Caos Calmo (2008)

Ik hou ook erg van dit soort films. Van die gebroken en imperfecte mensen, op de één of andere manier komt dat bij mij veel beter over door de Zuid-Europeanen dan bij de Aziaten. Dan is het vaak weer veel te afstandelijk. Hier is het warm en sfeervol.

De film is verder zeker niet perfect, soms wat geforceerde momenten en onnodige zijstraatjes, maar over het algemeen toch bijzonder genietbaar en goed gespeeld. Leuke setting ook in dat parkje.

Mooie warme film.

Wederom een goede film over rouwverwerking met Nanni Moretti.

La Stanza del Figlio maakte meer indruk op me, maar de films verschillen teveel waardoor vergelijken een beetje zinloos is.

Het is knap dat ze van 'Nanni Moretti op een bankje' zo'n complete film hebben weten te maken.

De sexscene op het eind vind ik juist erg goed in de film passen.

Had hier eigenlijk een loodzwaar drama verwacht, dat qua opbouw te vergelijken valt met Grace Is Gone, maar dat is het niet geworden.

Caos Calmo is "luchtiger" (relatief natuurlijk in een film die gaat over een man die zijn vrouw verloren is) dan ik dacht en ook de alles-wordt-opgekropt-tot-de-bom-barst-premisse is niet zo nadrukkelijk aanwezig als ik had gevreesd.

Nanni Moretti is alweer in erg goede doen en ook de andere acteurs spelen in mijn ogen prima. Heerlijk Italiaans sfeertje bij momenten, hoewel alles sober wordt gehouden.

Ook op visueel vlak kiest Grimaldi voor ingetogenheid en op dat vlak is Caos Calmo dan ook geen gedenkwaardige prent. Wel sterk vind ik de muziek, met onder meer Radiohead en Stars.

Maar meer dan een audiovisuele ervaring is deze film eentje die het van z'n scenario en de al aangehaalde acteerprestaties moet hebben. Beiden erg indrukwekkend, en zelfs de vaak gecontesteerde seksscène vond ik zeer geslaagd.

Minder dan weer zijn wat mij betreft enkele zijsporen die de film volgt, maar uiteindelijk een duidelijk doel missen: nog steeds niet echt zeker wat de bedoeling was van het La Tourette-achtige syndroom van Jean Claudes vrouw. Ook erg vreemd overigens dat Pietro nooit op zijn werk wordt verwacht, maar goed, je moet het allemaal niet overanalyseren.

Het belangrijkste is het stevig kloppende hart van Caos Calmo en z'n imposante hoofdrolspeler.

Dit was een onverwacht mooie film. Ik verwachte een hele zware film, maar dat was helemaal niet zo. Het is juist een rustige, warme film, waar je geïnspireerd door raakt om je eigen leven nog eens goed te overdenken.

Redelijke film die wel wat te lang duurt. De film wist me in het begin te boeien en te prikkelen maar op het einde begon hij, m.u.v. de sex scene, me enigszins te vervelen en kon hij me niet echt meer boeien. Het einde vond ik zeer geforceerd (alsof opeens het budget van de film op was) en de film was daarna ook meteen afgelopen. Slecht is deze film zeker niet en er wordt ook best goed in gespeeld door Nanni Moretti.

Zonder die ene scéne die hier al tig keer genoemd is zou dit een meesterwerk zijn. Muziek, acteerwerk en de hele sfeer is gewoon schitterend en elke keer als de jonge vrouw met de Sint-Bernard in beeld kwam begon ik spontaan te kwijlen. Ongelofelijk wat had die meid een uitstraling. Maar goed prachtige film die zonder die ene scéne in mijn top 10 was gekomen.

Hier hou ik van.

Heerlijke film die ondanks een vrij zwaar thema lekker 'luchtig' blijft. Nanni Moretti speelt een glansrol als nuchtere en ingetogen Pietro Paladini, die tegen anderen zegt dat hij niet lijdt onder zijn verlies maar eigenlijk weet iedereen wel beter. De scène dat Pietro dan ook eindelijk in tranen uitbarst in de auto vond ik de mooiste uit film en wist me (dankzij Moretti) diep te ontroeren.

De hele film ademt een relaxt, Italiaans sfeertje uit wat gelijk weer het verlangen aanwakkerde om die kant op te gaan. Met name de stukjes in het park waren prachtig en geven het dagelijkse Italiaanse leven perfect weer. Goed voorbeeld is de wildvreemde man die Pietro uitnodigt om pasta te komen eten maar ook de andere bijfiguren zijn stuk voor stuk interessant en meestal ook aandoenlijk om naar te kijken.

Tja en dan die seksscène, ik snap op zich wel dat mensen het wellicht wat ongepast vinden maar persoonlijk heb ik me er totaal niet aan gestoord. Ik zag het als een onderdeel van zijn verwerkingsproces en dat hij nu klaar was om verder te gaan met zijn leven.

