Lost Horizon (1937)

Ik kwam geheel toevallig deze film in de videotheek tegen. Op dvd en te koop (€5,=!) en dan ook nog van Frank Capra. Ik weer blij.

Mwuah....ben d'r niet echt kapot van. Heb wel eens beter Capra films gezien... 3*

Is dit toeval of niet ? Precies een jaar verschil tussen de 2 berichten van Gotti.

Puur toeval ja, maar wel geinig dat het dus precies een jaar geleden was, dat ik die film kocht...

Over de film, ik zag hem in de gerestaureerde versie waarbij de geluidsband origineel was, met foto-gemonteerde tussenstukken. 7 minuten ontbraken daardoor.

Wat te zeggen van zo'n meesterwerk, Zo'n ongelooflijk diep verhaal in het oog van de oorlog.

Het verhaal van Sangri-la waar alle mensen nog respect hebben. Waar haal je dat vandaan. Tuurlijk begrepen de mensen er destijds niks van, en heel veel mensen nu ook niet. Blijf tot herziening nog bij een 4.5. Maar kijk dit meesterwerk vrienden

Geen wonder dat ie geflopt is. Bergman en Lucas hebben hier ook flink leentjebuur gespeelt.

Een erg bijzondere film. Eentje die eigenlijk erg moeilijk te beoordelen is.

Te weten dat deze film gerestaureerd is uit kopieën die her en der ter wereld bij elkaar gesprokkeld zijn en dat er dan nog 7 minuten uit ontbreken, die zijn opgevuld met teruggevonden foto's. Opvallend ook dat het juist om de pikantere scenes gaat, die ontbreken. Scenes die foute machthebbers liever niet getoond wilden zien.... (Mijn suggestie)

Dan is het niet verbazend dat de beeldkwaliteit erg wisselt, het mag een wonder heten dat het gelukt is om de film überhaupt te redden... Er zou een juweeltje verloren zijn gegaan...

Kortom, even door de 'ruis' heenkijken, want dat verdient deze film. Het verhaal is uitzonderlijk origineel, sprookjesachtig. En erg mooi in beeld gebracht, zeker gezien de technieken van de jaren '30.

4,5* (Mijn 500ste stem)

Jammer dat het acteerwerk op momenten (bv in de scènes in het vliegtuig) toch echt wat te knullig was, dat deed soms net wat afbreuk aan een aantal prachtige shots en het mysterieuze uiterlijk.

Verder is Lost Horizon zeker een originele film, dat met Shangri-La een mooie metafoor in huis heeft. Het verhaal er omheen wordt mooi uit de doeken gedaan, maar mist soms net wat kracht om scherper uit de hoek te komen. Door de ruis (om Dusty even te quoten) is gemakkelijk heen te kijken. Ook de foto's die geplaatst zijn waar de bewegende beelden missen, zijn een fijne oplossing die de film toch draaiende houden.

Lost Horizon is een zeer degelijke film, maar had net wat meer power mogen hebben. Thanks pakketservice!

Aardige film. Beetje knullig af en toe in het acteerwerk zoals tovenaar al zegt maar ook qua special effects: sommige scenes van het vliegtuig zagen er gewoon goed uit, andere waren hilarisch slecht. Soms waren de sceneovergangen een beetje onbeholpen, of dat aan de restauratie ligt weet ik niet.

De film is best goed gerestaureerd, sommige scene's zijn wat lelijk maar het stoort niet. Die foto's zijn een goede oplossing voor de verloren beelden al hadden ze sommige scene's er ook gewoon uit kunnen knippen, niet zo heel erg belangrijk voor het verhaal. Dat was misschien wel een goed idee geweest, de film duurt net wat te lang.

3,5*

Positief verrast en eigenlijk de eerste zwart-wit film die ik (vooral in het begin) oprecht spannend vond. De opening op het vliegveld was erg mooi, en het spaarzame ontwikkelen van het verhaal deed de film goed. De dialogen met die Emperor-lookalike (hoewel Bob hem wel Vader noemt ) waren erg boeiend.

Toch vond ik het middenstuk wat te langdradig en zoetsappig (met als toppunt het paardrijden, het leek Sissi wel). Er werd bijna een vol uur uitgetrokken om te laten zien hoe mooi en prachtig alles was daar, terwijl in de laatste 5 minuten wel in het laatse kwartier wel 3 plottwists zitten.

Ook van mij 3,5*

(niets te klagen over de oplossingen om het slechte materiaal op te poetsen, goed gedaan)

Verhaaltje wordt niet echt enorm vermakelijk gebracht, terwijl het idee toch vrij aardig is.

