Der Baader Meinhof Komplex (2008)

Ik vond 'zeker niet zo goed als hierboven wordt gezegd. De film draait vooral om de actie en stopt zo ontzettend veel in de 150 minuten (die daardoor zelfs nog te weinig lijken) dat er van een uiteindelijk verhaal maar bar weinig overblijft. De motivatie van de RAF-leden, de tijdsgeest, de emotionele ontwikkelingen van de betrokkenen en eigenlijk de échte diepgang ontbreken. Het lijkt meer op een spectaculair in beeld gebrachte (grove) reconstructie van een reeks gebeurtenissen - dat van een grote afstand is geobserveerd - dan een betrokken en genuanceerd tijdsportret. En het onderwerp had wel wat meer verdiend.

Prima verfilming. Mooie gelegenheid om wat meer van de geschiedenis te weten te komen. Absoluut ook geen spectaculair goede drama, maar zeker onderhoudend en ondanks de speelduur prima vol te houden.

3.5*

Interessant onderwerp, dat in deze film behandeld wordt. Ik wist er maar weinig van af. Wel jammer dat er teveel gebeurtenissen en karakters in de film gepropt worden, zeker als je daarbij de lange lengte ook nog eens in ogenschouw neemt. De film had best wel kunnen eindigen met de dood van Ulrike Meinhof. Daarnaast had ik ook meer focus op de beweegredenen van de RAF gehoopt. Gelukkig maakten de prachtige Duitse look en de spetterende actiescenes weer veel goed.

Een werkelijk meesterlijk overdonderende film. Edel richt zijn aandacht vooral op de actie maar slaat daarbij niet over aan de emoties die er aan verbonden zijn. Beweegredenen worden niet expliciet uitgelegt maar absoluut voelbaar gemaakt. Dit werkt in mijn ogen extra sterk en zorgt voor een uniek staaltje, rauwe en vooral beangstigend eerlijke filmkunst. Hopelijk mag Edel (net als bij Christiane F. bij nog een volgende film zo in details treden.

(Alweer) sterke recente film van Duitse bodem, die misschien scripttechnisch niet altijd de beste keuzes maakt. Toch kan dat de film niet echt verpesten, het wordt hooguit wat langdradig naar het einde toe en soms vraag je je af waarom ze het ene wel enorm belichten en iets anders juist helemaal niet.

Gedeck en Wokalek maken erg veel indruk als op elkaar vittende krachtige dames en Bleibtreu heeft echt zo'n rotkop voor deze rol. . Ook Uhl is zeer sterk (en mooi!) maar haar rol is een beetje onhandig in de film verwerkt.

Ik heb al vaker mijn lof uitgesproken over hoe de Duitsers de laatste jaren hun geschiedenis omzetten in krachtige cinema. Ook Der Baader Meinhof Komplex is een mooi geschiedenislesje over de Rote Armee Fraction in de jaren zeventig. We krijgen te zien hoe in verschillende stadia een cyclus van geweld in gang wordt gezet door idealistische jonge mensen. Hun idealen worden steeds minder zichtbaar als ze niet meer leiden tot daadwerkelijk succes, en dan gaat ook nog eens een nieuwe generatie aan de haal met hun gedachtegoed. Het is jammer dat het wel erg afstandelijk is gehouden, want daardoor kwam ik er zelden echt in te zitten. Daarmee worden de geniale fragmenten, en die zitten er zeer zeker ook in, meer tot kleine pareltjes in een wat karig geheel. Op een bepaald moment voelde het zelfs alsof het een reconstructie was van elke actie die deze mensen ooit ondernomen hebben.

Tegenvaller.

En dat omdat er vrijwel geen enkel karakter wordt uitgediept. Motivaties en achtergrond omtrent het ontstaan van de RAF blijven vreemdgenoeg onderbelicht, in deze té lange zit. Dit allegaartje weet op die manier een dusdanige autistische toestand te bewerkstelligen dat ik moeite kreeg het gehele ding uit te zitten.

