Encounters at the End of the World (2007)

heel aardige film. Kan ik aanraden.

Waar heb je die gezien. Ik ben nu al jaloers, Werner hoort tot mijn rijtje favoriete regisseurs.

Werd vertoond op de IdFA

Docu over leven op de Zuidpool en duiken onder het ijs. Wel aardig om te zien, maar natuurlijk niet zo kleurijk als een film over koraalriffen. Interessant genoeg.

Net zoals met 'Little Dieter needs to fly' en 'The white diamond' heeft Herzog ook met 'Encounters at the end of the world' een documentaire afgeleverd zoals alleen hij dat kan: 'toevallige' ontmoetingen die duidelijk geënsceneerd zijn, interviews met allerhande rare personages die werkelijk niets aan het eigenlijke onderwerp hebben bij te dragen maar als outcast wel heel interessant zijn, een fenomenale soundtrack op verbijsterende natuurbeelden, een bombardement van ironie en absurditeit, een speciaal opgeklopte dramatiek, een pseudo-filosofische ondertoon, etc. Bij Herzog is de scheidingslijn tussen fictie en docu blijkbaar erg dun of zelfs onbestaande. 'Fitzcarraldo' bijvoorbeeld is de verfilming van een zogezegd waargebeurd verhaal dat Herzog aangrijpt om een soort documentaire te draaien over hoe men een schip met man en macht over een heuvel takelt. Of 'Aguirre' waarin een zogezegd waargebeurd verhaal over de Zuid-Amerikaanse veroveringstocht van de Spanjaarden een quasi-documentaire vorm krijgt aangemeten. Herzog is voor zover ik weet de enige die dit docu/fictie tussengenre beheerst. Hij heeft er verschillende meesterwerken mee afgeleverd, zoals 'Nosferatu' en 'Aguirre' (die overhellen naar fictie) en 'The white diamond' (overhellend naar documentaire). 'Encounters at the end of the world' past helaas niet in dit illustere rijtje, Dat komt volgens mij omdat je je als kijker afvraagt waarom Herzog speciaal naar Antarctica trekt om daar het merendeel van zijn tijd aan de lokale weirdos te besteden in plaats van (net zoals in 'The white diamond') dat soort interactie aan te grijpen om een extatische confrontatie met de natuurpracht aan te gaan. Een aanrader voor diegene die Herzog wil leren kennen en een must-see voor Herzog-adepten zoals ik, maar helaas geen meesterwerk.

erzog reist af naar Antarctica om daar randfiguren (veelal excentrieke onderzoekers en geflipte globetrotters) te interviewen, gemixt met veel natuurschoon. En daar blijft het toch vooral bij. Geen diepere laag voor mij, maar een (af en toe veel te) romantische stem die diepe inzichten meer suggereert dan bewerkstelligt. Aardig om een keer te zien, geen geweldige docu.

Eens met Olaf, vond het allemaal erg oppervlakkig. Mooie beelden worden afgewisseld met verhaaltjes, het ene verhaaltje is interessant, soms boeiend, maar meestal te kort en te oppverlakkig.

Herzog registreert niet alleen verhaaltjes maar legt grotere verbanden. De mystieke wereld van de zee onder het ijs vergelijkt hij met het gevoel van een kathedraal. Excentrieke verdwaalde pinguïns met mensen. Hij plaatst alles in een groter perspectief zonder al te filosofisch te doen. 4*

??? Volgens mij is dit juist het onderwerp: Ontmoetingen op het einde van de wereld.

Ik kon me erg vinden in deze mooie reis. Ben dan ook groot Herzog-fan!

Erg serieus neemt Herzog zich zelf niet. De filosofische bespiegelingen van hem en de mensen die hij ondervraagd zijn vooral komisch en ik kreeg het idee dat Herzog meer een kans aangreep om zijn dingetje te doen op een minder voor de hand liggende plek als Antarctica, dan dat het hem echt werd ingegeven door een opvallend verhaal van één persoon zoals bij zijn andere documentaires (en speelfilms). In Grizzly man en andere films wordt je echt gegrepen door het karakter van de hoofdpersoon. Hier lijkt Herzog zelf de hoofdpersoon te zijn.

