Velvet Goldmine (1998)

Vette glamrockfilm, geproduceerd door Michael Stipe van REM. Ik vind de film zelf niet echt super, maar nog altijd wel drie sterren waard. De grandioze soundtrack zorgt er echter voor dat ik hem toch nog 4 sterren geef.

Onderschatte film. Origineel, ziet er prachtig uit en geweldige soundtrack.

briljante film, met geweldige parallelen naar de periode van Ziggy Stardust van david bowie... zeker de moeite waard om te zien, hoewel t een kwestie van smaak is...

De film stelt eigenlijk niet veel voor, de karakters zijn niet echt interessant en een boeiend plot is er ook al niet. De muziek maakt veel goed, daardoor toch nog (net) 3*.

Als de film trouwens echt gebaseerd is op David Bowie vind ik dat weinig eervol voor Bowie, die veel en veel meer is dan een artiest uit een bepaalde periode/genre zoals Slade in deze film.

Belachelijk slechte film met stupide verhaallijnen en acteerprestaties van GTST-niveau. Wat een draak!

Het is meer gebaseerd of David Bowie als Ziggy Stardust en dan ook nog losjes.

Wow! "Leave your expectations at the door," goeie tip! Ik werd wel gegrepen door deze film, de muziek zorgde er ook voor dat ik gewoon niet kòn afhaken, maar de film was wel lang.

De acteerprestaties, de muziek, de stijl (min of meer) en de vertelwijze deden het hem voor deze film, maar het verhaal zelf was op zich niks nieuws. Maar ik vind de film een prachtig tijdsbeeld geven en de fragmenten uit het 'heden' (1984) gaven ook werkelijk aan dat de glorietijden voorbij waren, dat sprak er héél duidelijk uit!

Ik weet niet of ik deze film snel nog 's zou zien, maar ik ben wel ontzettend blij dàt ik 'm heb gezien. Een vier.

Destijds in de bioscoop gezien. Liet goede indruk achter, met name de vette jaren 70 muziek.

4*

Damn, deze film blijft zo door m'n hoofd spoken, dat ik hoop dat ik mijn broer binnenkort kan overhalen om de film samen te gaan kijken, want hij heeft 'm nog niet gezien!

En ik verhoog naar 'n vier en 'n half.

Zelf maar gekeken, broer had geen zin .

Ik verhoog naar een vijf en geef 'm 'n plekkie in m'n Top-10!

Velvet Goldmine is een van de mooiste films ever. De personages zijn zeer boeiend en de switches tussen heden en verleden zijn geweldig gefilmd. Het geeft een prachtig beeld van de Glamrocktijd en je zou bijna verlangen dat die tijd weer terug zou komen. Christian Bale speelt geweldig; heel overtuigend hoe hij is gefilmd als zowel een teenager als een volwassen man.

Mooie jaren 70 sfeer, goede muziek!

Als ik een film wel of niet goed vind, zijn mijn broer en ik het daarover eigenlijk altijd eens. Het kan wel eens zijn dat de een een goeie film iets beter, of een slechte iets minder vindt dan de ander, maar als één hem goed vindt, vindt de ander dat ook.

Dit is de enige film waarover wij van mening verschillen, mijn broer kon er maar niet door geboeid raken en vond het ontzettend onsamenhangend; totaal overwacht vond hij de muziek ook niet zo, had ie niks mee.

Op zijn minst uiteindelijk toch een bijzondere film. Verteld in een behoorlijk conventionele vertelwijze (stukje heden, flashback etc.). Dit stond me aanvankelijk enigszins tegen, het kon me niet veel boeien.

Maar naarmate de film voorderde kwam vooral een dromerig gevoel naar boven. Enige affiniteit met de muziek en/of die tijd is toch wel een pré. Ben zelf geen groots bewonderaar van de hier gespeelde muziek, maar kan er goed naar luisteren.

Verbaasde me trouwens niet dat naar het einde toe Placebo ineens opdook, toch wel één van de weinige die nu nog een soort van glamrock maken (de stem). Past daarom goed in de film.

Al met al uiteindelijk toch goed vermaakt en soms zelfs mooie en uitzonderlijke stukken gezien (in dat circus bijvoorbeeld). Groteske kleding, aparte muziek en aardig gefilmd.

Rhys-Meyers had trouwens wel echt hét hoofd voor deze rol.

