Jean Marsh speelt voortreffelijk de rol van kwade tovenares. Patricia Hayes, die men wellicht kent als Urgl uit The Neverending Story deed het ook erg goed vreemd dat ze niet vaker is gevraagt voor zulke rollen. De andere lilliputters, Billy Barty die de stem van Bilbo en Sam inspreekt in The Lord of the Rings (1978) en ook speeld in Legend, Masters of the Universe en Duck Tales deed het goed. Ook Phil Fondacaro die de stem van Kreeper uit The Black Cauldron inspreekt deed het goed. Ook andere bekende lilliputters zoals Kenny Baker, Malcolm Dixon en Jack Purvis deden het goed. Pat Roach die ook in films als Clash of the Titans, Conan the Destroyer, Red Sonja en Indiana Jones speeld deed het goed.

De muziek van James Horner is werkelijk briljant! Een van de meest epische muziek die ik ooit gehoord heb! Blijft ook zo goed in je hoofd hangen.

Het verhaal vond ik erg mooi en een goed origineel fantasy verhaal. George Lucas schreef Willow nog voor hij Star Wars schreef. Wel vind ik dat Gen. Kael precies lijkt op The Horned King zoals die beschreven is in The Book of Three. En Bavmorda lijkt op Archen uit dat zelfde boek.

De effecten waren werkelijk subliem en op een aantal vreselijk slechte blue-screens na helemaal perfect. De stop-motion was wel goed maar kan niet tippen aan die van Ray Harryhausen. De maté-paintings vond ik ook schitterend. Ik heb de Blue-ray gezien en de uitzichten zien er prachtig uit.

Een erg goede Fantasy film die altijd erg leuk. Wel vond ik dat er iets minder slapstick in mocht en die elfjes zijn erg irritant en voegen niets toe. Een echte aanrader!

Doorgaans kan ik wel wat met jaren 80 fantasy/avonturen films als Labyrinth en the Goonies. Maar Willow is vooral erg flauw met voornamelijk vervelende karakters. Tegen het einde toe wordt het allemaal wel wat vermakelijker, maar toen had ik er eigenlijk geen zin meer in.

1,5*

Wel lollig om Tony Cox (Marcus) uit Bad Santa nog even voorbij te zien komen.

Willow is waarschijnlijk de film die ik het meest in mijn leven heb gezien. Dat de film mij nog altijd niet verveelt, heeft denk ik niet zozeer met jeugdsentiment te maken maar meer met het feit dat deze film alle elementen bevat die ik in een film zoek.

De film is overgoten met een heerlijke laag fantasie. Als kijker wordt je meegenomen naar een mythisch land vol dwergen (hier Nelwyns genoemd), ridders, draken, trollen, kabouters en elfjes.

Het verhaal van Willow is een soort kruising tussen The Lord of the Rings en Star Wars en wordt met een behoorlijke vaart verteld. Het verhaal is bovendien doorspekt met mythologische referenties.

Met een budget van 36 miljoen dollar was Willow één van de duurste fantasy-films uit de jaren 80. Dat valt ook aan de film af te zien. De decors en kostuums zijn prachtig, het camerawerk van Adrian Biddle is uitstekend en de trucages van Industrial Light & Magic waren destijds baanbrekend (voor het eerst werd er gebruik gemaakt van de zogeheten ‘morphin’ techniek, die later wereldberoemd werd met films als The Abyss en Terminator 2). De muziek van James Horner is subliem en bepaald de sfeer.

Ook het acteerwerk is erg amusant. De destijds 18-jarige Warwick Davis speelt een overtuigende hoofdrol en wordt hierbij goed ondersteund door Val Kilmer, die met veel humor de held van het verhaal speelt. In de bijrollen vallen vooral Kevin Pollack en Rick Overton op als twee kleine kabouters, alsmede Mark Northover als de norse Burglekutt en Patricia Hayes als de tovenares Fin Raziel.

In opzet heeft Willow veel weg van Star Wars (George Lucas was dan ook uitvoerend producent). Maar zelf heb ik nooit zoveel gehad met Star Wars en vond ik Willow stukken beter.

