Une Chambre en Ville (1982)

Zijn tweede gezongen film vind ik iets minder dan zijn eerste (Les Parapluies de Cherbourg, de liedjes zijn leuker en mooier opgenomen.

En Jordy nog bedankt voor het zoeken van een beter plaatje.

Niet het niveau van "Les parapluies de Cherbourg", maar toch een heel goede "gezongen film", van het melodramatische genre en met alleszins een sterke en overtuigende cast.

Eigenlijk eens een verademing dergelijke muzikale film te beleven.

In de eerste plaats had ik deze productie beter gevonden als ie gesproken in plaats van gezongen was geweest. Bepaalde dingen kun je volgens mij zingend niet "goed" doen en het tragische verhaal over liefde, politiegeweld, wraak, doodslag en moord verloor aan diepte. Bovendien begon het gezang mij op den duur mateloos te irriteren. Om het nog moeilijker te maken moesten (heb ik gelezen) een aantal teksten worden geplaatst in het licht van andere teksten (zogenaamde intertekstualiteit); zo werd het hele gedoe wel heel literair en onnodig gecompliceerd. De film blijkt totaal te zijn geflopt en dat is niet voor niets.

Het klopt dat deze wat minder is dan "les parapluies de Cherbourg" maar hij is toch nog best genietbaar. Even erin komen dat de hele film qua tekst gezonden wordt. Met een Michel Piccoli die nagenoeg onherkenbaar is en deze keer, door zijn overacting, niet overtuigt.

Geschreven en geregisseerd door Jacques Demy ligt dit volledig in de lijn van wat ik van deze man zou verwachten. Qua verhaallijn met liefdes- en familie intriges en qua concept - een musical waarin alle dialogen worden gezongen - doet het mij dan nog meest denken aan Les Parapluies de Cherbourg. Helaas voor Demy was de film een flop. Nochtans vind ik dat hij weinig of niets verkeerd heeft gedaan in deze productie. Het drama heeft me van begin tot eind weten te boeien, mede dankzij de cruciale inbreng van componist Michel Colombier. Dit was denk ik ook de eerste film van Demy waarin hij niet heeft samengewerkt met Michel Legrand als componist. De nieuwe Michel heeft een wat andere maar ook zeer passende stijl, al is het even aanpassen als je als luisteraar de oude Michel gewend bent. De score doet in elk geval recht aan het verhaal en klinkt eigentijds zonder te gedateerd over te komen voor onze huidige tijd.

De keuze voor het subthema van de film - de strijd van de arbeidersklasse voor sociale rechten - siert Demy, vind ik wel. Eind jaren zeventig en begin jaren tachtig was dan ook een tijd van economische recessie en er was de opkomst van de neo-liberalen (de Chigaco School, Thatcher, Reagan). En niet te vergeten is er de context van de koude oorlog waarin communisme in de eerste plaats een staatsgevaarlijke zaak is. Desondanks of misschien net omwille van die harde realistische subtext moest het publiek van deze film niet weten. Naar mijn mening is het toch wel een geslaagde musical in alle facetten van de productie. Trouwens weer met voor Demy typerend gebruik van kleurenschema’s in de kostumering. Al vind ik wel dat zijn werk uit de jaren zestig net dat moeilijk te definiëren sprankje extra bevat.