Oorlogswinter (2008)

Adembenemende film, waarin uitstekend geacteerd wordt, het scenario subtiel en doeltreffend in elkaar zit, niks overbodig aanvoelt en de muziek voor een grote meerwaarde zorgt. In vergelijking met het boek zijn een aantal zaken veranderd, maar geen van deze ingrepen doet afbreuk aan het meeslepende verhaal van een onschuldige jongen die in een paar maanden tijd op harde wijze volwassen wordt. De film weet op een aantal momenten zelfs nog meer emoties op te roepen dan Terlouw in zijn boek: met name de scène waarin Michiels vader geëxecuteerd wordt, zijn vader hem leert hoe hij zich moet scheren, zijn moeder breekt wanneer de Duitsers haar niet toelaten tot haar man, en een van de laatste shots, waarin Michiel tijdens het bevrijdingsfeest in de werkkamer van zijn vader staat, identiek zoals die daar een paar maanden eerder nog stond grepen me behoorlijk aan.

De gehele film wordt je als kijker meegezogen in het hoofd en blikveld van Michiel. Je ziet alles vanuit zijn standpunt en perspectief. De camera zit hem dicht op de huid. In een aantal scènes - waaronder de hierboven genoemde - neemt de camera juist bewust meer afstand, en zorgt er zo voor dat de ervaring en emoties intenser worden. Het mooie is dat dit in eerste instantie onbewust gebeurt. Oorlogswinter combineert de verschillende stijlelementen zo, dat er subtiel en doeltreffend naar een aantal (sub)climaxen wordt toegewerkt. Deze opbouw is dermate overtuigend, dat ze de kijker onder de huid weet te kruipen en zo tot een aantal onbewuste emotionele uitbarstingen leidt. Het is een uitgebalanceerd geheel, dat op elk front prima in elkaar zit. Enkel Anneke Blok kan in het eerste deel van de film niet geheel haar ei kwijt, pas vanaf het moment dat Michiels vader werd opgepakt, werd haar rol krachtiger en leek haar personage op de juiste plaats te vallen.

En voor de fans: de knijpkat is aanwezig!

Uitstekend.

Een scenario dat op enkele plekken superieur is aan het boek; mooi gedraaid door Van Gennep (de slow-motion bezorgt kippenvel) en fantastische muziek van Pino Donnagio, die eigenlijk heel subtiel het verhaal naar (bijna) epische proporties weet te trekken. Op de twee kernmomenten in de film (de dood van vader en de dood van Oom Ben werkt het hierdoor op een schitterende manier naar een climax toe. Had overigens geen problemen met Blok. Eigenlijk met niemand. Wel moet nog even gezegd worden dat Yorick fantastisch is.

Zo, genoeg geslijmd.

Dik 4* (zodat ie later nog hoger kan)

Eens. Een indrukwekkend en meeslepende film waarin de emoties hooglopen. Heerlijk om eens een naar moderne maatstaven gemaakte Tweede Wereldoorlogs film te zien met enkele briljante opera/spaghetti western achtige scenes. Het camerawerk, de montage, de regie, de cast, de aankleding... Alles nagenoeg perfect. De muziek van Pino Donaggio is wonderschoon. Heb Donaggio daarstraks geinterviewd (kom ik later op terug). Een klein meesterwerkje waar ik nog net geen 5 sterren voor wil geven. Misschien later wel.

Wat ik voor NeerlandsFilmdoek schreef:

Het is lastig om niet in een lofzang te vervallen, want Oorlogswinter is een zeldzaam goede film die met gemak de beste film uit het oeuvre van de regisseur genoemd mag worden, waarbij zelfs het fantastische debuut van Koolhoven, Suzy Q., wordt overtroffen. Alle elementen vullen elkaar minutieus aan; het uitstekende script, de sublieme regie, een cast die op de top van haar kunnen presteert en een perfecte technische afwerking.

Het scenario van Paul Jan Nelissen, Mieke de Jong en regisseur Koolhoven is verrassend subtiel met veel ruimte voor drama, maar bevat evenzeer een knap geconstrueerde, constante onderhuidse spanning. De balans tussen karakterontwikkeling en de opbouw van allerlei geheimzinnige verwikkelingen, is perfect gevonden. Terwijl zich een, tot de laatste minuut ondoorgrondbare, intrige ontwikkeld - met een klassiek spanningsgevoel dat doet denken aan Hitchcocks Shadow of a Doubt - wordt de hoofdpersoon gelijktijdig tot een volwassen persoon gevormd die langzaam inzicht begint te krijgen in de complexe relaties met zijn naasten. Het is lastig om de schoonheid van deze opbouw uit de doeken te doen zonder iets van het verhaal te verpesten, maar de prachtige scène, en met name de beladen reflectie later daarop, waarin Michiels vader zijn zoon leert hoe hij een scheermes moet hanteren illustreert het subtiel geschreven en fantastische gespeelde drama van Oorlogswinter uitstekend.

