Vox Populi (2008)

Uitstekende cast, met vooral Ton Cas als volkse schreeuwlelijk. Zakt hier en daar ietwat, maar eindigt weer sterk. Enigzins pamfletterig (iig het meeste van de drie uit de trilogie), maar het stoorde me minder dan het anderen waarschijnlijk zal doen...

3,5*

Erg komisch, heerlijk bijtende politiek getinte kritiek met prachtige karakters en spel (wie Johnny de Mol durft te bekritiseren moet wel bevooroordeeld zijn). Vooral Ton Kas is geniaal. Heb vanaf minuut één vrijwel constant met een lach op mijn gezicht zitten kijken en ben vaak spontaan in lachen uitgebarsten. Op twee á drie kort durende 'inzak-momenten' na (een dergelijk hoog niveau en tempo is ook niet anderhalf uur vol te houden) een dijk van een komedie. Heerlijk al die persiflages, waarin naast politici ook de bekende maniertjes van o.a. Pauw & Witteman en Matthijs van Nieuwkerk extra (subtiel) dik zijn aangezet. Heb genoten. Dikke 3,5*.

Niet onaardig.

Lastige film om te maken, politiek en humor. Valt al vrij snel in makkelijke flauwigheden. Terstall omzeilt die redelijk.

Goed werkend was vooral de Amsterdamse familie. Erg sterk gespeeld weer door Ton Kas. Hoe de politicus er langzaam zijn plek vind werkt erg goed, en het lekker platte gelul is al leuk opzichzelf. Ook de Mol red zich na de vreselijke rol in Zwartboek (wat zeker ook Verhoevens schuld was) en speelt iets dat wat dichter bij zichzelf staat en dan is die goed te pruimen.

Het verhaal loopt vrij lekker door. We beginnen bij een typische PvdA er zit wel lekker op die stoelen in de tweede kamer, lult een beetje mee. Maar verder dan wat PC gebrabbel komt het niet. Als hij dan onverhoop in een Amsterdams gezin komt, gaat hij de taal van het volk spreken, en al snel stijgt die gigantisch in de peilingen. Een volbloed komedie is het niet, daarvoor is de grapdichtheid te klein maar serieus word het ook niet. Wat de film wel een aangenaam sfeertje geeft. In dat opzicht vond ik het pessimistische eind ook niet geheel werken. De politiek is oppervlakkig en het volk vaak ook, maar toch had ik niet het idee dat de Amsterdamse familie ongelukkig was in dit land.

Puntje van kritiek is wel de verder aantrekkelijke dame Esmarel Gasman, die haar rol van huppelkutje te flauw speelde. Had een beetje de crappy rol die Nadja Hüpscher in Simon had.

3.5 sterren.

Mja, Vox Populi. Ik kan het niet zo goed plaatsen. Het gegeven van een links intellectuele politicus die binnen no-time overgaat tot populistische taal; het is best een leuk gegeven. Wat nou net jammer is, is dat het ook daar bij blijft. Het verhaal is verder namelijk gewoon best wel zwak. De zware overdrijving in de situaties (partijen die opeens 4x zo groot worden in de peilingen, tja... en personages de domme stagiaire, die zijn dan even leuk, maar tegen het einde begon ik me er steeds meer aan te ergeren. Ze werden gewoon te belachelijk bij vlagen, en dat lijkt me nooit de bedoeling van het statement wat er gemaakt moet worden.

Al met al heb ik ook best wel eens gelachen, de volkse logica van de schoonfamilie werkte bij vlagen best leuk. Over het geheel genomen was het toch niet zo'n bijzonder werkje. Leuk beprobeerd, maar net te zwak voor een voldoende.

2.5*

Het blijft moeilijk om een film over (Nederlandse) politiek sprankelend te maken, maar dat is hier toch aardig goed gelukt.

De sfeer in deze nieuwste Terstall is aangenaam en doet hier en daar denken aan Simon. In Simon is het de kale Cees Geel en in Vox Populi is het de kale Ton Kas die met rake oneliners strooit.

De vrouwelijke politici zijn in vergelijking met de werkelijkheid wat te knap, maar dat is natuurlijk niet erg.

