Only Angels Have Wings (1939)

Only Angels Have Wings viel mij flink tegen. De film is lang en traag terwijl de dialogen constant blijven doorgaan. Dialogen zonder inhoud om het wat simpel te omschrijven.

Cary Grant doet eigenlijk niets anders dan in vele andere van zijn films. Druk zijn en heel snel praten. Rita Hayworth is volledig overbodig en beheerst duidelijk de kunst van het acteren niet. Wat overblijft is de charmante en leuke Jean Arthur. Wat mij betreft een hoogtepunt en een reden om films te kijken. Zij zorgde ervoor dat ik de film gemakkelijk kon uitkijken.

Qua verhaal deed het mij dus heel weinig, al is het natuurlijk niet makkelijk om je zo'n situatie voor te stellen. Ik vroeg mij wel af waarom ze de vliegtuigen constant lieten opstijgen, om vervolgens te zeggen dat ze weer konden omdraaien. Daarbij is het zonde van de benzine en breng je de piloot en zijn vracht onnodig in gevaar. Volgens mij gebeurde dit een drietal keer in de film.

Een wat mindere Hawks die iets wat te donker is.

Verhaal is wat eentonig maar acteren was wel goed.

3 sterren

Het is altijd jammer dat films niet echt een duidelijk doel hebben waar ze naar toe gaan. Zo'n onbestemde sfeer waar je telkens wacht totdat er echt iets belangrijks gaat gebeuren, vind ik maar niks. Only Angels Have Wings is zo'n film. Het kwam op me over als een soaperig verhaal rond een vliegveld, waar de vliegtuigen die post over de Andes vervoeren voor de betere en spannendere scenes moeten zorgen. Dat zag er zeker heel behoorlijk uit, maar voor de rest heeft deze film maar weinig om het lijf

Only Angels Have Wings was niet echt de film waarop ik hoopte. Ik hoopte een beetje op een leuke avonturenfilm, maar dat was net iets teveel gevraagd. Hawks is een goede regisseur, maar dit genre ligt hem blijkbaar niet zo, want ook Hawks Hatari! Viel mij destijds wat tegen.

Het is ook de eerste film waarin ik mij enigszins irriteerde aan Cary Grant. Hij acteert alsof hij in een screwball komedie zit, maar dat werkt hier niet echt goed. Gelukkig is daar Jean Arthur, die het allemaal nog enigszins de moeite van het kijken waard maakt. Net zoals de mannen in de film voor haar vallen, heb ik ook altijd een groot zwak voor haar. Een geweldige fijne uitstraling, goed acterend, en dus erg prettig om naar te kijken.

Verder is het verhaal niet altijd even interessant. Veel gepraat en vaak weinig inhoud. De decors zien er prima uit en op dat gebied is Only Angels Have Wings zeker gezien de tijd waarin het gemaakt is, wel goed. Toch is de soms der delen uiteindelijk net te weinig voor een voldoende. Daar kan zelfs Jean Arthur deze keer niets meer aan veranderen.

2,5*

Na een aantal contemporaine films met allerlei liflafjes was ik weer wel eens toe aan een film uit de oude doos met een doodgewoon rechttoe/rechtaan verhaal. Only Angels Have Wings is weliswaar niet de beste in zijn soort, maar de mooie combinatie van actie en romantiek is toch goed voor twee uur aangenaam vermaak. Ziet er met de ogen van nu hier en daar wat onbeholpen uit. Het verhaal en het degelijke acteerwerk van de oude, vertrouwde cast maken evenwel veel goed.

Zware tegenvaller.

Absoluut niet boeiend of intrigerend. Enkele zeldzame mooie shots van het vliegtuig in een bergachtige omgeving. Verder veel droge koek, saaie intriges en weinig filmmagie. Spijtig.

Duf, duffer, dufst. Ondanks een sfeervolle setting en enkele indrukwekkende shots in de lucht wordt deze film doorlopend geteisterd door bordkartonnen personages, repetitieve verhaalelementen en geesteloze dialogen. De acteurs lijken nooit even stil te staan bij wat ze vertellen en rammelen hun tekst van begin tot eind af op een weinig overtuigende manier. Arthur is als warrige blondine absoluut onuitstaanbaar en voelt al snel aan als een vijfde wiel aan de wagen. Haar onverklaarbare obsessie met Cary Grant en haar basispersoonlijkheid maken haar al gauw één van de minst interessante personages. De rest van de cast was wel enigszins charismatisch, maar wordt dus non-stop genekt door slaapverwekkende dialogen en een verhaal dat helemaal nergens op afstevent. Enkele onnozele scènes blijven me bij, denk aan het geweer dat per ongeluk wordt afgevuurd en de wel zeer milde reactie van Cary Grant, alsook het moment waarop een vogel door de voorruit van het vliegtuig kwakt en de nek van 'Kid' breekt. De beelden van de vliegtuigen waren voor die tijd respectabel, maar het geheel blijft oppervlakkig en eentonig. Duurt ook te lang en er mocht zeker wat snoeiwerk verricht worden.

Ik vond dit eigenlijk wel een van de beste films van Hawks die ik tot nu toe zag. Het is inderdaad (gelukkig) geen spannende avonturenfilm, dit donkere drama over een groep waaghalzen die in een godvergeten oord in Midden- of Zuid-Amerika een kleine vliegmaatschappij runnen. Niet dat er visueel niks te beleven valt: op de opstijgende en dalende speelgoedvliegtuigjes na wordt vooral gebruik gemaakt van echte vluchtbeelden en die zijn soms spectaculair te noemen. De film moet het verder vooral hebben van een aantal sterke rollen, waarbij Grant overtuigt als de cynische leider van het groepje piloten. Jean Arthur vind ik persoonlijk niet zo knap -zeker vergeleken met de oogverblindende Rita Hayworth die even later binnenstapt en ook de Mexicaanse dames waren niet te versmaden- maar ze heeft wel een goede screen presence, sowieso een leuke rol van haar. Ook leuk Barthelmess eens in een sprekende rol te zien, hij doet me hier aan Peter Lorre denken, en een goede supporting act van Thomas Mitchell.