Het meest werd ik gegrepen door die gedesoriënteerde pinguin, Zulke dingen bestaan al en wachten er gewoon op om op deze manier ontdekt te worden. Prachtige Ready Made poezie.

De onderwaterbeelden die vergeleken worden met een kathedraal waren mooi, maar dit heb ik echt al eens beter gezien.

En de rest balanceerde tussen amusant en vervangbaar en vond ik nogal bij elkaar geraapt. Geen Uitschieter van Herzog dus, maar wel redelijk amusant.

Qua opzet is deze documentaire wat onduidelijk; het lijkt er een beetje op dat Herzog het allemaal spontaan liet ontstaan. In dat opzicht is de film wel vrij goed gelukt. Sommige mensen die hij tegenkomt hebben zeer aparte (en soms zelfs aangrijpende) verhalen te vertellen. Voor de natuurbeelden hoef je de film niet echt te gaan zien. Ook al is het camerawerk fraai en zijn er bijzondere taferelen te aanschouwen is dat niet waar de docu om draait. Herzog is meer geïnteresseerd in de beweegredenen van mensen. Hij komt af en toe grappig uit de hoek en zijn hilarische commentaarstem is zeer goed te genieten. De scene die ook mij het beste bijblijft is de eenzame pinguin, die zich zonder duidelijk doel afscheidt van de groep en een zekere dood tegemoet loopt. Poetry in motion inderdaad.

Mee eens

Echt een zeer inspirerende documentaire. Ik heb 'm gezien in de bioscoop en dan maken die grote poolvlaktes, ijskappen, gletsjers en ijszeëen toch wel veel indruk.

Duidelijk voer voor mensen die een voorliefde hebben voor natuur en avontuur, maar ook voor de filmfan een inspirerende film over de grenzen van filmmaken.

Ik merk wel dat ik er zin moet hebben in Herzog om zijn films geheel te slikken. Bij Encounters at the End of the World duurde dat bijvoorbeeld een hele tijd. Kon er maar geen laag onder vinden (die door Herzog wel direct werd gesugereerd) en hoorde vooral wat anekdotes met natuurbeelden en enkele bewoners. Toch liet ik me na een half uurtje wat losser en kon ik erg genieten van die beklimmingen van de krater, en het ondergrondse geklauter. Verder is de eeuwige fascinatie van Herzog toch altijd wel enigszins aanstekelijk, hoe weinig zin je er ook in mag hebben.

In tegenstelling tot een hoop reacties hier al vond ik dit juist wel een heel indrukwekkende film. Ik vind het heel mooi om te zien dat hij de mensen op Antarctica juist eens niet die éne vraag stelt, maar gewoon eens wat persoonlijkere dingen voor de verandering. Erg interessant om een beetje te zien hoe ze daar leven en waar ze mee bezig zijn, samen met de prachtige beelden vind ik dit toch wel iets wat ik graag nog eens zou willen zien.
"De eeuwige fascinatie van Herzog" zoals danuz het noemt vind ik hier zeker wel weer goed naar voren komen, al ben ik niet echt bekend met zijn eerdere werk.

(Misschien juist omdat ik zijn eerdere werk niet ken dat ik dit als een van de weinigen juist wel kan waarderen?)

Die man die het ijzeren gordijn heeft meegemaakt, mijn god, die heeft heel wat voor z'n kiezen gehad zeg pfff, werd ik best wel door geraakt ook al heeft hij er niks over gezegd voor de camera.
En de verdwaalde pinguin natuurlijk.