Het ietwat chaotische scenario in combi met het feitjeskabinet konden mij daarom niet bekoren, de goede cast ten spijt. Vond het tijdsbeeld ook niet altijd overtuigend. Zag laatst Public Enemy No.1, ook geen meesterwerk, maar daar heb je wel echt het gevoel in de jaren 70 te zijn beland. De archiefbeelden in deze prent, die op de TV's worden uitgezonden zijn vaak zo slecht qua beeldkwaliteit dat het onwaarschijnlijk oogt dat de personages gewoon een uitzending live bekijken. Het degelijke camerawerk is wel prettig, evenals een aantal actie-scenes.

Conclusie is dat het, over het algemeen, technisch gezien redelijk deugt, maar inhoudelijk weinig voorstelt. En op één been blijf ik liever geen 2,5 uur staan.

Twee sterren en geen stuiver meer.

Van Der Baader Meinhof Komplex had ik best wel hoge verwachtingen, om redenen die mijzelf niet helemaal duidelijk zijn. De potentie is er dan ook: uiterlijk - met name het acteer- en het camerawerk - is de film dik in orde, en duidelijk met een flink budget in elkaar gezet.

Wat de inhoud betreft is deze film echter teleurstellend: aanvankelijk wordt er veel te veel verhaal in een veel te korte tijd verteld, wat de film bijzonder rommelig en af en toe welhaast onnavolgbaar maakt. Mooi voorbeeld hiervan is het moment waarop Ulrike haar man betrapt met een blonde stoot. De scène lijkt er alleen maar in te zijn gestopt 'omdat haar man in het echt nu eenmaal ook vreemd was gegaan', want verder wordt er totaal niet op dit gegeven ingegaan. Nu begrijp ik ook wel dat deze gebeurtenis in haar leven ertoe heeft geleid dat zij een stuk gemakkelijker de bruggen achter haar kon verbranden, om zich aan te sluiten bij de RAF, maar iets dergelijks hoor je niet zomaar aan de kijker over te laten. Duidelijk een gebrek aan uitwerking. De makers lijken dan ook een checklist bij de hand te hebben gehad, en de gebeurtenissen die zich in de tijd van de RAF getrouw te hebben gefilmd, zonder daarbij na te denken of het een echte functie in het verhaal had, of de gebeurtenissen goed uit te werken.

Het tweede gedeelte van de film is echter nog een stuk dramatischer. De eerste helft mag dan rommelig zijn geweest, het was in ieder geval vermakelijk. Zodra enkele van de belangrijkste RAF-leden worden opgepakt en in de cel belanden begint de film te slepen alsof z'n leven er vanaf hangt. Enige sympathie voor de hoofdrolspelers weet de film nergens op te brengen, wat voor een dik uur aan eenvoudige verveling zorgt; een doodzonde voor een film.

Waar Der Baader Meinhof Komplex voornamelijk de mist in gaat, is dat men teveel verhaal in te weinig tijd wilt vertellen. Had men de eerste helft van de film goed uitgewerkt, dan had deze film nog vrij vermakelijk kunnen zijn. Nu is de film noch vermakelijk, noch interessant, noch meeslepend. Wat 't wel is? Twee uur lang een boeltje vervelende, amateuristische, schreeuwerige terroristjes die op jammerlijke wijze falen in alles wat ze doen.

2,0*

Erg interessant onderwerp. Beetje slappe uitwerking.

Der Baader Meinhof Complex heeft een veel te fragmentarische structuur. Dit heeft als gevolg dat een binding met de hoofdrolspelers een moeilijke opgave wordt. In een film als deze, waar we een stel linkse terroristen volgen ten tijde van de RAF-beweging in Duitsland, zijn goed uitgewerkte personages geen overbodige luxe. Een aangrijpend onderwerp is geen garantie voor een aangrijpende film. De regisseur heeft m.i. gefaald in het overbrengen van spanningen ten tijde van deze gebeurtenissen en kijkers die deze zelf niet hebben meegekregen destijds, krijgen maar een fractie mee van de impact die dit hele gebeuren had. Een authentiek nieuwsbulletin hier en daar doorheen de film is niet genoeg. Der Baader Meinhof Complex kijkt uiteindelijk nog aardig weg omdat het acteerwerk sterk is, al krijgt het personages weinig ruimte, en het audiovisueel allemaal wel prima in elkaar steekt. Ik had echter een wat aangrijpender geheel verwacht.