Vox Populi is een stuk stijlvaster dan Sextet en is ook veel beter geschreven.

Ik had deze al veel eerder willen zien, maar ik heb mijn geduld bewaard om hem in ons eigen Filmhuis te zien in het bijzijn van regisseur Eddy Terstall.
Mijn geduld is beloond met een heerlijke film, met dezelfde geweldige humor als in mijn favoriet Simon.

Er zitten zoveel goede dialogen in met oneliners waar je u tegen zegt, dat het zeer gewenst is om hem meer dan één keer te zien.
Ik vind het onbegrijpelijk dat deze nieuwe van Terstall eigenlijk zo weinig bezoekers heeft getrokken. Het lijkt wel of het Nederlandse publiek, voor wie het eigenlijk het meest herkenbaar en dus geschikt is, geen zin heeft in een politieke film.
Als er nou alleen maar suffe tweedekamer-debatten in zouden zitten kan ik me daar iets bij voorstellen, maar zo is het geenszins. Eigenlijk geeft Terstall hier het antwoord zelf wel waarom mensen hier niet naar gaan kijken. Nederland is wellicht politiek ongeïnteresseerd?

Net als Nico, gespeeld door Ton Kas. Hij houdt zich meer bezig met zijn persoonlijke wel en wee en moet niets weten van politiek. Toch heeft hij een uitgesproken mening over alles, en heeft (in het begin) een duidelijke andere politieke mening dan de politicus Jos Fransen, voortreffelijk gespeeld door Tom Jansen. (Nico en Jos komen met elkaar in aanraking wanneer de zoon van Nico en de dochter van Jos een relatie krijgen)

De film is erg herkenbaar als je hem vergelijkt met de Nederlandse politiek van de laatste jaren, en door de scénes waarin Jos Fransen te gast is bij De Wereld draait door, Paul en Witteman etc. en Freek de Jonge die grappen over hem maakt is het allemaal nog realistisch ook, zij het op een komische manier gebracht met fictieve politieke partijen.

Als Jos Fransen door een paar uitspraken die door de pers volledig uit hun verband worden gerukt beveiliging nodig heeft levert dat hilarische scénes op. Één van de beveiligers geeft op een gegeven moment geïrriteerd aan dat hij zelf wel een eind aan het leven van Jos Fransen wil maken.

Over het einde zal ik niets vertellen, behalve dat ik het erg leuk vond!

De sexscénes zijn voor Terstall-begrippen nogal preuts, viel me op. De lakens zitten niet voor de borsten, maar waar in Simon alles volop in beeld was, is het hier allemaal wat minder. Eddy Terstall vertelde me dat politici ook als "kritiek" gaven dat het enige dat niet echt realistisch was, de frequentie van sex in de film: "In het echt wordt er door ons veel meer geneukt!" (yeah rrright!)

De muziek van Spinvis past ook perfect in het totale plaatje.

83 stemmen nu, veel te weinig naar mijn mening. Wacht niet op een tv-uitzending maar ga hem huren, hij is meer dan de moeite waard!

Best leuk om te zien, maar verre van goed of ook maar een beetje inzicht gevend.

De film heeft een beetje een probleem qua doelgroep denk ik:

Voor mensen die niks met politiek hebben zijn de politieke spelletjes en natuurlijk vooral de overduidelijke referenties naar 'het echte Den Haag' waarschijnlijk te subtiel.

En voor mensen die wel iets met politiek hebben is het niet eens heel pamfletterig maar toch vooral veel te karikaturaal.

Dat is eventjes grappig, maar aan het einde heb je zoiets van, tja.

Het is niet dat ik het slecht vind, maar ik had het gewoon liever een stuk minder simplistisch gezien.

Eddy Terstall heeft zich de laatste jaren ontwikkeld tot een 'talking head': zo iemand die regelmatig in de media verschijnt om een mening te formuleren over van alles, en dan in het bijzonder het 'moslimvraagstuk'. Het lijkt een ware worsteling voor de arme filmmaker om zijn kritiek op de conservatieve islam en zijn liefde voor het 'gewone volk' te combineren met zijn zelfbeeld als progressief mens en zijn (actieve) lidmaatschap van de PvdA.