Tijd geleden al gezien, maar vergeten hier een berichtje achter te laten. Bij deze dan maar... Ik heb hem op groot scherm gezien, in de veronderstelling dat de prachtige natuuropnames daar beter tot hun recht zouden komen. Maar achteraf bekeken was dat niet nodig aangezien deze film het daar allerminst van moet hebben.

Herzog zet vooral personages centraal in zijn documentaire. Wat is het dat zij zo fascinerend vinden aan dat desolate continent dat ze er een deel van hun leven willen doorbrengen? De antwoorden zijn heel uiteenlopend, gaande van droge wetenschappelijke motieven tot filosofische, bijna poëtische bespiegelingen. Het knappe aan deze documentaire is dan ook dat Herzog de schoonheid van Antarctica niet door de lens van zijn camera laat zien, maar door de ogen van de excentrieke doch pure mensen die hij volgt in hun dagelijkse bezigheden.

Kortom, een erg knappe impressie van het leven in een 'andere wereld' die je even stil doet staan bij het dagelijkse leven in onze eigen opgefokte, oppervlakkige samenleving.

Het is even wennen aan het irriterende slissende commentaar van Werner Herzog. Maar na een tijdje wordt Encounters at the End of the World een okeeje docu over de mensen die op Antarctica leven. Het zijn veelal zonderlinge types die zich met allerlei onderzoeken bezig houden, zoals ijsbergen, pinguins of vulkanisme. Ondanks dat de film zich focust op de mensen, passeren ook surreële beelden van Antarctica de revue. Best interessant dus ware het niet dat Herzog zich soms vergalloppeert met zijn eigen quasi-filosofisch geneuzel.

Mijn grootste bezwaar is toch wel de lengte van de film. In de helft van de tijd had de film waarschijnlijk meer kunnen boeien. Het wordt nu wel erg lang uitgesponnen. Toch geeft de film denk ik wel een goed beeld van hoe het er tegenwoordig aan toe gaat op Antarctica. Een film waar je over honderd jaar met weemoed naar terug kijkt als Antarctica een populair toeristisch wintersportgebied is geworden. Goh, wat was het honderd jaar geleden nog leeg met enkel een paar avonturiers. Die overigens ook weer niet zo vreemd zijn als sommige recensies je doen geloven. In menig backpackers hostel verdeeld over de wereld kom je vergelijkbare types tegen. Alleen zijn die meestal nog wat jonger.

For me, the best description of hunger is the description of bread.

Dit soort werkjes bekoren mij altijd wel. Het idee om gewoon losraaks wat mensen op een bijzondere plek te interviewen vind ik wel een fijn, los idee wat niet een hele duidelijke of structurele sfeer neer zet. De film is zo zeer een avontuur en laat je als nieuweling in Antarctica de ''anderen'' ontmoeten. Past goed bij het uitgangspunt van de film, en natuurlijk ook bij de instellingen van de interviewden.

Docu kent wat mooie beelden, soms is het ook wat rommelig, maar alles is wel lekker spontaan en hoewel ik bij sommige situaties dacht: dit kan zoveel indrukwekkender gefilmd worden, was het wel echt avontuur, en voelde je de adrenaline en het ''erbij zijn'' goed. Herzog neemt je graag mee, maar levert daar wel wat punten mee in op visueel gebied.

Gewoon een fijn filmpje wat inspirerend is voor mij als een jong iemand die ook graag wilt reizen, niet wetend of het is iets voor hem is. Doordat de film lekker spontaan is, avontuurlijk en niet geheel de ogen richt op de schoonheid van de natuur en de nare pool-verschuiving ervan, blijft hij luchtig en in mijn ogen daarom ook oprecht. Hoewel ik geloof in global warming en ik geloof ook wel dat de mensheid niet eeuwig zal voortleven, vind ik dat een idee waar te veel bij te bedenken valt, terwijl het eigenlijk gewoon een feit is waar me mee moeten leven. Het is beangstigend, maar aan de andere kant ook maakt het ons bewust van ons plekje in dit universum. En door dit luchtig te benaderen, er niet met opbouw naar toe te filmen, is Encounters at the End of the World al met al een prettige ervaring.