3*

Goede feitelijke weergave van de gebeurtenissen. Leerrijk, zeker en vast. Maar de uitwerking kon beter. Soms wordt de kijker overspoeld met een overvloed aan informatie, en is de film voor mij iets te veel een aaneensluiting van afzonderlijke fragmenten. Naar het einde toe ook een tikkeltje langdradig.

3,5 *

Na de eerste film van Edel (Christiana F) nu de laatste van hem gezien (deze dus)

BMK had een mooie schets over het facisme en het Berlijn dat zelfs 20 jaar na de oorlog nog steeds een zooitje was. Natuurlijk wil Edel hier wat leerzaams tonen maar het lijkt er ook wel op alsof Edel eerst zijn aandacht besteden aan de vele actiescenes alsof die voor gaan. De actiescenes zagen der wel mooi uit daarintegen. Ook word er goed in geacteerd, door acteurs waar ik eigenlijk vreemdweg nog niet van gehoord heb. (behalve Ganz dan) en het word ook netjes in een tijdlijn verteld. Het sfeer van de Berlijn in de jaren 70 zit ook goed in elkaar. Uitwerking is dan wel weer een beetje teveel effectbejag maar ok.

Gewoon een boeiende film met een leerzaam verhaal, maar die het lijkt te moeten hebben van de actiescenes.

4,0*

Die Duitsers kunnen best goed films maken over hun eigen verleden (Der Untergang, das Leben der Anderen).

Het verhaal vind ik in de eerste plaats gewoon ontzettend interessant. Het is echt een groot thema geweest in de moderne gescheidenis waar je eigenlijk zelden wat van hoort.

Het is interessant om te zien hoe mensen met anti-democratische fascistische methoden de ander voor fascist uitmaakt. Je ziet dat ook bij streng gelovigen, die atheisten fundamentalistisch noemen. Ik denk dat die mensen alleen zichzelf horen.

Het gebruik van linkse dogma's die voor iedereen behalve henzelf gelden. Mooi in beeld gebracht. Het lijkt wel de PvdA top van nu (maar dan zonder geweld). Waar komt het vandaan? Waarom? De vraag werd in de film ook gesteld door Horst Harold/Bruno Ganz, maar voor mij niet beantwoord in de film (daar was de film wellicht ook niet voor).

Zo protesteerden ze ook tegen de Sjah van Iran, terwijl er nog nooit zoveel vrijheid is geweest in Iran als onder hem. De idealen worden ondergesneeuwd door het terreur en dat schetst denk ik hoe de situatie ook was.

Ik las dat iemand sympathie kreeg voor Ulrike Meinhof (Martina Gedeck). Als je dit soort dingen romantiseert, dan ben je denk ik de realiteit uit het oog aan het verliezen. Ik vind het best een weerzinwekkend persoon (goed geacteerd dus). Het type bureaumoordenaar, we kennen in de geschiedenis nog meer charmante types met zo'n rol.

Volgens nog iemand werd heel goed duidelijk waarom het allemaal gedaan werd. Ondanks de goed overgebrachte overtuiging in de film, kan deze persoon mij dat dan wellicht uitleggen, want ik zie de idealistische drijfveer (c.q. de oorzaak hiervan) niet.

Anti-kapitalistisch, anti-gezag/anarchistisch, communistisch zo ver kom ik ook. Ik vond er eigenlijk best veel gelijkenissen met het Nazisme inzitten, juist hetgene waar ze zich tegen afzetten.

Geweldig acteerwerk in deze film (niemand uitgesloten), helemaal van Moritz Bleibtreu.

