Sullivan's Travels (1941)

"I wasn't hit by no darned train!"

Sfeervolle stukken in de bayou, die de Coen's gelukkig volledig uitwerken in hun homage.

Geweldige film. De beste film over filmmaken die ik ken. Een film die komisch is en die een boodschap heeft (maar dan zo'n een die niet opgedrongen wordt). McCrea (die ik eigenlijk nog niet kende) zet heel overtuigend de charismatische regisseur Sullivan neer. De bloedmooie Lake is naast zijn zijde uitstekend en die twee vormen een droomduo. Maar vooral het script is uitstekend. Een simpel uitgangspunt uitstekend uitgewerkt.

Een van die grote mijlpalen uit de jaren '40. Geweldig. Verplichte kost w.m.b. De film verdient meer aandacht dan de 14 stemmen die hij hier heeft. 4,5 sterren.

De humor in de film is bij vlagen wat simplistisch en oubollig. Tegenwoordig is het constant in het water vallen en dat soort slapstick niet echt grappig meer. Ook zijn de vele machinegeweer-dialogen, typisch voor komedies uit die tijd, soms onnavolgbaar. Maar toch heb ik wel een zwak voor deze komedies. Ze hebben iets charmants in hun eenvoud. Maar hoger dan 3,5* scoren ze nooit. Tot nu toe dan, want Sullivan's Travels ontstijgt zijn genre.

De humor is buiten de voorspelbare slapstick om dan ook veel beter dan de gemiddelde oude komedie. Het script is bijzonder goed geschreven en gewoon erg gevat. Maar er is meer! Zonder ooit drammerig te worden slaagt de film erin meerdere boodschappen over te brengen. Uiteindelijk wordt het niet het zware, sociale document die het had kunnen worden, maar blijft het bij kleine boodschappen, waaronder het belang van de lach, maar ook wat sterkere moralen, zoals de rol die je status in je leven speelt. Erg knap gedaan. De film mixt sowieso meerdere genres. Sturges was vooral een goed scriptschrijver, maar ook zijn regie is bovengemiddeld. Zie ook de scène met de zwerver die 's nachts over de rails loopt, de kerk-scène, de rechtbank, de briljante opening en de jongen in de racecar. De film blijft keer op keer mooie scènes bieden. Daarbij is Joel McRea subliem als Sullivan. Lake doet het vrij aardig als zijn love-interest.

Kortom: buiten een aantal achterhaalde slapstickgrappen en af en toe een iets te snelle dialoog is er genoeg te genieten. Een lekkere oude komedie.

4 sterren, maar ik neig naar de 4,5.

Film leek mij boeiend op meerdere fronten. Ik was ook benieuwd naar een film van Preston Sturges omdat het toch een grote inspirator voor de door mij geliefde Coen broertjes is geweest.

De film bevat geen onnoemelijk hoog tempo, zowel niet qua dialoog als qua plotontwikkeling. Maar dat deert niet, er blijft genoeg te genieten. Prachtige scène als dat jongetje met Sullivan aan het joyriden is en wij de gevolgen van deze actie weerspiegeld zien in een bus met andere mensen. Met de slapstick humor kon ik wel leven, al zorgde het natuurlijk nooit voor echte hilarische taferelen.

Verder eigenlijk vooral ook leuk als roadmovie. Vooral al dat gedoe om die trein in te komen, waarna ze terstonds wordt medegedeeld dat ze amateurs zijn. Mooie romantische noot af en toe als Sullivan met die vrouw, langs het water loopt. De film kan dus ook ingetogen zijn.

Qua muziek net wat te oubollig en qua cameravoering soms aardig. Mooi als de camera in de bioscoop een positie inneemt waarna alle gevangenen symmetrisch aan weerszijden de bankjes inschuiven.

Vond het allemaal dus wel leuk. Maar heb nooit momenten gehad dat ik helemaal in een deuk lag. Vermakelijke film die bovendien een mooi betoog voor vermaak boven andere soorten genre films kent. 3,5*

Een zeer goede film die slapstick momenten afwisselt met wat minder opzichtige humor. Helaas ben ik geen groot liefhebber van deze slapstick momenten, maar voor de rest is deze film zeer geslaagd. Niet alleen de hoofdpersonen worden terecht geroemd om hun rol, maar ook de vele bijpersonen maken het een unieke film. Hopelijk weet een volgende Sturges film alle goede noten te raken, zodat een topwaardering erin zit.

