El Sur (1983)

Op verzoek van een vriend eens bekeken. Hij zelf vind hem geweldig, en heeft er meerdere keren over verteld, dus moest ik er toch eens aan geloven

En ik weet niet of ik het enthousiasme met hem deel. De beelden waren erg degelijk, en zo af en toe was er echt een heel mooi shot te bekennen (de dvd hoes). Wat wel erg bijzonder is, is de tendens binnen de film. Na een tijdje voelde ik me erg op mijn gemak, het voelde erg natuurlijk.

Het verhaal vond ik soms iets te letterlijk, ondersteunt door een voice-over, maar wist me wel te boeien. De afstandelijke relatie tussen Estrella en haar vader wordt goed weergegeven. Ik kreeg echt het gevoel dat haar vader zo graag aandacht wilde geven, maar gewoonweg niet wist hoe. Mooi gedaan.

Cijfer vind ik erg moeilijk te geven, de film is gewoon erg degelijk en zit mooi in elkaar, maar wist me nergens echt te ontroeren. 3,5* lijkt me hoog genoeg.

Wanneer komt ie nou eens uit op DVD ?

Deze onvoltooide film (had 180 minuten moeten duren maar de producent leek een speelduur van 90 minuten publieksvriendelijker) van Erice doet sterk aan zijn bekendste werk EEDLC denken(en ook aan CC van Saura):de protagoniste is dus een kind dat opgroeit op de desolate vlakten van Castilie(ditmaal in de jaren 50) en een getroubleerde relatie met haar afstandelijke vader heeft,wat haar op het idee brengt van een zoektocht,zij het niet naar het monster van Frankenstein ditmaal.Als ze deze queeste daadwerkelijk wil gaan ondernemen,eindigt de film abrupt.

Ook qua stijl zijn de overeenkomsten duidelijk:Erice is nog steeds een liefhebber van lange shots en statische cameravoering,zij het veel minder uitgesproken dan in zijn hoofdwerk.Ook maakt hij weer gebruik van natuurlijk licht en haalt hij inspiratie uit de 17- eeuwse schilderkunst.

Maar de guerra civil hoort toch in dit soort films een belangrijke rol te spelen?Geen paniek,die is op de achtergrond continu aanwezig:de heldin komt uit een republikeins gezin en de afwezigheid vd vader vloeit voort uit de getroubleerde relatie die deze op zijn beurt had met zijn Franquistische vader.

Ik heb het steeds over de heldin,maar in feite een dubbelrol van Estrella,eerst als kind,later als puber(of eigenlijk 3 ,als je de volwassen voice-over meetelt).Die voice-over maakt dat we met een zgn. onbetrouwbare verteller te maken hebben.

Aranguren en Bollain zijn niet slecht,maar halen niet het niveau van Torent.

Tenslotte lardeert Erice de film met een klassieke soundtrack,waaronder het 2e deel uit het strijkkwintet van Schubert.

Duidelijk te zien dat het de intentie van de regisseur is geweest om een film met een (veel) langere speelduur te maken. De film had inderdaad 180 minuten moeten duren. Het tweede gedeelte zou zich afspelen in het zuiden van Spanje.

bron

Het eerste uur is erg sterk met enkele hele mooie shots.

Het laatste gedeelte kwam mij wat afgeraffeld over. Zonde dat de film niet langer duurde. Want hij boeide mij zeker.

Zoals hierboven al is aangegeven is het einde helaas erg abrupt. Ondanks dit toch een 3,5. Want zelfs al komt het geheel wat onvolledig over, het is zeker een mooie film om eens gezien te hebben. Maar wat had ik graag de beoogde volledige versie van deze film gezien...

Hoe kan het publieks vriendelijker zijn als de kortere film dan onvoltooid zou zijn?

Ik vond het een prachtige film, met schitterend spel van de beide actrices die de rol van Estrella invulden. Elke scene lijkt het juiste gewicht te hebben, niets teveel en niets te weinig.

Hoe dan ook, het is tijd voor de originele en de extended versie op DVD.

Onderhoudende film die erg traditioneel aandoet en feitelijk ook is. Mooie beelden en shots, zoals van de oprijlaan-achtige weg in de verschillende seizoenen. Ook het acteerwerk is dik in orde.

Het is goed te zien dat de film halverwege min of meer afgekapt wordt maar gek genoeg heeft dat ook wel iets hoewel ik wel erg benieuwd ben hoe het Estrella zou zijn vergaan op weg naar en in het Zuiden.