Vandaar dus Vox Populi, een poging tot het maken van een politieke film, jazeker. Nou ja, politiek... integratie is eigenlijk het enige onderwerp dat in deze film ter sprake komt, en Terstall stelt de landelijke politiek voor als een verzameling cosmopolieten, die in groepjes van tien vergaderen over hoe ze zo positief mogelijk in de media kunnnen komen. Meningen over de kwaliteit van onze volksvertegenwoordiging even buiten beschouwing gelaten, zal zelfs een klein kind weten dat er wel iets meer komt kijken bij het politieke ambt dan Terstall ons hier wil doen geloven.

Zijn pogingen om dicht bij zichzelf te blijven en 'de boodschap' te laten overkomen leveren verder ook een vrij zinloze, irritante film op: sommige plotlijnen gaan nergens heen, een paar karakters lijken doelloos door de film te zwerven, en veel dialogen lijken vooral bestemd om Terstalls eigen hersenspinsels in de film te persen. Als de regisseur van o.a. Simon nou echt iets zinnigs te melden had over het onderwerp, dan zou het nog te verteren zijn geweest, maar helaas biedt Vox Populi ons eerder stof tot irritatie dan tot nadenken, vooral tegen het goedkope, defaitistische einde van de film.

Toch is dit niet helemaal een stinker: Terstall blijft een grappige dialoogschrijver, en vooral Esmeralda Gasman bezorgt ons een paar hilarische momenten in de rol van de leeghoofdige stagaire. En op de momenten dat het gaat over sex, liefde, vriendschap en familie zijn er fragmentjes van menselijkheid en warmte te ontdekken in het kunstmatige geneuzel dat deze film verder biedt.

Menselijke relaties verbeelden is duidelijk de sterke kant van Terstall, hij heeft daar een veel beter gevoel voor dan voor het bespreken van politieke kwesties. Ik zou dan ook liever zien dat hij zich de volgende keer weer daarop concentreert. Met deze satire op Het Binnenhof heeft hij namelijk, wat mij betreft, veruit zijn zwakste film tot op heden afgeleverd.

Viel me erg tegen. Vox Populi is vooral erg slap en onuitgewerkt. Alles komt heel oppervlakkig en ongeinspireerd over. De dialogen waren niet scherp en de acteerprestaties maar matig. Alleen de korte stukjes uit de dagelijkse programma's waren wel leuk gevonden. Maar verder maakt deze film totaal geen indruk.

Deze film was wel onderhoudend maar ik had het gevoel dat deze film een bepaalde boodschap wilde uitdragen die toch niet helemaal op mij overkwam. De korte scene's en beelden van alledag tussendoor maakten het niet erg makkelijk om het verhaal te volgen. Kortom: ik vond het allemaal een beetje van de hak op de tak gaan.

Al met al vond ik het toch wel een boeiende film om naar te kijken. De weergegeven manier waarop politici met het verwerven van stemmen en het uitdragen van het partijprogramme kwam best overeen met hoe ik in mijn gedachten heb hoe het eraan toe gaat. Vooral de zin van Eva Duijvensteijn "een goed politicus kan boven zijn eigen principes uitstijgen" vond ik heel goed gevonden. Met andere woorden: we passen onze mening en principes wel aan zolang het maar stemmen blijft opleveren.

Het acteerwerk vond ik redelijk goed. Ik vind Tom Jansen altijd een geweldig acteur en ook in deze film heeft hij weer een ijzersterke rol neergezet. Johnny de Mol vind ik een sympathieke jongen en een goede presentator maar hij kan als acteur echt niet alle rollen hebben want daar heeft hij gewoon minder feeling voor dan presenteren. Een rol als deze waarin hij een "gewone amsterdamse" jongen speelt komt hij er met zijn accent nou niet echt overtuigend over. Ik vond hem in de film helemaal niet bij de rest van zijn familie passen.

Maar al met al heb ik me wel vermaakt met deze film.

