The Cell (2000)

Spannende, verontrustende en prettig gestoorde film met glansrollen voor Jennifer Lopez en Vincent D'Onofrio en het jongetje. Lopez kan toch wel echt een stukje acteren hoor. Visueel is deze film echt een plaatje, volledig af. Het scenario is ook prachtig en de film sleepte mij mee vanaf de eerste minuut. Moest vaak terugdenken aan Se7en, dat zelfde enge sfeertje. Dikke aanrader en ietwat onverwacht 5 sterren. Wel niet geschikt voor gevoelige kijkers of kinderen

Fantastische, ziekelijke, naargeestige, beangstigende, oogstrelende en intrigerende film. Echt een kunstwerkje wat mij betreft.

Eigen DVD collectie. Een film die me destijds wel overdonderde en die ik nog in de bioscoop heb gezien. Een serial killer raakt in een coma kort na de ontvoering van zijn laatste slachtoffer. Een psychotherapeute moet in zijn verdorven geest dringen om te achterhalen waar de locatie van het slachtoffer is, voor ze een gruwelijke dood sterft. Visueel vond ik die onirische scènes erg sterk gebracht. Ze vertellen iets over de oorsprong van het kwaad dat Stargher beweegt en gaan tot de kern van zijn psychoses. De regie van Tarsem Singh, vol symboliek, vond ik vernieuwend en fris. Helaas is deze film niet zo goed ontvangen geweest maar de recentere stemmen stemmen me dan weer iets hoopvoller. Ik zou zeggen : geloof de zure commentaren hier niet (die hebben geen koek gegeten van dit soort films) en geef dit een kans. De projectie in een zieke geest is zelden zo indringend als hier. Die "I'm already in" scène vond ik erg creepy. Het slaat misschien op niet veel; toch vind ik het een erg creatieve benadering van de serial killer geest ... en een dijk van een film.

Net niet.

Eerste officiële aanraking met regisseur Singh tot zover ik weet. In ieder geval met zijn creatievere soort films, want Sneeuwwitje tel ik eigenlijk niet mee als een film die hij heeft geregisseerd. Alles aan The Cell geeft overigens ook weg dat er veel vrijheid werd verleend aan de regisseur, maar iets te veel in dit geval naar mijn mening.

Het ontbreekt deze film niet aan de nodige mooie shots, er zitten werkelijk geweldige scenes tussen met schitterende kleuren en cinematografie. In dat opzicht is de film best geslaagd, maar Singh gaat toch iets te veel over-the-top uiteindelijk met ronduit belachelijke kostuums en een compleet verloren Lopez die zich duidelijk geen raad weet met de kleurrijke boel om haar heen.

Verder is het verhaal leuk verzonnen maar matig uitgevoerd. De beelden spreken momenteel te veel, het verhaal zelf had erg intelligent kunnen zijn maar Singh is daarin niet geïnteresseerd en zo krijg je iets dat veel potentieel had kunnen hebben maar uiteindelijk gewoon niet waar kan maken. D'Onofrio is bovendien ook niet eng of dreigend genoeg als de gestoorde moordenaar.

Wat verder volgt is een film die nog wel aardig wegkijkt maar gezien het niet geïnteresseerd is in een goed doordacht verhaal is zo'n lange speelduur ook onnodig. Erg complex wordt het niet, en alles wat er wel te zien is dat zijn mooi geregisseerde beelden ondersteund door vreselijke muziek en acteerwerk, waardoor veel potentieel op z'n beurt ook weer uit de film gezogen wordt.

Ongetwijfeld zit er dus wel potentieel in de film, maar dit krijg je eigenlijk als de regisseur voor een veelbelovend project gaat en enkel geïnteresseerd is in de helft van de uitwerking. Slecht geacteerd en gecomponeerd, maar de mooie beelden soms maken regelmatig wat goed. Singh heeft echt wel talent, maar moet zich gewoon focussen op alle benodigde elementen en niet de helft.

Fikse tegenvaller (again).

Zo eens in de vijfhonderd films heb je er eentje die je al een tijdje uitstelt, dan eindelijk een excuus vindt om ‘m op te zetten en vollédig uit te zitten, om er vervolgens na afloop pas achter te komen dat je ‘m al eens gezien en gewaardeerd hebt. Zelden laat mijn geheugen me zó in de steek en hoewel de film te boek staat als een aaneenschakeling van indrukwekkende beelden, kan ik het ook de tweede keer niet echt memorabel noemen.

Bijna een kwart eeuw na dato blijft er toch niet heul veel van deze film overeind. Binnen de droomwereld vechten verouderde cgi en kitscherigheid om voorrang, waardoor de positieve punten (met name make-up, kostuums en de incidentele leuke vondst zoals de ingewanden-muziekdoos) vrijwel altijd door een slechte keuze (compositie, kleurstelling, belichting, kadrering, cameravoering) besmet of ondergesneeuwd worden. En dan blijken de beste visuele vondsten vaak ook nog eens gejatte kunstwerken (zoals het paard van Hirst, de trappengang van Giger en het schilderij Dawn van de Noorse Odd Nerdrum) of videoclips (Marilyn Manson, Madonna, Nine Inch Nails). Niet dat ik al die "liefdevolle verwijzingen" er zelf uithaalde, maar het verklaart wel waarom de hele wereld van Singh voelt als knip-en-plakwerk en niet de cohesie van een singuliere creatieve geest vertoont.