Ach waarom ook niet, mede dankzij de prachtige soundtrack, de volle mep.

5*

Toen ik het verhaal van deze film bekeek was ik heel benieuwd of deze film me wel zou boeien. Het leek me namelijk een erg saai geheel. Maar ik moet zeggen dat het een hele mooie en onderhoudende film is. Het eerste uur is ook voorbij gevlogen.

Het is een heel mooi verhaal over een man die midden in de rouwverwerking van de dood van zijn vrouw zit. Hij probeert de kalmte in zijn leven te bewaren door bij de school van zijn dochtertje te blijven. Daar creeert hij zijn eigen veilige kalme wereldje. Volgens mij zag hij zijn dochtertje ook als een soort veilige haven.

Het mooie aan dit verhaal vind ik dat ook al had hij zijn leven stopgezet, de wereld om hem heen toch bleef doordraaien. Zijn leven liep gewoon verder en kwam hem gewoon opzoeken in zijn wereldje daar voor de school. Iedereen kwam gewoon naar hem toe en bleef hem bij de wereld betrekken.

De acteur in deze film vond ik geweldig goed. Vooral die scene in de auto na die ouderavond vond ik heel emotioneel. Ik kreeg er kippenvel van, zoals hij zat te huilen.

Ik vond het eigenlijk wel leuk dat ik van te voren de kritieken hier op moviemeter had gelezen (zonder spoilers) want ik zat me heel de film af te vragen met wie hij nou de sexscene zou hebben: met het meisje van de hond, met die moeder van school, de zus van zijn vrouw of de vrouw die hij had gered. Toen de scene daar eindelijk was kwam hij wel erg rauw op mijn dak. Er was geen aanleiding naar maar boem, de scene was opeens daar. Ik vond hem ook niet in het geheel passen. Verder vond ik het ook niet echt een goeie scene.

Maar goed .... de film is verder heel indrukwekkend en mooi.

Nanni Moretti vond ik een vreselijk belabberde acteerprestatie leveren in La Stanza del Figlio. Met lichte vrees ving ik dan ook aan voor deze film. Gelukkig blijkt Caos Calmo een lichtvoetig, Mediterraans drama te zijn dat gespaard is gebleven van valse noten. De hoofdlocatie, in het park is een sfeervol decor dat ons leidt door Pietro `s rouwproces. Het moment waarop hij alle vliegtuigmaatschappijen opsomt waarmee hij ooit gevlogen heeft, is prachtig. 3,5*

Goeie fim, Italiaans portret van een man met verdriet. Mooi gemaakt, op fraaie locaties, fijne muziek en fascinerende personages.

Vier sterren

Best wel een fijne film dit. Nani Moretti zet een herkenbaar hoofdpersonage neer, die ineens veel voor zijn kiezen krijgt en soms wat moeite heeft met het vervolg van zijn leven. Regisseur Grimaldi weet echter precies de juiste sfeer te scheppen, die een film als deze nodig heeft. De film vertelt het verhaal op een manier zonder overdreven sentimenteel te worden en heeft af en toe tijd voor luchtige momenten, wat ervoor zorgt dat de film prima in balans is.

Het is daarnaast boeiend om te zien, hoe Moretti zijn dagen veelal doorbrengt in het park, waar veel patronen en mensen een terugkerend dagelijks ritueel zijn. Elke personage heeft ook een nuttige functie in het geheel en heeft uiteindelijk op de een of andere manier met het hoofdpersonage te maken. Na het prima eerste uur, zakt de film de laatste drie kwartier een tikkeltje in, maar desondanks blijft het leuk om te zien hoe Moretti’s leven zich langzaam maar zeker herstelt. Ook het einde van de film is mooi en dit is zo’n typische film die je met een goed gevoel achterlaat en daarvan zijn er nog altijd te weinig.

Dikke 3,5*

Hele mooi film. Het verhaal wordt sfeervol en heel rustig verteld, met prima vertolkingen van Nanni Moretti en Blu Yoshimi (als zijn dochtertje). Zoals wel vaker in Italiaanse films is de achtergrondmuziek ook deze keer weer heel erg passend. Net als de titel van de film trouwens.

Onder de oppervlakte.

Dit Italiaanse drama kent een uiterst prettige komische ondertoon, die helaas een beetje te vaak onbespeeld blijft. Toch biedt deze luchtige, maar soms eveneens ontroerende, vertelling over een alleenstaande vader genoeg vertier naast het afgeven van warmte. In de potentie wordt er echter meer geboden dan wordt waargemaakt. Een meesterwerkje lijkt namelijk onder het oppervlakte te zitten, maar komt helaas niet naar boven. Het maakt de film gelukkig niet oppervlakkig.