3,8*

Indrukwekkende film, en met name als document van RAF's hoofdrolspelers zeer interessant. Terecht wordt opgemerkt dat de film weinig toont van de spanning in de samenleving, maar de makers hebben hier duidelijk gekozen om de (geldigheid van de) motieven te portretteren. Deze keuze is absoluut te verantwoorden. Daarnaast is het zeker voor mensen op afstand van deze gebeurtenissen een boeiende en verbazende inkijk.

Nogmaals, de motieven van de personages staan centraal en het is dan ook daarop dat de film moet worden beoordeeld. Wat mij echter vrij snel tegen de borst stuitte, was dat er nogal wat gaten zitten in de ontwikkeling van de personages. De film probeert hun gedachten en beweegredenen te verhelderen, maar faalt nét op de momenten waar het van belang is: Ulrike's ommekeer naar een activistisch terroriste wordt bijvoorbeeld net niet geloofwaardig genoeg gemaakt. Van enige reflectie binnen de groep zien we niets. Dit gebeurt vaker in het eerste deel.

Het tweede deel wilde naar mijn smaak iets te graag het hele RAF-verhaal uitmelken, door ook de tweede en derde generatie erbij te betrekken. Hierdoor, en door de vele processcenes werd het een compleet andere film. In een echte documentaire zou het onmisbaar zijn geweest; hier was het iets te overdadig. De boodschap naar de politiek wordt daarbij niet geschuwd: beter de oorzaken van de onvrede wegnemen dan met geweld deze bestrijden. Het had ook in wat kortere tijd gekund.

Ik heb het gevoel alsof er een oceaan van chaos en geweld over me heen gespoeld is deze afgelopen 2 uur. Het verhaal komt zo chaotisch over. Er wordt zoveel verteld maar het komt alemaal niet over. Ten eerste omdat er zoveel geweld getoont wordt dat je door de bomen het bos niet meer ziet en ten tweede omdat er gewoon te snel aan de feiten voorbij gegaan wordt door wat mij lijkt, tijdgebrek.

De scene's zijn wel heel indrukwekkend in elkaar gezet. Vooral de eerste scene waarin een demonstratie tegen de perzische keizer compleet uit de hand loopt is heel sterk neergezet.

De beweegreden van deze groep lijkt onderhand ondergesneeuwd in het keur aan geweld dat voorbij komt. Ze laten beelden zien van het hoe en waarom maar er wordt niet echt dieper op in gegaan. Hierdoor ontstond er bij mij een soort onbegrip zelfs een beetje antipathie tegen deze groep. De RAF groepering werd af en toe neergezet als een stelletje hersenloze barbaren. Zo is mijn gevoel in ieder geval bij deze film. Heel veel heen en weer geschreeuw maar het daadwerkelijke punt blijft een beetje in het midden. Het lijkt wel of ze nergens over nadachten en zich alleen maar willen afzetten om het afzetten. Hierin is de film naar mijn idee een beetje in gefaald. En dat vind ik echt zonde !

Het 1ste uur was deze film zeker goed te doen. We volgen een groep idealisten die al snel de naam: RAF beweging meekrijgen, als zij terroristische acties ondernemen tegen Duitse instellingen. Het was interessant om te zien hoe de lijn tussen normaal protesteren en terroristische acties op poten zetten vervaagde. De film was bij vlagen zeer grimmig neergezet, zodat je het wel uit je hoofd liet om terug over te lopen naar het andere kamp.

Helaas wordt het fraaie 1ste uur teniet gedaan door de welgekende Duitse degelijkheid. Er moet een kop, een middenstuk en een onverteerbaar slepend einde aan vast zitten. Eenmaal de rechtszitting begint weet je het zeker, dit moet gewoon een Duitse film zijn! Het lijkt soms wel of Duitse films de gang naar een rechtbank niet kunnen omzeilen. Ik vond het allemaal stukken oninteressanter worden om het hele berechtingsproces onder ogen te zien. Waarom niet gewoon een keer een bepaald deel van een tijdsfase belichtten?! Gelukkig vergoedden de stukken met de sympathisanten van de RAF het een en ander en heb ik mij uiteindelijk ook zeker niet verveeld.

