Encounters at the End of the World (2007)

heel aardige film. Kan ik aanraden.

Waar heb je die gezien. Ik ben nu al jaloers, Werner hoort tot mijn rijtje favoriete regisseurs.

Werd vertoond op de IdFA

Docu over leven op de Zuidpool en duiken onder het ijs. Wel aardig om te zien, maar natuurlijk niet zo kleurijk als een film over koraalriffen. Interessant genoeg.

Net zoals met 'Little Dieter needs to fly' en 'The white diamond' heeft Herzog ook met 'Encounters at the end of the world' een documentaire afgeleverd zoals alleen hij dat kan: 'toevallige' ontmoetingen die duidelijk geënsceneerd zijn, interviews met allerhande rare personages die werkelijk niets aan het eigenlijke onderwerp hebben bij te dragen maar als outcast wel heel interessant zijn, een fenomenale soundtrack op verbijsterende natuurbeelden, een bombardement van ironie en absurditeit, een speciaal opgeklopte dramatiek, een pseudo-filosofische ondertoon, etc. Bij Herzog is de scheidingslijn tussen fictie en docu blijkbaar erg dun of zelfs onbestaande. 'Fitzcarraldo' bijvoorbeeld is de verfilming van een zogezegd waargebeurd verhaal dat Herzog aangrijpt om een soort documentaire te draaien over hoe men een schip met man en macht over een heuvel takelt. Of 'Aguirre' waarin een zogezegd waargebeurd verhaal over de Zuid-Amerikaanse veroveringstocht van de Spanjaarden een quasi-documentaire vorm krijgt aangemeten. Herzog is voor zover ik weet de enige die dit docu/fictie tussengenre beheerst. Hij heeft er verschillende meesterwerken mee afgeleverd, zoals 'Nosferatu' en 'Aguirre' (die overhellen naar fictie) en 'The white diamond' (overhellend naar documentaire). 'Encounters at the end of the world' past helaas niet in dit illustere rijtje, Dat komt volgens mij omdat je je als kijker afvraagt waarom Herzog speciaal naar Antarctica trekt om daar het merendeel van zijn tijd aan de lokale weirdos te besteden in plaats van (net zoals in 'The white diamond') dat soort interactie aan te grijpen om een extatische confrontatie met de natuurpracht aan te gaan. Een aanrader voor diegene die Herzog wil leren kennen en een must-see voor Herzog-adepten zoals ik, maar helaas geen meesterwerk.

erzog reist af naar Antarctica om daar randfiguren (veelal excentrieke onderzoekers en geflipte globetrotters) te interviewen, gemixt met veel natuurschoon. En daar blijft het toch vooral bij. Geen diepere laag voor mij, maar een (af en toe veel te) romantische stem die diepe inzichten meer suggereert dan bewerkstelligt. Aardig om een keer te zien, geen geweldige docu.

Eens met Olaf, vond het allemaal erg oppervlakkig. Mooie beelden worden afgewisseld met verhaaltjes, het ene verhaaltje is interessant, soms boeiend, maar meestal te kort en te oppverlakkig.

Herzog registreert niet alleen verhaaltjes maar legt grotere verbanden. De mystieke wereld van de zee onder het ijs vergelijkt hij met het gevoel van een kathedraal. Excentrieke verdwaalde pinguïns met mensen. Hij plaatst alles in een groter perspectief zonder al te filosofisch te doen. 4*

??? Volgens mij is dit juist het onderwerp: Ontmoetingen op het einde van de wereld.

Ik kon me erg vinden in deze mooie reis. Ben dan ook groot Herzog-fan!

Erg serieus neemt Herzog zich zelf niet. De filosofische bespiegelingen van hem en de mensen die hij ondervraagd zijn vooral komisch en ik kreeg het idee dat Herzog meer een kans aangreep om zijn dingetje te doen op een minder voor de hand liggende plek als Antarctica, dan dat het hem echt werd ingegeven door een opvallend verhaal van één persoon zoals bij zijn andere documentaires (en speelfilms). In Grizzly man en andere films wordt je echt gegrepen door het karakter van de hoofdpersoon. Hier lijkt Herzog zelf de hoofdpersoon te zijn.

Het meest werd ik gegrepen door die gedesoriënteerde pinguin, Zulke dingen bestaan al en wachten er gewoon op om op deze manier ontdekt te worden. Prachtige Ready Made poezie.

De onderwaterbeelden die vergeleken worden met een kathedraal waren mooi, maar dit heb ik echt al eens beter gezien.

En de rest balanceerde tussen amusant en vervangbaar en vond ik nogal bij elkaar geraapt. Geen Uitschieter van Herzog dus, maar wel redelijk amusant.