Ik vind het een inspirerende film, maar ik miste net als anderen net dat beetje extra wat wel in andere Capra's zit.
Ik vind het verhaal nogal merkwaardig.
Shangri-La is eigenlijk een soort sekte. Ze pretenderen een hogere levensvorm gevonden te hebben, die dicht bij de menselijke natuur staat.
Het is een luxe resort, vol weelde. En tegelijk beweren de mensen daar geen fuck om materialistische zaken te geven. Nogal krom vind ik dat. Ze leven nota bene van een goudmijn. Dan is het ook makkelijk praten om je nergens zorgen over te maken en je te storten op het spirituele.
Met het vingertje naar de buitenwereld wijzen, terwijl er overal in de wereld armoede en oorlog heerst. Als ze nou niet onvindbaar tussen de bergen zaten, dan was hun luxe oord met allerlei kunstschatten wel leeggeplunderd. Eens kijken hoe ze dan zouden piepen. Maar goed, het streven om alle kunstschatten uit de wereld proberen te redden van oorlogvoerders, is natuurlijk wel een nobel streven en toe te juichen in die omstandigheden. Veel kunst-en culturele schatten zijn inderdaad tijdens WOII verloren gegaan, zoekgeraakt of beschadigd.
Ik klink harder over deze film dan ik in werkelijkheid ben. Ik voel voor 1x verwantschap met de Signs liefhebbers. Niet te veel op de details doorzagen, maar genieten van de prachtige sfeer en het wonderlijke spirituele verhaal.

Een goede film met een hele interessante voorgeschiedenis. Een film die is gerestaureerd met behulp van kopieen die overal ter wereld teruggevonden zijn en de missende minuten zijn opgevult met foto's en net bij de, voor mij, intrigerende stukken.

Een film die mij persoonlijk aansprak door mijn Boeddhistische achtergrond; de spiritualiteit, hun wereldverbeterende denkwijze, het goed opvangen van elk mens in nood, voorbestemming en nog veel meer. Ook het verhaal wordt zeer vermakelijk gebracht en is gewoon 130 minuten puur kijkgenot en voor de kijkers die voor deze leer openstaan kan het je ook nog eens geestelijk verrijken en je nog dichter bij het achtvoudig pad brengen. Voordat ik voor velen te 'zweverig' ga klinken hou ik het hier maar bij.

Gewoon weer een heerlijke Capra. 4* voorlopig, heb ik weer een goed excuus voor een herziening.

De eerste film die ik van Capra zie (ik had al eerder een poging ondernomen om zowel Mr. Smith Goes to Washington en Mr. Deeds Goes to Town te kijen, maar die pogingen mislukten op vreemde wijze) en hij bevalt me zeker wel. Het gegeven van de film, een vredig oord waar problemen zo goed als niet bestaan, is natuurlijk erg mooi. Dat zoiets nooit in het echt te realiseren is doet verder niks aan de film af. Wel moet ik zeggen dat de film wel erg lang doet over het laten zien van de schoonheid van Shangri-La. Het is allemaal wel mooi en zo, maar na een tijdje gaat zo'n overdaat aan zoetigheid wel vervelen. Het is wel mooi om te zien hoe alle personages, op één na, geheel tot rust komen in dat oord. Het acteerwerk had overigens soms net iets beter gekunt, maar over het algemeen is het wel te doen.

Hoewel ik denk dat de film misschien nog beter tot zijn recht was gekomen als het in kleur was geweest vind ik dat Capra erg mooie zwart-wit beelden heeft geschoten. Goede sfeer in de film.

Rond het einde komt er dan eindelijk de plottwist met die meid die weg wil uit Shangri-La. Dit vond ik zelf een erg leuk element in de film. De gedachte dat niet iedereen tevreden is daar, is sowieso broodnodig voor zo'n film en het komt mooi tot uiting in de film, al was ik misschien iets tevredener geweest als er uiteindelijk ook echt een minpunt aan Shangri-La aan te wijzen was. Dat had de film wat scherper gemaakt.
3,5*

Die bestaan allang.

Een plaats waar niemand honger heeft, geen ziektes lijken te zijn, geen misdaad is, kortom geen ellende bestaat volgens mij echt niet of heb ik iets gemist?

In die bepaalde orden heb je geen problemen. Kennen geen 'honger' wel 'trek', ernstige ziektes kennen ze niet en ellende kennen ze niet (de vier edele waarheden). Het is maar hoe je dingen interpreteert. De dood is geen 'slecht' iets, te vroeg doodgaan kan niet, je gaat wanneer je gaan moet. Wat jij als 'ellende' ziet, zien wij weer iets anders in. Om het te begrijpen moet je de Boeddhistische levensstijl kennen.

