Lost Horizon (1937)

Aardige film. Beetje knullig af en toe in het acteerwerk zoals tovenaar al zegt maar ook qua special effects: sommige scenes van het vliegtuig zagen er gewoon goed uit, andere waren hilarisch slecht. Soms waren de sceneovergangen een beetje onbeholpen, of dat aan de restauratie ligt weet ik niet.

De film is best goed gerestaureerd, sommige scene's zijn wat lelijk maar het stoort niet. Die foto's zijn een goede oplossing voor de verloren beelden al hadden ze sommige scene's er ook gewoon uit kunnen knippen, niet zo heel erg belangrijk voor het verhaal. Dat was misschien wel een goed idee geweest, de film duurt net wat te lang.

3,5*

Positief verrast en eigenlijk de eerste zwart-wit film die ik (vooral in het begin) oprecht spannend vond. De opening op het vliegveld was erg mooi, en het spaarzame ontwikkelen van het verhaal deed de film goed. De dialogen met die Emperor-lookalike (hoewel Bob hem wel Vader noemt ) waren erg boeiend.

Toch vond ik het middenstuk wat te langdradig en zoetsappig (met als toppunt het paardrijden, het leek Sissi wel). Er werd bijna een vol uur uitgetrokken om te laten zien hoe mooi en prachtig alles was daar, terwijl in de laatste 5 minuten wel in het laatse kwartier wel 3 plottwists zitten.

Ook van mij 3,5*

(niets te klagen over de oplossingen om het slechte materiaal op te poetsen, goed gedaan)

Ik vind het een inspirerende film, maar ik miste net als anderen net dat beetje extra wat wel in andere Capra's zit.
Ik vind het verhaal nogal merkwaardig.
Shangri-La is eigenlijk een soort sekte. Ze pretenderen een hogere levensvorm gevonden te hebben, die dicht bij de menselijke natuur staat.
Het is een luxe resort, vol weelde. En tegelijk beweren de mensen daar geen fuck om materialistische zaken te geven. Nogal krom vind ik dat. Ze leven nota bene van een goudmijn. Dan is het ook makkelijk praten om je nergens zorgen over te maken en je te storten op het spirituele.
Met het vingertje naar de buitenwereld wijzen, terwijl er overal in de wereld armoede en oorlog heerst. Als ze nou niet onvindbaar tussen de bergen zaten, dan was hun luxe oord met allerlei kunstschatten wel leeggeplunderd. Eens kijken hoe ze dan zouden piepen. Maar goed, het streven om alle kunstschatten uit de wereld proberen te redden van oorlogvoerders, is natuurlijk wel een nobel streven en toe te juichen in die omstandigheden. Veel kunst-en culturele schatten zijn inderdaad tijdens WOII verloren gegaan, zoekgeraakt of beschadigd.
Ik klink harder over deze film dan ik in werkelijkheid ben. Ik voel voor 1x verwantschap met de Signs liefhebbers. Niet te veel op de details doorzagen, maar genieten van de prachtige sfeer en het wonderlijke spirituele verhaal.

Had het eerst niet verwacht toen ik begon, maar dit is écht een goede film . Niet zozeer vanwege het verhaal (zitten best wel wat onnauwkeurigheden in en zo) maar vooral vanwege het idee dat erachter zit (uiteindelijk is het allemaal veel symbolischer bedoeld dan realistisch, en dan soort het niet dat dat paradijs nogal contradictorisch in elkaar zit, het is bedacht vanuit ons, materialistisch standpunt) Prachtig trouwens, om zo'n film te maken in 1937.

Leuk ook hoe vaak het idee nog voorkomt, massa strips hebben dit idee als basis (Thorgal, Robbedoes en zelfs De Rode Ridder komen in een of ander verhaal hun Shangri-La tegen, en grappig genoeg reageren ze er alledrie totaal anders op) Die bergmensen hadden trouwens beter ook wat meer Kuifjes gelezen, dan zouden

ze geweten hebben dat je geen lawaai mag maken in sneeuw-bergen .