Een persoonlijk statement van Sturges haast. Inclusief de tekst in het begin waarin hij de film opdraagt aan iedereen die ons aan het lachen maakt. Tegelijk een Sturges met een wat serieuzere ondertoon. En met zelfspot. In de scene waarin de gevangenen allemaal hartelijk lachen om een tekenfilmpje zelfs ontroerend.

Ik heb minder moeten lachen dan om The Palm Beach Story wat met een kleine voorsprong mijn favoriete Sturges blijft, maar deze film compenseert dat met genoeg erg mooie momenten, zoals eigenlijk de hele scene waarin de gevangenen naar de kerk gaan om de tekenfilm te bekijken of die scenes met alleen muziek over de gelukte "travel". Tot in de kleinste bijrollen zijn figuren in Sturges films leuk, zoals bijvoorbeeld ook Sturges vrouw.

Heerlijke film.

4.0*

Redelijke film met een aaneenschakeling van alleraardigste verwikkelingen. Sullivan's Travels heeft geniale vondsten, maar is niet continu sterk, sommige gedeeltes waren zelfs saai. Veronica Lake vond ik met name tegenvallen, wat was zij hier duf . De keuze voor slapstickhumor was wel weer mooi gevonden en wist zelfs mij aan het lachen brengen.

Erg leuke film dit!

Sullivan's Travels is een sympathieke film met een af en toe echt moordend hoog tempo. Maar gelukkig vliegt de film nergens uit de bocht en blijft het tot het einde toe leuk.

McCrea en Lake vormen een leuk duo en spelen beiden erg goed. daarnast bevat de film prima dialogen en af en toe erg grappige humor. Vooral het moment dat McCrea bij een minderjarige jongen in de auto stapt, die als een raket rijdt, is echt een geweldig leuke scene. Verder oogt de film prima verzorgd met aanstekelijke vrolijke muziek en zijn ook de bijrollen goed uitgewerkt.

Het einde waarbij de boodschap lachen is, wordt ook op een mooie wijze aan de kijker gepresenteerd. Leuk om te ontdekken waar de Coens enige inspiratie vandaan hebben. Ja mijn eerste John Sturges beviel goed en ik wil zeker nog wel meer van hem zien.

4,0*

Geweldige comedy, jammer dat deze film niet zo heel bekend is, want wat kunnen huidige films hier toch nog een hoop van leren. Aan de ene kant heel doordacht, maar aan de andere kant toch ook heel slim, Sullivan's Travels bevat het allemaal. Opvallend was dat het tempo van de film, in tegenstelling tot veel films uit die tijd, onwijs hoog ligt. McCrea speelt de sterren van de hemel in deze veelzijdige comedy.

4*

Misschien gekeken met verkeerde verwachtingen omdat ik het al bij voorbaat koppelde aan de legendarische status van de gebroeders Coen. Hoewel zij inderdaad enkele elementen uit deze film gebruikt hebben in hun werk - de freight train, de chain gang, het schilderij van een overleden echtgenoot, etc - moet ik zeggen dat zij een heel andere stijl hebben dan Sturges, veel ritmischer, veel meer dik aangezette karakters. In deze film is zoveel potentie tot komedie die onbenut wordt gelaten.

De tweede film van Sturges die ik gezien heb en die het voor mij vooral moet hebben van de komische scènes, zoals de hilarische achtervolgingsscène vrij in het begin van de film. Ook het samenspel van Joel McCrea met de zeker niet onaantrekkelijke Veronica Lake vond ik erg geslaagd. Helaas kende de film ook nogal wat slaapverwekkende momenten. Helemaal geslaagd kan ik deze film daarom ook weer niet noemen, maar ik heb af en toe wel flink kunnen lachen en dat is natuurlijk ook belangrijk.

3,5*

Een echte lijstjesklassieker.

Blijkbaar een populaire film bij de populaire lijstjes. Halliwell, Rosenbaum, TSPDT ... die kringen. Daarbuiten denk ik dat de film ondertussen aardig weggedeemsterd is. Had nog nooit echt van de film gehoord en wist ook niet wat te verwachten. Blijkbaar wordt Preston Sturges genoemd als inspiratie voor de Coens, buiten de O Brother verwijzing zag ik er eerlijk gezegd niet zoveel van terug. Maar ik ben dan ook geen echte Coen fan.

