The Philadelphia Experiment (1984)

Matige film over twee matrozen die tijdens een experiment in de Tweede Wereldoorlog in de toekomst terecht komen. Eén van de vele tijdreis-films uit de jaren '80, maar wel een mindere. De special effects zijn nogal verouderd en alhoewel het fish-out-of-water element soms vermakelijk is, had daar meer ingezeten. Dat geldt eigenlijk ook voor de rest van de film.

The Philadelphia Experiment vertelt een fictief verhaal rondom een urban legend rondom de gebeurtenis op het oorlogsschip USS Eldridge in de haven van Philadelphia. Een schip dat getest werd om onzichtbaar voor radar te worden op 28 oktober 1943 maar naar verluidt in zijn geheel verdween en ruim 200 mijl verderop in Norfolk, Virginia weer verscheen om daarna weer in het niets te verdwijnen en weer in de haven van Philadelphia opdook. Naar verluidt hadden de bemanningsleden ernstige brandwonden en sommige waren zelfs versmolten met de schotten of het dek. Echt bewijs voor dit verhaal is nooit gekomen en volgens de officiële Navylogs was de USS Eldridge niet eens in Philadelphia tussen augustus en december maar in de Bahamas voor een shakedown cruise. In de film volgen we twee matrozen David Herdig (Michael Paré) en Jim Parker (Bobby Di Cicco) die beide op de Eldridge werken tijdens het experiment. Wanneer dit fout gaat en het schip dreigt te exploderen duiken ze van boord en komen ze in 1984 terecht.

De film heeft grafisch gezien de tand des tijds niet doorstaan. Het verhaal is op zich best spannend maar had her en der wat beter uitgewerkt moeten worden. Iets wat door de verouderde graphics nu meer opvalt, helaas. Het is dankzij de acteurs Michael Paré, Nancy Allen(niet Karen dit keer Basto!) en Bobby Di Cicco die zeker niet slecht spelen dat de film nog altijd redelijk te kijken valt. Met mindere acteurs had dit echt een allang vergeten '80's niemendalletje geweest.

The Philadelphia Experiment is een film met een interessant concept maar helaas door de slechte uitwerking van het verhaal en de achterhaalde graphics is hij nu meer filmkitsch verworden dan een classic. 2,5* voor de poging van Paré, Allen en Di Cicco om hier een amusante film te maken.

Strikt voor de liefhebber...ik wist van te voren dat dit niet heel veel zou voorstellen. Het verhaal is even simpel als aardig, met genoeg potentieel. Iemand uit een verder verleden belandt in de huidige tijd, als een vis uit het water. Daar kun je heel leuke of ontroerende dingen mee doen. Maar dat is amper gelukt.

Sommigen zullen dat deels wijten aan de weinig charismatische prettyboy Paré. Maar het script is ook niet heel sterk geschreven. Zo vraagt hij bijvoorbeeld aan de altijd bevallige Nancy Allen waarom ze hem helpt en het blijft bij een "tsja...kweenie". En weliswaar hier en daar geinige dingetjes, hij snapt een Cola blikje niet en kijkt gebiologeerd naar een kleuren TV...maar er had zoveel meer in gezeten. En er zit ook geen spanning in de achtervolging.

Al met al vond ik dit redelijk tijdverdrijf, vooral de bijna engelachtige Allen lijkt het nog een beetje te redden. Wie hoogstaander spektakel, spanning of drama zoekt, is zo iets als Back to the Future geschikter.

Wie Michael Paré wel ziet zitten kan het nog proberen met een andere SF B-film, het niet al te hoogstaande (maar bij vlagen wel onbedoeld buikschuddend grappige) Moon 44.

Ze zijn wel op DVD, ooit eens verschenen. Ik heb ze beiden in mijn collectie zitten mét nederlandse ondertitels.

Tja, nu, nu de dvd passé is, vind je ze waarschijnlijk niet meer.

Verder vind ik dit een fascinerende film. Ondanks al best wel oud, blijft de film mij boeien. Beide delen overigens, want de sequel is ook het kijken waard.