La Noire De... (1966)

Zo af en toe pik ik nog eens wat van de Afrikaanse cinema mee. Deze keer is dat het filmdebuut van Ousmane Sembene, één van de grootste Afrikaanse regisseurs, van wie ik het aardige Xala ook reeds zag.

Deze Black Girl beviel iets beter. Het is een mooie zwart-wit geschoten film, die erg eenvoudig en minimalistisch van opzet is. Het verhaal is weliswaar best sterk en de manier waarop het wordt gebracht, werkt redelijk goed. Het is een behoorlijk heftige gebeurtenis, die toch op een redelijk subtiele manier aan de kijker wordt gepresenteerd. De acteerprestaties zijn niet slecht. Dat is hier best bijzonder, want de cast had niet tot nauwelijks acteerervaring en zeker de belangrijkste spelers niet.

Best goed dus. Het minimalisme werkt goed en het zwart-wit vormt een mooi contrast. Ik wil nog wel meer van Sembene zien. Ik ben vooral benieuwd wat hij in zijn latere films, toen hij inmiddels beschikte over meer ervaring, nog in zijn mars had.

3,5*

Het regiedebuut van Sembene is gitzwart, in meerdere betekenissen van het woord. Deze eenvoudige, korte film komt met een schrijnend verhaal over een Senegalees kindermeisje dat in een nieuwe, blanke omgeving in een neerwaartse spiraal terechtkomt, vooral dankzij de bejegening door haar werkgeefster. Minpuntjes vind ik dat Diouana haar commentaar via een voice over helemaal voor zichzelf houdt en dat het groeiende conflict slechts eenzijdig belicht wordt.

Mijn tweede Sembene na het zien van het schitterende Moolaadé (2004) is meer interessant dan goed. Ik blijf benieuwd naar zijn andere werken.

De Senegalese regisseur Ousmane Dembène maakte met 'La Noire De...' in 1965 zijn eerste langere film, welke soms wordt beschouwd als de eerste ten zuiden van de Sahara gemaakte Afrikaanse rolprent. Het verhaal springt heen en weer in tijd en lokatie tussen Dakar in Senegal en Antibes in Frankrijk, waar hoofdrolspeelster Mbissine Thérèse Diop als au-pair haar (on)geluk beproeft. Met zijn speelduur van minder dan een uur een klein meesterwerkje

Klein, minimalistische film die met een beperkte speelduur toch indruk heeft gemaakt. Ousmane Sembene is erin geslaagd om de kijker met een ongemakkelijk gevoel op te zadelen. Diouana wordt eerst een job aangeboden waarbij ze voor de kinderen van een gezin moet zorgen, maar eens aangekomen in Frankrijk wordt ze nogal slecht behandeld door de vrouw des huizes. Ook de opmerkingen die de gasten maken, kwamen vrij denigrerend over.

De voice-over van Diouana die haar gevoelens en gedachten bespreekt, in combinatie met haar stilzwijgen tegenover het koppel vond ik erg goed werken. Het geeft nog meer het gevoel dat ze helemaal geïsoleerd raakt en depressief wordt. Ze had gehoopt om meer van het leven en Frankrijk te zien, maar uiteindelijk komt ze niet verder dan de keuken en eindigt het deprimerend met haar zelfmoord.

Geen vrolijke film, maar wel eentje die goed gemaakt is.

3.5*

Best een fraaie film. Heel minimalistisch, ook in uiterlijk en dat is het sterkste punt van de film met mooi contrasrijk zwart-wit en weinig in beeld waardoor juist de lijnen en figuren die er wel zijn opvallen. Dat constante muziekje vond ik dan niet altijd even geweldig maar geeft wel een eigen smoel. Niettemin ook wat afstandelijk en het einde deed me eigenlijk vrij weinig. Maar als sfeerportret en tijdsbeeld werkt dit ding net als de thema's die helder overkomen. 3,5*.

Senegal is toch wel het Afrikaanse land waar de meeste gevierde Afrikaanse films zijn gemaakt. Het geboorteland misschien wel voor auteurscinema uit Afrika. En dit was daarvan het begin. En actueel dat de film was in tijden van dekolonisatie. Sembene slaagt er wonderbaarlijk goed in om een klein verhaal te vertellen dat op meerdere niveaus over kolonialisme in het algemeen gaat. De originele titel (vrij vertaald: de zwarte van...) is in die zin veel beter dan het nogal neutrale Black Girl. Vond de combinatie van muziek en voice over (deels een budgetding) goed werken. Bijzondere film