When We Were Kings (1996)

Wederom een hele aardige docu maar wel een pak minder dan Ali: Through the Eyes of the World. Deze focust zich volledig op het gevecht met Foreman en doet dat vakkkundig en goed maar vooral de muzikale intermezzo's doen de film weinig goed. Ook krijg je de indruk dat de betrokkenen het allemaal nog wat grootser maken dan het al was. Bovendien komt Foreman er redelijk bekaaid af en wordt er toch wel erg gefocust op Ali om het een echt evenwichtige docu over dit gevecht te laten worden.

Kortom vermakelijk maar voor mensen die echt geinteresseerd in Ali zijn is Through the Eyes of the World toch een stuk interessanter.

3,5

Prachtige documentaire over het legendarische Rumble in the Jungle, 's werelds grootste boxwedstrijd ooit. Muhammed Ali vs. George Foreman. Prachtig portret over de wedstrijd, Muhammed Ali als persoon en zijn invloed in de black culture. Komt vooral naar boven dat Ali een uitgesproken en intelligent persoon is, hij had van mij de politiek in mogen gaan.

Legendarische wedstrijd, legendarische legende en een heerlijke soulsoundtrack maakt deze documentaire een feest om naar te kijken, dikke 4*

Informatief en sfeervol. Met name dat laatste valt op. Veel aandacht voor Ali uiteraard, een beetje voor Foreman (iets meer had gemogen), maar ook voor het spul dat meereisde naar Zaïre. Met James Brown en B.B. King heb je dan ook meteen een aardige soundtrack te pakken. Echt Afrikaans wordt het als de succubus in beeld en ter sprake komt. Don King moet je zien om het te geloven. De opbouw naar het gevecht had iets grootser gekund, maar soit. Hoe Ali voor en tijdens de wedstrijd zijn eigen angst afbluft en de hele (boks)wereld verbaast laat toekijken, is werkelijk geweldig. Ali, boma ye!

Sfeervolle en broeierige (mede door de prima montage) documentaire waarbij Ali deze keer vooral buiten de ring de show steelt.Daarnaast ook nog een uitstekend tijdsbeeld met een prachtige,bijpassende soundtrack.Een klassieker in het genre.

Erg mooie docu. Waarin we kunnen genieten van Ali en al zijn fratsen. Tegen een George Foreman die geacht werd Ali te verpulveren. George sloeg in die tijd werkelijk iedereen KO. Volgens de kenners was hij beter, sterker, jonger en gezegend met een enorme stootkracht die zijn weerga niet kende.

Ali was volgens vele over the hill. Wat natuurlijk ook zo was.

In feite heb je 2 Ali's. Een van voor zijn ruim 3 jarige schorsing. En een van na zijn schorsing.

Voor zijn schorsing was Ali een danser, razend snel voetenwerk zorgde ervoor dat hij vrijwel nooit geraakt werd. In feite had hij niet eens een dekking. Flitsend danste hij over het canvas. En ook zijn combinatie punches waren razend snel. Ongekend in de Heavy Weight divisie.

Na zijn schorsing was het voetenwerk grotendeels verdwenen. Je zag er nog wel flitsen van. Maar nooit meer in die mate van voor zijn schorsing. Hij moest zich een vrijwel nieuwe stijl aanmeten. Het nadeel was dat hij veel en veel meer rake klappen te incasseren kreeg. Er is ook lange tijd getwijfeld of Ali wel een echt boxers hart had. Uiteindelijk is gebleken dat ook zijn incasseringsvermogen op een enorm hoog nivo lag. Met alle gevolgen vandien. Plus dat hij in staat was om tijdens het gevecht impulsief van strategie te veranderen.

Want laten we niet vergeten dat hij na de eerste ronde de rope a dope verzon, om zo Foreman te verslaan. Er is nooit op getraind !!

Rope a dope houdt in dat de opsodemieter die je krijgt gedeeltelijk door de touwen wordt opgevangen. Waardoor de opsodemieter in feite minder hard aankomt.

Plus daarbij begon Ali allerlei truucjes uit te halen. Door opeens meerder malen met rechts te openen. En stoot vol risico. Dat omdat je dekking even weg is. Not done in de professionele boxsport. Hij verstaste Foreman daar ook compleet mee.