Goed.

Mooie ontroerende film. Lekker luchtig, echt een feel good movie wat mij betreft. Origineel script.

Erg fraai Italiaans dramaatje over (uiteindelijk) een hele sterke man Pietro, die een prima leventje lijd met zijn vrouw en zijn uber schattige dochtertje Claudia. Hij lijkt op een dag een held te zijn nadat hij samen met zijn broer 2 vrouwen op het strand van een verdrinking heeft gered, maar zijn gevoel als held zijn veranderd gauw als zijn vrouw op de zelfte dag een ongeluk krijgt. Pietro's leven stort in en met zijn overgebleven kracht probeert hij nog Claudia te onderhouden. Hij weet niet meer wat hij moet of wat hij wil en de drang om bij Claudia te blijven word groter. Dat doet hij op het bankje in het park tegenover Claudia's school, waar hij langzaamaan een nieuw leven begint op te bouwen.

Zo komt hij steeds weer in aanraking met nieuwe mensen, raakt hij verliefd op een voorbijgangster die haar hondje uitlaat, maar ondertussen gaat zijn arbeidsleven er ook aan onderdoor.

Hierdoor krijgen we toch nog een hartverwarmend verhaal waarbij de rol van Pietro behoorlijk sterk is neergezet en het een verademing is om hem weer een beetje zien op te bloeien, alleen maar door op het bankje te zitten wachten tot je dochter klaar is met school. Voor mij was dit inderdaad ook geen film voor Hollywood-lovers en ook weer precies met de Italiaanse ingredienten gemaakt. Een van de betere drama's, dat ook steeds beter uitpakt.

Ontroerend en pakkend.

4,0*

Pitloze film, die vooral kalm is, en soms een beetje een chaos maar dan niet in positieve zin. Het uitgangspunt vond ik wel aardig, hoewel het een beetje gekunsteld is om een personage voor een school te posteren en het dan zo in te richten dat er zich ineens interessante dingen gaan afspelen. Verder is het vooral de invulling die van Caos Calmo zo'n dertien-in-een-dozijn arthouse-film maken. De hoofdpersoon is nog wel interessant, maar blijft nogal afstandelijk. De rol van dat meisje, Claudia, is slecht geschreven en al even weinig overtuigend geacteerd. Het script bevat teveel zogenaamd atypische voorvallen (juist zo typisch voor de middelmatige filmhuisfilm) zoals de weerkerende scenes met de jongen met trisomie 21 en de dame met de hond. De muziek wringt aan alle kanten, wordt veel te abrupt ingestart met een te hoog volume. En dan komt er aan het einde ineens een seksscène uit de lucht vallen, narratief een enorme stijlbreuk als je het mij vraagt, tenzij dit dan de chaos moet representeren. Caos Calmo is als film niet slecht, ik heb me ook niet verveeld, maar het is wel een braaf product dat in geen enkel opzicht in de voetsporen kan treden van de Italiaanse klassiekers.

Tedere film over verdrietbeleving, maar daarnaast ook heel sterk in het observeren van mensen met hun doen en laten.

Regisseur brengt uitstekend werk en de acteurs zijn gewoon fabuleus.

Wat langzaam maar zo hoort het in dit genre waar wat denkwerk bijhoort en op psychologisch vlak toch wat te beleven valt.

Kleine warme film over een weduwnaar die zijn schoolgaand kind moet opvoeden. Geen film waar heel veel in gebeurt, maar het moet hebben van die kleine innemende momenten tussen vader en dochter. Pieter gooit zijn hele leven om en wacht de hele dag voor de schoolpoort tot zijn dochter gedaan heeft met school. Als zakenman had hij hiervoor geen tijd en heden lijken de perikelen op het werk onbeduidend en een ver van zijn bedshow.

Hij ontdekt een nieuwe wereld met nieuwe personages en ziet wat echt van belang is in het leven, hoewel het geroddel van enkele mama’s hem gestolen kon worden. Hij ontmoet op oppervlakkige wijze nieuwe mensen en slaat met verwondering op de eerste schooldag de toeloop toe van ouders die het plein opvullen als de schoolbal gaat. De vraag is of deze levensstijl mentaal en financieel haalbaar is...

Ook mij kon de fusie gestolen worden en zat ik volledig in het verhaal en band tussen vader en dochter. Hier en daar vind ik Grimaldi foute keuzes gemaakt te hebben. Het spaghettidiner bij de buurman kon verder uitgewerkt worden en ook de mysterieuze Jolanda mocht nóg prominenter naar voren komen, hoewel die oppervlakkigheid de film en het leven ook best kleur geeft. De vrijscène tenslotte kon ik moeilijk plaatsen en ik vond dat er niet perse teruggekomen moest worden op de openingsscène.