Het valt mij op dat Duitse films vaak over historische gebeurtenissen gaan en dat die mij steeds minder gaan bevallen. Nou, is het verleden van Duitsland ook wel roemberucht maar ik zie liever films over Duitsland anno 2009. 3*

Toch weer een prima Duitse film en tevens een aardige geschiedenisles over de RAF. De film boeide van de eerste tot de laatste minuut en er werd goed in gespeeld door de diverse acteurs. De beelden zagen er overigens ook fraai uit (soms ook het vrouwelijk bloot) en de tijd waarin het verhaal zich afspeelde was zeer goed nagemaakt. Ook trouwens leuk om Bruno Ganz weer eens te zien in een film. Zijn stemverheffingen deden me soms denken aan zijn rol van de Führer.

De tweede film die ik zag van Edel. Net als Christiane F. is ook Der Baader Meinhof Komplex een erg sterke film.

De Duitse geschiedenis heeft mij altijd al weten te interesseren. Een land wat veel heeft meegemaakt. De geschiedenis van de RAF vind ik nog het meest interessante. De film laat goed zien hoe het allemaal begon en waartoe het in Duitsland allemaal geleid heeft. Edel zet het tijdsbeeld van de zestiger en zeventiger jaren goed in beeld. Een erg goede design en setdressing. Het verhaal vanaf het eerste moment erg boeiend en houd je in zijn greep naar het einde toe. Al duurt de film wel wat te lang en waren sommige momenten niet nodig geweest. Tegen het einde wordt het dan wel iets te langdraderig. Jammer, anders had er zeker een hogere waardering in gezeten. De film is ten eerste een sterke politieke thriller. Het gaat over een groep jonge mensen die zich verzet tegen het kapitalisme en imperialisme in de BRD en de wereld en, vooral de Vietnam oorlog was hen een doorn in het oog. Nu waren er meer mensen tegen deze oorlog en heeft het geleid tot vele demonstraties, die ook vaak uitmonden in geweld. Dit zie je ook in Der Baader Meinhof Komplex, een demonstratie loopt volledig uit de hand, en daarop volgen er (vergelding) acties en politieke spelletjes.

Het moment waarop de RAF (Rote Armee Frakton) wordt opgericht gebeurd heel genuanceerd. Vanaf hier worden er vele aanslagen gepleegd op. De linkse ideeën van de groep worden steeds verder doorgevoerd. De groep veranderd langzamerhand van een groep die hun extreme linkse ideeën aan het volk wil brengen, in een grote terroristische cel met een aantal wel heel zwart witte overtuigingen. Dit doet de film een beetje de das om. De personages worden erg zwart wit in beeld gebracht en kennen weinig uitdieping. Daardoor is het wat moeilijk in de film te komen en er echt in mee te gaan. Je ziet het dan ook gewoon als een terroristische groep waar geen enkele emotie in zit. Ook zitten er zoveel gebeurtenissen en personages in de film dat het soms moeilijk is om je koppie er bij te houden door de vele informatie die je naar je hoofd krijgt geslingerd. Daarin lijkt de film erg veel op bijvoorbeeld JFK of Nixon van Oliver Stone. In die vele gebeurtenissen zie je ook nog wat terug van grotere aanslagen zoals München en de Lufthansa kaping.

Naast dat de film een politieke thriller is, is het ook een actie film. Vele gevechten, schietpartijen en aanslagen komen er aan bod. Edel schuwt hier niet om het zo realistisch en gewelddadig mogelijk in beeld te brengen. De haast docu-achtige beeldvoering helpt hierin zeker mee. Lijkt een beetje op Munich van Spielberg, waarmee de film vele gelijkenissen toont.

De film is dus erg mooie geschoten. Acteerwerk is dik in orde en ook de locaties zijn goed gekozen. De actie ziet er prima uit. Niks op aan te merken.

Door de vele informatie en (zwart/witte, vlakke) personages is het soms moeilijk in de film te komen, maar als je daar een beetje doorheen kan prikken is Der Baader Meinhof Komplex een sterke politieke actiethriller.

