Nowhere to Run (1993)

Het is vreemd dat zowel Wake Of Death als Nowhere To Run nooit mijn favoriete van Damme films zullen worden, maar ik ze wel het hoogste rate. Deze film had een simpel verhaal, maar alles bij elkaar zat het hart op de juiste plaats. De actiescenes waren niet over the top, het acteerwerk was in orde (ik vind Jean-Claude van Damme een behoorlijk acteur qua uitdrukkingen, zijn accent is iets waar je van moet houden) en het geheel voelde soms wat rtl4 'waargebeurde verhalen' achtig aan, zonder ook maar een moment te cheezy te worden. Als van Damme meer van dit soort films had gedaan, had hij best groter kunnen zijn dan hij nu is.

Typische Jean-Claude Van Damme film met een flinterdun en cliché verhaal maar wel met redelijk wat actie. Het kind in de film vond ik trouwens irritant.

Een film die niet alleen bestaat uit actie maar ook een verhaal erom heen heeft. Het waarom van de gevangenis, de reden van zijn komst oid. De actie die er in zit is prima te vertroeven.

De voorspelbaarheid in de film is natuurlijk wel aanwezig.

Jean Claude van Damme speelt voor de rest een prima rol in deze film.

3.5*

Zeker geen topper dit, daarvoor is het verhaal veel te simpel en voorspelbaar, maar gelukkig is het allemaal behoorlijk onderhoudend.

Dat komt vooral door Jean-Claude van Damme, die er deze keer eens lekker op los knokt, en daarnaast wordt geholpen door de cameraman, die de actie goed en vakkundig in beeld weet te brengen. De actie is gelukkig volop aanwezig en in combinatie met het behoorlijke tempo en de niet al te lange speelduur, slaat de verveling gelukkig nooit toe. Toch had er nog wel wat meer humor in voor mogen komen. Maar goed je kunt natuurlijk ook niet alles verlangen van een film als deze.

2,5*

De ingrediënten van deze film zijn nogal doorsnee, maar regisseur Robert Harmon weet er toch het beste uit te halen. Ik kende hem voordien enkel van de film Highwaymen, waarin hij zijn kunnen zeker bewezen heeft. JCVD is niet de echte vechtersbaas zoals we dat van hem gewoon zijn, maar zorgt toch nog voor voldoende actie om het boeiend te houden. Het is nergens echt speciaal, maar zeker niet slecht. En dat jongetje kwam me vrij bekend voor. Als ik het opzocht, blijkt dat één van de broertjes Culkin te zijn. Hun stijl haal je er toch zo uit moet ik zeggen. Nowhere to run is een aangename actiefilm geworden, maar te onopvallend om echt goed te zijn.

He's got an average penis

Jean-Claude Van Damme films, het blijft toch een guilty pleasure. De man is verantwoordelijk voor één van mijn favoriete jeugdherinneringen (ik kan me al niet meer voor de geest halen hoe vaak ik Street Fighter ben gaan huren en het heeft mijn voorliefde voor het gelijknamige spel aangewakkerd) en hij blijft iets erg amusant uitstralen. Het zijn niet altijd de beste films waar hij in meespeelt, maar ze behouden wel over de gehele lijn hun vermakelijksheidsfactor. Iets wat van andere soortgenoten in het genre niet altijd gezegd kan worden.

Nowhere to Run is echter geen grootschalige actiefilm, althans toch niet in de mate dat je zou verwachten wanneer de naam van de Muscles from Brussels er aan verbonden is. Er zijn wel een aantal knokpartijen, maar qua geweld blijft het allemaal wel wat binnen te perken. Dat neemt echter niet weg dat dit wel een erg vermakelijk filmpje is geworden waarbij Van Damme de romantische toer opgaat en ondertussen een stok in de wielen steekt van de plannen van een stel corrupte zakenmannen. Nergens vernieuwend, over de gehele lijn voorspelbaar en toch.. Perfect vermaak voor een dik anderhalf uurtje. Halverwege zit er nog een verplichte en compleet uit de toon vallende naaktscène (waar vooral Rosanna Arquette het nodige bloot laat zien, Van Damme houdt bijna alle kleren nog aan) en is de climax net niet te mierzoet. Ik ben in ieder geval allang blij dat ze niet laten zien dat Sam vervroegd uit de gevangenis mag komen en dat Clydie en koters op hem staan te wachten.