De speltechnische invulling van het sterke scenario is minstens zo indrukwekkend. Naast de imponerende prestaties van gevestigde namen als Yorick van Wageningen, Raymond Thiry, Anneke Blok en Spaghetti Western veteraan Dan van Husen - die met zijn karakteristieke kop geen woord nodig heeft om het kwade te belichamen, en het meeste lijkt op een kruising van Henry Silva en Klaus Kinski -, schittert debutant Martijn Lakemeier. Lakemeier weet op elk moment en met iedere emotie te overtuigen en neemt moeiteloos het publiek mee in zijn bloedstollend avontuur.

Naast zijn formidabele acteursregie, moet Martin Koolhoven ook geprezen worden om zijn imponerende stijlkeuzes. Net als Director of Photography Guido van Gennep, is de regisseur een groot fan van Spaghetti Western, een genre waar Oorlogswinter behoorlijk wat stijlkenmerken mee deelt. Dit zien we vooral terug in de grootse uitstraling van de film, waarbij men gelukkig nergens over de schreef gaat en de aangewende pathos perfect doseert. Emoties worden nergens vals of grotesk, ze blijven telkens oprecht en levensecht. Voor de desolate sfeer werd duidelijk gekeken naar Il Grande Silenzio van Sergio Corbucci (welke ook door Koolhoven op de aftiteling wordt bedankt), een Western die het genre in een extreem sneeuwlandschap plaatste. Cinematografisch doet de film met haar prachtige gebruik van slow motion denken aan het werk van Enzo G. Castellari, de 'Europese Sam Peckinpah'. Castellari doorspekte zijn films van het nodige slow motion-werk, maar deze techniek wordt in Oorlogswinter vele malen subtieler, effectiever en dramatischer toegepast. De geweldige executiescène vormt hier zeker het hoogtepunt van, maar ook de kadrering en montage van de achtervolgingsscène is van ongekende klasse.

Tot slot mag ook zeker niet de andere Italiaanse factor ongenoemd blijven, de prachtige score die Pino Donnagio maakte. De befaamde componist, die bij de films van Brian de Palma nog wel eens over het randje wilde gaan, geeft Oorlogswinter een ongekend groots gevoel mee, maar schakelt ook geregeld terug om met minimale middelen subtiele elementen aan emotionele scènes toe te voegen.

Nou, met erg hoge verwachtingen begonnen aan Oorlogswinter en om maar meteen met de deur in huis te vallen de film maakt de verwachtingen waar. Allereerst wel even een punt van kritiek richting de Pathe Eindhoven. Ik weet niet hoe zo'n filmvertoning precies in zijn werk gaat maar wat een dramatisch beeld het eerste uur. Het heeft werkelijk geen seconde stilgestaan en heb regelmatig op het punt gestaan naar buiten te lopen om er iets van te zeggen. De angst om daardoor een gedeelte te missen won het echter met als gevolg dat het een uur duurde voordat het beeld eindelijk klopte.

Dat de film ondanks deze matige omstandigheden nog steeds overeind bleef zegt eigenlijk al voldoende. Belangrijkste reden daarvoor is toch wel de meer dan uitstekende cast. Daar waar bijvoorbeeld De Brief voor de Koning volledig om zeep werd geholpen door een matig acterend hoofdpersonage is dat hier net andersom. Alles wat al goed is wordt nog net iets beter dankzij Martijn Lakemeier. Hij weet als Michiel echt perfect het midden te vinden tussen een bij vlagen egoistisch rotventje en een innemende vijftienjarige jongen. Echter niet alleen Lakemeier is ijzersterk maar ook op de rest van de cast heb ik werkelijk niets aan te merken. In de familiescenes komt dit allemaal samen en persoonlijk vond ik deze ook misschien wel de mooiste. Het zorgt er ook voor dat Oorlogswinter geen film wordt die van groots moment naar groots moment springt maar juist zorvuldig toewerkt naar die enkele scene waarin alles uit de kast wordt gehaald.

