Gimme Shelter (1970)

In die tijd werden Hells Angels wel vaker ingehuurd als beveiliging voor concerten, ik neem Monterrey Pop als voorbeeld.

Ik ben nu bezig de documontaire op DVD te krijgen, ik heb beelden (o.a. die van de moord) eerder gezien (Stones-fan he ) en ik ben heel erg geinterreseert naar deze documontaire. Wat wél waar is is dat er geen band concerten kon organiseren zoals The Rolling Stones. Zij zijn verantwoordelijk voor meerdere schitterende tijdsbeelden van de jaren '60, zoals The Rock 'n' Roll Circus en Hyde Park '68, hopelijk kan ik deze show bij dat lijstje toevoegen.

indrukwekkende concertregistratie in een beklemmende sfeer !

Deze week de Criterion ontvangen en ik kan zeggen enorm onder de indruk te zijn. De camera's zijn warrig, bevatten zeer onproffesionele composities en zijn 16mm. Het geheel is een behoorlijke chaos maar daarmee ook zeer genuanceerd. Er wordt enkel de nadruk gelegd op de chaos en niet op wie goed en fout is. Daar uit kunnen we concluderen dat het simpelweg een enorm fout gelopen festival was. Het hippietijdperk liep ten einde en de drugs en vrije houding liepen dusdanig uit de hand dat mensen zichzelf steeds minder een halt toe riepen. Dit in combinatie met de Hell's Angels die beloofd waren enkel rustig op een podium te hoeven zitten en pils te drinken zorgde er voor dat er geen controle was in deze enorme chaos. Het hippietijdperk knuppelde zichzelf met haar lamlendige en "leve de lol" houding dood, en dát is op film vastgelegd, tesamen met schitterende livemuziek van Ike & Tina, Jefferson Airplane en de Stones. Een absolute must voor iedere liefhebber van film, rock en geinterreseerden in geschiedenis. Een zeldzaam sterk document.

Het - gratis - optreden van the Rolling Stones luidde het einde van een tijdperk in! Het "Hippie tijdperk." Niemand geloofde nog in "Love, Peace and Understanding." Wat na hun optreden overbleef was chaos en ontgoocheling. Niet alleen de Hells Angels gingen over de schreef, ook een groot deel van het publiek waren total loss!

Het begrip "flowerpower" kreeg daardoor een wrange nasmaak. Alhoewel ik moet toegeven dat dit een ijzersterke documentaire is, bleef ook ik met een kater achter. Een controverciële opname en een handige montage maakte het - voor diegene die er niet bij waren - duidelijk wát er nou precies is gebeurd.

Men gaf de Rolling Stones de schuld van het gebeuren, terwijl zij alleen maar voor de muziek zorgden.

" Don't shoot me i´m only the piano player." Ken je´t nog?

´t Is altijd wat op deze bol." Drie big ones.

Heel aparte en intrigerende docu, ik was wel geboeid door de tweede helft. De eerste helft is helaas onnodige opbouw. Maar tjeempie, wat een stel zwakzinnigen had men toen ook in 1969 kun je achteraf stellen. 'Fans' die menen het alleenrecht te hebben om Mick te ontmoeten, lelijke ontblote boezems, bellenblaasmeisjes, overbehaarde mannen, mensen die totaal geen controle hebben over hun drugsgebruik en ook nog eens Hells Angels als security . Het resulaat: complete chaos, zeker wanneer er een totaal gebrek aan organisatie is. Afijn, het was een leuk experiment voor de hippies, maar het kon ook niet anders dan dat dit zwaar zou mislukken.

De docu zelf vond ik wel aardig, tis gewoon een registratie van de Rolling Stones aan het eind van het jaar 1969. Wel jammer is dat het Altamont Concert zelf niet het overgrote gedeelte vormt. Verder is de kwaliteit van de beelden ook niet super. Het beruchte steekincident vond ik maar wazig in beeld gebracht. Na drie keer terugspoelen, is het pas goed te zien.

Criterion komt met een Blu-ray release!

** Bron.

De meest indrukwekkende documentaire die ik tot dusver gezien heb. Ontzettend indrukwekkende beelden worden afgewisseld met de prachtige live-muziek van de Stones in de eerste helft (met beelden van de opnames van Brown Sugar en Wild Horses en beelden van het live-optreden in NY).