Een Van Damme film dus. Geen spreidstand, wel nog altijd een dik accent. Deze keer laten ze hem zowaar voor een Canadees doorgaan, dat oogt toch net iets beter dan die talloze keren dat hij de Russische nationaliteit kreeg aangeboden, maar het blijft toch een acteur die zich ook in de niet-actie scènes nog wel staande weet te houden. Een groot deel van zijn scènes deelt hij met Rosanna Arquette, de oudste van de Arquette clan, en dat blijkt een goede zet te zijn. Het is nu niet dat de chemie van het scherm spat, maar er zit een goede wisselwerking achter. Wat op zich vreemd is, want Arquette zou later zeggen dat ze absoluut niet graag samenwerkte met Van Damme. Verder nog een klein bijrolletje voor Kieran Culkin, broertje van Macaulay Culkin, en zoals het een Culkin beaamt maakt hij het naar het einde toe een aantal inbrekers nog wat lastig.

Tof, zoveel is duidelijk. Altijd fijn om zo eens af en toe een vreemde film in het oeuvre van Van Damme te ontdekken (Inferno is op dat gebied ook echt een aanrader) en Nowhere to Run is één van zijn leukere jaren '90 werk. Eind jaren '80 tot eind jaren '90 is toch echt wel zijn decennium geweest, met het latere werk kan ik wat minder.

3.5*

Dit was vroeger 1 van mijn favorieten van Van Damme, maar nu pak en beet 10 jaar later is daar helaas toch wel veel verandering in gekomen.

Deze film focust zich meer op de drama elementen en wat minder op de actiescènes, begrijp me niet verkeerd er zitten gelukkig wel wat goede actiescènes in maar deze zijn in vergelijking met een gemiddelde actiefilm dun gezaaid.

Het is op zich niet erg om je meer op de drama elementen te concentreren, maar het voelt allemaal helaas ontzettend geforceerd aan, dit ook omdat Van Damme eigenlijk niet echt een goede drama acteur is maar het in het bijzonder van zijn vechttechnieken moet hebben.

Positief punt is wel dat de badguys op zich wel goed zijn gelukt en dat de kinderen niet al te irritant waren, de slotscène is namelijk voor de actieliefhebbers wel smullen!

Het is gelukkig geen hele slechte film geworden omdat de tegenspelers van Van Damme best op een aardig niveau konden acteren, maar het is ook niet een film waar je veel aan mist.

een magere 2,5*

Redelijke film waarin een ontsnapte gevangene zijn toevlucht zoekt bij een gezin in de problemen. Een weinig origineel en simpel verhaal waarbij de personages niet overal even geloofwaardig zijn uitgewerkt. Een aantal aardige actie-scenes (zoals de motor-achtervolging die een paar mooie beelden oplevert), en zelfs een paar grappige momenten (voornamelijk met de kinderen).

Kennelijk wilde van Damme eens wat anders, wellicht in een poging om te kunnen laten zien dat hij

best kan acteren. Valt hier beslist door de mand, al vind ik hem in (veel) latere films terdege beter

geworden, in JCVD (2008) bijv., waarin hij, niet zonder ironie, zichzelf speelt. Vind deze misschien wel de

minste in zijn oeuvre. Houterige, clichematige romantiek, en opvallend weinig actie. Gelukkig heeft

hij daarna de draad weer opgepakt...

Nowhere to Run weer eens herzien, en zoals bij elke van Damme film uit de jaren 90', heb ik mij prima vermaakt!

