Outrage (1950)

Deze film is geregisseerd en geschreven door Ida Lupino, een pionier van vrouwelijke filmmakers... en zij is buitengewoon bekwaam. Dit was haar derde film, de tweede film waarvoor ze werd gecrediteerd als regisseur, en een goed voorbeeld van haar films die vaak gaan over sociale kwesties.

In 1950, toen deze film werd uitgebracht moet het zowel controversieel als opmerkelijk zijn geweest omdat het een Hollywood-film was die rechtstreeks inging op de kwestie van verkrachting. Het woord 'verkrachting' kon natuurlijk niet worden gebruikt in speelfilms, daarom werd het consequent 'een aanval' genoemd van een vicieuze en gewelddadige aard.

Deze film zorgt ervoor dat we begrijpen hoe emotioneel schadelijk verkrachting kan zijn.Het is dus geen film die ervoor kiest, de route te volgen om de 'aanvaller' op te sporen. In plaats daarvan richt het zich volledig op de strijd van Ann Walton. Die op de een of andere manier door moet gaan met haar leven. Actrice Mala Powers is een schatje, die je direct mee kan laten leven. Al is het acteren van Powers soms wat te melodramatisch. Zo ook, al wel goed bedoeld, het bijna soap-moment in de rechtszaal, in deze tijd misschien wat vreemd en zeker te melodramatisch Voor de jaren '50 was dit misschien meer gewoon.

Ida Lupino heeft mijn bewondering verdiend voor het direct aanpakken van de gevolgen van een verkrachting in een grote film en dit te doen met filmische flair en verbeeldingskracht.

de film concentreert zich volledig op de emotionele gevolgen van de aanranding voor Ann en Mala powers speelt haar rol meer dan prima , zeker gezien het feit dat de film op dat vlak nieuw terrein was .

Af en toe lijkt het wat op overacting maar dat is op zich niet storend .

Ook haar vlucht en de loop der gebeurtenissen erna ogen realistisch al is het eind dan wel wat zoetsappig

maar ook dat is niet echt storend .

Een beetje een stretch is het wel op Outrage als een noir te zien. Hij staat op de grote TSP lijst, Is Engelstalig en komt uit 1940-1959. Dus hij mag,

Outrage is vooral een enorm moedige film. Ida Lupino was al een zeer goed actrice toen ze een script schreef voor de film Not Wanted, over een ongehuwde moeder. De beoogde regisseur, Elmer Clifton, kreeg tijdens het maken van de film een hartaanval en Ida Lupino regisseerde in zijn plaats, zonder credits. Nog in hetzelfde jaar regisseerde ze haar eerste film met credits. Ook weer een die ze schreef en weer een thema dat haar na aan het hart ging (een hoofdpersonage met chronische pijnklachten, Lupino had ook pijnklachten doordat ze in haar jonge jaren polio had gehad. Outrage volgde een jaar later en was pas de tweede film na de Hays code die verkrachting als thema had. En hoewel de verleiding wellicht groot was gooit lUpino de jacht op de dader compleet overboord en gaat de film voornamelijk over het verwerken van zoiets. De film is vooral een film over de verwerking van zoiets. Hoe je hulp wegduwt en voor je emoties vlucht. En de film weet het bijzonder vaardig te brengen binnen de nog strak geldende grenzen van de Hays-code.

De film werd geproduceerd door de onafhankelijke productiemaatschappij die Lupino zelf had opgezet. Distributie werd gedaan door RKO

Het einde van de film (het laatste kwartier) is wat minder overtuigend dat wat er aan vooraf ging. Maar dit was een unieke film. Lupino regisseerde uiteindelijk acht films (inclusief Not Wanted) in ruim 4 jaar en daarna verschoof haar regiecarriere vooral naar TV, waar ze vele afleveringen van series regisseerde. Dingen als Twilight Zone, Alfred Hitchcock presents, Thriller en Bewitched. Ze bleef ook altijd acteren. Tot haar zestigste in ieder geval. Toen stopte ze. Lupino overleed in 1995.