Sügisball (2007)

Het Estse antwoord op Solondz' Happiness

Mineurstemming is troef. Tragiek, zwartgalligheid en grauwheid is wat het publiek voorgeschoteld wordt. Inclusief een zwart sausje van humor. Ook al is een scene gekopieerd van een jaren 90 condoom-reclame uit onze lage landen, weten zij veel in Estland...

Personages voor wie je enige sympathie voor krijgt en ook sommigen die het bloed onder je nagels vandaan halen. Dat het leven in Estland (en andere voormalige Sovjet-landen) allesbehalve rooskleurig is. In cinema verwacht je dan enige hoop in de finale, maar het is duidelijk dat de realiteit anders is. De film gaat dan als een nachtkaars uit, in positieve zin.

Een van de betere titels van het IFFR 2008, maar zal hoogstwaarschijnlijk te rottig zijn voor een kleine filmhuis-release. De ironie.

Teleurstellend.
Ik had hier hoge verwachtingen van. Ik ben een Seidl en Solondz liefhebber en hoopte op een soortgelijk niveau.
De personages wisten me echter niet zo te boeien. Ik vond ze niet zo interessant omdat ze wat eendimensionaal overkwamen.
Toen die garderobeman ging moorden dacht ik; what the fuck?!!
Voor een regiedebuut op zich heel behoorlijk.
Wellicht met een beter script volgende keer beter.

Sügisball is een film met prachtige openingsbeelden, waarin gebruik wordt gemaakt van dezelfde muziek als waarmee het drama in The Shining zich al aankondigt.

Helaas wordt dit niveau niet vastgehouden; uiteindelijk heb je toch naar een stripverhaal zitten kijken.

Het is wel stripverhaal waarmee je je geen moment verveelt, in een exotische setting die al bekend was van Lilya 4-Ever, met goede muziek, en met goed camera- en acteerwerk.

Vooral de actrices die Laura en Ulvi spelen vond ik zeer overtuigend.

Verder laat de film zien dat Estland op het gebied van de zelfredzaamheid van de burger al verder is dan ons land: er worden wel flats neergezet, maar de voetpaden moeten de bewoners zelf maken...

Deze eens meegebracht, maar 'k vond het maar een matige film die me niet altijd kon boeien. Nochtans kan een goed drama er zeker wel in, maar hier was de film toch niet echt m'n ding. De film was in het begin ook redelijk dromerig qua beelden, maar dit veranderde toch wel naarmate de film vorderde.

Tja, op de een of andere manier pakte de film me niet echt. De cast deed het nochtans niet slecht en kwam wel overtuigend over, maar het was gewoon niet meeslepend genoeg.

Films uit Oost Europa zijn vaak veelbelovend... Het land staat bekend om zijn zwarte humor en uitzichtloze kilheid en deze film beloofde veel. De sombere grijze achterbuurten van Tallinn beloven veel... De film speelt zich overigens niet af in de jaren 80, zoals de plotomschrijving doet vermoeden... En ja, wat moet ik er precies van zeggen? Het is duidelijk dat deze film het moet hebben van zijn saaiheid. We volgen enkele personages die voornamelijk een destructief bestaan lijden en zich staande proberen te houden in de leegde. De ene door drank, de ander met soaps en ja... vul maar in.

De film lijkt opvallend veel op een documentaire en moet het hebben van de observaties. Echter word de verloop ervan best wel traagjes... of het was de bedoeling om de kijker mee te sleuren in de somberheid van de film. De humor is onderkoeld en het acteerwerk is ook vrij goed gedaan.

3,5*

Deprimerende film over verlatenheid. Afgezien van een handvol oprispingen een tamelijk bloedeloze registratie van mensen, die door hun omgeving om uiteenlopende redenen in de steek gelaten zijn. Naar mijn gevoel had er veel meer in gezeten, maar de filmmakers zijn een beetje vergeten van de losstaande verhaaltjes een samenhangend geheel te maken. Achteraf bezien niks bijzonders eigenlijk.

De eerste film die ik van Oonpuu zie en pas de tweede film die ik uit Estland zie (de andere is Klass (2007) en ik heb Risttuules (2014) nog liggen). Dit is een zwartgallige komedie. Op zijn best als hij ook echt de grens tussen gitzwart leed en humor op zoekt. De setting en timing van deze film is veel minder kunstmatig en veel realistischer en de film is ook minder goed dan zijn beste werk, maar een Roy Anderssons gevoel voor humor geboren uit eenzaamheid en ander leed is nooit heel ver. Als ik dit in 2007 had gezien had ik het een veelbelovend debuut gevonden, nu maakt het me nieuwsgierig naar de andere films van de regisseur.