Hoewel er al jaren gespeculeerd wordt over een vervolg is dat er tot op heden nooit van gekomen (en hopelijk blijft dat ook zo). Wel verscheen er eind jaren 90 de boekentrilogie: “The Chronicles of the Shadow War” welke zich 15 jaar na de gebeurtenissen van Willow afspelen en die zich meer concentreren op het personage Elora Danan.

Welke fantasyfilms zijn dan zoveel beter dan deze?

Juist doordat de scènes NIET computergeanimeerd zijn maakt het zo geweldig om naar te kijken. Dat met de juiste combinatie van humor, luchtigheid, avontuur en uiteraard fantasie maakt dit juist één van de betere!

Staat in de kast uiteraard naast Krull!

Toen de film eind jaren 80 uitkwam ben ik deze in de bios gaan zien en was er redelijk enthousiast over, daarna heb ik de film in de jaren 90 nog een keer gezien. Afgelopen week dus een hernieuwde kijkbeurt en nog steeds vind ik dit een leuke film. Er wordt in de commentaren hierboven een vergelijk gemaakt tussen Lord of the rings trilogie, niet doen, maakt niet uit of het vergelijk positief of negatief uitpakt, je kunt de films niet vergelijken simpelweg om het feit dat Willow in een tijd is gemaakt waarin de computer graphics nog in de kinderschoenen stond.

Bekijk deze film een beetje met een jaren 80 bril op en dan kun je de technische tekortkomingen in vergelijking met heden ten dage wel door de vingers zien. Willow moet het ook hebben van actie, mooie plaatjes en de grappen van Rool en Franjean en niet van de acteerprestaties. DIe zijn niet slecht, integendeel, maar het script geeft de acteurs niet de kans om boven zichzelf uit te stijgen. De enige die wel wat meer diepgang aan de rol kan geven is good old Jean Marsh als slechte koningin. Willow is zeker geen hoogvlieger, maar wel prima vermaak en ik hoop dat het niet al te lang duurt voordat de film weer eens op tv komt.

Ondermaatse fantasyfilm uit de pen van George Lucas die redelijk kinderachtig overkomt met die dwergen, elfjes (vreselijk!) en pratende vogels (hurry! Kael is coming... croaaaa). De actiescènes slepen naar het einde lang aan en het wordt daarna in twee minuten helemaal afgesloten. Ook de special effects waren niet al te best, ondanks dit een big budget film is. Howard weet het allemaal mooi en met vaste hand in te blikken maar het mist een hoop om een fantasy topper te zijn.

Tsja, ook hier warme jeugdherinneringen. Maar er blijft helaas niet veel van over. Dat het een kruising is tussen Indiana Jones en LOTR is tot daar aan toe, maar ja. Val Kilmer. Rennende dwergen. Niet-grappige elfjes. Ook al beschouw je het als een kinderfilm, dan nog is het lastig om het te classificeren als iets meer dan ‘gaat wel’.

De muziek vond ik dan weer wel goed, bij vlagen Mahleriaans.

Muziek en jeugdsentiment zorgen voor een krappe 3*.

“W-w-i-l-l-o-w! You i-i-i-i-d-iot!”

Leuk. Willow is voor mij geen jeugdsentiment, en dit is de eerste keer dat ik de film zie. Geen probleem, want Willow is gewoon een luchtige avonturen film die veel gelijkenissen vertoont met Lord of the Rings (wel een stuk minder uiteraard) en andere fantasie films. Het is soms iets te kinderlijk en van spanning is geen sprake (de humor werkte voor mij ook niet echt), maar regisseur Ron Howard heeft wel een wereld gecreëerd die levensecht en authentiek aanvoelt. Echt een film uit de jaren 80. Het acteerwerk is niet al te best, maar de acteurs (en de film in het algemeen) stralen plezier uit. Plezier en avontuur, wat wil je nog meer?

Vroege Howard.

Ze liggen me iets minder, dit soort oudere fantasiefilms. Maar met een beetje status wil ik ze nog weleens een kans geven. En zo bleek Willow eigenlijk nog wel mee te vallen. Was vooraf vooral benieuwd naar Davis in de hoofdrol. Leuk om hem nog een keertje zonder make-up te zien.