Nee, ik vond het echt de moeite, weliswaar met de nodige kitsch overladen (dat paleis uit 17 en zoveel zag er uit alsof Frank Lloyd Wright het ontworpen had ) maar dat is deel van de charme. Een dikke 4 en een bank vooruit in de klas.

Mooie film, een klein beetje hoop in een gespannen wereld anno 1937. Destijds een mega-productie. Prachtig moment om zo'n film te maken. Heerlijke lief-mysterieuze sfeer, een idealistisch sprookje. De contradictie van Kappeuter en Freud zie ik ook wel, maar ik kan er redelijk makkelijk overheen stappen.

Niet Capra's beste, maar toch wel een kleine 4.0* waard.

Ik was zeer enthousiast toen ik deze film jaren geleden voor de eerste keer zag, maar nu bij herziening is dit enthousiasme behoorlijk getemperd. Met uitzondering van het laatste half uur dat ik nog altijd verreweg het sterkste gedeelte van deze film vind kwam de rest van deze film bij mij behoorlijk langdradig over. Maar misschien is het aardse paradijs waar Shangri-La voor staat en waarin je altijd jong en verder ook alles hetzelfde blijft gewoon ook een ontzettend saai oord waar verveling troef is. Dat George, de broer van Robert hier aan wil ontsnappen is eigenlijk niet meer dan normaal. Het is toch ook zo dat wij van mooi zomers weer toch het meest genieten als wij hier voor een periode van slecht weer hebben gehad. "De oorlog is de vader van alle dingen" zei ooit de Griekse presocratische filosoof Heraclitus. Om het leven te kunnen waarderen heb jij de tegenstellingen nodig, zoals oorlog en vrede, schaarste en overvloed etc. Dat ervaarde vooral Robert die na vreselijke ontberingen de bijzondere waarde van Shangri-La inzag en er alles voor over had om daar naar terug te keren. Verder zou je Shangri-La ook kunnen zien als een metafoor voor het Boedhistische Nirwana.

3,5* na herziening

Ik beschouw mijzelf toch wel als liefhebber van Frank Capra, en deze film weet dat gevoel alleen maar te versterken. Vooral doordat Capra met deze film een andere richting inslaat dan met de overige zeven films die ik van hem heb gezien (afgezien van Meet John Doe).

Lost Horizon is ten eerste een ambitieuze film. De setting is zeer bijzonder en voelt groots aan. Dat is een belangrijke voorwaarde voor een dergelijke film om uit te kunnen groeien tot een succes. Capra wist mij vooral te verbazen met het prachtige camerawerk van de sneeuwvlaktes. Grootse shots in combinaties met vakkundig gebruik van schaduwen. Wat mij betreft vrij uniek in deze periode, en een verademing in vergelijking met de films uit deze periode die te werk gaan met simpele decors (denk aan Spellbound van Hitchcock).

Daarnaast is het verhaal van Lost Horizon ook bijzonder te noemen. Het is zeer jammer dat de film in het midden wat minder meeslepend is en wat scherpte mist. Hoewel de film zich in het laatste deel goed herstelt, voorkomt dit een topscore.

Wat is die Capra toch een lekker ongenuanceerde, pacifistische idealist. Ik kan me best voorstellen dat mensen dit niet trekken, maar ik vind het onweerstaanbaar.

Moet zeggen dat ik met name de avontuurlijke scenes op het begin en eind erg vermakelijk vond. De idealiserende gemeenschap is best vermakelijk, maar duurt wel wat lang. Op een gegeven moment was het wel duidelijk. Had toch liever meer van het avontuurlijke meegekregen op het eind. Op een gegeven moment vat die knakker die hem achtervolgde nog een avontuur samen, waarbij Indiana Jones een saaie boekhouder lijkt. Daar had ik meer van willen zien. Dan had het helemaal fantastisch geweest. Nu was het gewoonweg weer zeer vermakelijk.

4 sterren, maar Capra heeft zeker betere films gemaakt.

