El Sur (1983)

Onderhoudende film die erg traditioneel aandoet en feitelijk ook is. Mooie beelden en shots, zoals van de oprijlaan-achtige weg in de verschillende seizoenen. Ook het acteerwerk is dik in orde.

Het is goed te zien dat de film halverwege min of meer afgekapt wordt maar gek genoeg heeft dat ook wel iets hoewel ik wel erg benieuwd ben hoe het Estrella zou zijn vergaan op weg naar en in het Zuiden.

Duidelijk van de hand van Victor Erice, met een zeer herkenbare stijl zoals we die in El Espíritu de la Colmena (1973) al zagen. Wederom fraaie ingetogen beelden, ditmaal afspelend in de jaren '50, en wederom met een rustig tempo dat niet verveelt, en waarbij je steeds weer veel tussen de regels door moet lezen. Ditmaal geen verborgen allegorieën over het leven onder het Franco-bewind, maar wel over gemiste kansen, vergane liefdes, vastroesten, heimwee en nostalgie. Er zijn wel meer raakvlakken tussen de twee films, wederom een meisje in de hoofdrol en wederom is ook een rol weggelegd voor een bioscoop.

Een beetje het verhaal van "het gras is groener aan de overkant" wat tussen de regels door verweven zit, in dit geval "het gras is groener in het zuiden". Helaas ging de geldkraan dicht toen de film richting het zuiden zou gaan, waardoor we blijven zitten met de sobere grijze beelden uit het winterse noorden, die wel al kenden uit zijn hierboven genoemde film, en niet de zonnige en vrolijke beelden hebben kunnen zien van het zuiden wat Erice voor ogen had. Ook blijf ik met de vraag zitten of in het zuiden inderdaad het gras groener was. Wie wil weten hoe de film afloopt kan het gelijknamige roman van Adelaida García Morales lezen, waar deze film een verfilming van is.

Cinematografisch is deze film wederom erg sterk. Weer laat Erice zien dat je geen groot budget nodig hebt om een sfeervolle film neer te zetten. Het contrast tussen de grijze eerste 90 minuten en de nooit gefilmde zonnige tweede 90 minuten vind ik echt een gemis, die deze film vrijwel zeker hoger had kunnen tillen. Erg jammer dat de producent afzag van het maken van het tweede deel, dit had best een hele fraaie klassieker kunnen zijn geworden, nu zullen we het nooit weten.

Met de ontbrekende puntjes op de i kom ik uit op 3,5* voor deze film, die zich wederom prima leent voor een tweede kijkbeurt. Het maakt me ook nieuwsgierig naar het andere werk van Victor Erice.

Typische post-Franco film, erg vergelijkbaar bijvoorbeeld met Saura's La prima Angélica. Centraal staan in deze films familierelaties, waarbij een onverwerkt verleden en de verhouding tussen jeugd en volwassenheid steevast een belangrijke rol spelen. Mooi in El Sur is vooral de geleidelijke verwijdering tussen een opgroeiend dochter en haar vader, die deels wordt veroorzaakt doordat hij zich niet los kan maken van zijn verleden en deels doordat zij volwassen wordt. Enkele fraaie beelden springen extra in het oog omdat de film verder vrij sober in beeld gebracht is. Al met al wel mooi, maar niet erg speciaal.

Mooie, rustige film die speelt in de jaren vijftig en waarin een dochter vertelt over haar vader die na de Spaanse burgeroorlog Sevilla verliet, zich vestigde in het noorden en nooit meer naar het zuiden terugkeerde. En dan is er nog haar vader's fascinatie voor een Spaanse actrice in de Spaanse film noirs van die tijd. Prachtig trouwens die bioscoop!

Dat we nooit in het zuiden komen had volgens mij voornamelijk te maken met het feit dat het geld op was, niet zozeer dat de film anders te lang zou worden.

Sfeervolle film die op mij 'onaf' overkwam, maar na wat ik hieronder las is dit niet verwonderlijk.

Vreemd eigenlijk dat dit soort films - of de films die ik doorgaans te zien krijg vanuit Spanje - altijd vanuit het republikeinse standpunt verteld worden? Maken de Franco-aanhangers helemaal geen films? Of zijn ze niet aan te glauwen zodat ze niet bij het grote publiek terechtkomen?

De film blijft boeiend en lekker te kijken, al gebeurt er in wezen niet zo heel veel. Zeker de moeite waard.