Films zoals deze liggen me niet altijd even goed. The Princess Bride vond ik erg matig. Deze was gelukkig wel beter. De rollen en karakters zijn vooral beter dan in TPB. Bovendien lijkt Howard over stukken meer fantasie te beschikken dan Reiner, en dat is hier wel voelbaar eigenlijk.

Davis doet het goed. Krijgt een beetje een saaie rol, maar doet het heel redelijk. Begrijpelijk dat hij later grotere rollen kreeg. Davis overstijgt wel de rest van de karakters, maar eigenlijk doet iedereen het wel goed. Vooral Kilmer speelt hier waarschijnlijk 1 van zijn betere rollen. Alleen Marsh als boze koningin was wel heel erg slecht.

In het begin had ik mijn twijfels. Sommige sets zien er twijfelachtig kaal uit. Enkele toepassingen van effecten en CGI (bij de brownies lijkt het zelfs op Birdemic). En de sets van het dorp van Davis ziet er wat simpel uit. Pas richting het tweede deel, waar we enkele kastelen te zien krijgen, beginnen we pas een idee te krijgen dat het met fantasie wel wat voor kan stellen.

Duurt met 2 uur relatief lang, het verhaal doet weinig unieks om origineel te zijn binnen het genre maar het vermaakt allemaal wel. Enkele gave momenten van stop-motion en creature designs. En het tempo ligt relatief hoog dus erg vervelen doet het absoluut niet.

Degelijke fantasy. Beviel me opvallend goed. Goed acteerwerk, een erg gaaf ingericht boosaardig kasteel en een aantal momenten die wel relatief memorabel weten te zijn.

Willow is puur jeugdsentiment. In mijn jeugd grijsgedraaid en nu na zovele jaren terug herzien. Film is uiteraard wat gedateerd, maar blijft op veel vlakken zeker nog overeind. Best een fijn plot die zeker wat weg heeft van LOTR. Een onderschat wezen dat de grote taak heeft de wereld te redden van het kwaad en op journey gaat om de opdracht tot een goed einde te brengen. Madmartigan nam de rol van Aragorn waar en deed het prima. Beetje een duaal karakter van held tot sul.

De kleine vechtersbaasjes waren best grappig, maar bij momenten was de film er ook eentje op kindermaat met wat flauwere passages. Best veel actie ook en uitstekende gevechten. De draak bvb was best tof en ook de eindscène in Mordor, euh … het kasteel van Bavmorda was top.

Fijn om nog eens terug te zien. Zeer vermakelijk!

Kinderavontuur.

Willow is een behoorlijk lijvige film, in die zin dat er veel bekende fantasy-elementen inzitten; dwergen, elfjes, een boze heks hier en daar, .. Ron Howard slaagt er toch redelijk goed in om met al die zaken één wereld te schapen. Qua toon is het wel nogal kinderlijk. Ik kreeg tijdens het kijken vaak het gevoel naar een gedateerde jaren '90-serie à la Xena te kijken.

Met ook nog George Lucas aan boord is de Spielberg-achtige soundtrack weinig verrassend. Warwick Davis krijgt zijn kans in een hoofdrol en al vind ik hem niet goed acteren; het is best verfrissend om eens een niet-alledaagse hoofdrolspeler te hebben, al wordt dat nog wat opgevangen door Val Kilmer als een nonchalante ridder.

Best oké dus, maar voor mij mocht het een tikkeltje volwassener zijn. Voor eenieder die dit als kind of jonge tiener gezien heeft zal er ongetwijfeld nog een dosis nostalgie bij kijken komen waar ik niet over kan meespreken.

2,5

Wat een raar allegaartje is Willow eigenlijk. Natuurlijk is het vooral Tolkien wat de klok slaat, maar er zijn ook verwijzingen/ invloeden van andere Lucas-films, mythologie, het Oude Testament en ook zag ik even Tinkerbell uit Peter Pan en de heks met haar hellehonden leek dan weer zo uit The Wizard of Oz te komen.

