New York Stories (1989)

Stukje van Scorsese was erg goed geacteerd maar als gegeven nogal ontinteressant, hoewel het einde best leuk was. Wel een cool schilderij trouwens.

Coppola's verhaal was vrij slecht geacteerd en nogal lelijk in beeld gebracht, maar ik vond het wel iets hebben eigenlijk. Een charmant, verfrissend verhaaltje zonder meer.

Allen overtreft zichzelf in het laatste stuk, dit is misschien wel zijn beste film die ik ken (nu ik hou niet zo van Woody Allen dus dat wilt weinig zeggen. Enkel zijn boekje 'Ja maar kan een stoommachine dat ook?' vind ik écht goed). Origineel en bij momenten hilarisch.

Het samenbrengen van de drie levert geen extra waarde op of zo, dus ik zal 3.5 geven als totaal.

Toch jammer eigenlijk dat dit soort projecten nauwelijks nog gemaakt worden. Ik vind het altijd wel iets hebben, zo'n compilatie van korte films van verschillende regisseurs, met een verenigend thema of een gedeelde setting. Toegegeven, de drie filmpjes hier zijn zo verschillend in toon, sfeer, stijl en verhaal dat er nauwelijks sprake is van eenheid (en de films van Scorsese en Allen hadden zich in iedere stad kunnen afspelen), maar het idee is in ieder geval leuk. Wel ontstaat er de kans dat de uiteindelijke filmpjes nogal onevenwichtig zijn. Zo ook hier.

Scorsese's Life Lessons is een wat trage karakterstudie, met veel flair gefilmd en ondersteund door een herhaald gebruik van Procol Harums A Whiter Shade of Pale. Het is op zich een interessant verhaal over een kunstenaar en zijn muze en aangezien ik weet dat Scorsese geobsedeerd is door wat kunstenaars inspireert en door hoe ver ze gaan voor hun kunst snap ik dat het een persoonlijk project is voor Scorsese, meer zo dan de latere twee. Goed acteerwerk ook door Nolte en Arquette en met een zeer geestige bijrol van Buscemi. Ik had echter moeite met in de film te komen en het sleepte voor mij wat. Ik geef toe dat dit wellicht wat met de kijkomstandigheden te maken had. Ik zag dit namelijk in een vliegtuig (ja, op weg naar New York) en waar luchtige films vaak prima te verteren zijn in een vliegtuig is het niet de ideale manier van kijken voor zoiets als Life Lessons. Voor nu drie sterren, maar misschien ooit eens herzien.

Het vliegtuig had echter niet te maken met dat ik niet in Life Without Zoe zat. Om het maar meteen duidelijk te zeggen: dit is waarschijnlijk de slechtste film ooit gemaakt door een befaamde regisseur. Ik heb niets goeds erover te zeggen, een irritante film over een irritant meisje met een doelloos verhaal, geschreven Sophia Coppolo, nog een tiener ten tijde. Ik neem aan dat Coppola niets om New York Stories gaf en dit alleen maar gemaakt heeft om zijn dochter een plezier te doen, want niets aan dit concept alleen al lijkt op enige manier bij de regisseur te passen. Het doet me denken aan het soort films en series dat mijn zusje altijd keek toen ze nog een klein meisje of een jonge tiener was; filmpjes over verwende, betweterige meisjes die praten als volwassen professoren en leven als prinsessen en verder helemaal niets doen. Ik vroeg me indertijd altijd al af wat mijn zusje daarin zag en de tijd heeft me niet wijzer gemaakt. Coppola weet volgens mij ook niet wat iemand erin zou zien en dat levert een nagenoeg onkijkbaar eindresultaat op en als ik niet wist dat er nog een Allen zou volgen zou ik het niet afgekeken hebben. Ik kan me overigens goed voorstellen dat Scorsese en Allen woedend waren op Coppola's film, want wat doet een film met hoogstens aantrekkingskracht voor 10-jarige meisjes tussen twee films over volwassen thema's? 0,5*

Gelukkig was het wachten op Allen het wel waard. Zijn Oedipus Wrecks vond ik het meest bevredigend, een absurdistische komedie van het type waarvan hij er eigenlijk te weinig maakte in zijn filmcarrière (Zelig, Play It Again, Sam en delen van Stardust Memories en de oude Allens van vóór Annie Hall komen het dichtst in de buurt). Het is het soort humor die je vooral aantreft in zijn korte verhalen op papier (die ik overigens sterk aanbeveel). Noem het een niemendalletje, maar het is wel leuk gevonden, spitsvondig en oprecht grappig, met een fijne rol van Mae Questel als irritante moeder. Ook echt een verhaal dat de vorm van een korte film nodig had en waarschijnlijk niet zou werken met een langere speelduur, dus Allen gebruikte dit format goed. Misschien te simpel om tot een van zijn echte klassiekers te behoren, maar toch leuk voor de liefhebbers van de regisseur. 3,5*

Het eindcijfer blijft altijd wat problematisch bij zoiets. Gemiddeld kom ik uit op 2,33, afgerond een 2,5*. Klinkt redelijk, maar ik stem toch drie sterren, omdat ik het gevoel heb dat er meer in die Scorsese zit dan ik nu eruit haalde.

Het eerste deel (Scorcese) ging wel, hoewel met wat weinig inhoud om die drie kwartier vol te krijgen.

De rest vond ik ronduit zwak...