Tijdens het gevecht sarde Ali ook aan de lopende band. Als Foreman weer eens enorm had uitgehaald. Snauwde Ali hem oa toe " is that all you got George" ? Iets wat Foreman razend maakte. Mission accomplished wat dat betreft. En dat was inderdaad alles wat Foreman had. En de rope a dope deed zijn werk. Om er vervolgen al counterend weer uit te komen. Met mooie combinaties. Foreman was leeg en Ali maakt het karwei prachtig af. Iets waar hij de hele avond al op zat te loeren.

Prachtige docu waarin favoriet Foreman niet opgewassen bleek tegen het denkwerk van de beste en vooral de mooiste boxer ooit. MUHAMMED ALI.

Alleen jammer dat scumbag Don King definitief een voet tussen de deur kreeg in de boxsport. Door dit gevecht te mogen organiseren.

Uitstekende documentaire, niet zozeer over de hele carrière van Ali maar vooral gericht op de legendarische wedstrijd uit 1974 tegen George Foreman in Zaïre. Ali is natuurlijk een dankbaar onderwerp; als documentairemaker hoef je hem feitelijk alleen maar in beeld te brengen en hij verkoopt zichzelf als een boksende stand-up comedian. Desondanks zijn er zinnige interviews met allerlei betrokkenen en journalisten van toen toegevoegd, die het geheel nog wat extra meerwaarde geven. Geweldige archiefopnamen in ieder geval, en voor een complete leek als ik was de documentaire zelfs behoorlijk spannend, aangezien ik de uitkomst van de wedstrijd niet wist!

Ali, boma ye! Ali, boma ye!

Tijdens het sporten deze documentaire er doorgedraaid en achteraf het idee dat ik dit toch al eens gezien had. Maar dat mocht de pret niet drukken want met verschillende boeken in de boekenkast en vroeger een poster op mijn slaapkamer lijkt het me duidelijk dat ik me wel interesseer in het karakter Muhammad Ali en dan gaat een dergelijke docu erin als zoete koek.

En wat een fascinerende figuur is deze man toch. Normaal heb ik een bloedhekel aan opscheppers en 'loudmouths' maar Ali heeft natuurlijk de bewijsdrang en erlijst die hem recht van spreken geeft en wat doe de man dat toch overtuigend en met veel charisma. Ik krijg spontaan medelijden met Will Smith en zijn fletse vertoning die overduidelijk de opdracht van Michael Mann kreeg een sobere en onzekere Ali neer te zetten, het staat in een schril contrast met de werkelijkheid. Desondanks is de vraag met al die praatjes of je nu een tering hekel aan de man moet hebben of je in moet laten palmen, en ik moet zeggen dat toch het laatste gebeurt met zijn quotes, humor en snedige opmerkingen. Ali betovert en magnetiseert.

We zouden al bijna voorbij gaan aan de dip waar de carrière van Ali op dat moment in zat met zijn schorsing, verdampte vermogen, persona non grata en alle analyses dat de beste man over zijn top was en kanonnenvoer zou zijn voor 'hardhitter' Foreman. En wat een opbouw is het toch naar de befaamde 'Rumble in the Jungle' met een halve volksverhuizing qua artiesten, sporters en entourage en andere notabelen. En wat een psychologisch spel wordt er toch gespeeld vanaf Ali's kant waar de bevolking opgezweept wordt tot een soort ware haat richting Foreman waarvan men niet eens wist dat de beste man ook een kleurling was. En heel veel dingen vielen toch wel in het nadeel van de minder bespraakte Foreman die zijn imago ook geen goed beurt verleende met zoiets als de herdershond. De schijn tegen hebben noemen ze dat.

En wat wordt de boel in die zin opgezweept terwijl het gevecht niet eens zo heel bijzonder is met 'de rope-a-dope' en een schaarse aanval van Ali op het moment wanneer Foreman moe is met de afloop die maar al te bekend is. Achteraf toch wel treurig, de psychologische oorlogsvoering die zwaar viel bij Foreman ook de de jaren er na waar de beste man geplaagd werd door depressies. Van de andere kant is het zowel legendarisch als fascinerend wat een icoon als Muhammad Ali los weet te maken. En zo is When we we're Kings toch een uitermate boeiende en sterke documentaire.