De scenes in het dorp deden zo denken aan de hobbits in de Shire dat er wel sprake van een soort wederzijdse kruisbestuiving moet zijn. Tolkien -> Willow -> Peter Jackson. En was dat niet Galadriel in het bos? Er werd ook nog eens gefilmd in Midden-Aarde. Helaas is de queeste in Willow niet erg interessant, deels door de vervelende humor, deels door de toch wel erg achterhaalde effecten. En het was ook gewoon niet erg enerverend. Het was op voorhand ook niet bepaald een veelbelovende combinatie, Ron Howard en George Lucas.

Ik vond het eerste half uur nog het leukst, eigenlijk tot ze die kleine rotkabouters tegenkomen, zeg maar de Jar Jar Binksen van de film. Kilmer deed het, ook vooral in het begin, best leuk als Madmartian. Grappig dat de kooi waarin hij zat onlangs terugkeerde in The Green Knight. Het personage met de naam Kael is dan weer een verwijzing/ wraakactie richting de bekende filmrecensent Pauline Kael die weinig van George Lucas' films moest hebben. Zij omschreef het kijken naar een film van George Lucas eens treffend als een vermoeiend dagje naar het circus met de kinderen. Nou zoete wraak hoor.

Al die citaten naar verleden en toekomst kunnen niet verhullen dat het verder een vrij zwakke film is, die bovendien mikt op een onduidelijk publiek. Voor jonge kinderen is de film te eng, voor oudere kinderen te kinderachtig. Wat ook niet helpt is de oor-teisterende score van James Horner. Het gebruik van echte kleine mensen (ik weet niet zeker of dat de correcte term is) was vrij bijzonder, maar verder toch beetje standaard fantasy zonder al te veel fantasie.

Vooraf slechts een bekende titel, en als geen liefhebber van het genre fantasy met de nodige vooroordelen aangezet. Toch kwam Willow zelf en het volkje me wel erg bekend voor en vermoed ik de film toch wel eens eerder gezien te hebben en ontwikkelt de film zich vanaf een standaard begin toch tot een uitstekende film.

Fantasy, tja, dwergen, draken, toverkollen, elfen, trollen, koene ridders en een onderdrukt volk. Het zijn de standaard ingrediënten van een fantasyfilm wat eet betreft en wat een ander misschien met een oorlogsfilm heeft heb ik met fantasy. Één keer gezien? Eigenlijk allemaal wel gezien. En eigenlijk geld dat ook wel een beetje voor het begin en de introductie met de Nelwyn's. Het is leuk, het is knap gemaakt, maar doet het me verder iets...? Nee. Vermakelijk is echter wel de kennismaking met Madmartigan, de chaos rond hem en de achtervolging met paard en wagen.

Het is toch vanaf daar de de film steeds meer indruk maakt en een ontzettend fijne mix van fantasy, humor en actie presenteert, en eigenlijk wordt de film naar het einde steeds beter. De cast is prima, uiteraard met Kilmer maar ook met Joanne Whalley, iets dat Kilmer ook opgevallen is want niet kort na de film is hij met haar getrouwd. Of zou dat toch het elfenstof geweest zijn? De speciale effecten zijn uiteraard niet te vergelijken met nu maar voor die tijd is het lang niet gek. En uiteraard is er de herkenbare soundtrack van Horner waar ik verschillende elementen in hoor die ook in Enemy At The Gates voorkomen.

Het moet gezegd, het is fantasy en ik zie dingen die je ook ziet in LOTR, Stardust en Ladyhawke om maar eens wat te noemen, maar dat zal inherent zijn aan het genre. Desondanks maakt Willow een ontzettend goede indruk en blijkt een innemende, vermakelijke en erg leuke film.

Willow is een leuke avonturen/fantasie film die in de tijd garant stond voor spektakel. Deze film heeft nooit een warm onthaal gehad maar heeft toch een cultstatus. Mijns inziens meer dan terecht. Echt schitterend gemaakt met mooie decors en mooie setting. De film is grappig en verveelt geen seconde.

Deze eighties fantasy avonturen film.

Was een bekende film hit vroeger.

En blijft een hele leuke film voor de liefhebbers van dit genre.

Ook de film muziek van James Horner blijft erg mooi.