Sullivan's Travels is vooral het eerste uur een vlotte film. De slapstick momenten behoren tot de mindere, zo is die achtervolging niet om aan te zien en heeft de zwembadgrap de tijd ook niet al te best overleefd, maar de dialogen zijn best geinig en McCrea zet een leuke rol neer. Zeker in combinatie met Lake levert het een paar leuke conversaties op.

Laatste half uur was wat dramatischer en vond ik heel wat minder geslaagd. Daar valt een McCrea ook wat door de mand. De lachscene met het Disneyfilmpje bijvoorbeeld kan echt niet meer. Ken mensen die geloofwaardiger uit beleefdheid kunnen lachen. De film duikt een diep dal in wanneer McCrea in gevangenschap terecht komt en jammer genoeg resteren er nog maar enkele luttele seconden na dit deel van de film.

Beetje jammer want het eerste uur was best vlot en vermakelijk. Niks opzienbarends, het verrast me dan ook niet dat deze film stilletjes weggezonken is in het algemene bewustzijn, maar wel aangenaam. Laatste half uur is alleen een stevige domper.

Wat betreft boodschapjes en moraaltjes heb ik enorm weinig opgepikt trouwens, vond nu niet dat deze film veel te melden had, maar dat bedoel ik dan eerder positief dan negatief.

2.0*

Een heerlijke satire van Preston Sturges over “Tinseltown” en het gebrek aan voeling daar met de werkelijkheid. Daarom gaat “gevierd regisseur” Sullivan (McCrea) als zwerver zonder cent op zak zelf op pad om aan d’n lijve te ondervinden wat het is van de ene ellende in de andere te belanden. Dat gaat niet helemaal zoals verwacht, want om de haverklap is Sullivan weer terug bij af. Onderweg stuit hij op een gesjeesde aspirant-actrice, die de moed heeft opgegeven en terug naar huis wil; de meest memorabele rol van Veronica Lake, ondanks haar geringe gestalte (amper anderhalve meter groot) bijzonder sexy.

Sturges, van origine een begenadigd screenwriter, last een paar aardige verwijzingen in naar gedenkwaardige momenten uit de geschiedenis van Hollywood, zoals een achtervolging à la de Keystone Cops, de (gefingeerde) ontdekking van Lana Turner aan de toonbank van een drug store, de film I Am a Fugitive from a Chain Gang, e.a. Dat alles maakt dit tot een zeer geslaagde komische buddy movie, naar mijn smaak de beste uit het repertoire van Sturges.

Heb een aantal films van Preston Sturges liggen, maar heb gister maar besloten om van deze 'Sullivan's Travels' mijn 1e Sturges film te maken. Fijne kennismaking met de regisseur. Ik heb me erg vermaakt. Sowieso zit het tempo er lekker in en wisselt Sturges op een fijne manier tussen de sfeer in het mooie Beverly Hills (en Hollywood) en in de avontuurlijke omgevingen van Sullivan. De balans tussen humor en een wat serieuzere toon werkt prima. Ik heb me kapotgelachen om bepaalde scenes (dat 13-jarige jochie die zo vreselijk hard tekeergaat in dat bakkie van 'm), terwijl de boodschap weer tot stand komt d.m.v. een paar prachtige scenes; o.a. het moment dat de gevangenen in de kerk de tekenfilm kijken. Nergens geforceerd, maar op een leuke manier. Op naar de volgende, 'Palm Beach Story' denk ik.

Leuk. Nadat His Girl Friday me al beviel, was dit wederom een aanrader van D-ark. Uit goeie ervaring weet ik dat D-ark er van houdt getagged te worden. Dus bij deze dan gelijk maar 2x....

Anyway...persoonlijk had ik een vermoeden dat ik oudere films niet zo zou waarderen, en dan gooien we het begrip "oudere films" lekker op 1 hoop, want zo veel verschil zal daar niet inzitten, toch? . Het gebrek aan de moderne audiovisuele esthetiek die ik vaak zo belangrijk vind ontbreekt, of is op een andere manier aanwezig.. Maar ik merkte afgelopen tijd –misschien is het ook een kwestie van naar een bepaalde stijl toegroeien – dat de voor mij blijkbaar belangrijke esthetiek bij bepaalde genres/stijlen minder relevant zijn voor mijn smaak. Zo heb ik altijd al gehouden van scherpe dialogen, slimme (meta)humor en chaos. Nu merkte ik eerder al dat de Marx films me wat dat betreft aanspraken, maar misschien moet ik hierin niog eens verder kijken, zo blijkt wel.