Vond dit toch niet echt geslaagd te noemen.

Ik hou altijd wel van coming of age films doordat ze vaak oprecht van karakter zijn en veel creativiteit voor de dag weten te brengen. Creativiteit kun je deze film niet ontzeggen, de helft van de tijd verlopen de al niet zo duidelijke verhaallijnen kriskras door elkaar. Van epilogen naar monologen en dialogen, via flashbacks naar de verleden tijd en weer naar het heden en van live optredens naar lelijk vormgegeven gay - kitsch waarin de kleding en muziek om te huilen zo slecht is. Leek wel alsof de regisseur dacht, we doen van alles wat dan spreek ik een breed publiek aan. Echter, sommige stukken zijn interessant maar verder is het een onsamenhangend, redelijk saaie film die nooit tot aan zijn kookpunt komt.

De hoofdpersoon zet alles op alles om zijn ware identiteit te vinden. Het kon mij alleen niet boeien. Sfeer wordt soms goed weergeven, maar te snel weer afgebroken. Geef mij maar Almost Famous, veel beter. Vooral doordat de jongensdroom om oog in oog te staan met beroemdheden daar veel beter wordt gebracht. Ontwikkelingen aldaar zijn magischer, hier bleef alles zich maar ontwikkelen zonder een punt te maken. 2,5*

Is dit een soort almost famous ??

Niet echt. Almost Famous ging puur om de muziek, dit om imago en shockeren. Hoewel de acteerprestaties en camerawerk dik in orde waren, is dit absoluut niet "mijn ding".

De op één na bete biopic en zelfs muziekfilm. Todd Haynes haalt in beide betekenis van de uitdrukking alles uit de kast. Een enorm persoonlijke film van de beste man die vooral qua montage en opbouw haast poetisch verloopt. Geen onnodige stukken verhaal en constant verhaal en sterke emoties. Overigens is de film zelfs zonder Bowie's muziek enorm sterk geslaagd. De covers van Iggy Pop, Brian Eno en Cockney Rebel zijn meesterlijk. Bijzonder sterke film!

Erg leuke stijl in deze film. Veel kitsch en bombast, maar dat past natuurlijk perfect bij de periode die wordt nagebootst. Sterke acteerprestaties. Zowel Mcgregor en Meyers konden allebij doorgaan voor hetgeen ze probeerden te zijn.

Leuk dat opdagen van Placebo nog. Paste er in deze setting ook nog best tussen. Verder sowieso een best sterke soundtrack. Al is het niet allemaal muziek, waar ik dagelijks naar zou luisteren.

4*

Zonet dan eindelijk gezien, had er veel goede dingen over gelezen en keek er dan ook al een tijdje naar uit hem te gaan zien maar helaas viel het me toch wat tegen allemaal. Teneerste vond ik het verhaal te oninteressant gebracht worden, kon de sfeer me niet echt grijpen en was de speelduur van ruim twee uur dus ook veels te lang. Wel kent de film een paar erg leuke (mooi gevonden) visuele trucjes, grappige momenten en natuurlijk een geweldige soundtrack. Maar over het algemeen vond ik het gewoon niet echt zo bijzonder en had ik er toch echt meer van verwacht, vond I'm Not There die- andere film die ik zag van Hayes veel beter. Houd het maar op-

3 sterren

Mooie muziek en dito beelden. De regisseur heeft ervoor gekozen om heden, verleden, realiteit en fantasie door elkaar heen te laten lopen. Voor mij was de film daardoor moeilijk te volgen en dat is jammer.

Om te beginnen zijn de twee mannelijke hoofdrolspelers natuurlijk al een groot genot om naar te kijken en daarbij spelen ze ook nog eens waanzinnig goed. De muziek is uiteraard fantastisch en de sfeer van die tijd wordt fantastisch overgebracht. Ewan McGregor zingt overigens alle nummers in de film zelf. Hierdoor heeft hij zelfs vraag gekregen van verschillende platencontracten. Maargoed, toffe film dus!

Prima film.. ik vond het acteerniveau van deze film soms erg hoog.. Alle personages waren boeiend en het verhaal ook, maar het was soms moeilijk om te volgen en dat kwam door de flashbacks die soms een beetje door elkaar liepen. Mja goede film

3,5

Ik vond hem niet echt geweldig. Misschien omdat er te veel bekende acteurs in zaten waardoor de personages ongeloofwaardig werden, ik bedoel Christian Bale als huppelige tiener kon ik echt met moeite serieus nemen.