Willow ik had er vreemd genoeg nog nooit van gehoord. Nu hij op de prachtige 4k versie uitkwam was ik toch heel nieuwsgierig geworden naar deze kleine klassieker. Zag dat Val Kilmer hier ook in meedeed iets wat ik niet had verwacht.

Afijn het vermaak is groot in deze 2 uur durende film en ik twijfelde een beetje of ik een 3,5 moest geven of een mooie 4,0. Ik heb m toch naar boven afgerond ook al schiet hij hier en daar wat door. Zo zijn de eerste 38 minuten prima in beeld gebracht, maar toen kwamen daar ineens elfjes in beeld. Jammer ze zien er niet alleen heel slecht uit, het heeft ook totaal geen meerwaarde voor deze film. Had echt weggelaten kunnen worden. Afijn ik moest het voor lief nemen en gelukkig spelen die twee geen grote rol in Willow. Op het eind schiet de film wel door met die afschuwelijke jaren 50 draak. Jammer van deze twee valse noten gelukkig is de rest wel goed en heb ik me toch kostelijk vermaakt. Eerlijk gezegd vond ik de roodharige baby best grappig. Het leek soms wel alsof ze met haar uitdrukkingen meespeelde. Ook Willow gespeeld door Warwick Davis speelt gewoon leuk. De romance van Val en Joanne bleek goed genoeg te zijn om in het echt met haar te trouwen

Willow is bijna een geslaagd sprookje geworden. Net niet maar toch ook weer wel.

Film 4,0

Beeld (4K) 5,0

Geluid 4,5

Herzien op de 4K uitgave met DolbyVision, film heeft er nog nooit zo mooi uitgezien.

Film opent met de profetie dat er een meisje geboren zal worden met een rune teken op haar arm en de ondergang zal betekenen van de kwaadaardige koningin Bavmorda van Nockmaar, die de fantasie wereld in haar greep houdt. Alle zwangere vrouwen worden gevangen genomen en Bavmorda zweert de baby direct te doden bij geboorte. Het desbetreffende meisje wordt geboren, maar een draagmoeder weet net op tijd de baby in een vlotje van riet de rivier op te sturen. Daar komt het terecht in het dorpje van de Nelwyns, bevolkt door de vreedzame dwergen. De boer Willow Ufgood neemt de taak op zich om de baby naar de grens van de Daikini’s (reuzen) te brengen, omdat de baby gevaar met zich meebrengt voor het dorp. Ondertussen stuurt Bavmorda haar dochter Sorsha en een leger onder leiding van Generaal Kael met zijn donkere pantser en skeletten masker om de baby op te sporen. Tijdens zijn reis ontmoet Willow een aantal metgezellen voor zijn gevaarlijke quest, waaronder de zwaardvechter Madmartigan.

Onderhoudende fantasy film vol actie, sfeervolle sets en mythische wezens. Warwick Davis zet best een sterke hoofdrol neer als aspirant-tovenaar. Ook de wildebras Kilmer (RIP) en Whalley speelde leuk en het klikte zowel voor- als achter de schermen. Later zouden ze trouwen, maar ook weer scheiden. Irriteerde me wel aan die twee kabouters Rool and Franjean die Willow op zijn reis vergezellen en voor de komische noot moesten zorgen. Nou dit werkte juist averechts, vreselijk irritant en kinderachtig. Ook sommige special effects hebben de tand des tijds niet helemaal doorstaan, maar ach, het was wel vermakelijk.

In het dorpje van de Nelwyns werden alle spelers gespeeld door personen met dwerggroei. Geen enkele film maakte gebruik van zoveel dwergen. Er is online al jaren een discussie gaande of Peter Dinklage van Game of Thrones als uncredited extra is te zien in het dorpje. Toegegeven, in sommige scenes lijkt hij er wel verdomd veel op. Misschien komen we het nooit te weten.

De prachtige muziek werd verzorgd door James Horner en dit was de eerste film waar de computeranimatie-techniek ‘morphing’ werd gebruikt. Later werd dit uitvoerig gebruikt in Cameron’s Terminator 2.

Blijft een mooie fantasievolle classic van de 80’s.