De tweede helft wordt vooral gewijd aan het volledig mislukte 'Woodstock-west' dat de Stones organiseerden met hulp van vele vrijwilligers en de Hells Angels.

Wat de meeste indruk op mij persoonlijk maakte, waren de beelden die we te zien kregen van de Stones zelf die de beelden voor het eerst terugzien en Mick Jagger die de steekpartij ziet en beseft dat het slachtoffer bijna een schot richting hem had gelost.

Ook veel respect voor de prachtige, doch rommelige weergave van het concert, ondanks alle stress, de drukte, etc. De omstandigheden waren zeker niet gemakkelijk.

Binnen drie dagen tijd Woodstock en Gimme Shelter voor het eerst allebei gezien - de sixties symbolisch respectievelijk op zn best en slechtst. Gimme Shelter is een intrigerende, beklemmende, briljant gemonteerde film, en de dood van Meredith Hunter is een van de defining moments in de geschiedenis van de documentaire film.

Tina Turner.

En hoe zij een microfoon aftrekt, zoals niemand anders kan.

Het behoort tot één van de weinig memorabele scènes van deze 'docu'. Had ook graag meer van haar gezien en vooral gehoord. Het concert van de Stones vond ik aanzienlijk minder, maar dat terzijde.

De BluRay laat de, kwalitatief lage, originele 16mm filmband scherper dan ooit zien. Een soort van HD-telecine, zeg maar. Helaas is er geen sprake van digitale restauratie o.i.d., al boeit dat niet verder. De beelden spreken voor zich. En de gruizige beelden passen goed bij het obscure peace & love-sfeertje dat door de vele pillen e.d. nogal geforceerd was.

We krijgen te zien dat Jagger een verschrikkelijke snob is en Richards vooral heel erg junkie. Maar dat wisten we al. Gelukkig is Jagger i.i.g. verandert naar een prettiger persoon zo heden ten dage. Althans, zo het lijkt.

Al moet gezegd dat Jagger wel heeft getracht het concert in goede banen te leiden. De beelden achteraf lijken weinig indruk op hem te maken. Zelfs al zouden ze 'coming down' zijn en slaapgebrek hebben. Eg gepast komt het niet over. Wel valt op dat, met name Jagger, kickt op de concertbeelden.

Ondanks de summiere achtergrondinfo en het weglaten van welk interview dan ook, is duidelijk te zien wat heeft plaatsgevonden. Een massa-hysterie gevoed door veel dope waarbij tè veel mensen buiten zinnen geraakten. Voeg daarbij de Angels en hun 'security-opdracht' en de rapen zijn gaar.

Toch is de steekpartij er wel eentje met een reden. Er valt duidelijk te zien dat het slachtoffer eerst probeert te schieten met een pistool gericht op of voor het podium. Waarom zullen we waarschijnlijk wel nooit weten, maar beangstigend is het wel. Net als de reactie van de Angels. Maar misschien is de reactie van de Stones zelf dat ook wel.

Goed.

De Stones op hun artistieke hoogtepunt. Vanaf de opening; energie en adrenaline.

Feitelijk hebben ze deze periode(68 - 73) nooit met geevenaard. Echt eeuwig zonde dat Mick Taylor weg is gegaan.

Geweldige opnames m.n. in New York.

Heerlijk groovy gespeelde nummers. (geweldige uitvoering van Under my thumb).

Een soort smerige rock blues die een soort oergevoel raakt van power, adrenaline, opwinding.

En mijn favoriet blijft toch Keith; de meeste gave riffs, lekker nonchalant gespeeld, coole uitstraling

Samen met Ladies&Gentlemen de beste concertregistratie ooit

Eerste gedeelte van de documentaire vond ik behoorlijk saai. Komt mede door het feit dat we vooral muziek krijgen te horen. Ben nooit echt fan geweest en vind het eigenlijk zelfs ronduit slechte muziek!

Na 40 minuten krijgen we eindelijk te zien waar ik zo op zat te wachten: Het bekende concert in de Altamont Speedway. Erg fascinerend om te zien wat voor lui daar rond liepen. Zeggen ze wel is dat de maatschappij nu zo verknipt is door drugs en alcohol gebruik maar deze beelden bewijzen dat men er 42 jaar geleden ook wat van kon zeg. Man o Man!