Net zoals het personage wat min of meer op Iggy Pop is gebaseerd. Die uitspraak op het laatste (die trouwens min of meer letterlijk is geciteerd uit the Portrait of Dorian Gray), waar in hij zegt 'The true artist creates beautiful things, and puts none of his own life into them'. Iggy Pop maakte verre van 'mooie' muziek, en ik kan niet geloven dat hij zo iets zou zeggen.

Het was niet alleen maar slecht, er werd wel een mooie sfeer neergezet, en het zag er allemaal mooi uit.

Grappig dat hoe beroemd iemand wordt na een film je oordeel over de film uiteindelijk negatief kan beinvloeden. Bale was in 1998 vooral bekend van Empire of the sun, waar hij dik 10 jaar eerder als kind in had gespeeld. McGregor was eigenlijk de enige grote naam. Die was net doorgebroken met Trainspotting.

Ik vond Bale iig erg goed spelen, ik denk dat hij weer meer in dit soort films moet gaan spelen... hij zag er trouwens wel erg goed uit in deze film en ook erg jong. Als je bedenkt dat American Psycho 2 jaar later al uitkwam.. is het toch wel een erg groot verschil

Ik kon zijn rol wel serieus nemen, maar ik begrijp wel wat Vincent bedoelt.

Wie had dat gedacht. Ewan McGregor die Christian Bale in z'n ster neemt.

Best een goede film. De film weet de Glamrock sfeer goed weer te geven. Althans, zo lijkt het.

Misschien moet ik hem maar weer is kijken.

Tja, ik kan er weinig aan doen. Misschien dat ik mij daar niet aan had gestoord als ik deze film destijds had gezien. Maar dit is echt niet het enige waar ik de film op afreken. Ik had gewoon het idee dat de filmmaker niet goed wist wat hij nou wilde laten zien, een echt verhaal of een fictie verhaal. Het begin zegt een fictie verhaal, maar ik vind dat hij de invloeden uit het echt niet juist gebruikte.

Tja, ik blijf het toch ook wel een belediging vinden voor David Bowie. Natuurlijk leg je snel de link met hem (glamrock, een alter ego, elegante manier van kleden). Bowie was veel meer dan de hoofdpersoon in deze film. Waar Bowie een ongelofelijk creatieve en eigenzinnige artiest was, was de hoofdpersoon in deze film meer een marionet van de platenmaatschappij en het publiek, iets wat Bowie volgens mij dus niet was. Zelfde geld voor Iggy Pop. Plus zoals ik al eerder zei vond ik die verwijzing naar Dorian Gray op het einde erg krom. Zowel Iggy Pop als David Bowie maakten allebei muziek die wel degelijk betrekking had op hun eigen leven.

Nu ik later over nadenk vond ik de film eigenlijk redelijk slecht, halfje er af.

Het gaat dan ook veel meer over Ziggy Stardust dan over David Bowie. Ziggy Stardust was een fictief personage waarachter Bowie zich in een fase van zijn carriere verschool en dat steeds meer door elkaar ging lopen met zijn eigen ik, maar dat nogal moeilijk was om los te laten omdat die projectie van Bowie populairder was dan Bowie zelf en Bowie toen bepaald niet in zijn psychisch meest stabiele periode zat. Ziggy was in dat verhaal wel een marionet van zijn publiek en iedereen om 'm heen, dat is zelfs de essentie van dat personage. Eigenlijk is Bowie pas echt meer zichzelf geworden (en veel minder personages gaan spelen, want er waren er meer) vanaf de Berlijnse albums een aantal jaar later.

Daarbij maakt Todd Haynes sowieso (godzijdank) geen letterlijke biopics. Zie ook I'm Not There. Ook na die film weet je nauwelijks meer over Bob Dylan dan ervoor en dat vind ik nou net verfrissend (en die film gaat nog veel letterlijker over Dylan dan deze over Bowie). Biopics zijn vaak inwisselbaar en als ze over tamelijk mysterieuze mensen gaan stellen ze meestal al helemaal teleur in hun verklaringsdrang. Ik vind dit eindeloos veel boeiender.