Approaching the Unknown (2016)

Niet te vergelijken met The Martian, Interstellar of zelfs Gravity. Deze film zal het waarschijnlijk met een kleiner budget hebben moeten doen. Dat is merkbaar. Mark Strong presteert niet slecht. De film blijft voor het grootste deel voor mij te dun om zelfs een goed oordeel te kunnen geven.

Leuk geprobeerd, helaas niet mijn ding.

Bij elkaar gejatte SF-film, maar niet slecht gedaan. Mark Strong is prima in de hoofdrol, als eenzame astronaut onderweg naar een nieuw bestaan op Mars. Voornaamste probleem is het ontbreken van een boeiend plot. Het kabbelt allemaal maar een beetje door. Visueel ziet het er allemaal best oké uit, maar je blijft continu denken aan eerdere, betere films in het genre.

Merkwaardig eigenlijk dat Hollywood van een intrigerend gegeven als ruimtereizen naar Mars, niet kan bewerkstelligen dat er meerdere goede films over worden gemaakt. The Martian kon er onlangs mee door, maar Red Planet en Mission to Mars waren flinke teleurstellingen. Ook deze Approaching the Unknown is heel middelmatig.

Anderhalf uur slechts duurt deze film, en dan is het toch pijnlijk dat het dodelijk saai, zielloos en oninteressant is. Zal er ook mee te maken hebben dat de hoofdrol word gespeeld door Mark Strong en die maakt zijn achternaam niet bepaald waar. De man speelt toch al te vaak emotie- en expressieloos en praat vreselijk monotoon, zo ook dus hier. Wat een verschil met bijvoorbeeld Matt Damon en Sam Rockwell die in vergelijkbare films wel aantoonden een dergelijke film prima te kunnen dragen.

Moet gezegd dat het script ook niet meewerkt, want waar het nou precies over gaat of wat de makers verhaaltechnisch aan ons wilde laten zien, blijft behoorlijk onduidelijk.

Pas tegen het einde krijgen we wat visueel fraaie beelden voorgeschoteld, maar dat zal te laat zijn voor de meesten onder ons om nog maar enigszins onder de indruk te raken van deze mislukte kijkervaring.

“Nothing lives there.

Nothing has ever died there.

But I’m going to bring it to life.”

Voor diegenen die zich een enkele reis richting Mars voorstellen als een avontuurlijke en spannende trip en zich halsoverkop inschrijven voor een op stapel staande expeditie, raad ik toch aan om eerst “Approaching the unknown” eens te kijken. ‘t Is niet allemaal rozengeur en maneschijn. En verwacht je ook maar niet aan Star Wars of Star Trek toestanden. De kans is zelfs groot dat de eenzaamheid en verveling een psychologische weerslag kan hebben op je gestel. De meesten zullen eens intergalactisch zuchten en hoofdschuddend argumenteren dat de releasedatum wel erg ongelegen valt. De vergelijking met “The Martian” is onvermijdelijk. Er is alleen een significant verschil wat betreft de volgorde van gebeurtenissen. Bij “The Martian” was er het probleem om weg te geraken van Mars. Hier is het grote probleem er überhaupt te geraken.

Wat wel ontbrak in vergelijking met andere gelijkaardige films, is enerzijds de humor en de zenuwslopende strijd om te overleven zoals in “The Martian”. En anderzijds de spetterende actie zoals te zien was in “Gravity”. En werd er in beide films ook nog eens gebruik gemaakt van indrukwekkend beeldmateriaal en peperdure speciale effecten. Het zal waarschijnlijk wel te wijten zijn aan het beperkte budget dat voorhanden was voor deze indie SF. Het moet natuurlijk niet allemaal spectaculair zijn en actierijk zoals in “The Martian”. Maar een totale afwezigheid van deze elementen is ook niet bevorderlijk voor het kijkgenot. Om eerlijk te zijn is het grotendeels saai en vervelend. We zijn getuige van hoe Stanaforth (Mark Strong)op een monotone wijze zijn dagelijkse routine afhandelt. Hij doet zijn bewegingsoefeningen. Hij besproeit zijn plantjes. Knutselt wat aan zijn revolutionaire uitvinding (die achteraf gezien toch niet zo revolutionair blijkt te zijn) en leert om één of andere reden Spaans tussendoor. Entertainment van de hoogste plank is het dus ook niet.

