Pollock (2000)

Ik vond Harden erg irritant spelen, maar Harris is zeer sterk als de schilder. Verder ken ik het werk van deze beste man niet, waardoor deze biopic nu niet geweldig interessant wil worden, en zo een lange zit is.

2*.

Goeie biopic over de Amerikaanse schilder Jackson Pollock, dat zich afspeelt tijdens de jaren '40. Het drankgebruik van de man komt zeker ook aan bod, maar de oorzaak hiervan blijft in het donker. Maar dit is overigens niet storend. Zo is het ook mooi om acteur Ed Harris ook zelf te zien schilderen. Verder is de film onderhoudend en het acteerwerk is dik in orde.

Zo mooi als de schilderijen van Jackson Pollock zijn, zo saai is deze film over zijn leven. Ed Harris doet het op zich prima als de schilder die vecht met zijn innerlijke demonen, maar daarmee is al het positieve wel gezegd. Pollock is vooral traag en niet boeiend. Met name het ritueel van de zuiplap die bij iedere tegenslag naar de fles grijpt, wordt al snel een herhaling van zetten. Een herhaling die weinig indruk maakt en eigenlijk vooral verveelt.

Een Heerlijke langzame film, met een fanatieke overgave met maar 1 doel.... schilderen.

Een zwaar acoholist die afziet, diepgaat, en doorzet!

Geen cent om handen.... maar die toch gelukkig lijkt.

Een kunstenaar ben je niet zomaar.

4 sterren

Film die toch altijd een bepaalde interesse bij me los maakte, en waarom weet ik eigenlijk niet eens precies of het moet zijn vanwege Ed Harris die ik toch na rollen in The Right Stuff, A Beautiful Mind en vooral The Abyss erg hoog zitten had. Een garantie voor dingen hoeft dat uiteraard nog niet te zijn, maar blij was ik wel deze film eens tegen te komen bij de kringloop, en daar ging ik donderdagavond na een lange cursusdag eens lekker voor zitten.

Verrassend is toch het moment wanneer deze film zich afspeelt. Ik had toch Warhol achtige tijden en fasen verwacht zo half jaren tachtig. Maar Pollock blijkt nogal wat ouder te zijn, en de man zijn carrière speelt toch vooral vlak na de oorlog. Duidelijk is dan al dat het niet altijd allemaal even goed gaat in de beste man zijn bovenkamer. En daar zijn we weer met de meeste kunstenaars en muzikanten die zichzelf en hun geest verliezen in hun mogelijkheden, fantasie, gevoeligheid, wispelturigheid en als gevolg ontsporen in iedere zin van het woord. Daarnaast is er de gebruikelijke parallel, die we tevens net zo vaak zien, in de vorm van de critici die het allemaal maar niets vinden. Wat dat betreft is Pollock weinig vernieuwend maar toont wel de fragiele wispelturige geest van het karakter. Van de bijnaam 'The Dripper' is in die beginfase nog geen sprake want die stijl, die hem zo bekend maakt, moet hij dan nog uitvinden. Iets dat de echte doorbraak zal zijn naar wereldfaam.

Ondertussen blijft de de drank lonken, is hij onberekenbaar en is het toch Lee Krasner die het anker vormt en de stille kracht blijkt achter Pollock. Maar op de losgeslagen fase richting het einde, waar Harris bijna onherkenbaar is, wordt Pollock als film eigenlijk nooit echt interessant. Waar het precies aan ligt vind ik moeilijk te zeggen want de acteerprestaties zijn prima, de scènes waar Pollock bezig is met zijn kunst vind ik uitermate interessant zelfs en vind ik zijn kunst zelfs mooi, uiteraard hebben we dan nog de mooie Connelly die de boel van vrolijk schoon voorziet en zijn er toch interessante momenten te noemen zoals de cameraman die Pollock volgt en bepaalde uitbarstingen zoals tijdens Thanksgiving.

Maar zoals gezegd, super interessant wordt het allemaal nooit. Het is op zijn hoogst aardig te noemen en Pollock valt als geheel wel een beetje tegen of je moet ontzettend geïnteresseerd zijn in de man.