Iron Maiden: Burning Ambition (2026)

Dit is echt een prima documentaire over Iron Maiden, leuk voor nieuwe fans om de band beter te leren kennen, maar ook nog steeds interessant genoeg voor de doorgewinterde fan.

Na een hele reeks docu's op dvd in het verleden (o.a. Early Days) zijn er gelukkig slechts enkele fragmenten overgenomen en zijn er genoeg onbekende opnames en anekdotes.

Het is vlot gemonteerd en gaat soepeltjes door de hoogte- en dieptepunten van de carrière. Met typische Britse humor en een nuchtere benadering maakt dit tot een prettig te bekijken docu.

Lekkere documentaire!

Klein beginnend vanaf 1980 tot nu.

Alle bandleden komen voorbij, alle ups en downs en natuurlijk Eddie.

De bandleden zijn zelf de voiceover (al had ik ze graag in beeld gezien) en worden in beeld afgewisseld door fans en vele grootheden, o.a. Lars Ulrich, Tom Morrello en Gene Simmons.

Natuurlijk is al veel bekend bij de echte fan, maar alles chronologisch achterelkaar met op de achtergrond de geweldige muziek, maakt het tot een hele fijne docu en een perfect voorproefje voor het concert in juni

4*

8,5

Terugblik op de opmerkelijke carrière van de Britse heavy metalband Iron Maidenc verteld door de huidige banddleden met aanvullingen van oud-bandleden Dennis Stratton, Blaze Bayley en de in 2024 overleden Paul Di’Anno. De muzikanten kozen ervoor een verscheidenheid aan fans voor de camera te zetten en verder uitsluitend gebruik te maken van archiefbeelden. De nadruk ligt op de hoogtijdagen in de jaren 80, maar de bandleden zijn ook eerlijk over dieptepunten in hun carrière: het ontslag van Paul Di’Anno, de verbittering over de manier waarop Bruce Dickinson de band verliet en de publieke reacties op zijn vervanger Blaze Bayley. Een traktatie voor fans en een eerbetoon van de mannen die de spil vormen van een familie waarin iedereen welkom is die van de muziek van Iron Maiden houdt – en welke gek doet dat niet?!

Als groot Maiden-fan met wat vrienden richting de bioscoop. Wetende dat het een documentaire is maakte me dan niet zoveel uit, het deed me wel wat dat de bandleden het eigenlijk volledig uit handen gaven. Althans, dat wordt beweerd, maar of dat echt zo is met Harris kennende is nog maar de vraag.

Voordat de film begon denk je toch dat je alles al wel weet over de band, des te beter dat er zelfs nog dingen voorbij kwamen die ik ook niet wist, dat zorgt er voor dat het als documentaire nogal geslaagd is. De band wordt vanaf hun begin jaren in een treinreis gezet langs alle uitgebrachte platen, waar dan individueel wat meer op wordt ingezoomd. Met de vele ups en downs die deze band kent, weet het toch te interesseren.

Het viel me op dat ze weinig over de dood van Paul Di'Anno in gingen, dat voelt toch een beetje als een weggewuifd stukje... Daarnaast kent het een abrupt einde, dan leek het mij toch een uitgelezen kans om via deze manier fans kennis te laten maken met de nieuwe drummer van Maiden....

Die twee minpuntjes helpen me om toch niet de volle vijf sterren te geven. Dat zou ik snel doen als echte fanboy, maar voelt hier toch niet goed..

Gekeken gezien de hoge MM waardering, en dat ik (behalve dat ik een mega cool Iron Maiden shirt had op de basisschool) eigenlijk heel weinig van Iron Maiden wist. Ik kan geen enkele song bij naam noemen, maar ik ben dan ook geen Metal fan.

Ik beoordeel de film dus puur op hoe goed hij is als docu, zonder enige nostalgie voor de muziek of de mensen. En daar stelt hij mij toch wat teleur, want voor mij ontstijgt hij het standaard talking heads docu niveau niet heel erg.

3,1*

Ik had het je ook willen vragen na je 3,7 bij The Death of Robin Hood, maar nu vraag ik het wel. Hoe kom je er toch op om een film 3,1 ster te geven. Wat weerhoudt je van het geven van 3,2 ster maar maakt de film goed genoeg om het niet bij slechts 3,0 ster te laten?

Ik vind halve sterren te grof. Maar het is geen exacte wetenschap, natuurlijk.