De sterkste kant van deze film is het acteren van Mark Strong (What’s in a name) die zich als stoïcijns kalme wetenschapper opoffert voor deze eenrichtingstrip. Een weloverwogen keuze die hij gemaakt heeft ten dienste van de mensheid. Het is dus niet een zelfmoord missie voor hem, maar een voor hem uitgelezen kans om zijn uitvinding nuttig te gebruiken. De energieke en enthousiaste start evolueert langzaam naar een sfeer vol vertwijfeling. Uiteindelijk werd het een zelfstudie over eenzaamheid, routinematigheid, verveling en obsessiviteit. Een overlevingstocht avant la lettre waarbij vocht het voornaamste probleem werd dankzij een nalatend wereldwonder en een inschattingsfout waardoor de water voorraad ondrinkbaar werd. Redelijk nefast als je nog ettelijke honderdduizenden kilometers moet afleggen.

In tegenstelling tot “The Martian”, waar alles redelijk realistisch en geloofwaardig overkwam, zaten er in deze film toch wel enkele bedenkelijke situaties. Waarom ze onmiddellijk na het lanceren van het eerste ruimteschip er nog eentje achteraan stuurden, ontging me volkomen. Hadden ze niet beter gewacht tot de eerste veilig geland was? En als deze van de koers afwijkt, komen ze tot de vaststelling dat het aan de gyroscoop ligt. Deze ziet er echter zo ouderwets primitief uit in vergelijking met de rest van het waarschijnlijk hoogtechnologisch ruimtetuig. Ik verwachtte elk moment een weerstation te zien waar een vrolijke kikker voor de weersvoorspellingen zorgt. Ook was de uitvinding van Stanaforth een bron van vragen voor me. Waarom moest hij dit in een woestijn uittesten? Om zijn grenzen te verleggen? Werkte het prototype nu wel of niet voor de lancering? Hadden ze dat niet in een doorsnee labo kunnen uittesten? Werd het wel gecontroleerd voordat hij op missie gestuurd werd in een miljarden kostend ruimte schip? En soms zijn oplossingen echt infantiel simpel. Is er een snoer te kort? Geen probleem. Gewoonweg ergens eentje demonteren en er tussenin plaatsen. Ik veronderstel dat dat snoertje functieloos was.

Al bij al was dit niet echt een tot de verbeelding sprekende film. Het schetst een realistisch beeld van een leven in isolement en de wilskracht en discipline die er nodig is om zo’n huzarenstuk succesvol af te sluiten. Het gebrek aan speciale effecten (buiten enkele beelden van de ruimte die op zo’n lavalamp uit de jaren 70 leken en me deden terugdenken aan “Fantastic Voyage” uit 1966) en het geringe budget, vragen voor een uitdagende verhaallijn. Uitdagend was het echter niet. Het doel was Mars te bereiken. Zelfs een intrigerend duo op een herbevoorradingsstation zorgde niet voor een oponthoud. De film was uiteindelijk zoals een trip naar Mars waarschijnlijk aanvoelt : eentonig en routineus. Zelfs het meesterlijke acteren van Mark Strong kon dit niet verhelpen.

1.5*

Eigenlijk een eenakter. Duidelijk een budgetfilm, alhoewel effecten er redelijk goed uitzien. Verhaal biedt op zich genoeg mogelijkheden, maar die worden niet uitgediept. Ineens komt er ook een stuk in de stijl van 2001: A Space Odyssey voorbij. Moeilijk om aandacht bij te houden.

