Ópium - Egy Elmebeteg No Naplója (2007)

1666ste stem op een visueel overdonderend kunststukje. De film is zeer stijlvol en minutieus gemaakt. Het gebruik van kleurfilters wordt adequaat toegepast in de perfect gekaderde shots. Prachtig is ook het lichtgebruik en het ritme waarop de beelden elkaar opvolgen, ondersteund door dromerige, goed bijpassende muziek. De film houdt het midden tussen droomwereld en werkelijkheid, met een prachtige melancholische nostalgische sfeer.

Een fascinerend onderwerp, met een erg mooie locatie en dikwijls mooi e cinematografie. Brenner's werk heb ik nooit gelezen, wel wist ik van zijn bestaan en keek ik erg naar de film uit. Zijn belevingswereld wordt hier getracht weer te geven, vooral in sferen ondersteund met muziek. En nu juist die muziek vond ik vaak te eentonig, een herhalingsoefening. Daardoor verloor ik meermaals de aandacht wat en vond ik het wat overdadig. Had wat mij betreft wat kaler gemogen, waardoor juist die naargeestigheid beter zou uitkomen.

Ik vond de film wat langdradig, en soms ook echt vervelend... Een soort van tentoonstelling van rariteiten met daaromheen een verhaal geboetseerd. En dan ook nog eens een saai verhaal. Wel heb ik de film helemaal uitgekeken, en dat zegt ook al wat.

De film krijgt hier weinig waardering. Maar ik sluit me helemaal aan bij The Eye, ik vond het van een overdonderende schoonheid en tegelijkertijd is het zeer ongemakkelijk waar je naar zit te kijken. Ik vrees inderdaad dat er aan het begin van de vorige eeuw zo met psychiatrische patiënten werd omgesprongen en er maar een beetje op los werd geëxperimenteerd, zonder enige wetenschappelijke onderbouwing.

Chapeau voor de regisseur die hier een kunststukje van heeft gemaakt, en vooral ook voor Ullrich Thomsen als de dokter en de Deense Kirsti Stubø als de patiënt, die door een hel moet zijn gegaan voor deze rol. Overigens is het thema niet nieuw, er zijn meer films gemaakt met dit onderwerp, onder meer de film 'Augustine'. Ik was zeer onder de indruk.