Het verhaal is mede afgestemd op van Damme's zijn (vecht) skills. Van Damme speelt een ontsnapte crimineel Sam Gillen, die in de bres springt voor weduwe Clydie (Arquette) die weigert haar land af te staan aan een stel projectontwikkelaars die andere plannen hebben met het stuk land van Clydie en haar kinderen.

Het schijnt dat van Damme met deze film wou laten zien dat hij niet alleen muilperen kan uitdelen, maar ook acteren kan. Zo nu en dan was het prima acteerwerk, maar bij sommige scenes weer ondermaats. Het experiment is naar mijn mening niet helemaal gelukt. Maar vandaar dat de film ook niet bijster veel knokpartijen kent. Maar zo nu en dan komt Jean-Claude in actie. In de laatste 20 minuten gaat het wel degelijk los, beginnend bij de scène waarbij Sam op de vlucht slaat voor de politie. Van Damme is echt een macho man in dit laatste gedeelte van de film. Leren jacket aan, zonnebrilletje op en scheuren maar op de 'motorcycle'. De beste vechtscène blijft toch wel die met Mr Dunston (Jame 'Buffalo Bill' Gumb) en Sam. Niet spectaculair, maar wel vermakelijk. Heerlijk als die gast door het voorruit van een auto vliegt en de kaarten uit zijn zak vliegen. Boontje komt om zijn loontje zou ik zeggen. Daarna volgt nog; 'do you know who I am? I know what you are!' Mooi hoor

De opbouwende romantiek was prima tussen Sam en Clydie. De aantrekkingskracht was wel voelbaar, dus het 'romance' gedeelte vond ik prima. Geen topper in het genre en ook niet van Damme zijn beste, maar de film mag er best zijn.

Redelijk.

Niet echt een typische JCVD-film. Daarvoor is het eerste uur veel te veel een soort familiedrama. Het is pas het laatste half uur dat het echt een actiefilm wordt, maar zelfs dan is het eerder rudimentair wat knokken en sleuren dan dat onze Belgische superheld in slow motion en op de melodie van een langgerekte oerkreet door de lucht vliegt voor een welgemikte karatetrap.

Niettemin is het een product van z'n tijd dus vooral ook niet te serieus. De kleffe romantische dingetjes zijn al snel fout door het houterig charisma van Van Damme en het kinderlijke niveau van de dialogen. Niet dat dit soort films veel meer pretendeert te zijn en net daarom is ook Nowhere to Run een vermakelijk tussendoortje.

3

In een ver verleden zeker een aantal keer gezien. Stond toch ook bij mij te boek als één van de beste/betere JCVD's. Niet dat het allemaal zo fantastisch is of een geweldig plot kent, maar er zit toch meer balans in tussen de actie en het dramagedeelte.

Het plot is zoals een ouderwetse Steven Seagal waarbij men het opneemt tegen een malafide en megalomane ondernemer. Technisch best een OK film ware het niet dat je er die typische nineties slomo's erbij moet nemen. Ik was dan meer onder de indruk van die achtervolging.

Naar het einde toe wat meer actie en de clichés dwalen verder in het rond, maar al bij al best behapbaar. Fijn om nog eens terug gezien te hebben, maar de appreciatie is door de jaren heen toch wat gedaald.

Dit stukje sentiment staat sinds 1 december op Netflix en uiteraard kon ik dit niet laten schieten om het even te herzien. Ik ben met de films van JCVD opgegroeid en vroeger heb ik deze film grijs gedraaid in de videorecorder. Nu, met een volwassen blik blijft er van de film an sich niet heel veel over. Het is iets minder spectaculair qua vechten dan je normaal gewend bent bij JCVD en het lijkt een serieuzer verhaal te willen vertellen.

Het plot is alleen flinterdun en van de cast kan je ook weinig zinnigs of goeds zeggen. Wat de film overeind houdt is de fijne, zonnige en dromerige setting op de ranch ergens in Hilbillietown, Texas. Ook de veel te scherpe en geile dialogen over piemels en tieten zijn behoorlijk lomp, maar het tekent toch ergens de vermakelijkheid van deze pulp. En dat rijmt soms niet.