Opzicht vind ik dit soort Drama / Sciencefiction films altijd wel interessant, maar deze film was helaas wel heel erg saai en langdradig en wist me ook nauwelijks te boeien (niet spannend en ook zit er geen verassing in) en dat ondanks het goede spel van hoofdrolspeler Mark Strong (in de rol van astronaut William D. Stanaforth, die naar Mars reist) .

Het verhaal omtrent astronaut/wetenschapper William D. Stanaforth, die met een eenmansmissie via het ruimteschip "Zephyr" (waarin zich een reactor bevindt, waarmee van aarde water kan worden gemaakt) de eerste stappen wilt maken met betrekking tot de kolonisatie van de planeet Mars, was opzicht wel leuk gevonden, maar helaas valt de uitwerking van het verhaal vies tegen, want het is gewoon allemaal traag, saai en langdradig wat je krijgt voorgeschoteld en de problemen waar William D. Stanaforth onderweg mee te maken krijgt (o.a. vervuiling van drinkwater door zijn eigen fout, reactor die toch niet blijkt te werken en het doodgaan van plantjes), weten eigenlijk ook niet echt te boeien en zijn eerlijk gezegd ook best flauw en voorspelbaar.

Omdat de missie eigenlijk mislukt is, wilt men vanuit Houston de reis naar Mars (die in totaal 270 dagen zou duren) afbreken, maar William D. Stanaforth wilt daar niets van weten en zet de reis naar Mars gewoon door, ondanks dat hij weet dat hij het niet zal overleven. Uiteindelijk weet hij zelfs te landen op Mars, en als hij daar dan zijn eerste stappen op de planeet maakt, sluit hij af met de profetische woorden:

Niets heeft hier ooit geleefd.
Niets is hier ooit gestorven.
Misschien leef ik wel voor altijd.

Visueel gezien is de film behoorlijk wisselend, want de beelden in het ruimteschip vond ik maar saai (speelt zich ook vooral af in één ruimte), terwijl de beelden van de ruimte er eigenlijk best mochten wezen. De cast in deze film is vooral beperkt tot hoofdrolspeler Mark Strong (in de rol dus van astronaut/wetenschapper William D. Stanaforth) en dankzij hem is deze film wel het uitkijken waard (duurt met circa 80 minuten ook niet lang). Hoewel Mark Strong de rol van astronaut/wetenschapper William D. Stanaforth gewoon goed speelde, kom je wel nauwelijks iets te weten over zijn verleden/achtergrond en krijg je alleen wat flashback beelden te zien met hem in de woestijn, waar hij dan een experiment uitvoert met de reactor, die aarde omzet naar water.

Buiten Mark Strong, hebben verder Luke Wilson (in de rol van Louis Skinner, die vanuit Houson communiceert met William D. Stanaforth), Sanaa Lathan (in de rol van astronaut Emily Maddox, die de tweede astronaut is die naar Mars wordt gestuurd voor de kolonisatie. Maar omdat haar ruimteschip al snel van koers afwijkt door een defect aan de "gyro", moet zij al snel terugkeren naar de aarde), Charles Baker (in de rol van kapitein Worsely van een bevoorradingsruimteschip) en Anders Danielsen Lie (in de rol van Greenstreet, die ook aanwezig is op het bevoorradingsruimteschip) nog een kleine rol in het verhaal en dan heb je eigenlijk ook de hele cast gehad in deze film.

Al met al een matige Drama / Sciencefiction film die me nauwelijks wist te boeien en te vermaken, maar juist vooral erg saai en langdradig is.

Een matige drama/SF/thriller film...

Matige verhaal (minder spannend)...

Redelijk acteerwerk...

Af en toe onrustige camerabeweging...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

SF is mijn goede smaak, helaas deze film niet...

Niet te moeite waard...

Op goed geluk deze eens geprobeerd en het was niet mis, maar had er toch iets meer van verwacht. Het verhaal was niet mis, maar echt meeslepend werd het nooit. Het hoofdpersonage was wel niet super sympathiek, dus dit hielp ook niet echt.