Dat we hier te maken hebben met een Nederlandse film wordt meteen al duidelijk gemaakt want binnen 10 minuten gaat het al over seks (op verzoek aangepast) en is er bloot te zien. Verder heeft men in deze film weer een heel blik lekkere wijven opengerukt om de film enigszins draaglijk te maken want het verhaal stelt weinig voor, erg stereotype, oppervlakkig en hier en daar overdreven.

Ik ben echt een liefhebber van de dialogen in de films van Eddy Terstall. En met de politiek als onderwerp heeft ie weer een fantastische kapstok gevonden om er veel in kwijt te kunnen.

Al kakt de film tegen het einde wel wat in.

Weer een heerlijke film van Terstall en ook een lekkere cynische kijk op de Nederlandse samenleving. Dit keer het uiterste van de politiek met een Politicus waar zelfs Geert Wilders nog racist tegen zegt. En ja, zo zal je maar zien hoe zo'n sociaal gezinsleven er maar vanuit ziet. De politicus Jos Fransen word mooi neergezet door Tom Janssen en verder heeft de film ook een hele vracht uitstekende Nederlandse acteurs en barst ook van de leuke persiflages. Ton Kas was ook weer heerlijk en keihard op dreef en wist ook de hele film door zo lekker cynistisch te doen. En dan krijgen we ook nog de gevolgen te zien wat er gebeurd als de zoon Sjef (erg fraai gespeeld door Johnny de Mol) verliefd word op de dochter van de radicale politicus. En wat voor zooitje ervan word gemaakt. Verder barst de film ook echt van de bijblijvende leukigheden en heb ook zo gelachen om de scenes met dat Cassie en Sjef die Afrikaan uitleveren naar Afrika, en ook dat Jos Fransen naderhand op tv nog zo lekker word belachelijkgemaakt door Freek de Jonge in de fictive cabaret show. Ook de de Wereld draait door en de Pauw en Witteman show's waren erg mooi verzonnen en ook leuk dat we de vliegende panters nog tegenkomen als bodyguards en Prem Radhakishun. Verder lijkt Vox Populi ook gewoon alle kanten op te gaan want het heeft al zowat 4 verschillende lagen. Ook de locaties Amsterdam en Den Haag hadden zo zijn mooie achtergronden. Afin, de politiek word hier mooi te kakken gezet en gaat hier ook echt tot het uiterste.

Verder gewoon erg genoten van deze heerlijke zwarte komedie. Hier mogen er zeker wel meer van gemaakt worden en Terstall mag zich van mij weer bezighouden met een nieuw project.

4,5*

Van begin tot eind boeiend. Acteerprestaties zijn hier opvallend. Vooral als je bedent dat er veel personages langs kwamen. Paul Verhoeven, kan wat dat betreft veel leren van Terstall. Niet waar? Nou neem Johnny de Mol die kan volgens velen niet goed acteren, maar in deze film bewijst hij het tegendeel. En dat komt door de invloed van Terstall. Gewoon een uitstekend scenario en waarschijnlijk een sfeer op de set die het beste uit mensen haalt. En het onderwerp is actueel. Terstall zit dicht op de huid van de Nederlandse samenleving. Terstall heeft een perfecte 'inburgeringsfilm' gemaakt. Als je de huidige stand van zaken in Nederland wil leren kennen als buitenlander dan is deze film een prima kennismaking. Het einde van de film is dan ook ironisch: de politicus zoekt het geluk buiten Nederland .

Het sterkste punt van deze film zijn de dialogen die geen moment vervelen en dicht bij de werkelijkheid blijven en die de tegenstrijdigheid van de Nederlandse samenleving
mooi verbeelden. Zo lijkt Jos Fransen een (wijlen) Van Mierlo met Wilders neigingen. Het persoonlijke wordt voor hem meer en meer politiek. En dat maakt hem ongrijpbaar voor zijn eigen fractie.

Het einde van de film geeft nog steeds te denken. Kiezen voor vrijheid van meningsuiting kan een hoop onveilgheid opleveren. Zo kan een politicus een punt bereiken dat hij wel moet zwijgen omdat anderen meer en meer gevaar gaan lopen. Terroristen zijn hélaas creatief. Daar gaat "vrijheid en verantwoordelijkheid" om......