Qua opzet is deze documentaire wat onduidelijk; het lijkt er een beetje op dat Herzog het allemaal spontaan liet ontstaan. In dat opzicht is de film wel vrij goed gelukt. Sommige mensen die hij tegenkomt hebben zeer aparte (en soms zelfs aangrijpende) verhalen te vertellen. Voor de natuurbeelden hoef je de film niet echt te gaan zien. Ook al is het camerawerk fraai en zijn er bijzondere taferelen te aanschouwen is dat niet waar de docu om draait. Herzog is meer geïnteresseerd in de beweegredenen van mensen. Hij komt af en toe grappig uit de hoek en zijn hilarische commentaarstem is zeer goed te genieten. De scene die ook mij het beste bijblijft is de eenzame pinguin, die zich zonder duidelijk doel afscheidt van de groep en een zekere dood tegemoet loopt. Poetry in motion inderdaad.

Mee eens

Echt een zeer inspirerende documentaire. Ik heb 'm gezien in de bioscoop en dan maken die grote poolvlaktes, ijskappen, gletsjers en ijszeëen toch wel veel indruk.

Duidelijk voer voor mensen die een voorliefde hebben voor natuur en avontuur, maar ook voor de filmfan een inspirerende film over de grenzen van filmmaken.

Ik merk wel dat ik er zin moet hebben in Herzog om zijn films geheel te slikken. Bij Encounters at the End of the World duurde dat bijvoorbeeld een hele tijd. Kon er maar geen laag onder vinden (die door Herzog wel direct werd gesugereerd) en hoorde vooral wat anekdotes met natuurbeelden en enkele bewoners. Toch liet ik me na een half uurtje wat losser en kon ik erg genieten van die beklimmingen van de krater, en het ondergrondse geklauter. Verder is de eeuwige fascinatie van Herzog toch altijd wel enigszins aanstekelijk, hoe weinig zin je er ook in mag hebben.

In tegenstelling tot een hoop reacties hier al vond ik dit juist wel een heel indrukwekkende film. Ik vind het heel mooi om te zien dat hij de mensen op Antarctica juist eens niet die éne vraag stelt, maar gewoon eens wat persoonlijkere dingen voor de verandering. Erg interessant om een beetje te zien hoe ze daar leven en waar ze mee bezig zijn, samen met de prachtige beelden vind ik dit toch wel iets wat ik graag nog eens zou willen zien.
"De eeuwige fascinatie van Herzog" zoals danuz het noemt vind ik hier zeker wel weer goed naar voren komen, al ben ik niet echt bekend met zijn eerdere werk.

(Misschien juist omdat ik zijn eerdere werk niet ken dat ik dit als een van de weinigen juist wel kan waarderen?)

Die man die het ijzeren gordijn heeft meegemaakt, mijn god, die heeft heel wat voor z'n kiezen gehad zeg pfff, werd ik best wel door geraakt ook al heeft hij er niks over gezegd voor de camera.
En de verdwaalde pinguin natuurlijk.

Tijd geleden al gezien, maar vergeten hier een berichtje achter te laten. Bij deze dan maar... Ik heb hem op groot scherm gezien, in de veronderstelling dat de prachtige natuuropnames daar beter tot hun recht zouden komen. Maar achteraf bekeken was dat niet nodig aangezien deze film het daar allerminst van moet hebben.

Herzog zet vooral personages centraal in zijn documentaire. Wat is het dat zij zo fascinerend vinden aan dat desolate continent dat ze er een deel van hun leven willen doorbrengen? De antwoorden zijn heel uiteenlopend, gaande van droge wetenschappelijke motieven tot filosofische, bijna poëtische bespiegelingen. Het knappe aan deze documentaire is dan ook dat Herzog de schoonheid van Antarctica niet door de lens van zijn camera laat zien, maar door de ogen van de excentrieke doch pure mensen die hij volgt in hun dagelijkse bezigheden.

Kortom, een erg knappe impressie van het leven in een 'andere wereld' die je even stil doet staan bij het dagelijkse leven in onze eigen opgefokte, oppervlakkige samenleving.

Het is even wennen aan het irriterende slissende commentaar van Werner Herzog. Maar na een tijdje wordt Encounters at the End of the World een okeeje docu over de mensen die op Antarctica leven. Het zijn veelal zonderlinge types die zich met allerlei onderzoeken bezig houden, zoals ijsbergen, pinguins of vulkanisme. Ondanks dat de film zich focust op de mensen, passeren ook surreële beelden van Antarctica de revue. Best interessant dus ware het niet dat Herzog zich soms vergalloppeert met zijn eigen quasi-filosofisch geneuzel.