Desondanks deed de cast het wel goed.

Goh, het was geen slechte film, maar een meesterwerk is het ook niet geworden, daarvoor zijn er al betere in het genre uitgebracht.

Aardig van opzet, beetje raar in afwerking.

Hoe meer Musk troep de ruimte instuurt, hoe meer zin ik krijg om dit soort filmpjes te kijken. En dan maakt het op zich niet eens zo heel veel uit in welk subgenre het valt. Of er dan wat actie, horror of drama bij komt kijken, zolang er maar wat lui in een ruimteschip door de ruimte zweven.

De eerste helft van Approaching the Unknown is dan ook best oké. Strong weet niet helemaal te overtuigen, maar zijn tripje in isolement naar Mars weet wel te boeien. Vooral omdat het op een wat drogere manier gepresenteerd wordt.

Toch vecht de film hier en daar met het realisme. Strong die in de woestijn water zit te maken, de ruimtebeelden op het eind en de aftakeling tijdens het tweede deel. Rosenberg probeert er wat extra spanning en sensatie in te brengen, terwijl dat eigenlijk helemaal niet hoeft. Zeker niet wanneer het wat gemakkelijk en soms zelfs belachelijk overkomt.

Het is jammer, want verder was dit filmpje best te pruimen. Niks groots en ook niks dat zich kan meten met de grotere films in dit genre, maar als puur genrewerkje tussendoor had het best oké kunnen zijn. Nu is het nog wel kijkbaar, maar na halverwege zakt het toch teveel in.

2.5*

Het is een grote hallucinatie. Je ziet soms dat hij in een zout vlakte ligt maar hij is er nooit uitgeraakt. Bijvoorbeeld: NASA zou nooit iemand alleen wegsturen, ze zouden nooit één iemand met de kapitein laten praten, dat is altijd een hele zaal vol. Een kapitein zou ook nooit zomaar even het hele schip kunnen overmaken en besturen, het kan niet dat de duizenden mensen uit die Controlekamers het schip dan niet meer kunnen sturen. Zo een schip kost miljarden. Dus hij is dood gegaan in die Zout vlakte. Het is niet duidelijk in het begin maar op het einde wel. Ik vind het een saaie film waarbij het moeilijk is je aandacht volledig op hem te richten, bijna onmogelijk zelfs. Maar als je de achtergrond kent dan vind ik het wel een goede film. Hoewel veel mensen zeggen dat hij low-budget is gemaakt merk ik daar niks van. Ik vond het decor zelfs heel goed.Wel enkele fouten in de hemel.

Geen aanrader voor kinderen, te saai. Voor volwassenen wel oke.

“Nothing has ever lived here. Nothing has ever died here. Maybe I'll live forever.”

Matig. Dit soort films liggen mij meestal wel, maar Approaching the Unknown mist een spanningsboog en na een tijdje wordt naar astronaut Stanaforth kijken een saaie bedoening. Gezien de plotomschrijving had ik ook iets van een psychologisch drama verwacht, maar dat komt er niet helemaal goed uit. Mark Strong is uitstekend, maar hij weet de gekte en eenzaamheid van Stanaforth niet overtuigend te brengen. Dat komt vooral door het script, en de film gaat uiteindelijk als een nachtkaars uit.

Nou, ik heb me toch geen seconde verveeld. Traag of saai, geen last van gehad, met een uitstekende centrale rol die de hele tijd de aandacht vasthoudt terwijl hij vecht tegen de elementen die hij zelf heeft ingebracht. Qua vergelijkingsmateriaal moest ik zelf vooral denken aan Ad astra, ook een portret van een reiziger in wezenlijke (zij het andersoortige) isolatie, maar die kwam pas drie jaar later uit. De bezetenheid om door te gaan terwijl er zonder water nauwelijks een toekomstperspectief is op Mars vond ik goed getroffen, en dat open einde, tja, de reis is hier misschien belangrijker dan het doel.