Zo is het wel erg moeilijk te bekijken. Ik ken de boeddhistische opvattingen wel een grotendeels, maar ik geloof er zelf niet in. Maar ziektes komen toch ook voor onder boeddhisten en ik kan er niks aan doen, maar ik moet ziektes toch echt ellende noemen. Leuk is tenminste iets anders. Of dood gaan slecht is is een geloofsopvatting, maar daar vind ik deze film niet helemaal over gaan. Dat die leider uiteindelijk dood gaat wordt in de film niet gebracht als "zijn tijd is om", maar gewoon door oude leeftijd. In Shrangri-La is de enige manier waarop je kunt dood gaan de leeftijd zo lijkt het. Dat bestaat nergens anders ter wereld.

Het wordt juist wel gebracht als zijn tijd is om. In een leven, heb je een bepaald levensdoel, de zijne was om een geschikte opvolger voor Shangri-La te vinden, dan kon hij in rust sterven. Dat leek mij erg duidelijk naar voren komen.

In Boeddhistische orden kom je zeer weinig ziektes tegen, vatbaar zijn heeft ook te maken met je instelling en mentale gezondheid en die is prima in orde bij Boeddhisten.

Ieder zijn eigen interpretatie natuurlijk.

De zoveelste parel aan de kroon van Capra. Prachtig.

Had het eerst niet verwacht toen ik begon, maar dit is écht een goede film . Niet zozeer vanwege het verhaal (zitten best wel wat onnauwkeurigheden in en zo) maar vooral vanwege het idee dat erachter zit (uiteindelijk is het allemaal veel symbolischer bedoeld dan realistisch, en dan soort het niet dat dat paradijs nogal contradictorisch in elkaar zit, het is bedacht vanuit ons, materialistisch standpunt) Prachtig trouwens, om zo'n film te maken in 1937.

Leuk ook hoe vaak het idee nog voorkomt, massa strips hebben dit idee als basis (Thorgal, Robbedoes en zelfs De Rode Ridder komen in een of ander verhaal hun Shangri-La tegen, en grappig genoeg reageren ze er alledrie totaal anders op) Die bergmensen hadden trouwens beter ook wat meer Kuifjes gelezen, dan zouden

ze geweten hebben dat je geen lawaai mag maken in sneeuw-bergen .

Nee, ik vond het echt de moeite, weliswaar met de nodige kitsch overladen (dat paleis uit 17 en zoveel zag er uit alsof Frank Lloyd Wright het ontworpen had ) maar dat is deel van de charme. Een dikke 4 en een bank vooruit in de klas.

Mmm, juist helemaal niet. Hij heeft net zijn uitleg gedaan en hup, daar gaat ie. Vond ik juist een prachtig voorbeeld van 'mijn tijd is om', zo prachtig dat ik het erover vond .

Ik moet toegeven dat daar wel wat in zit. Die Capra lijkt me eigenlijk wel een heel spiritueel type nu ik deze film gezien heb. Was hij zelf boeddhist?

Prachtige film. Heel jammer dat hij niet in kleur geschoten kon worden, moet helemaal mooi zijn geweest.

En dat het allemaal erg ongeloofwaardig en ook wat zoetsappig is, wie maalt daarom?

4,5*

Ik.

Hehe, ja ik ook wel een beetje. Snap sowieso de bewondering voor Capra niet. Welke ik tot nu toe zag waren aardige films maar verre van bijzonder.

Lost Horizon (1973)

Jammer, het lage imdb gemiddelde trekt niet echt aan.

It's a wonderful life en Mr. Smith goes to Washington zijn geniaal. beste films in hun soort.

Graag zie ik bij die laatste film een bericht van je verschijnen waarom die film zo geniaal is, ik zie het namelijk echt niet. Uit je bericht dat er al staat kan ik het niet halen.

Mooie film, een klein beetje hoop in een gespannen wereld anno 1937. Destijds een mega-productie. Prachtig moment om zo'n film te maken. Heerlijke lief-mysterieuze sfeer, een idealistisch sprookje. De contradictie van Kappeuter en Freud zie ik ook wel, maar ik kan er redelijk makkelijk overheen stappen.

Niet Capra's beste, maar toch wel een kleine 4.0* waard.

Aardige avonturen film die sterk begint, maar later toch ietwat langdradig wordt. Krappe 3,5*