Een ander groot voordeel was dat hoewel ik het boek vroeger wel heb gelezen er nog maar weinig blijven hangen van het verloop van het verhaal. Gelukkig maar want dat komt de spanning zeker ten goede. Vooral het einde was ik compleet kwijt. Wat de spanning ook ten goede komt is de uitstekende manier van filmen. Vooral in een van de sleutel scenes op het plein werkt de slow motion manier van filmen enorm goed. Daarbij komt ook nog het erg mooie gebruik van de sneeuwlandschappen. Deze setting voegt echt ontzettend veel toe. De belangrijkste reden waarom ik denk dat Oorlogswinter echter een mega succes gaat worden is dat Koolhoven woord heeft gehouden. Oorlogswinter is namelijk absoluut geen jeugdfilm geworden. De film durft daar waar nodig hard te zijn en doet er gelukkig niet alles aan om de kijker maar constant te pleasen. Wat mij betreft een van de beste Nederlandse films die ik ken. Voorlopig het voordeel van de twijfel en in plaats van een 4 een kleine 4,5. Dit omdat ik denk dat hij daar zonder slecht beeld uiteindelijk wel op zal uitkomen.

4,5*

Ik houd van de allure waarmee de film gemaakt is. Oorlogswinter ziet er van begin tot eind schitterend uit en kent veel mooie scenes. Mede dankzij bijzonder sterk acteerwerk. Lakemeier is al veel geprezen, ook Klaver en Thiry vond ik zeer sterk. Van Wageningen ook, maar alleen zolang-ie 'goed' was, ik kon in hem geen gewiekste NSB-er zien.

Toch werden mijn erg hoge verwachtingen niet helemaal ingelost. De kleine, huiselijke gezinsscenes vond ik het sterkst (vader-zoon, broer-zus en neef-oom). Maar de spectaculairdere scenes en ook het lot van de Engelsman sleepten me niet genoeg mee, daarvoor wist de film als geheel niet genoeg onder mijn huid te kruipen. Vond de muziek ook net teveel aangezet.

Aardige film, voelt aan als een spannend jeugdboek. Vooral halverwege de film, als het allemaal goed op gang is gekomen, laat de film ijzersterke momenten zien. Eén van de hoofdoorzaken hiervoor is toch wel het acteerwerk. Lakemeier is een aangename verrassing en de bijrollen, met name van Van Wageningen en Thiry, worden ook prima ingevuld. Verder zet Koolhoven een uitstekende sfeer neer. Écht mooie plaatjes blijven uit, sfeervolle scènes kent de film echter genoeg. Vooral in die kleine momenten. De scènes dat Michiel door het ijs zakt en wordt geholpen door een Duitser of dat zijn vader hem leert scheren duidelijk de beste scènes uit de film.

Daartegenover staat dat de makers de plank soms finaal misslaan. De score van Donaggio was op zich prima, maar was op aardig wat momenten veel te aanwezig. Dat kon wel wat subtieler. Ook het gebruik van slowmotion, als Michiel naar zijn vader toe rent, was teveel van het goede, waardoor die scène bij mij totaal niet meer werkte. En dat einde bij die brug was ook een dieptepunt. Maar eerlijk is eerlijk, desondanks is Oorlogswinter een goedgemaakte en stijlvolle film, zeker één van de betere oorlogsfilms van vaderlandse bodem die ik tot nu toe heb mogen gezien.

Kleine 3,5 sterren.

Viel toch niet tegen. Aardige jeugdfilm met een aardige twist. Verder niet zo heel bijzonder en vaak ook wel een beetje doorsnee. Ook voor de verandering eens prima acteerwerk van de jeugd in een Nederlandse film.

ruime 3*

Tegenvallend. Hier en daar erg onrealistisch, knullig en voorspelbaar (wat zat ik ook te hopen dat die man voor de verandering eens niét zou spelen dat hij stikte van het eten) en de scène bij de brug is te infantiel voor woorden, ook al zal het best zo in het boek gestaan hebben. De niet zo fijne score wordt verder veel te vaak door de zaal gedreund. Acteer- en camerawerk was verder wel erg fijn.

2.5/3.0 sterren

Knappe verfilming van het boek van Jan Terlouw. Het enige waar ik me aan stoorde waren de schokkkerige camerabewegingen... Om koppijn van te krijgen. Maar voor de rest was alles zeer goed.

Helaas! Ik had te hoge verwachtingen blijkbaar, want ik vond Oorlogswinter ver van geweldig. Sterker nog ik vond hem eigenlijk behoorlijk teleurstellend. Het verhaal is prima daar ligt het niet aan. De locaties zijn ook prima, maar het zijn vooral de wat kleinere dingen waar ik me aan ergerde.

Bijvoorbeeld het gebrekkig Engels spreken van Michiel. Okay prima, het is logisch dat je gebrekkig Engels spreekt en Nederlandse woorden gebruikt, maar ik vind dat Koolhoven dit te veel heeft gebruikt om het grappig over te laten komen, want de simpelste worden ging hij vernederlandsen om zo maar te zeggen maar vaak wist hij de lastigere woorden wel gewoon te zeggen.