Duidelijk van de hand van Victor Erice, met een zeer herkenbare stijl zoals we die in El Espíritu de la Colmena (1973) al zagen. Wederom fraaie ingetogen beelden, ditmaal afspelend in de jaren '50, en wederom met een rustig tempo dat niet verveelt, en waarbij je steeds weer veel tussen de regels door moet lezen. Ditmaal geen verborgen allegorieën over het leven onder het Franco-bewind, maar wel over gemiste kansen, vergane liefdes, vastroesten, heimwee en nostalgie. Er zijn wel meer raakvlakken tussen de twee films, wederom een meisje in de hoofdrol en wederom is ook een rol weggelegd voor een bioscoop.

Een beetje het verhaal van "het gras is groener aan de overkant" wat tussen de regels door verweven zit, in dit geval "het gras is groener in het zuiden". Helaas ging de geldkraan dicht toen de film richting het zuiden zou gaan, waardoor we blijven zitten met de sobere grijze beelden uit het winterse noorden, die wel al kenden uit zijn hierboven genoemde film, en niet de zonnige en vrolijke beelden hebben kunnen zien van het zuiden wat Erice voor ogen had. Ook blijf ik met de vraag zitten of in het zuiden inderdaad het gras groener was. Wie wil weten hoe de film afloopt kan het gelijknamige roman van Adelaida García Morales lezen, waar deze film een verfilming van is.

Cinematografisch is deze film wederom erg sterk. Weer laat Erice zien dat je geen groot budget nodig hebt om een sfeervolle film neer te zetten. Het contrast tussen de grijze eerste 90 minuten en de nooit gefilmde zonnige tweede 90 minuten vind ik echt een gemis, die deze film vrijwel zeker hoger had kunnen tillen. Erg jammer dat de producent afzag van het maken van het tweede deel, dit had best een hele fraaie klassieker kunnen zijn geworden, nu zullen we het nooit weten.

Met de ontbrekende puntjes op de i kom ik uit op 3,5* voor deze film, die zich wederom prima leent voor een tweede kijkbeurt. Het maakt me ook nieuwsgierig naar het andere werk van Victor Erice.

Typische post-Franco film, erg vergelijkbaar bijvoorbeeld met Saura's La prima Angélica. Centraal staan in deze films familierelaties, waarbij een onverwerkt verleden en de verhouding tussen jeugd en volwassenheid steevast een belangrijke rol spelen. Mooi in El Sur is vooral de geleidelijke verwijdering tussen een opgroeiend dochter en haar vader, die deels wordt veroorzaakt doordat hij zich niet los kan maken van zijn verleden en deels doordat zij volwassen wordt. Enkele fraaie beelden springen extra in het oog omdat de film verder vrij sober in beeld gebracht is. Al met al wel mooi, maar niet erg speciaal.

Mooie, rustige film die speelt in de jaren vijftig en waarin een dochter vertelt over haar vader die na de Spaanse burgeroorlog Sevilla verliet, zich vestigde in het noorden en nooit meer naar het zuiden terugkeerde. En dan is er nog haar vader's fascinatie voor een Spaanse actrice in de Spaanse film noirs van die tijd. Prachtig trouwens die bioscoop!

Dat we nooit in het zuiden komen had volgens mij voornamelijk te maken met het feit dat het geld op was, niet zozeer dat de film anders te lang zou worden.

Sfeervolle film die op mij 'onaf' overkwam, maar na wat ik hieronder las is dit niet verwonderlijk.

Vreemd eigenlijk dat dit soort films - of de films die ik doorgaans te zien krijg vanuit Spanje - altijd vanuit het republikeinse standpunt verteld worden? Maken de Franco-aanhangers helemaal geen films? Of zijn ze niet aan te glauwen zodat ze niet bij het grote publiek terechtkomen?

De film blijft boeiend en lekker te kijken, al gebeurt er in wezen niet zo heel veel. Zeker de moeite waard.

Mooie film over een meisje wat opgroeit en de relatie met haar vader. Film is heel rustig, mooie beelden, deze moet je duidelijk niet kijken als je zin hebt in een avond actie, maar ik vond het mooi. Het eind is abrupt.

Las Chicas de la Cruz Roja (1958) en Botón de Ancla (1961).

Bekendste Franco-propagandafilm is Raza (1942), oftewel "Ras".

Wel heb je ook een hoop goede neutrale films uit die tijd die ook door de censuur zijn gekomen (of waar de censuur eerst flink in heeft geknipt), de meeste daarvan zijn ook internationaal bekend. Bijvoorbeeld El Verdugo (1963), Muerte de un Ciclista (1955), La Torre de los Siete Jorobados (1944).

Maar de beste uit die tijd zijn toch wel de films die juist de inventiviteit hebben om de censuur te omzijlen, en die nemen dus subtiel een standpunt tegen Franco in.