Een groep westerse vluchtelingen uit China strandt in Tibet en vindt daar een paradijs, genaamd Shangri-La, waar het allemaal pais en vree is. Met Capra aan het regisseursroer raadt je het al, dat wordt weer een en al zoetsappigheid! Het is dat de film er gaaf uitzag (vooral de eindscenes in de sneeuw!) en daardoor nog een ruim voldoende scoort, maar dit keer werd de Capra-moraal echt zonder enige terughoudendheid over de kijker heen gestort. Jammer dat de film halverwege behoorlijk inkakt met nutteloos geneuzel, maar goed al met al is dit nog nèt te doorstaan.

Fenomenale film uit 1937!

Twee jaar voor WO2 uitbrak maakte Frank Capra deze film over een aantal mensen die met hun vliegtuig neerstorten in een bergachtig gebied en daar naar het Utopia Shangri-La geleid worden.

Film ziet er qua decors ook uitermate geweldig uit, het verhaal is uitermate fantasievol en mysterieus.

Qua chronologische tijdsspanne het derde meesterwerk uit mijn film-kijk-produktie.

Leuke Capra, en een bovengemiddeld goede film, al is dat niet eens genoeg om te behoren tot het beste werk van Capra. Maar ja, Capra heeft dan ook een paar top films afgeleverd.

Wat me vooral verraste waren de geweldige decors, die Lost Horizon heeft. Prachtig hoe die besneeuwde bergen er uit zien, en vooral de manier waarop het in beeld wordt gebracht is erg mooi. Daar heeft Capra zeer duidelijk veel tijd en aandacht aan besteed. Het verhaal zelf is ook wel interessant. Men komt in Shangri-La terecht, een plaatsje afgesloten van de rest van de wereld, waarin men vredig leeft en geen last heeft van het gehaaste leven op de rest van de wereld. Een mooie idealistisch uitgangspunt, waar Capra op geheel eigen wijze een leuke avonturenfilm van weet te maken.

Het eerste en het laatste half uur is erg sterk. Daar tussenin is het niveau soms wel wat wisselend. Het acteerwerk is in orde, maar soms iets te overdreven, al is dat niet zo heel storend. Ik vond het op zich wel weer mooi om te zien hoe een ieder op zijn eigen manier omging met het leven aldaar. Het lijkt allemaal ideaal, maar in de praktijk blijkt dat niet helemaal zo te zijn, wat natuurlijk ook wel terecht is. War het in het middenstuk op een gegeven moment wat langdradig wordt, daar wordt het in het laatste half uur weer erg boeiend.

Ook nog leuk om te constateren dat Capra meer kan, dan alleen leuke feelgood films maken. Ook in dit avonturen genre staat hij duidelijk zijn mannetje.

3,5*

Goeie film waarin een vijftal in een vliegtuig neerstort en terecht komen in een geheime utopische stad. Een mooi, avontuurlijk en mysterieus verhaal over een ogenschijnlijk perfecte wereld. Het middelste gedeelte is ietwat langdradig, maar het is mooi om te zien hoe het vijftal verschillend omgaat met de wereld waarin ze zijn beland. Verder nog een aantal flinke sets die het decor van de stad vormen.

Gezien de andere films van Frank Capra is dit een wat vreemde eend in de bijt. Daar waar hij samen met zijn favoriete scenarioschrijver Riskin doorgaans zijn publiek op luchtige wijze een ietwat satirisch beeld voorhoudt over het dagelijks leven, schetst Capra hier een utopische wereld. Daardoor is deze film een stuk serieuzer dan de heerlijke komedies, die hem zo bekend gemaakt hebben. Ik ben daar niet onverdeeld enthousiast over. Ik kan de hoge waardering wel begrijpen vanwege de indringende boodschap, maar ik deel die appreciatie niet. Daarvoor kent de film te veel tekortkomingen en is hij in het middengedeelte ronduit saai.