En ik moet zeggen dat die hele jongen miscast is. Ik vond hem de grootste minpunt in de film. Ik ga niet zeggen dat hij dramatisch acteerde, maar goed was het zeker niet. Die jongen kwam gewoon niet realistisch over. In tegenstelling tot dat meisje die zijn zus speelde, daar zie ik wel een toekomstige Carice van Houten in. Ook nog eens een leuk koppie. Raymond Thiry die de vader van Michiel speelde deed me eigenlijk een beetje aan Pierce Brosnan denken. De 'oudere' deed het gewoon goed, niets bijzonders of zo. Jamie Campbell Bower speelde wel erg goed en viel me net als in Sweeney Todd erg op.

Koolhoven mag wel erg gelukkig zijn dat Pino Donaggio de muziek deed, want op de muziek heb ik niks aan te merken. De muziek was zelfs een paar keer zo goed als de film zelf. Hierdoor werden sommigen delen van de film ook gewoon wat beter om naar te kijken. En ik denk ook dat de film zonder deze muziek of andere muziek toch een stuk lager zou scoren.

Al bij al haalt de muziek de rating toch ongeveer een punt omhoog want hierdoor werd de film gewoon wat levendiger.

3*

Oorlogswinter viel mij nogal tegen. Met het boek vaag in mij achterhoofd had ik de hoop dat de film de magie van het boek zou hebben. Helaas lukt dat nooit. Dit heeft verschillende redenen. Allereerst is het acteerwerk vaak nogal zwak. Met name de hoofdrolspeler bakt er weinig van.

Een ander groot nadeel is de muziek. Zeer aanzwepend en vaak volledig misplaatst. Tel daarbij nog een aantal onzinnige scènes en de film haalt maar net een voldoende.

Natuurlijk zijn er ook pluspunten, zoals het acteerwerk van Yorick van Wageningen. Uiteraard besef ik dat de lat vooraf hoog lag, en daarom zal ik deze film niet al te streng beoordelen. Maar naar mijn gevoel had er toch wel iets meer ingezeten.

Prima film. .

Met dit verhaal en de hele oorlogsfilmgeschiedenis die we in dit land al hebben, is het nogal lastig iets origineels op poten te zetten en niet cliché uit te werken.

De opzet is groot, maar ook weer niet zo groot dat het echt pretendeert te concurreren met Hollywood (vond die momenten achtervolging ) ook wat de mindere eigenlijk,met dat soort dingen is het (waarschijnlijk ook qua kosten) erg moeilijk om te wedijveren met grote internationale producties, was dan ook blij dat het bij die ene keer bleef.
Het is ook duidelijk te zien dat er toch een wat meer 'arthouserige' regisseur bezig is dan een echte Blockbuster-regisseur, al is hij het daar zelf misschien niet mee eens.

Het is namelijk gigantisch makkelijk om dit verhaal te laten vervallen in goedkoop sentiment en daar weet hij toch vrij handig de handrem op te zetten.

Vond vooral de acteurs erg goed spelen, met die jonge hoofdrolspeler voorop en de ouders er kort achter.

Wat verder waarschijnlijk al genoemd zal zijn en voor mij 1 van de allergrootste pluspunten was dat hij lekker Nederengels praatte. Heel slim gedaan.
Ik erger me altijd kapot aan niet-Engelse acteurs die wel een accent hebben, maar dan wel alle volzinnen in perfect Engelse grammatica uitspreken. En dat zie je echt altijd.
Hier gelukkig niet. Dat is soms grappig en in ieder geval erg authentiek. (My sister is... a sister. ) .

Verrassend vermakelijk voor een film die me eigenlijk niet zo trok omdat het de zoveelste Nederlandse oorlogsfilm was (misschien niet eerlijk, maar zo voelt het nu eenmaal).

Beetje moe van die oorlog.

Puur persoonlijk verder, slecht was de film niet. Zag er strak uit, acteerwerk over het algemeen top notch. Martijn Lakemeier is in het begin een klein beetje stroef, maar overtuigd wel naar het einde toe. In vergelijking met de Carry Slee verfilmingen is dit echt briljant zelfs. Mooie koppen hadden de wat oudere acteurs ook, de vader was super. Ook het sneeuw was leuk als toevoeging, deel met Koolhoven de liefde hiervoor.