Eerste gedeelte erg saai, tweede gedeelte stukken interessanter! En dus toch goed vermaakt!

Rape! Murder! It's just a shot away!

Oké, er zit geen verkrachting in deze film (hoewel, het zou mij niet verbazen als dat in deze groep plaatsvond), maar alleen al deze zin maakt duidelijk waarom deze docu de titel van het nummer Gimme Shelter draagt, een nummer dat volgens mij niet gespeeld werd tijdens dat concert en alleen tijdens de aftiteling klinkt. Het laatste half uur is duidelijk het beste als de waanzin langzaam opbouwt via het al erg pijnlijke Jefferson Airplane concert naar de tragedie van het optreden van de Stones. De chaos wordt goed gevangen en in dit deel pakt de focus op Mick Jagger erg goed uit. Het is niet moeilijk om sympathie met deze duivel te krijgen als hij wanhopig probeert het concert nog in goede banen te leiden. Wat nog eens extra boeiend is is dat het concert in hetzelfde jaar plaatsvond als Woodstock en dat ook beide films in hetzelfde jaar de bioscopen haalden. Het zou een prachtige doublebill opleveren, want de manier waarop de films elkaar contrasteren is geweldig. In Woodstock leken de hippies naïef en soms wat idioot, maar goedbedoelend en sympathiek. In Altamont bleef het naïeve en het idiote, maar sloegen die om bijna wanhopig en onuitstaanbaar. Voeg daar de Hells Angels aan toe en chaos is gegarandeerd.

De film is dan ook een ijzingwekkende thriller in het laatste half uur en de dramatische opbouw is subliem, inclusief het materiaal waarin de Stones zelf naar de opnames van de docu kijken. Helaas is Gimme Shelter buiten dat om niet echt een bijzondere film. De Maylesjes en Zwerin hebben een goede reputatie als documentairemakers en hard gezegd lijkt het erop dat ze geluk hebben gehad met de chaos en zelfs de moord, want ze zijn duidelijk beter in hun element als ze dit willen vastleggen dan als ze puur een concert willen registreren, waar ze toch op de eerste plaats voor kwamen. Simpel gezegd, als pure registratie van het optreden van de Stones is het ver ondermaats. Vooral onbegrijpelijk is dat de camera zich puur en alleen op Jagger richt tijdens het concert zelf (en bijna gedurende de hele docu). Dat er ook bandleden waren die zoiets deden als instrumenten bespelen lijken de makers voor het gemak te vergeten. The Rolling Stones waren een band, geen eenpersoons act. Sommige recensies hier gaan in op Keith Richards rol in de docu, maar je krjgt hem nauwelijks te zien. Tina Turner en Grace Slick hebben méér schermtijd. Ik vond het eerste uur niet echt vervelend om naa te kijken, maar de kracht kwam vooral van de nummers van de Stones zelf en van het ontegenzeggelijke charisma van Jagger, in plaats van vanuit hoe de documentairemakers het vastlegde. En laten we eerlijk zijn: om van muziek van de Stones te genieten hoeven we niet speciaal een film aan te zetten.

Niettemin, het laatste half uur is zo ijzersterk als ik zou kunnen wensen en trekt dit toch met gemak naar een 3,5*.

Dat is niet helemaal correct. Hunter had een pistool, maar het was niet bekend wat hij ermee van plan was.

Wikipedia: During the performance by The Rolling Stones, after being punched by a Hells Angel serving as a security guard, Hunter pulled out a gun

Hieruit is het logischer te concluderen dat Hunter wraak wilde nemen op een Hells Angel dan op een rockzanger van wiens muziek hij (hoogstwaarschijnlijk) van had willen genieten.

Verdere informatie, van voor het incident:

At this point, two of the Hell's Angels got into a scuffle with Hunter when he attempted to get onstage with other fans. One of the Hell's Angels grabbed Hunter's head, punched him, and chased him back into the crowd.

After a few seconds Hunter angrily returned to the front of the stage where, according to Gimme Shelter producer Porter Bibb, Hunter's girlfriend Patty Bredahoff found him and tearfully begged him to calm down and move farther back in the crowd with her. By her report he was enraged, irrational and "so high he could barely walk.