Encounters at the End of the World (2007)

Qua opzet is deze documentaire wat onduidelijk; het lijkt er een beetje op dat Herzog het allemaal spontaan liet ontstaan. In dat opzicht is de film wel vrij goed gelukt. Sommige mensen die hij tegenkomt hebben zeer aparte (en soms zelfs aangrijpende) verhalen te vertellen. Voor de natuurbeelden hoef je de film niet echt te gaan zien. Ook al is het camerawerk fraai en zijn er bijzondere taferelen te aanschouwen is dat niet waar de docu om draait. Herzog is meer geïnteresseerd in de beweegredenen van mensen. Hij komt af en toe grappig uit de hoek en zijn hilarische commentaarstem is zeer goed te genieten. De scene die ook mij het beste bijblijft is de eenzame pinguin, die zich zonder duidelijk doel afscheidt van de groep en een zekere dood tegemoet loopt. Poetry in motion inderdaad.

In tegenstelling tot een hoop reacties hier al vond ik dit juist wel een heel indrukwekkende film. Ik vind het heel mooi om te zien dat hij de mensen op Antarctica juist eens niet die éne vraag stelt, maar gewoon eens wat persoonlijkere dingen voor de verandering. Erg interessant om een beetje te zien hoe ze daar leven en waar ze mee bezig zijn, samen met de prachtige beelden vind ik dit toch wel iets wat ik graag nog eens zou willen zien.
"De eeuwige fascinatie van Herzog" zoals danuz het noemt vind ik hier zeker wel weer goed naar voren komen, al ben ik niet echt bekend met zijn eerdere werk.

(Misschien juist omdat ik zijn eerdere werk niet ken dat ik dit als een van de weinigen juist wel kan waarderen?)

Die man die het ijzeren gordijn heeft meegemaakt, mijn god, die heeft heel wat voor z'n kiezen gehad zeg pfff, werd ik best wel door geraakt ook al heeft hij er niks over gezegd voor de camera.
En de verdwaalde pinguin natuurlijk.

Tijd geleden al gezien, maar vergeten hier een berichtje achter te laten. Bij deze dan maar... Ik heb hem op groot scherm gezien, in de veronderstelling dat de prachtige natuuropnames daar beter tot hun recht zouden komen. Maar achteraf bekeken was dat niet nodig aangezien deze film het daar allerminst van moet hebben.

Herzog zet vooral personages centraal in zijn documentaire. Wat is het dat zij zo fascinerend vinden aan dat desolate continent dat ze er een deel van hun leven willen doorbrengen? De antwoorden zijn heel uiteenlopend, gaande van droge wetenschappelijke motieven tot filosofische, bijna poëtische bespiegelingen. Het knappe aan deze documentaire is dan ook dat Herzog de schoonheid van Antarctica niet door de lens van zijn camera laat zien, maar door de ogen van de excentrieke doch pure mensen die hij volgt in hun dagelijkse bezigheden.

Kortom, een erg knappe impressie van het leven in een 'andere wereld' die je even stil doet staan bij het dagelijkse leven in onze eigen opgefokte, oppervlakkige samenleving.

Het is even wennen aan het irriterende slissende commentaar van Werner Herzog. Maar na een tijdje wordt Encounters at the End of the World een okeeje docu over de mensen die op Antarctica leven. Het zijn veelal zonderlinge types die zich met allerlei onderzoeken bezig houden, zoals ijsbergen, pinguins of vulkanisme. Ondanks dat de film zich focust op de mensen, passeren ook surreële beelden van Antarctica de revue. Best interessant dus ware het niet dat Herzog zich soms vergalloppeert met zijn eigen quasi-filosofisch geneuzel.

For me, the best description of hunger is the description of bread.

Dit soort werkjes bekoren mij altijd wel. Het idee om gewoon losraaks wat mensen op een bijzondere plek te interviewen vind ik wel een fijn, los idee wat niet een hele duidelijke of structurele sfeer neer zet. De film is zo zeer een avontuur en laat je als nieuweling in Antarctica de ''anderen'' ontmoeten. Past goed bij het uitgangspunt van de film, en natuurlijk ook bij de instellingen van de interviewden.

Docu kent wat mooie beelden, soms is het ook wat rommelig, maar alles is wel lekker spontaan en hoewel ik bij sommige situaties dacht: dit kan zoveel indrukwekkender gefilmd worden, was het wel echt avontuur, en voelde je de adrenaline en het ''erbij zijn'' goed. Herzog neemt je graag mee, maar levert daar wel wat punten mee in op visueel gebied.

Gewoon een fijn filmpje wat inspirerend is voor mij als een jong iemand die ook graag wilt reizen, niet wetend of het is iets voor hem is. Doordat de film lekker spontaan is, avontuurlijk en niet geheel de ogen richt op de schoonheid van de natuur en de nare pool-verschuiving ervan, blijft hij luchtig en in mijn ogen daarom ook oprecht. Hoewel ik geloof in global warming en ik geloof ook wel dat de mensheid niet eeuwig zal voortleven, vind ik dat een idee waar te veel bij te bedenken valt, terwijl het eigenlijk gewoon een feit is waar me mee moeten leven. Het is beangstigend, maar aan de andere kant ook maakt het ons bewust van ons plekje in dit universum. En door dit luchtig te benaderen, er niet met opbouw naar toe te filmen, is Encounters at the End of the World al met al een prettige ervaring.