Sullivan's Travel's bevat in ieder geval veel van deze elementen. Voorop staan de snelle dialogen en de metahumor, die zowel in dialogen als het plot zijn terug te vinden. Een noodlottig soort situatiehumor is de film ook niet vreemd, want bijvoorbeeld de zwerver die Sullivan beroofd en vervolgens onder de trein te pletter valt, tsjah. De vaart, die voornamelijk in het eerste uur van de film zit, is ook erg fijn. Heb dit nergens als een duffe, oubollige film ervaren. Zelfs erg fris. Ook het acteerwerk is me erg meegevallen, met de soms bittere McCrea en de gevatte en mooie Lake.

Negatieve puntjes zijn er ook. Zo is vooral de muziek niet om aan te horen. Het laatste half uur zakt de film ook een beetje in en wordt het onnodig donker, zonder dat er erg veel humor te bespeuren valt. Het idee van de tekenfilm scene is opzich mooi, maar wordt dan weer niet zo oprecht en te overdreven neergezet. De film herpakt zich weer, maar dan is het bijna te laat.

Toch hou ik vooral een goed gevoel aan de film over en dat is ook wat waard. Hierdoor ben ik voorlopig wat meer vergevingsgezind als het om de negatieve punten gaat. Of dit bij een toekomstige herkijk ook nog zo is, wie zal het zeggen?

De film kent wel zijn leuke momenten, maar is nergens echt speciaal. Joel McCrea mist het charisma van tijdsgenoten als James Stewart, Cary Grant, Gray Cooper etc... Veronica Lake had ik nog niet eerder gezien en viel nog best mee. De film is niet slecht, maar straalt nergens echt uit en mist de nodige fun. Sullivan's Travels is gewoon een leuke film, maar is voor mij niet echt memorabel.

Vermakelijk filmpje. Typisch voor die tijd eigenlijk. Niet alles werkt meer op de lach zoals het vroeger wellicht deed, maar er zitten nog altijd wat grappige momentjes en dialogen in. Het verhaaltje is leuk en hoewel niet erg diep draagt het een leuke boodschap met zich mee.

Matige film, waar wel meer in had gezeten. Hoofdrolspeler Joel McCrea mist charisma en zet geen al te sterke rol neer. Dat doet tegenspeelster Veronica Lake wel wat beter, zonder echter een heel sterke rol neer te zetten. Ook qua plot had er meer uit gehaald kunnen worden, het blijft bij enkele aardige scènes, maar als geheel valt het wat tegen. Dit terwijl het uitgangspunt van de film best aardig is.

"There's always a girl in the picture." Amerikaanse komedie die af en toe neigt naar metacinema, maar uiteindelijk vervalt in redelijk simpele satire. Een Hollywood regisseur wil plotseling een meer realistische en sociaal relevante film maken, in plaats van het gewoonlijke escapisme. Hij kiest voor een 'method'-aanpak en vermomt zich als zwerver om zo de omstandigheden van de marginalen van dichtbij onder de loep te nemen. Wat volgt is bepaald geen 'Grapes of Wrath', integendeel. Veel slapstick en andere flauwe grappen. De avonturen van Sullivan zijn doorlopend voorzien van een komische ondertoon. Het komt over als een nogal warrige roadmovie met een onduidelijke boodschap. Veronica Lake is wel een mooie verschijning en werkt goed samen met McCrea, maar slaagt er niet in extra diepgang te geven aan het oppervlakkige verhaaltje. Gelukkig schiet het niveau in het laatste halfuur toch de hoogte in en zie je voor het eerst een meer serieuze en oprechte poging om het thema aan te kaarten. Of de moraal "escapisme boven realisme" vandaag de dag nog enige waarheid bevat zal weliswaar verschillen van persoon tot persoon.