Maar qua verhaal vond ik het soms iets te doorzichtig. Hij is lekker een beetje aan het kloten in het begin, heeft niet echt door dat er oorlog is. En dan word die langzaam volwassen. Oke snap het, maar toen de vader zijn zoon ging scheren was het zo duidelijk dat die niet zo lang daarna niet meer zal leven. Ook de buurman was zo duidelijk NSBer aan het spelen dat iedereen allang wist dat er wel iets met dat personage moest zijn. Net als de oom waarvan het ook vrij duidelijk was dat die niet helemaal kosher was. Hierdoor voelde ik bij de verder vrij mooie beelden weinig en kwam er weinig spanning bij mij als kijker los. (heb het boek overigens nooit gelezen) Muziek sorry maar dat is echt de achilleshiel van Koolhoven films, was weer zwaar kut.

3 sterren zeker, ben nu wel klaar met de oorlog. (Hoewel pijnlijk duidelijk word door deze film dat Verhoeven niet meer thuishoort in filmland, dit was honderden keren beter dan Zwartboek.)

Overigens hoorde ik een keer op de radio dat Koolhoven mensen uitdaagde om te zeggen wat wel echte sneeuw is en wat niet. Ik dacht te zien dat sommig vallend sneeuw met de computer gedaan was

Ik vond het een boeiende mooie film,inderdaad met dat paard een beetje onhollands maar heb van de hele film genoten.

Wat een draak van een film zeg. Totaal niet spannend en ook niet boeiend. Vooral het eerste uur is zeer saai. Er zijn veel betere oorlogsfilms gemaakt over de 2e wereldoorlog in Nederland dan deze.

helaas moet ik melden dat ik dit dus een zwakke nederlandse oorlogsfilm vindt.

Dat het zoveel prijzen gewonnen heeft vind ik dan ook zeer vreemd.

Melody Klaver speelde bijv. in "AFBLIJVEN" een betere rol ( ook al speelde ze een bitch) als in oorlogswinter.

Daar kreeg ze ook geen prijs voor?!?!...denk ik???

Wat betreft oorlogsfilm vind ik Zwartboek toch op eenzame hoogte staan.

Volledig mee eens, de derde keer op rij dat het echt negatief opvalt.

Hopeloos overroepen verder, want dit is gewoon weer een middelmatig werkje. De nepsneeuw heeft duidelijk meer aandacht gekregen dan de vertaling van het boek naar het scherm, waarom anders magische passages als het melkkannetje (perfecte introductie karakters, nu zijn de eerste 15 minuten wanordelijk) en de wanhoopsblokjes weglaten? Ik las ergens dat regisseur Koolhoven het boek zelf niet in zijn jeugd had gelezen, het verklaart een hoop.

Tel daarbij op de onduidelijkheden in het verhaal (voor wie het boek niet gelezen heeft is het denkelijk volstrekt onduidelijk waarom de burgemeester wordt gefusilleerd), de werkelijk hopeloze soundtrack (veel te aanwezig, veel te bombastisch, veel te repetitief), een storende montageglitch en je houdt weinig anders over dan, heel veel, nepsneeuw. Zelfs de fade to white was daar nog een ode aan volgens mij.

Aankleding prima, cast naar behoren, voor de rest ondermaats. 2*.

Drakerig oubollig oorlogsdrama.

Meest opvallende en meteen ook meest irritante element is de vreselijke soundtrack. Was je nog niet geraakt door het droevige verhaaltje en de slomos dan is daar de soundtrack. Enorm bomastisch en opdringerig, bijna continue aanwezig en zo belachelijk dik aangezet dat je de film eigenlijk beter met je ogen dicht kan kijken om niet te ontploffen. Dramatische misser die ook maar enige poging tot subtiliteit volledig vernietigt en enorm misplaatst bij het niet-werkende drama.

Verder is er het enorm povere acteerwerk. Enkel de vader komt een beetje uit de verf (voor zover die dan meespeelt). Het kereltje is compleet onzichtbaar en ook de dochter is een enorm grijze muis. De rest van de personages ben ik ondertussen alweer vergeten.

Visueel is er enkel het kleurgebruik dat een beetje opvalt, maar brakke editing en slecht camerawerk houden hier maar weinig van overeind. De actie is best knullig en het verhaaltje is gewoon te saai om enige interesse op te wekken.

Vreselijke tralala BAM jank slomo boerenfilm die ik net zoals Zwartboek op de zo snel mogelijk vergeten lijst zet.

0.5*

Als dit als een Nederlandse topfilm wordt gezien dan is het nog altijd zeer droevig gesteld met Nederland filmland.

Mensen, mensen wat een ongeinspireerde bagger! Ik was een klein kind toen ik het boek heb gelezen. Dat was een fase toen ik alle jeugdboeken over WO 2 verslond. Als pakweg 10 jarige zijn zulke verhalen best spannend maar anno 2009 op het witte doek bleef er weinig, heel weinig over.