Buiten de droomwereld is het al helemaal huilen met de pet op. Het verhaaltje dat als kapstok voor al die pracht en praal moet dienen mist iedere vorm van spanning. De fragmentarische vertelwijze kan binnen de droomwereld nog doorgaan voor licht-surrealistisch aaneengeregen droomlogica, maar ook de vertelling daarbuiten ontbeert enige vorm van cadans. Slechte editing en gekunstelde dialogen (die de personages op cosmetische wijze diepgang moeten verschaffen) zitten de urgentie van de zoektocht in de weg. Je zit het allemaal wat gelaten uit. Vergelijkingen met Seven of Silence Of The Lambs gaan derhalve ook niet op; deze film komt daar qua spanning niet eens bij in de buurt.

Misschien dat de rol van D’Onofrio daar ook wat te onderbelicht voor is: ondanks zijn redelijke schermtijd en visueel soms vrij imposante verschijning krijg je het idee dat er veel rondom zijn personage uit de film gesneden is. De karakters van Lopez en Vaughn helpen ook niet echt: zij wilt liever in het brein van de moordenaar verblijven om dat jongetje (dat niet bestaat!) te redden en hij stoot zowat zijn hoofd tegen de enige clue die de hele zaak openbreekt. Slap. Het is zeker niet allemaal slecht, maar het beste wat hierin zit is flauw gezegd toch de potentie voor een remake. 2*

Uitstekende film waarin een FBI-agent gebruik maakt van een bijzonder project om het laatste slachtoffer van een seriemoordenaar te vinden. Qua verhaal en personages niet echt vernieuwend, maar visueel is dit toch wel een unieke film te noemen. Het ziet er allemaal prachtig en overdonderend uit (waaronder ook de kostuums). Een lekker creepy rol van Vincent D'Onofrio.

En daarna was het even zoeken wat het griezelen ging worden, want ik wil eigenlijk wel wat dingen afstrepen op Netflix waar ik mogelijk op termijn afscheid van neem. En na lang zoeken kwam deze The Cell op de radar waar ik toch wel nieuwsgierig naar was vanwege de cast. En hoewel verschillende goede aspecten bleek dit ook alweer niet een topper te zijn net als eerder op de avond.

En laat ik maar meteen met de slechte punten beginnen waar La Lopez er natuurlijk geweldig uitziet en na het achterwerk van Winstead dus alweer een geweldige bilpartij. Maar toch vind ik het ook een zwaktebod wanneer mensen uit de muziekindustrie opeens moeten acteren want ik vind Lopez weinig tot niets toevoegen. Dan is er toch wel de bijzondere therapie met de aparte pakken, tja je moet het maar bedenken, is men kennelijk jaren bezig met deze therapie in dit systeem en is men ook allemaal even ervaren, maar dan worden er toch van die vreselijke keuzes gemaakt en protocollen gebroken dat ik bij mezelf denk wat slecht. Net zoals dat de rechercheur Catherine moet gaan helpen in het hoofd van Carl, wel ja! Lijkt zoiets fancy's als de Breuk van Whelan helemaal niet te bestaan en vind ik dat zogenaamd karakter Carl ook een beetje té met zijn ringen in zijn rug en zo. Net alsof het heel erg en indrukwekkend moet zijn maar eigenlijk alleen maar overdreven en raar is.

Dus ja, er valt nogal wat aan op te merken en heeft de film bij momenten, met de politieinval en waarschijnlijk mede door de soundtrack van Howard Shore, een vibe die heel erg gaan Se7en doet denken. Niet dat de film daar ook maar een ogenblik bij in de buurt komt maar dat geheel terzijde. Maar wanneer Catherine en Peter de strijd aanbinden met het duister alterego van Carl kan toch niet ontzegd worden dat dit er stijlvol en bij tijd en wijlen dreigend uitziet, zeg maar fraai gestyleerd. D'Onofrio toont zich in die zin ook weer als ontzettend veelzijdig en wellicht als een onderkent acteur zo mid jaren 2000. Zo mag de rest van de cast er ook zijn met Vaughn en vele andere bekende gezichten zoals Gammin, Norris, Taylor-Pruit en Weber.

Zoals reeds duidelijk mag zijn scoort de film niet goed ondanks de toch wel erg mooie droomwereld en strijd tegen het alterego van Carl. Het is duidelijk, zoals bij zoveel films, dat er best wel een idee achter zit maar te weinig over nagedacht is en geen enkel vorm van subtiliteit bezit. Daarom wat mij betreft geen voldoende ook al was de tweede helft best wel genietbaar.