De donkere, regenachtige setting past prima bij de fatalistische toon, al is er op het einde de niet-zo-verrassende heroïek en inkeer, gevolgd door de verzoening. Paste prima dus ik had er geen moeite mee. Het einde mocht er ook zijn.

En "boner" had kennelijk een andere betekenis in 1939.

Een avonturenfilm, al is het eerder een spannend drama. In de hoofdrol zien we Cary Grant, maar die acteert toch wel wat buiten zijn comfortzone, en dat merk je goed. Geweldig acteur, maar vooral als hij Cary Grant mag zijn. Opvallend is dat we in het jaar 1939 zijn, het jaar van grootse films als Gone with the wind, Wizard of Oz, Mr. Smith Goes to Washington, Ninotchka en Stagecoach. Hollywood voor de oorlog waar het best groots mag gezien worden. Dan is Only angels have wings toch een mindere film in het rijtje. Deze film had een paar jaar later beter uitgekomen met meer film noir elementen.

Slecht is het ook niet, en dat is vooral te danken aan de actrices van dienst: Jean Arthur die zowat Cary Grant naar huis speelt en alle aandacht naar zich toe trekt. En de heerlijke Rita Hayworth in één van haar eerste grote rollen. Ik hou wel van dit soort theatrale Hollywoodfilms en daarin doet Only angels have wings het zeker niet slecht. Maar je merkt toch wel dat er meer in gezeten heeft.

Aardige avonturenfilm met Grant in een heel stuk minder komische rol dan je van hem gewend bent .

Jean Arthur doet het wel leuk als de wat naieve dame die verliefd op hem word en Hayworth in een kleine bijrol .

De film draait om het gevaarlijke vliegeniersbestaan en de vrouwen die er niet mee om kunnen gaan , geromantiseert maar leuk bedacht .

Zeer behoorlijke film van Howard Hawks, met een cast met onder meer Cary Grant, Jean Arthur en (in een wat kleinere rol) Rita Hayworth. Het acteerwerk is zeer behoorlijk, zoals je van een cast als deze ook wel mag verwachten. Verder beschikt de film over een degelijk plot, dat weliswaar niet echt beklijft maar wel behoorlijk onderhoudend is. De vliegscènes zien er bovendien zeker niet verkeerd uit.

Degelijke film van Howard Hawks, maar echt bijzonder is het nu ook niet. Het moet het vooral hebben van de sfeer, mooie decors en de regenachtige settings. Het maakt dat de film best makkelijk wegkijkt, ondanks dat het geen sterk verhaal is.

Jean Arthur is zo’n actrice die ik altijd graag bezig zie met haar fijne, naturelle uitstraling. Ook Cary Grant zie ik normaal altijd graag bezig als de praatgrage charmeur, maar hier vond ik de chemie tussen Grant en Arthur niet helemaal top. Jean Arthur valt nogal makkelijk voor Cary Grant vlak nadat ze hem niet kan uitstaan na zijn reactie op de dood van één van de piloten.

Geen echte hoogvlieger deze Only Angels Have Wings, maar gewoon een degelijke film.

3*

Humor: een film met de reputatie van een klassieke action/adventure-movie waarbij het zwaartepunt niet bij de handvol actiescènes ligt maar bij het melodrama van de avonturiers wanneer die op de grond vertoeven: wat zijn hun onderlinge verhoudingen, hoeveel durven ze, wat doen ze überhaupt in die godvergeten uithoek, hoe gaan ze om met de dood van één van hun collega's, en wat doet een vrouw daar tussen? Een openbaring voor wie dacht dat de Engelsen het patent op de stiff upper lip hadden. Hoewel Cary Grant een favoriete acteur van mij is vind ik hem er altijd een beetje gekunsteld uitzien wanneer hij zo serieus doelgericht is, maar in de loop van de film groeit hij in zijn rol, en Jean Arthur doet het eveneens prima in de enigszins ondankbare rol van de vrouw die wordt geacht one of the guys te worden en anders maar beter haar biezen kan pakken. De beste rol is echter weggelegd voor Richard Barthelmess bij wie de bitterheid bijna van zijn gehavende gezicht is af te schrápen, terwijl hij toch getrouwd is met de heerlijke Rita Hayworth.

        Ik zag deze film voor het eerst jaaaaren geleden met hoge verwachtingen omdat hij in William Bayers boek The great movies één van de vijf uitverkoren films onder het kopje Adventure is. Only angels have wings was toen een teleurstellende ervaring, en pas nu ik hem voor de derde maal zie kan ik begrijpen hoe deze film (terecht of niet) aan z'n status komt. Ik kan nu ook veel meer genieten van de gevatte dialogen, de snelheid waarmee Hawks de mensen tegen en door elkaar laat praten (vaak zijn handelsmerk) en hoe hij bijna elk lid van de uitgebreide cast een eigen moment geeft zonder dat dat de "flow" van de film in de weg staat – misschien zijn al die momenten samen wel de flow. Superbe gefilmd en gemonteerd ook; sowieso zijn editors voor mijn gevoel soms de unsung heroes van het Hollywood van deze gouden periode.