4*

Ik weet het niet zo goed met deze film... Mooi en zorgvuldig gemaakt, vrij sterk geacteerd en geeft een aardig tijdsbeeld. Tegelijkertijd wordt 'het verhaal' zo breed uitgetrokken dat er nauwelijks ruimte is voor echte diepgang en dat is wel erg jammer want dit is een zeer interessant en potentieel controversieel onderwerp voor een politieke film.

Het leek nu meer een afstandelijke geschiedenisles maar over de echte motieven van dat gezellige hobbyclubje kwam ik nauwelijks iets te weten. Had het denk beter gevonden als de film zich meer gefocust had op een (of twee) toonaangevende leden van de BMG/RAF. Door het regelmatig nogal zwart/wit presenteren van de problematiek is er van enige controverse ook al geen sprake en zodoende haalt de regisseur een beetje de angel uit zijn film.

Het eerste gedeelte van de film vind ik persoonlijk interessanter dan het tweede. De nadruk ligt op de ontstaansgeschiedenis en geeft een aardige kijkje in de tijd en de maatschappij waarin de ideeën van deze aanvankelijk politieke idealisten ontkiemen. Ook de neerwaartse spiraal van politiek activisme naar misdaad en terrorisme is boeiend genoeg om een film mee te vullen. In de tweede helft ligt de nadruk vooral op de rechtszaak van de gevangengenomen RAF-leden en de acties van totaal anonieme en nietszeggende 2e en 3e generatie RAF-leden. Het tempo is dan ook totaal uit de film en het heeft de neiging om wat langdradig te worden

Qua politieke gekleurdheid viel de film me best mee overigens. De fouten en misstanden van de overheid worden zeker niet uit de weg gegaan maar de BMG wordt nu ook niet weggezet als het meest sympathieke groepje jongelui van Duitse bodem.

Munich van Steven Spielberg heeft qua thematiek en aanpak wel wat weg van Der Baader Meinhoff Komplex, alhoewel het daar natuurlijk om de terroristenjagers gaat. Toch vind ik de aanpak van Spielberg beter, hij richt zich meer op een persoon en gaat meer in op ethische kwesties en motivaties.

De film is verder prima kijkbaar, kent een aantal prima uitgewerkte actiescenes en schitterend vrouwelijk (bijna) naakt... Echt dat je er bijna al je politieke overtuigingen spontaan voor overboord zet Vooral Nadja Uhl is een prachtige vrouw zeg.

Twijfel wat tussen de 3 en 3.5* maar omdat de film eigenlijk niet de verwachting inlost en naar mijn smaak te oppervlakkig blijft wordt het een goede 3*. Er zijn betere hedendaagse Duitse films.

Ik heb ondertussen al enkele (semi)anarchistische films gezien zoals Der Rote Kakadu en Dreamers. Een genre dat niet slecht is, maar nooit echt topfilms afleverde. Ik had van de Baader Meinhof groep wel vaag iets gehoord, maar ik kon de geschiedenis rond de RAF niet helemaal thuis brengen. Zonder voorkennis dus begonnen aan deze film.

Met als resultaat een zeer prachtig tijdsbeeld die zeer bekende geschiedkundige feiten in het juiste perspectief zet: Che Guevara, moord op Kennedy en Martin Luther King, de aanslag in Munchen, de kaping van Lufthansa, ... De film houdt zich sterk aan de feiten, maar kan toch zorgen voor een boeiend relaas met flitsende duidelijke feiten afgewisseld met spanning en drama zonder melig te worden. Belangrijke discussiepunten waarbij het altijd onzeker is geweest wat er precies gebeurde en de politiek een andere mening had dan de RAF-aanhang, zijn ook niet rechtstreeks in beeld gebracht. Om zo de kijker zelf te laten oordelen en niet direct een stempel te drukken op de film.

Een pareltje dus dat beter is meegevallen dan verwacht. Hier heb ik echt van genoten. Prachtige film!!!

Zeer eens met de review van Madeceniman, die vrijwel al mijn gedachtes over deze film verwoord en er ook nog eens 'mijn' 3 sterren aan verbindt.