Sowieso is het maar een heel karig verhaal waar eigenlijk geen hol in gebeurd. Men springt van hot naar haar. Dan weer een scene met paps, dan weer met de piloot, dan weer met zusje, dan weer met mams...pffff. Enige geslaagde scene was met Michiel die zijn vaders executie ziet. Al werd dat ook wel weer overgedramatiseerd met alle slomotion en tranen.
Uiteindelijk vond ik 1 iemand die een redelijk acteerniveau haalde en dat was ''oom Ben''. De rest was echt vreselijk. Dat jochie deed erg zijn best maar het kwam totaal niet uit de verf. Alle teksten leken wel opgelezen van een papiertje wat hij 5 minuut voor opname had gelezen. Bedroevend. Geldt overigens voor zon beetje iedereen die meespeelde. En wat ze oplazen aan dialoog was echt vreselijk oudbollig en slecht geschreven.

Pluspunten? Nederland anno 1944 in de winter zag er fraai uit. De film had verder enkele mooie camerashots van dijken, bossen en dorpjes maar als dat al de hoogtepunten van de film genoemd worden, dan weet je genoeg. De muziek viel me ook wel mee trouwens.

Nederland kan het overigens wel hoor; een goede oorlogsfilm afleveren vandaag de dag. Zie het uitstekende Zwartboek.

Jammer van dit. Het boek was zo goed in mijn gedachten. Misschien had ik het toch daarbij moeten laten...

1* (vanwege de natuurbeelden)

De film Oorlogswinter heeft hele mooie momenten.
Koolhoven weet op een zeer vakkundige manier, op het oog simpele momenten sterk te pakken.
Voorbeelden:

Neem het moment dat Michiel in zijn bed ligt en wanneer Oom Ben binnen komt, hij het briefje onder zijn kussen stopt. Zonder woorden, maar met gedetaileerd camerawerk zie ik de twijfel om hem op de hoogte te brengen, doordat hij zijn hand naar het kussen brengt, om het later (na een opmerking van Ben) weer weg te halen.

Dit oogt simpel maar het wordt zo vaak slecht gedaan. Zo zaten er meer mooie visuele momenten in waarin Koolhoven toch duidelijk laat zien dat hij de filmtaal snapt.

Twee zeer ontroerende momenten en dan heb ik het niet over de executie of de climax.
De scène waarin zijn vader hem leert scheren was wonderschoon. Tevens het eindshot, waarin het kind toch eindelijk weer naar boven komt en de traumatische ervaringen waarschijnlijk goed verwerkt zullen worden was bijzonder mooi.

Wat me dan toch verbaasd is dat de scène's die er toe doen dat effect dus niet hadden. Prima gedraaid met een duidelijke visie, maar het deed me toch weinig. Ik zelf had geen problemen met de muziek, dus daar lag het niet aan. Het lijkt wel alsof de opbouw naar die momenten te afstandelijk waren gedraaid. Neem nou het moment dat Pa wordt 'klaargezet' om neergeschoten te worden. Een schitterend shot dat handheld naar hem toeloopt en Pa die precies op het goede moment opkijkt. Berusting. Dan wordt er weggesneden naar het peloton en zien we afstandelijk hoe men klaar gaat staan. Ik miste daar echt het shot op Pa terwijl we die handelingen alleen maar horen. Dat geeft je de tijd om in die man te kruipen en mee te voelen. Hoe mooi was dan ook het contrast ,et de aanstormende Michiel. Eeuwig zonde dat vlak voor het schot Pa niet even nog ziet hoe zijn zoon aan komt rennen.
De shots op Michiel waren ook vreemd genoeg allemaal wat afstandelijk... op het eindshot na. Ondanks de slomo.

Dit zijn zeker gemiste kansen en het had, als het precies goed had gezeten geen oog droog gehouden. Nu deed het me niet zoveel.

Blijft over het bijzonder goede spel van de gehele cast. Enkel Melody en Jamie waren wat kleurloos.
Martijn daarentegen was een verademing. Het ingetogen spel werkte bij mij erg goed. De angst in zijn ogen in het openingsshot zette de toon en hij hield die spanning goed vast.
Yorick is altijd goed en ik vind hem bij verre de beste acteur die we hebben. Pa speelde mooi en Ma's paniek-scène was ook indrukwekkend.
Een oscar voor het paard graag. (en een pluim voor de sound design)
Mag Tygo trouwens ook vermeld worden met de beste "drop dead face plant"?

Overigens... Ik heb het boek nooit gelezen, maar wat was nou eigenlijk de motivatie van oom Ben? Kwam hij al op voorhand met het idee zijn eigen familie eens goed te grazen te nemen? Vond ik erg ongeloofwaardig.