Joel McCrea speelt een regisseur die twijfelt of hij populaire komedies wil maken of sociaal drama met een boodschap. Hiermee lijkt hij op Preston Sturges zelf, die erin slaagt deze twee met elkaar te verenigen. Qua komedie zijn er frenetieke screwballdialogen, fysieke komedie met achtervolgingen en gevechten, een beetje slapstick en grapjes met het geluid. Wanneer hij hoest, hoor je het briesen van een paard. Qua sociaal drama is er de levensstijl van de landlopers, maar vooral de ongelijke behandeling van rijk en arm in een rechtszaak. Sullivan komt pas echt in de problemen in het tweede bedrijf; daarvóór weet je dat hij elk moment terug kan naar z'n bevoorrechte leventje. Wendingen in de intrige komen er via een persoonsverwisseling en een herkenning.

Veronica Lake verschijnt ten tonele als een manic pixie dream girl. Terwijl hij daar in slonzige kleren zit, verschijnt een bloedmooie vrouw die niet meer van z'n zijde wil wijken. Algauw blijkt ze echter gewiekst te zijn. Haar transformatie van glamoureuze schone naar boefje is geslaagd. Frail en beazel zijn slangtermen voor vrouw. Edith Head ontwierp kleren om Lakes zwangerschap te verhullen. Er zijn ook leuke nevenrollen: Eric Blore als de dienaar, en Almira Sessions als de lustige weduwe.

Het is stijlvol in beeld gebracht, met gebruik van schaduwen en spiegels. Een mooi beeld is wanneer hij z'n landloperspak net aangetrokken heeft met z'n luxueze interieur op de achtergrond. Wanneer de trein rijdt, zie je dat het een stilstaande wagon is voor een scherm met een achterwaarts bewegende achtergrond, maar maakt het niet minder leuk. Het hele idee wordt samengevat in het beeld van de lachende toeschouwer met het rotte gebit: een onschuldige komedie kan mensen helpen om hun dagelijkse leed even te vergeten.

Sullivan's Travels begint erg leuk, met de discussie tussen de studiobonzen en de sterregisseur die maatschappelijk relevante films wil maken. Scherp en grappig: het is Sturges op zijn best. Dat niveau houdt de film niet vol, al komt er steeds als het dreigt in te zakken wel een aardige scène: het stukje bij de twee ouwe vrijsters was vrij komisch, de overdreven achtervolging waarin iedereen in de bus door elkaar geklutst wordt was lekker hysterisch, en zo zijn er nog wel meer. Jammer en onnodig dat er ook af en toe wordt teruggegrepen op gedateerde lach-of-ik-schiet humor. Wat later in de film wordt de toon wat serieuzer maar ook dan zijn er momenten van brille zoals wanneer de gevangenen in de kerk worden verwelkomd onder de klanken van Go Down Moses.

McCrea en Lake zijn leuk in de hoofdrol en de bijrollen worden ook goed ingevuld. Vond hem uiteindelijk wel net wat minder dan The Palm Beach Story, wat ik Sturges' leukste film vind, maar 4 sterren blijven (net) staan.

90 minuten slechts en nog voelt de film lang aan doordat er te veel momenten in zitten die niet echt leuk of speciaal zijn laat staan boeien. Ook door hoofrolspeler McCrea die weinig uitstraling heeft. Er zitten ook wel enkele prima momenten in de film maar die komen helaas te weinig voor. Ook wat gedateerd wat betreft acteerwerk. 2,0*.

Er is de voorbije weken in Vlaanderen veel te doen geweest over reality-TV waarbij BV's zich onderdompelden in het leven van kansarme alleenstaande moeders. Het programma werd na hevige kritiek na één aflevering afgevoerd. Ik had een soortgelijk gevoel met deze Sullivan's travels. Het armoedebestaan (experiment) komt nergens echt uit de verf en is totaal ongeloofwaardig.

Misschien dat dit net de clue in de clue was voor deze film, maar wat blijft er dan nog overeind? Het einde misschien waarbij aan de kaak wordt gesteld dat je als berechtigde kansarme minder rechten of kansen hebt als iemand die meer begoed is.

De film dient zich aan als een komedie of een satire, maar ook overtuigt de film al lang niet meer. Die busrit waar iedereen door elkaar wordt geschud is kolder. Onderhoudend en eenvoudig misschien, maar ik zie er geen klassieker in.

Sullivan's Travels heeft een leuke roadmovie gehalte en het tempo ligt behoorlijk hoog. Veel grappen voelen wel erg verouderd aan en vooral de scène met de tekenfilm irriteerde me behoorlijk.

3*