Niet zo zeer bijzonder, maar wel aangenaam. 3,5 ster

Interessant en inspirerende documentaire over de onderzoeksomgeving op Antarctica. Heeft wel wat weg van Oceans en Earth, maar dan meer in een breder spectrum op de zuidpool en met name gefixeerd op het onderzoek zichzelf. Vond het microbiologisch onderzoek en het ontstaan van intelligentie het interessants. Maar ook de scènes met de geluiden onder het ijs en met de pinguïns waren bijzonder. Het eindgedeelte met de ballon die subatomaire deeltje in de stratosfeer ging meten klonk interessant, maar werd helaas snel van tafel geveegd. Jammer dat het maar anderhalf uur duurde, want er mocht van mij een stuk dieper op de stof worden ingegaan.

3,5* en ga maar eens kijken of ik Frozen Planet ergens kan vinden.

Goeie en ook veelzijdige documentaire waarin regisseur Werner Herzog een bezoek brengt aan Antartica en vele facetten weet te belichten. Zeker geen gebruikelijke natuurdocumentaire, ook al zijn er een flink aantal mooie natuuropnamen. Maar de camera wordt ook gericht op de wetenschappers en onderzoekers die er wonen en werken en wat hun beweegredenen zijn om zich in deze uithoek van de wereld te settelen.

Herzog gaat in zijn films altijd op zoek naar uitersten. Daarbij moet alles wijken en is zelfs de dreiging van de dood iets wat hem niet in de weg staat. Een maker die voor zijn projecten zo in beweging blijft is iemand die altijd wat te vertellen heeft, en dat blijkt maar weer met Encounters at the End of the World. Verbazing, bewondering en de dreiging van natuur zijn ook in deze film essentiele elementen. Het effect van de bezoekjes aan de meest prachtige plekken is overweldigend, een waanzinnige film.

Zelden een documentairemaker gezien die zo zijn eigen weg kiest als Werner Herzog in deze film.

De voice-over is niet om aan te horen vanwege dat verschrikkelijke accent, maar sommige beelden zijn dan weer fantastisch.

In het begin zegt ie strikt dat hij niet de zoveelste pinguinfilm wil maken, terwijl het gedeelte over de pinguins verreweg het meest interessant was: Een pinguin die de groep achterlaat om een gigantische afstand af te leggen en niemand die zijn zekere dood wil/kan voorkomen. Bizar beestje toch?

Soms vind ik zijn stijl verschrikkelijk, andere momenten vind ik wel weer goed. Een mager zesje dan maar.

Irritante kerkmuziek, vreselijk accent van de voice-over. Het gaat vaak helemaal nergens over, het lijkt wel of alle mensen die in deze documentaire zitten niet helemaal sporen. En wat was nou eigenlijk het onderwerp? Waar ging het over? Behalve dat we op Antarctica waren...niks!

Afrader.

Prachtige natuurbeelden worden afgewisseld met saai geneuzel van Herzog en ook minder interessante mensen die aan het woord komen. Wel is het interessant om te zien hoe er geleefd wordt op Antarctica en dat er gewoon een klein dorpje is met alle voorzieningen die erbij horen, zoals een restaurant waar ze spul verkopen dat lijkt op softijs.

Nergens memorabel verder, maar die pinguin die doelloos ronddwaalt blijft wel in mijn geheugen hangen.

2,5*

Herzog z'n vakantiefilm.

De documentaires die hij afgeleverd heeft zijn zonder enige uitzondering super interessant, laten volstrekt onbekende zaken zien en schijnen nieuw licht op wat je al dacht te weten.

Maar van deze weet ik het niet zo. Herzog's schrapende stem lijkt af en toe net iets te veel op die van Paul Jambers, en de gelijkenis met de wat vreemde personages die je in West-Vlaanderen en op de Zuidpool tegenkomt is ook net een tikje te voor de hand liggend.

En dat raakt dan ook aan waar hij mee begint - hoe heeft hij het nu weer voor elkaar gekregen om daar te geraken, welke smoes was het die werkte. En eens hij daar dan is, wat doet hij daar dan mee achteraf - vragen stellen over pinguins die levensmoe worden bij gebrek aan uitzicht, van het padje geraakte wetenschappers belachelijk maken met zijn Jambers-analogie, een klein duister lichtje werpen op wat voor werk daar dan gedaan wordt en hoe dat in de historie past. Hoeveel gemiste kansen wil je op elkaar stapelen.

Ik ben er voor mij wel uit. De mens hoort daar niet - ook geen 'wetenschap' of ander excuus om landjepik te spelen, en al helemaal geen documentairemakers. Laten we dit stuk planeet nou gewoon eens met rust laten. We hebben de rest al verprutst, waarom dit stukje dan ook nog.

De beste manier om Antarctica te beleven is er niet heen te gaan, er geen films over te bekijken, geen boeken over te lezen. Nooit. Je kan er over dromen, maar laat het bij een droom.