Niet zo zeer bijzonder, maar wel aangenaam. 3,5 ster

Interessant en inspirerende documentaire over de onderzoeksomgeving op Antarctica. Heeft wel wat weg van Oceans en Earth, maar dan meer in een breder spectrum op de zuidpool en met name gefixeerd op het onderzoek zichzelf. Vond het microbiologisch onderzoek en het ontstaan van intelligentie het interessants. Maar ook de scènes met de geluiden onder het ijs en met de pinguïns waren bijzonder. Het eindgedeelte met de ballon die subatomaire deeltje in de stratosfeer ging meten klonk interessant, maar werd helaas snel van tafel geveegd. Jammer dat het maar anderhalf uur duurde, want er mocht van mij een stuk dieper op de stof worden ingegaan.

3,5* en ga maar eens kijken of ik Frozen Planet ergens kan vinden.

Goeie en ook veelzijdige documentaire waarin regisseur Werner Herzog een bezoek brengt aan Antartica en vele facetten weet te belichten. Zeker geen gebruikelijke natuurdocumentaire, ook al zijn er een flink aantal mooie natuuropnamen. Maar de camera wordt ook gericht op de wetenschappers en onderzoekers die er wonen en werken en wat hun beweegredenen zijn om zich in deze uithoek van de wereld te settelen.

Herzog gaat in zijn films altijd op zoek naar uitersten. Daarbij moet alles wijken en is zelfs de dreiging van de dood iets wat hem niet in de weg staat. Een maker die voor zijn projecten zo in beweging blijft is iemand die altijd wat te vertellen heeft, en dat blijkt maar weer met Encounters at the End of the World. Verbazing, bewondering en de dreiging van natuur zijn ook in deze film essentiele elementen. Het effect van de bezoekjes aan de meest prachtige plekken is overweldigend, een waanzinnige film.

Mijn zesde Herzog film en hoewel niet zijn beste toch zeker de moeite waard. Herzog gaat naar Antarctica om het moois op en onder het ijs te filmen en de bonte schakering aan mensen te interviewen die zich daar op die uithoek van de aarde verzameld hebben. Velen zijn net zulke mystici als Herzog zelf en de mooie beelden en interessante weirdos maken het de moeite waard. Uiteraard wordt dit alles begeleid met dito weirde muziek die zo uit een middeleeuwse kathedraal had kunnen klinken. Ik heb van Cave of forgotten dreams net iets meer genoten denk ik, maar toch zeker 3,5 ster waard

Zelden een documentairemaker gezien die zo zijn eigen weg kiest als Werner Herzog in deze film.

De voice-over is niet om aan te horen vanwege dat verschrikkelijke accent, maar sommige beelden zijn dan weer fantastisch.

In het begin zegt ie strikt dat hij niet de zoveelste pinguinfilm wil maken, terwijl het gedeelte over de pinguins verreweg het meest interessant was: Een pinguin die de groep achterlaat om een gigantische afstand af te leggen en niemand die zijn zekere dood wil/kan voorkomen. Bizar beestje toch?

Soms vind ik zijn stijl verschrikkelijk, andere momenten vind ik wel weer goed. Een mager zesje dan maar.

Irritante kerkmuziek, vreselijk accent van de voice-over. Het gaat vaak helemaal nergens over, het lijkt wel of alle mensen die in deze documentaire zitten niet helemaal sporen. En wat was nou eigenlijk het onderwerp? Waar ging het over? Behalve dat we op Antarctica waren...niks!

Afrader.

Hoe ben je bij deze film gekomen dan Dennis? Als ik je top tien (alleen Hollywood blockbusters van >80.000.000 dollar) en je meest recente stemmen bekijk, dan zou ik aan de hand van alleen die info ook geen moment verwacht hebben dat je dit leuk zou vinden. Wat had jij dan van deze film verwacht?