Bij vlagen fascinerende geschiedenisles, maar te veel de focus op de actie en niet op uitdieping van de principes of de zeitgeist. Film verwatert ook na de dood van Meinhoff, zonder meer het sterkste karakter in deze film. Toch boeiend om te zien, had met de lengte geen probleem en het is een mooi startpunt me eens in deze materie te verdiepen.

PS Bruno Ganz kan zijn vertolking uit Der Untergang niet geheel van zich afschudden.

Ondanks de mooi vormgegeven (actie) scenes kon deze film mij niet bekoren. Dit door dat ik het onderwerp niet al te interessant vond en er te veel klaagzang was richting de politiek. Dit gaat ten koste van het menselijk drama van de vele personages. De film mist diepgang die ik graag had willen zien.

Lichte tegenvaller.

Te fragmentarisch, te weinig diepgang, te feitelijk gewoon. Vond het erg moeilijk een band te krijgen met één van de RAF-leden, want ze werden amper uitgewerkt en als volstrekte klootzakken afgeschilderd (toch zeker die Andreas Baader, wat een eikel zeg).

Verder boeit de hele geschiedenis me wel hoor, puur op geschiedkundig vlak dus geslaagd. Maar o zo jammer dat een interessant personage als Ulrike Meinhof zo pover wordt uitgewerkt. Zij behoorde blijkbaar tot het betere milieu maar kon in die hoedanigheid toch kritiek uiten, via artikels en columns. Wat was haar motivatie dan om zich aan te sluiten bij een groepje radicale studenten? Ik bedoel, hoe kan zij vrienden worden met Ensslin en Baader, hoe is dat juist tot stand gekomen? Ik miste die overgang een beetje in de film.

't Is zeker geen slechte film, zoals gezegd, een zeer interessante periode en daarbij komt dat de actie zeer mooi is vormgegeven. Ook qua acteerprestaties valt er weinig te klagen. Zelfs de lange speelduur is absoluut geen obstakel, film blijft boeiend. Maar wat mij betreft had er meer ingezeten. Leek nu soms of de regisseur te veel wou vertellen, te veel wou omvatten in z'n film. Beetje jammer.

Een knappe film die heel sterk een tijdsperiode weergeeft. Het acteerwerk is uitstekend. Het tempo zit er goed in en de inhoudelijke thematiek gaat niet verloren. De indrukwekkendste scene was het moment dat Child in Time van Deep Purple werd ingezet.

Goed

Een confronterende keiharde film die een goed en scherp beeld geeft van het links-extremisme en terrorisme (RAF) in Duitsland in de jaren 70 en 80 en de overheid die er keer op keer achteraan holt. Van begin tot eind boeiend, ook door de sterke cast van deze prent.

Deze film stond al een hele poos op mijn wishlist. Het verhaal van de RAF is erg gekend. Zij noemden zich zelf extreem-linkse revolutionairen, iedereen noemde hen ordinaire terroristen. En dat waren ze ook. Politiek geïnspireerde figuren die uit frustratie hun stem lieten horen met wapens in een erg troebele periode. Opmerkelijk dat daarna nog een tweede en derde generatie terroristen de fakkel hebben overgenomen.. Het is allemaal wat veel van hetzelfde. In plaats van deze figuren uit te diepen wordt de ene terroristische actie aan de andere gebreid. Een leuke nuance was de volgende : Meinhof, die haar naam aan de groep heeft gegeven wordt afgeschilders als iemand die er altijd bij heeft willen horen maar nooit echt een significante rol speelde, terwijl Gudrun Ensslin als één van de kernfiguren werd belicht . Zo leer ik ook nog eens iets bij. Over hun achtergronden en karakters wordt weinig ingegaan. Het lijken allemaal dezelfde licht ontvlambare revolutionaire types. Geen slechte film, maar mist toch een zekere uitdieping en is teveel een collage van hun verschillende wapenfeiten. Voor mij had het nog beter kunnen zijn.
Over de acteurs geen slecht woord : vooral Bleibtrau als Wokalek zitten beiden goed in hun rol.