Verder nog wel wat 'sock watcher' problemen (de piloot had ineens wel heel erg weinig last van zijn verwonding tijdens de chase) en de sneeuw en de gezonde koppies...

Maar... Al met al heb ik me prima vermaakt.

3,5*

Lichte tegenvaller. Mooie sfeer en beelden, acteerwerk was ook in orde, maar de wel erg overheersende muziek kan niet verbloemen dat het scenerio een beetje aanvoelt als een doelloze opvolging van scènes zonder sterke spanningsboog. De herinneringen die ik aan het boek heb zijn vooral de "vondst" als centrale gebeurtenis van het verhaal, als katalysator voor Michiel's deelname aan het verzet en daarbij zijn volwassen worden. Uit deze film haalde ik dat niet, hier was het voor mij meer just a bunch of stuff happening, waarna de laatste beelden van de film vervolgens ook nog eens dwars stonden op waar ik dacht dat deze film nou al die tijd over ging.

De dramatische slow-motion beelden deden het dan wel weer goed bij mij, en zo zaten er nog wel wat sterke scènes in.

Misser.

Ik zal beginnen met de positieve punten. Het Nederland anno 44-45 wordt erg goed neergezet. De bezetting, de beklemde sfeer, de beelden, allemaal best goed gedaan. Ook vind ik oom Ben en Pa best goed acteren, al zijn hun rollen redelijk beperkt.

Helaas verpest het plot (of het gebrek daar aan) de film. Het lijkt of het 'verhaal' in duizend stukken is gehakt, door elkaar geschud en in willekeurige volgorde in deze film gesodemieterd. Voila: Oorlogswinter. Fragmentarisch is zacht uitgedrukt. De film zit vanaf minuut 1 op een dwaalspoor, gaat van hot naar her, van het ene naar het andere personage, maar verteld eigenlijk bizar weinig. Ook zitten er een aantal plot hiaten in (waar kwam Ben ineens vandaan?) die de geloofwaardigheid zienderogen doet afnemen. De geloofwaardigheid neemt ook al niet toe als de meeste Duitsers in de film Duits spreken met een onmiskenbaar Hollands accent. Als de actiescenes voorspeld kunnen worden door een kind. Als het acteerwerk op Ben en Pa na om te janken is.

Het einde is niet tranentrekkend, slechts tenenkrommend. Amateuristisch zelfs. Die brug scene! Mamma mia wat slecht.

Nee, ik ben niet echt enthousiast over deze film.

De film viel mij ook tegen. Oké, leuk om een avondje te vullen maar niet meer dan dat. De scenes zijn ongeloofwaardig en staan ver van de werkelijkheid af. Oorlogswinter had een leuke tv-serie geweest maar als bioscoopfilm vind ik hem onder de maat. Zoals eerder gezegd hier, vond ik zwartboek een stuk beter maar desondanks toch een 3.

Van deze Oorlogswinter had ik toch echt wel wat meer verwacht. Het begint allemaal al bij hoofdrolspeler Martijn Lakemeier, die echt als één grote leegte aanvoelt en echt niet goed acteert wat mij betreft. Buiten de acteerprestatie van Yorick van Wageningen om, vond ik iedereen sowieso ondermaats. De enige scéne waarin Martijn Lakemeier overtuigde, was de slow-motion scéne tijdens de executie van zijn vader, maar dat is niet genoeg.

Op visueel gebied kent de film zijn sterkste punten. Mooie winterse beelden van Nederland in 1945 en het camerawerk was ook dik in orde. De muziek is aardig, maar is veelal te nadrukkelijk aanwezig. Het verhaal (welk verhaal eigenlijk?) stelt niks voor. Vermakelijk is het opzich wel, maar eigenlijk is het gewoon een opeenvolging van gebeurtenissen zonder een doel, waardoor ik totaal geen binding kreeg met de personages en dus geen enkel moment van spanning voelde. Daarnaast is er de Engelse uitspraak van Michiel. Die kwam bij mij vooral als ''geforceerd grappig doen'' over: Jack, he works for de Duitsers Hmm, jah... De brugscéne vond ik erg matig, dat neproken hoefde ook niet en Michiel had wel ineens een hele dikke reet toen hij van de kar achterop het paard moest springen. Allemaal wat gezeur misschien, maar dit zijn van die kleine dingetjes die niet of net wat anders hadden gekund wat mij betreft.