Ik moest bij deze film wel eens denken aan het commentaar van de filmcriticus David Winnington bij A matter of life and death van Michael Powell en Emeric Pressburger, toen hij over de daarin getoonde serene hemel schreef dat dat feitelijk "een grenzeloos Wembley-stadion is, omringd door klingelende muziek en mist, waar alle mensen met enig verstand, als ze al zo onvoorzichtig waren om daar terecht te komen, zich onmiddellijk uit weg zouden godslasteren." Met andere woorden, om in Lost horizon mee te kunnen gaan moet je duidelijk even je cynische of ironische (of, zouden sommigen zeggen, gewoon realistische) bril afzetten. Kan ik dat? Ík wel – soms weet ik zelfs gewoon niet meer of ik die bril nog wel ergens heb liggen. (En eerlijk is eerlijk, Capra en Riskin bouwen zelf ook al een alternatieve zienswijze in door George Conway en Maria tot het einde toe te laten streven naar een ontsnapping.)

        Los daarvan is dit een technisch extreem ambitieuze en voor mij op alle fronten geslaagde produktie met fantastische sets en een opmerkelijk hoogwaardige rolbezetting, met name in de rollen van twee van de door mij meest gewaardeerde bijrolacteurs uit het klassieke Hollywood, Thomas Mitchell als de doortrapte Barnard en de in double takes gespecialiseerde Edward Everett Horton als paleontoloog Lovey, ik bedoel Alexander P. Lovett. Het gebruik van kwalitatief minder filmmateriaal en stills om het hele verhaal te kunnen vertellen ervaar ik nergens als een probleem.

        De remake heb ik nooit gezien, maar als ik zo de trailer op YouTube zie krijg ik daar bereveel zin in, dat lijkt me zomaar de beste musical sinds The sound of music. O, nou blijk die cynische bril toch nog te hebben gevonden, die lag naast Shangri-La van de Kinks...

Het is een beetje de rode draad door de recensies hier, en ik kan het daar wel mee eens zijn: goed eerste deel, meeslepend laatste deel, en dan een lang middenstuk wat minder boeiend is. Dat komt grotendeels omdat Capra daar maar weinig drama toelaat: het is een en al harmonie wat de klok slaat. De skeptici raken al snel overtuigd dat het best goed toeven is in Shangri-La (bedankt nog Gerard Joling voor het bezoedelen van die naam) en hoewel dat weliswaar niet voor de jongere broer geldt vormt die toch nooit een serieuze bedreiging.

Technisch vaardig gemaakt, ook zeker de vliegtuigscènes, en een stel prima acteurs bij elkaar, toch wat bedenkingen/ muggenzifterij van mijn kant wat betreft het script: de plotseling ouder wordende Maria die in 1888 arriveerde in het oosterse Hof van Eden ziet er ongeveer even oud uit als de paardrijdende jongedame die zegt dat ze dertig is: something's fishy there- die dame is dus ook stiekem hoogbejaard. Maar zijn de kinderen dan ook allemaal al 30-ers en 40-ers? Verder is het natuurlijk best makkelijk in een paradijselijk oord te leven als je op een gouden berg zit. Zie ook Noorwegen. Dat verhoudt zich natuurlijk niet tot de vroeg-hippiese boodschap dat bezit en jaloezie geen rol van betekenis spelen. In dat opzicht lijken de lama en zijn volgelingen eerder op welgestelde miljonairs die ook wat aan yoga doen dan aan ascetische Franciscanen. Maar goed, daarmee doe ik de film ook wel weer tekort, het verhaal sprak me best aan en de gesprekjes tussen Chang en Mr Conway waren leuk uit de losse pols geacteerd. Als de stokoude monnik aan het woord was dwaalden m'n gedachten dan weer wat af.

Ik zag overigens de gerestaureerde versie waarin verloren gegane stukken werden opgevuld met stills. Dat werkte prima al was het jammer dat het moment van ontdooien van "Lovey" niet bewaard is gebleven, de geluidsband -en de gebruikte still- beloofden in ieder geval een leuke scène.

Dit utopia achtig verhaal is over een mysterieus land waar er vrijwel geen veroudering plaats vind , iedereen in vrede met elkaar leeft , hebzucht en machtshonger niet bestaan , het ljikt behoorlijk op een vorm van escapism .

Mensen zitten nu eenmaal niet zo in elkaar om zo'n beschaving tot stand te brengen .

Neemt niet weg dat de film aardig in elkaar steekt maar het is en blijft een sprookje