Als serieuze poging van JCVD enorm gefaald. Verwacht je verder niet al te veel van deze film en houd je wel van een nineties actieheld, dan ben je met Nowhere to Run nog net goed uit.

2,5*

“Au revoir, fucker!”

Mensen die mij een beetje volgen op deze website of ook vaak naar dit soort films kijken en soms mijn meningen lezen weten dat ik fan ben van dit soort eighties/nineties actie films met de gebruikelijke actieheld in de hoofdrol, die we allemaal wel kennen en ik ook niet één voor één ga opnoemen. ‘Van Damme’ hoort daar ook bij, en meestal kan ik echt genieten van zijn films. Helaas dit keer niet, en dat komt omdat de film totaal anders is dan ik had verwacht want, als je op een film vol actie zit te wachten ben je hier wel aan het verkeerde adres. Tegen over kiest de film voornamelijk drama als hoofdgenre en volgt een erg slap, saai en cliché volle liefdesverhaal die eigenlijk nergens echt gebonden is.

Daarnaast kiest de film ervoor om een beetje piemel grappen te maken, kinderen en te veel onnodig geschreeuw van ‘Clydie’ wat eigenlijk ook niet altijd had gehoeven. En dat allemaal terwijl de film eigenlijk vrij leuk begon, met de ontsnapping uit het gevangenenvervoer met aardig wat mooie actie zet de film op zich een beste stempel voor zichzelf neer. Helaas kakte de film daarna volledig in, met veelal nietszeggende scenes die zeker vlak na de ontsnappingsscene eigenlijk echt héél saai waren. De film kent tussendoor af en toe wat actiescènes maar dat mag eigenlijk geen naam hebben, en daarna gaan we de laatste twintig minuten nog wat beleven maar dat mocht niet meer baten want de film is eigenlijk al afgeschreven.

Het verhaal viel dus wel mee, een gevangene (van Damme) ontsnapt tijdens een ritje naar de gevangenis en strand bij een vijver waar tevens ook een huis staat met daarin een alleenstaande moeder en twee kids. Hij besluit zijn tent op te zetten bij het water en ’s nachts in het huis rond te kijken. Wanneer ze er achter zijn gekomen dat hij er rond hangt wordt hem onderdak geboden die hij aanneemt maar het blijkt allemaal niet van harte. Een rijke landbaas wil graag het huis overkopen en ‘Clydie’ dus uitkopen om er iets te bouwen (ik meende een golfbaan). Wanneer ze dit weigert komt hij telkens met extra geschut en dit wordt dus uiteindelijk knokken met ‘Van Damme’ als ze vervolgens beiden in de bak belanden.

Het verhaal was me soms echt niet logisch, zeker als het gaat om het feit dat ik gewoon even niet meer wist of de twee elkaar al wel en niet kenden, aangezien ze op het eerste gezicht overkwamen als totale onbekenden. De cast was ook niet heel boeiend verder, ja ‘Van Damme’ doet het wel leuk verder maar, erg cliché volle rol van hem met een paar slappe one-liners en daar moeten we het mee doen. Zeker geen sterke noch de beste rol die ‘Van Damme’ eruit heeft weten te persen.

Dus nee, ik kon hier niet zo heel veel mee en vond het zeker geen boeiende film verder. Was veel leuker op papier maar, wat hier werd gepresteerd was echt benedenmaats.

Vooral jammer dat Vandamme zo weinig kont schopt in dit semi romantisch-drama. Omdat het nog wel aardig eindigt hou ik er niet eens een onvoldoende gevoel aan over. Typisch 90ies verder allemaal. De vrouwelijke hoofdrol wordt nog best aardig neergezet al zegt het genoeg dat dat opvalt natuurlijk in een actie vehikel als dit.

2,5*

dit ouwetje had ik toch nog echt niet gezien.

vond het toch zeer de moeite waard.

standaard verhaaltje, niet te veel actie beetje liefdesverhaaltje beetje drama.

heb me zeer goed vermaakt met deze nog jonge Jean-Claude Van Damme.