Outrage (1950)

Een moedig (zeker voor het jaar 1950) en emotioneel melodrama over een verkrachting en de pijnlijke gevolgen (vervreemding) voor het slachtoffer in relatie met familie en samenleving. Helaas hadden de verhaallijnen en acteerprestaties sterker gekund, maar de achtervolgingsscène was bijzonder spannend gefilmd en de verkrachting zelf werd delicaat aan de verbeelding van de kijker overgelaten.

Ik had hem erg graag beter gevonden. Maar kan helaas niet verder kijken dan de historische waarde van deze film. Vooral de casting is echt niet best. Niet alleen op acteer vlak, maar de mannen lijken kwa uiterlijk teveel op elkaar.

Dit was Lupino's eerste film voor de RKO studio, ik denk dat ze heeft moeten roeien met de riemen die ze had. Ik kan me ook prima voorstellen dat een studio aan zon controversieel onderwerp geen groot budget toekende.

RKO: deze acteurs hebben nu even niets te doen, hier heb je wat budget en een cameraman, we zien je over 3 week wel weer, succes ermee. Geen idee hoe dat gegaan is eigenlijk, maar zo stel ik het me voor. Zeker als ik het vergelijk met the Hitch-Hiker dat verschil is gewoon veel te groot.

Wat over de ontstaansgeschiedenis van deze film, met natuurlijk het production code gezever van die tijd:

Ida Lupino was wel vooruitstrevend in de zin dat ze onderwerpen behandelde die toch meestal onbesproken bleven omdat films in die tijd flink aan censuur waren onderworpen. In The Bigamist ging het over een man die vreemd ging en hier gaat over een vrouw die werd verkracht. Nu wordt het woord verkracht of aangerand nooit in de mond genomen hoewel dat dus wel in het originele script stond. De censuur sloeg ook hier toe zodanig dat enig woord naar seksueel vergrijp werd vervangen door zoiets als "criminally asaulted". Uiteraard krijg je de fysieke geweldpleging zelf niet te zien, wel de hele opbouw erheen en die is redelijk spannend. Daarna gaat het vooral om de psychologische gevolgen die Ann Walton meedraagt na zo een vreselijke ervaring dat zich vooral uit in angstpsychoses en vluchtgedrag. Het is de nog jonge (op dat moment 19 jaar) en erg aantrekkelijke Mala Powers die deze rol op overtuigende wijze invult ondanks dat ze nog maar weinig ervaring had in de film. De andere rollen zijn beduidend minder. Vooral de invulling van de pastoor vond ik niet zo een geslaagde keuze. Deze rol alsook de moraaltjes leken wel van bovenaf opgelegd. Ik vond deze wel beter dan The Bigamist maar dat zal wellicht komen omdat vreemdgaan mij een stuk minder boeit als onderwerp.

Deze film is geregisseerd en geschreven door Ida Lupino, een pionier van vrouwelijke filmmakers... en zij is buitengewoon bekwaam. Dit was haar derde film, de tweede film waarvoor ze werd gecrediteerd als regisseur, en een goed voorbeeld van haar films die vaak gaan over sociale kwesties.

In 1950, toen deze film werd uitgebracht moet het zowel controversieel als opmerkelijk zijn geweest omdat het een Hollywood-film was die rechtstreeks inging op de kwestie van verkrachting. Het woord 'verkrachting' kon natuurlijk niet worden gebruikt in speelfilms, daarom werd het consequent 'een aanval' genoemd van een vicieuze en gewelddadige aard.

Deze film zorgt ervoor dat we begrijpen hoe emotioneel schadelijk verkrachting kan zijn.Het is dus geen film die ervoor kiest, de route te volgen om de 'aanvaller' op te sporen. In plaats daarvan richt het zich volledig op de strijd van Ann Walton. Die op de een of andere manier door moet gaan met haar leven. Actrice Mala Powers is een schatje, die je direct mee kan laten leven. Al is het acteren van Powers soms wat te melodramatisch. Zo ook, al wel goed bedoeld, het bijna soap-moment in de rechtszaal, in deze tijd misschien wat vreemd en zeker te melodramatisch Voor de jaren '50 was dit misschien meer gewoon.

Ida Lupino heeft mijn bewondering verdiend voor het direct aanpakken van de gevolgen van een verkrachting in een grote film en dit te doen met filmische flair en verbeeldingskracht.

de film concentreert zich volledig op de emotionele gevolgen van de aanranding voor Ann en Mala powers speelt haar rol meer dan prima , zeker gezien het feit dat de film op dat vlak nieuw terrein was .

Af en toe lijkt het wat op overacting maar dat is op zich niet storend .

Ook haar vlucht en de loop der gebeurtenissen erna ogen realistisch al is het eind dan wel wat zoetsappig

maar ook dat is niet echt storend .

Een beetje een stretch is het wel op Outrage als een noir te zien. Hij staat op de grote TSP lijst, Is Engelstalig en komt uit 1940-1959. Dus hij mag,

Outrage is vooral een enorm moedige film. Ida Lupino was al een zeer goed actrice toen ze een script schreef voor de film Not Wanted, over een ongehuwde moeder. De beoogde regisseur, Elmer Clifton, kreeg tijdens het maken van de film een hartaanval en Ida Lupino regisseerde in zijn plaats, zonder credits. Nog in hetzelfde jaar regisseerde ze haar eerste film met credits. Ook weer een die ze schreef en weer een thema dat haar na aan het hart ging (een hoofdpersonage met chronische pijnklachten, Lupino had ook pijnklachten doordat ze in haar jonge jaren polio had gehad. Outrage volgde een jaar later en was pas de tweede film na de Hays code die verkrachting als thema had. En hoewel de verleiding wellicht groot was gooit lUpino de jacht op de dader compleet overboord en gaat de film voornamelijk over het verwerken van zoiets. De film is vooral een film over de verwerking van zoiets. Hoe je hulp wegduwt en voor je emoties vlucht. En de film weet het bijzonder vaardig te brengen binnen de nog strak geldende grenzen van de Hays-code.

De film werd geproduceerd door de onafhankelijke productiemaatschappij die Lupino zelf had opgezet. Distributie werd gedaan door RKO

Het einde van de film (het laatste kwartier) is wat minder overtuigend dat wat er aan vooraf ging. Maar dit was een unieke film. Lupino regisseerde uiteindelijk acht films (inclusief Not Wanted) in ruim 4 jaar en daarna verschoof haar regiecarriere vooral naar TV, waar ze vele afleveringen van series regisseerde. Dingen als Twilight Zone, Alfred Hitchcock presents, Thriller en Bewitched. Ze bleef ook altijd acteren. Tot haar zestigste in ieder geval. Toen stopte ze. Lupino overleed in 1995.