Aardige film met drie verschillende films van drie beroemde regisseurs met als enige overeenkomst dat het zich in New York afspeelt. De eerste film is filmtechnisch het meest geslaagd met mooi camerawerk en goed acteerwerk. De laatste film is het beste, wellicht omdat Woody Allen het dichtst bij de rest van zijn oeuvre blijft.

Martin Scorsese: 3,5 sterren

Francis Ford Coppola: 2,5 sterren

Woody Allen 3,5 sterren.

life lessons (Martin Scorsese) : geniaal ! Prachtig symbiose van soundtrack en beeld, hoe hij die obsessie naar een schilderij in wording met de camera vast legt is magistraal. Close ups, bewegende camera, montage ... schitterende cameravoering. De chaos van kunst (kleuren dooreen) om de chaos in hoofd weer te geven. Een vervolg op het fantastische After hours, zo kun je het ook zien. Kunst in NY maar minder surreëel, meer donkere emoties zoals jaloezie, gebruiken van mensen, kwetsen, vernederen, ruzies. mooi samenspel tussen Arquette en Nolte ook.

5*

Life without zoe (Francis Ford Coppola): Matig. Alhoewel een flut verhaal toch een rijke visuele look van Storario in fotografie om die sprookjes sfeer te creëren (goudgeel) en een zeer mooie sequentie in de Ali baba scene. Opmerkelijk dat Sofia script (en costuums en generiek) schreef en er zijn wel parallellen met haar werk nl meisje eenzaam, geïsoleerd, rijke omgeving, volwassener dan volwassene, zelfstandig, magisch. Alsof Sofia eens mocht oefenen op de schoot van papa.

2,5 *

Oeidipus wreck (Woody Allen) : Leuk. Woody Allen in een typisch personage van neurotisch, onzekere sul met (ook typisch Allen) meer liefdesproblemen dan alle personage samen in Thuis. Toch 1 geniaal idee (moeder verdwijnt door goocheltruck en komt terug als een soort engelbewaarder) zodat de film wel degelijk grappig en onderhoudend is met heel wat geestige one liners.

3*

Mwa.

Je verwacht natuurlijk veel meer als je namen zoals Martin Scorsese, Woody Allen en Francis Ford Coppola op de voorkant ziet staan van één enkele film. Misschien dat het voor hun doen een soort filmische ruststop was en om hun creativiteit even op te laden, maar niettemin komt enkel Allen met een grappig uitgedacht segment voor de dag. Scorsese en Coppola stellen teleur.

Life Lessons (2,0*). Leuk bedacht en bij vlagen sfeervol in beeld gebracht, maar de wisselwerking tussen Nick Nolte en Rosanna Arquette is volkomen ineffectief. Nolte acteert vooral te theatraal en Arquette acteert domweg slecht, waardoor de chemie nooit goed voor de dag komt. Laat dat nu wel een element zijn waar dit segment mee moet worden gemaakt, waardoor er een aanzienlijk deel van in het water valt.

Life Without Zoë (2,0*). Coppola's segment schiet schattig en vrolijk uit de startblokken, met een jonge cast die het best leuk doet. Uiteraard zorgt de onervarenheid ervoor dat de komische kant van de castleden niet aanslaan, maar dat is met zo'n onschuldig gebeuren snel te vergeven. Nadelig is dat het veel te lang duurt en inhoudelijk niets te melden heeft. De rode draad slaat amper aan, waardoor de relatief korte speelduur een behoorlijke uitdaging bleek te zijn.

Oedipus Wrecks (3,5*). Het neurotische acteerwerk van Allen werkt aanstekelijk in films die wat korter duren. Hoe langer het doorgaat, hoe vermoeiender het wordt voor mij. Daarom is het juist fijn dat dit segment enkel 40 minuten duurt en de regie vlotjes in elkaar steekt. Op bepaalde visuele punten is het verouderd, maar niettemin oogt de boel bijzonder komisch en kent het een onvoorspelbaar verloop. Heerlijk frisse manier om deze anthologie mee af te sluiten.

Gemiddeld komt dat precies neer op een 2,5*, dus dan hoef ik weinig te verklaren qua calculaties.

Dit soort films waren in het Italie van de 50's en 60's heel gewoon, maar daar buiten kwam het altijd veel minder voor. De premisse is best veel belovend. Drie verhalen van grote naam regisseurs over New York. Scorsese, Coppola en Allen. Helaas is het resultaat nogal teleurstellend,

Scorsese komt met een beetje een open deuren-verhaal over een kunstenaar die een jong meisje lessen over kunst leert denkt hij zelf, maar eigenlijk gewoon haar naar bed wil na een afwijzing, Nolte speelt een cliche-kunstenaar. En het filmpje is gewoon niet zon interessant. 2 sterren

Maarat is nog altijd beter dan de puinhoop die coppola van Life Without Zoe maakt. Het gebrek aan script en gebrek aan sfeer laten het verzanden in een vormeloze en tamelijk oninteressante brei. 1.5 stereen

En dan Allens Oedipus Wrecks. De eerste helft is zowaar behoorlijk leuk. En ik had al meer dan 15 jaar niks meer gezien van Allen. Maar de tweede helft laat me weer zien waarom ik geen Allen-fan ben. Zeker als hij iets met meer fysieke humor gaat doen krullen mijn tenen. Vanaf de verdwijning van moeder, die echt wel leuk was wordt het ook daar een stuk minder. 2,5 sterren kan er door de leukere stukken en het begin nog wel vanaf.

Dat rond ook nog eens makkelijk af. Maar eigenlijk is het nogal mislukt met zulke grote namen.