P.s. Ik acht de kans redelijk aanwezig aanwezig dat het merendeel van Herzog's werk je zal hoesten.

Hij kwam op film 1 of Hbo. En ik houd wel van natuurfilms. Dus ik dacht iets moois te gaan zien over antarctica, maar het werd een lange en vervelende zit. (moet van mezelf altijd films afkijken...)

Ahhh ok, ja dan kan ik me het voorstellen!

Herzog als je een natuurfilm verwacht kan (zeker als je niet een beetje weet wat je kunt verwachten of er van houdt) wat rauw op je dak komen

Prachtige natuurbeelden worden afgewisseld met saai geneuzel van Herzog en ook minder interessante mensen die aan het woord komen. Wel is het interessant om te zien hoe er geleefd wordt op Antarctica en dat er gewoon een klein dorpje is met alle voorzieningen die erbij horen, zoals een restaurant waar ze spul verkopen dat lijkt op softijs.

Nergens memorabel verder, maar die pinguin die doelloos ronddwaalt blijft wel in mijn geheugen hangen.

2,5*

Prachtige beelden van de onderwaterwereld en ook de bovenwaterwereld ziet er mooi uit. Verder komen er veel mensen aan het woord die vertellen over hun eigen wereld daar en dat ze het zo fijn hebben met elkaar. Wanneer de maker dan ook nog over aliens begint dan haak ik echt af.

Ik vond dit erg sterk. Ik ben zeker onder de indruk. De documentairemaker Herzog kan me zeker overtuigen. Er wordt op veel meer ingegaan dan het op het eerste moment lijkt, en ik vind vooral het stukje filosofie rond ons bestaan, de mooie wereld onder het ijs die we verre nog niet kennen (laat staan de wereld in het algemeen, en hoe we moeten blijven relativeren dat we er nog zo veel moeten leren over ons bestaan en het bestaan van alles), en het stukje met de pinguïns erg interessant. Er zat een stuk ironie in. Het stuk met de vulkaan of de zeehond (mijn lievelingsdier toen ik klein was) vond ik verder ook wel interessant. Ik heb bij deze documentaire me trouwens afgevraagd hoe de oceanen onder de ijskap op Enceladus, Callisto en vooral Europa er zouden uit zien. Het zou me verbazen als er daar ook geen interessante wereld op ons wacht om ontdekt te worden, en ons nieuwe inzichten te geven (hoewel dan op microscopisch niveau), want als we één iets geleerd hebben uit alles dan is het het volgende: life, uh, finds a way.

Dit soort documentaires zijn wel wat anders, dus je moet je er ook wel wat voor gaan openstellen. 5 tot 10 jaar geleden keek ik enkel docu's op National Geographic / Discovery Channel, welke toch vaak zeer anders zijn, en soms ook wel iets te veel gericht op spektakel en steeds maar dezelfde onderwerpen (er bestaan andere vulkanen dan Yellowstone, dank je). Om dan direct naar dit te gaan moeten overschakelen is anders, dus in de loop der tijd kreeg documentaire voor mij wel een nieuwe definitie, en is het medium docu eigenlijk ook veel breder dan je zou denken met veel interne stromingen. Niet dat de docu's op Nat Geo daarom slecht zijn, maar dit is anders en docu's op Nat Geo kun je vaak ook wel in een studieboek terug vinden, al is het natuurlijk wel vaak leuk om zoiets gevisualiseerds te zien. Al heb ik het idee dat er amper nog docu's gemaakt worden op Discovery Channel en Nat Geo over aardwetenschappen eigenlijk.

Wordt trouwens ook maar eens tijd voor een langspeelfilm van Herzog! Aguirre, der Zorn Gottes en Fitzcarraldo wil ik graag zien. Stroszek en Nosferatu: Phantom der Nacht ook.