Ik ben het redelijk eens met de consensus. Technisch goed, er gebeurt genoeg en het kijkt gemakkelijk weg. De personages zijn het probleem. Totaal niet uitgewerkt en volledig oninteressant. Een stel grote kinderen. Ik weet niet of dat het punt is dat Edel wilde maken, maar dat is hoe dan ook kort door de bocht. Het interessantste personages was Meiner, maar dat komt ook al niet echt uit de verf. En zo is de film dus slechts half gelukt. Ik geef toch 3,5 sterren omdat de film voorbij vloog en bij vlagen toch wel erg krachtig is. Maar dat er meer in gezeten had is evident.

degelijk! goed! ontluisterd. voorbeeld hoe misschien goede idealen misbruikt kunnen worden om te vechten tegen een overmacht. terrorsisme faalt wanneer het tegen burgers gebruikt wordt. hoewel soms geweld tegen mensen voorstelbaar is heeft het totaal geen zin. het is een spiraal die van kwaad tot erger leidt met als gevolg dat de oorspronkelijke doelstelling uit het oog word verloren. en uiteindelijk er alleen verliezers zijn. er is maar 1 manier om de overheid, elite, regime aan te pakken. val het geld aan.

en Moritz Bleibtreu is een leuke acteur om na te kijken wanneer de de duitse taal machtig bent. heeft nog een aantal fims gemaakt die zeer goed te kijken valt. "das expiriment" bijvoorbeeld.

Heftige en energieke geschiedenis, immer geradeaus en in hoog tempo. Dat laatste heeft als voordeel dat je je niet zo hoeft te storen aan het constant driftige, opgefokte gedrag van veel van de terroristen, maar zo valt er nog wel eens iets tussen wal en schip en van de personages blijft ondertussen niet veel over. Dat wreekt zich ook in het tweede deel wanneer de kopstukken inmiddels vastzitten en Edel ineens wel wat tijd heeft om ze onder de loep te nemen.

Te laat om op dat vlak nog echt iets te bewerkstelligen en de keren dat Bruno Ganz zijn wijsheden mag deponeren zijn en blijven aan de flauwe kant. Uiteindelijk blijft het meest interessante aspect toch die geschiedenis. De tijd, de RAF, wat het zoal uitspookte, het meedogenloze, enzovoort. Wat dat betreft zijn de archiefbeelden van toegevoegde waarde en is het ondanks een de forse speelduur nergens een logge film. Ook niet echt groots, maar wel degelijk interessant.

Ik kan me goed vinden in de meningen van sommigen hier, die het een goed gemaakte film vinden, met een interessant verhaal, dat over het algeheel gezien qua personages nogal oppervlakkig blijft. Het verhaal rondom Baader Meinhof was me trouwens totaal onbekend, maar is blijkbaar toch wel een belangrijk stukje Duitse geschiedenis.

Visueel ziet het er allemaal vrij goed uit en ondanks de lange tijdsduur zit er ook geen moment van verveling tussen. Ondanks dat er vrij goed acteert wordt, blijven de belangrijkste personages nogal aan de oppervlakte zweven. Hierdoor kreeg ik nooit echt enige feeling met ze. Wel moet gezegd worden, dat ze ondanks hun terreuraanslagen vrij sympathiek weten over te komen. Daarnaast is het tijdsbeeld dat in der Baader Meinhof Complex wordt geschetst gewoonweg erg goed. Qua kleding e.d. waan je je echt in de jaren zeventig.

Ik moet wel zeggen dat de rechtszaak in de tweede helft net wat minder boeiend is, dan het ontstaan en de voortgang van de beweging in de eerste helft. Er zitten een aantal goede actiescènes in, en over de gehele linie gezien is de regie gewoon goed. Maar toch heb ik nergens het gevoel van wow van een goede film. Het is goed gemaakt, het kijkt lekker weg en is nergens echt slecht. Door de zekere mate van oppervlakkigheid blijft dit lesje in Duitse geschiedenis echter op een kleine drieënhalve sterren steken.

3,5*

Sterke film, gezien tijdens de DOK woche in Leipzig in 2010