Danzij de prima sfeer, mooie beelden en een paar vermakelijke scénes vond ik dit toch zeker wel een aardige film hoor, maar ik blijf met een leeg gevoel zitten. Er gebeurt vanalles, maar wat er precies verteld wordt weet ik eigenlijk niet en dat is wat jammer. Voor de rest vond ik het totaal geen verassing dat de vader werd geëxecuteerd en dat oom Ben works for de Duitsers. Waarom jatte Michiel die haas trouwens uit het hok? Had dat nog een bepaald doel, of zag ie' de gebeurtenis met de herder al aankomen? Njah, maakt voor de rest ook niet zoveel. Ik heb me aardig vermaakt met deze film, maar er had toch wel meer ingezeten.

Ik klikte even op 'meningen' en al snel werd mij duidelijk dat hoe lager ik scrollde (hoe ouder de berichten werden) hoe beter de ratings werden, wat me toch enigszins opviel. Misschien zijn dit toch de mensen die de film eerder hebben gezien, omdat de film hen meer aanspreekt dan de anderen.

Voor mij geldt eigenlijk hetzelfde. Hoewel ik deze film pas gisteren heb gezien wilde ik hem eigenlijk al in de bioscoop zien. Eerlijk gezegd begrijp ik de lage ratings van de laatste berichten hieronder niet zo goed. Naar mijn mening wekt de film veel spanning en emotie.

De mindere punten aan de film vind ik toch het gebrekkige Engels van de hoofdrolspeler (",... he works for the 'Duitsers'") en het niet zeer sterke acteerwerk van de verschillende acteurs in de bijrollen. Ik zeg het met recht op deze manier, misschien wat genuanceerd, omdat het mij niet echt stoorde, maar ook niet overtuigde.

De film is voor mij vooral goed op het visuele en verhalende vlak. Dat mensen op deze pagina zeggen dat er in deze film nauwelijks een verhaal zit vind ik terdege onbegrijpelijk; het is een zeer psychologisch oorlogsdrama, met een hoop verschillende personages, waarvan de hoofdpersoon nog de grootste ontwikkeling doormaakt (een veel te vroege coming-of-age). Het visuele vlak behoeft denk ik geen verdere uitleg, de beelden van het Nederland uit 1945 zijn prachtig.

De film ontroert en ontstijgt het gemiddelde met gemak.

4,5*

Niet slecht maar kon nog beter zijn. Oorlogswinter vertelt over het dagelijks leven tijdens de bezetting, met alles wat daarbij komt kijken. Koolhoven doet aardig zijn best maar faalt op doorslaggevende momenten. De momenten van tederheid en drama wisselen elkaar af. Te snel echter, want hij neemt de tijd niet om de emotie in ons los te werken. De scène waar de vader zijn zoon leert scheren vond ik zéér sterk maar juist iets te kort. Ik miste een dergelijke scène met oom Ben, want de film wou nu net de nadruk leggen op hun speciale band. Koolhoven deed het niet en liet een kans liggen om drama te scheppen. De film was goed op dreef, maar zakte als een pudding ineen op het einde waardoor het gewenste effect uitbleef.

Goede film maar kon mijn hoge verwachtingen niet inlossen, het verhaal was leuk bedacht en ook interessant maar als ze er wat maar aandacht aan hadden gegeven was er al meer van te maken.

De acteurs deden het allemaal prima. De film was op sommige punten saai en je moest echt proberen je aandacht erbij te houden.

Leuke film om op een avondje te kijken en eindelijk na Zwartboek weer eens een aardige film van nederlandse bodem. Het camerawerk viel ook tegen de omgeving daarintegen was prachtig.

Muziek was ook pima in orde.

3*

Aardige film, maar niet de topper die het zou moeten zijn. De sfeer is goed neergezet, met mooie winterse beelden. De muziek is soms wat te opdringend aanwezig en hoewel niet altijd slecht had het nog wat beter, lees minder druk, gekunt. Het acteerwerk is wel oke. Martijn Lakemeier acteert redelijk, niet altijd even goed, maar gelukkig is er dan nog van Wageningen, die zeker wel erg sterk speelt. Het verhaal is aardig uitgewerkt, maar het had allemaal nog wel wat spannender mogen zijn van me. Toch heb ik me er wel mee vermaakt en vanwege het boek, dat toch wel jeugdsentiment voor me is, kom ik daarom makkelijk op een voldoende uit, maar meer zit er helaas niet in.

3,0*

In het begin vond ik de film nogal matig. Het acteerwerk vond ik erg vlak. Bijvoorbeeld toen Michiel de piloot vond, was er niet echt een emotie van spanning of angst af te lezen. Idem dito met zus die er later bij betrokken werd.

Maar vanaf het moment dat vader gefusilleerd werd (echt een kippenvelmoment) vond ik het veel beter worden. De film begon toen pas spannend te worden. Het is geen Soldaat van Oranje en geen Zwartboek maar het is zeker een goede oorlogsfilm.