Velvet Goldmine (1998)

Wow! "Leave your expectations at the door," goeie tip! Ik werd wel gegrepen door deze film, de muziek zorgde er ook voor dat ik gewoon niet kòn afhaken, maar de film was wel lang.

De acteerprestaties, de muziek, de stijl (min of meer) en de vertelwijze deden het hem voor deze film, maar het verhaal zelf was op zich niks nieuws. Maar ik vind de film een prachtig tijdsbeeld geven en de fragmenten uit het 'heden' (1984) gaven ook werkelijk aan dat de glorietijden voorbij waren, dat sprak er héél duidelijk uit!

Ik weet niet of ik deze film snel nog 's zou zien, maar ik ben wel ontzettend blij dàt ik 'm heb gezien. Een vier.

Vond dit toch niet echt geslaagd te noemen.

Ik hou altijd wel van coming of age films doordat ze vaak oprecht van karakter zijn en veel creativiteit voor de dag weten te brengen. Creativiteit kun je deze film niet ontzeggen, de helft van de tijd verlopen de al niet zo duidelijke verhaallijnen kriskras door elkaar. Van epilogen naar monologen en dialogen, via flashbacks naar de verleden tijd en weer naar het heden en van live optredens naar lelijk vormgegeven gay - kitsch waarin de kleding en muziek om te huilen zo slecht is. Leek wel alsof de regisseur dacht, we doen van alles wat dan spreek ik een breed publiek aan. Echter, sommige stukken zijn interessant maar verder is het een onsamenhangend, redelijk saaie film die nooit tot aan zijn kookpunt komt.

De hoofdpersoon zet alles op alles om zijn ware identiteit te vinden. Het kon mij alleen niet boeien. Sfeer wordt soms goed weergeven, maar te snel weer afgebroken. Geef mij maar Almost Famous, veel beter. Vooral doordat de jongensdroom om oog in oog te staan met beroemdheden daar veel beter wordt gebracht. Ontwikkelingen aldaar zijn magischer, hier bleef alles zich maar ontwikkelen zonder een punt te maken. 2,5*

De op één na bete biopic en zelfs muziekfilm. Todd Haynes haalt in beide betekenis van de uitdrukking alles uit de kast. Een enorm persoonlijke film van de beste man die vooral qua montage en opbouw haast poetisch verloopt. Geen onnodige stukken verhaal en constant verhaal en sterke emoties. Overigens is de film zelfs zonder Bowie's muziek enorm sterk geslaagd. De covers van Iggy Pop, Brian Eno en Cockney Rebel zijn meesterlijk. Bijzonder sterke film!

Weer een schitterende film van het thema waar ik de laatste tijd geen genoeg van krijg: alles wat te maken heeft met Engelse muziek en dan voornamelijk uit de jaren 60 70 en 80. Velvet Goldmine schetst dit keer niet zozeer een bestaande band maar wel feiten: dat een bi-sexuele zanger niet werd getolereerd in Engeland (misschien ook wel overdreven want volgens mij waren de meeste beroemde zangers uit Engeland Bi) en dat zijn muziek ook alleen maar flopt omdat degene op mannen valt. Zo zette Ewan McGregor een prachtige rol neer van de zanger Curt Wild die ook een van de bi-sexuele zangers is. Die minder moeite heeft met zijn leven heeft dan Brian Slade, zijn mannelijke partner. En dan kan je ook vooral zien aan een optreden van hem in een park Curt die staat op het podium met alleen een leren broek en waneer iedereen boeee roept alleen om het feit dat ie bi is, trekt ie zijn broek naar beneden en laat ie zijn reet en geslachtsdeel zien aan het publiek. Mooie manier van schijt hebben.

Naast Ewan McGragor heeft ook Christian Bale een schitterende vertolking in nog zijn jonge jaren. Vond hem toch weer subtiel overkomen als ondervrager van de vrouwelijke relatie van Curt Wild. Voor de rest een uitstekende schets van de normen en waarden in de wereld van Britpop. Ook daar lust ik wel pap van.

4,0*

Leuke film.

Vermakelijk zolang hij duurt, maar wat te langdradig en rommelig (ook niet zo gek weliswaar). Eigenlijk weinig op aan te merken, maar ook niet zoveel wat echt zal blijven hangen. De acteurs doen het allemaal goed, de muziek is erg fijn, en het sfeertje raak.

3*

Aardige film waarin een journalist een stuk schrijft over een in scene gezette dood van een popster 10 jaar geleden. De film kijkt weg als een biopic, maar is dat niet. De vertelstijl is wat rommelig en daardoor is het verhaal soms wat warrig. De tijdsgeest van de glamrock-periode midden jaren '70 wordt prima neergezet (zowel door de mooie kostuums als de soundtrack). Met gemak 3.0 sterren.

Teleurstellend. Ik had veel meer diepgang verwacht en antwoorden op wat er nou gebeurd was en waarom. Het is visueel zeker een interessante film door de bonte extravaganza en de acteurs zijn stuk voor stuk overtuigende rocksterren, maar de film lijkt enkel geinteresseerd in wat vage schetsen van een tijdperk.

Vergelijkingen met Ziggy Stardust gaan overigens al snel mank, hier gaat het om openlijk homoseksuele/biseksuele popsterren, niet enkel androgyne, uitgedoste types die spelen met hun image. Hooguit kwa uiterlijk zie je misschien gelijkenissen maar dan kan je de Curt Wild van Ewan McGregar ook met Kurt Cobain gaan vergelijken. Ik ben niet zo'n fan van de muziek waar het hier om gaat maar wel van Placebo en was dus blij verrast Brian Molko mede te zien optreden.

Ik heb het idee een getalenteerd regisseur aan het werk te hebben gezien, die zijn talent echter verspild heeft aan een zwak, soms zelfs afwezig, script. Dan kun je zeggen, het gaat om de muziek, maar die kon me meestal ook weinig raken. Het is allemaal wat afstandelijk en navelstaarderig, zonder dat er echt wezenlijke thema's worden geraakt, of het moet de preutse homohaat van die tijd zijn. Het beeld dat ik meer kreeg was zeker niet van een goudmijn, maar van een slappe periode in de muziek waarin veel luie coverliedjes gemaakt werden tussen het blowen door. Vergelijk dat met de creativiteit en innovaties van de jaren 80...waarschijnlijk ben ik meer warm te krijgen voor een film over jaren 80 new wave en synth pop. Ook toen flikkers genoeg dus daar zal het niet aan liggen.