Geslaagde film. Goed idee om een (Groen)linkse politicus de politieke correctheid te laten doorbreken, en, zei het heel erg opportunistisch,het Wilderstype rechts in te halen. Je zou bijna willen dat zoiets echt gebeurde, dat zou wel verfrissend zijn voor ons landje.

Goede dialogen, voldoende vaart en best grappig af en toe,

Prachtige film. Na Simon had ik wel zin in meer van dat soort Nederlandse films. Alhoewel ik niet helemaal mee ben met de Nederlandse politiek en er toch verschillen zijn met Vlaanderen, zijn evengoed veel politieke standpunten, ideeën en problemen rond formaties en partijpolitiek zeer herkenbaar. Misschien dat een Vlaamse remake (zoals wel meer gedaan wordt met Nederlandse films) wel zou aanslaan. Ik kan me enkel de film Los voor ogen houden die qua thema dezelfde richting durft uit te gaan.

Vox Populi snijdt zaken aan en wil politieke hokjes in het daglicht zetten, en dan is de val van de karikaturen snel dichtbij. Gelukkig is dat niet het geval en krijgen we normale mensen te zien. Geen zwart-wit denken, maar meer vanuit de buik. Of dat nu goeie gedachten zijn of niet, maakt mij niet uit. Het gaat hier over politiek, de drijfveer er achter en de connectie met het volk. Dat toch sowieso evengoed verdeeld is. De film toont eigenlijk vooral aan dat thema's die de mensen echt bezig houden door politici niet ter dege durven aangesneden worden omdat ze dan schrik hebben van het gevolg: je krijgt voor- en tegenstanders. Als je dan met standpunten komt die niet duidelijk zwart of wit zijn, ben je meteen een draaideur. Naar gelang een uitspraak is het al voldoende om links of rechts te zijn, terwijl de problemen (en ook de oplossingen) veel dieper liggen dan dat.

Op die fiets...

Leuke, en vooral ook originele en actuele film. Met vlagen ook erg komisch. Toch verslapte mijn aandacht een beetje naarmate de film versteek..... Al met al prima film van Terstall. (met oa muziek van spinvis, altijd leuk !) Kan niet tippen aan "Simon" (4,5*)

3*

Mooie politieke komedie. Erg scherp en lekker dik aangezet. Geeft een mooi beeld over hoe onzinnig en tegenstrijdig de Nederlandse politiek eigenlijk is en de debatten vaak nergens op slaan. dikke 4*

Erg vermakelijk, en met veel plezier bekeken, hoewel niet altijd even geloofwaardig. Zowel de omgang tussen Jos en zijn dochters schoonfamilie (en hoe snel hij in conflict komt met zijn denkbeelden en zijn partij), als de politieke onderonsjes in en rond het Binnenhof. Misschien door het gebrek aan echte bekende politieke koppen, misschien door het feit dat het toch wel duidelijk filmisch is, en weinig te maken heeft met hoe het er werkelijk aan toe zal gaan achter de schermen. Maar goed, het is nu eenmaal een film, dus dat kan weinig anders.

Sommige personages en scenes waren er een beetje met de haren bijgesleept. Een aantal scenes tussen Johnny en Tara droegen niet altijd evenveel bij aan het verhaal, net zoals de stukjes van Johnny in het buitenland. Ze waren er overigens niet minder leuk om.

Acteerprestaties waren wisselend, vooral Johnny de Mol had moeten beslissen om wel of niet een Amsterdams accent aan te nemen, want dat wisselde per scene.

De assistente was te ongeloofwaardig dom en Diederik Ebbinge heb ik gek genoeg geen moment gelooft (misschien omdat ik hem teveel gewend ben als Panter).

Ik heb erg genoten van Ton Kas. Hoewel sterotype en obligaat, is zijn rol erg genietbaar.

Verder gewoon vermakelijk, vlot, modern. Leuk ook, de bijrolletjes voor DWDD, P&W en Rondom 10. Maakt deze film een erg mooi document van de huidige tijdsgeest.

4*

Vind Terstall een enorm talent, als je iemand die al meer dan 20 jaar regisseur is zo mag noemen. Voor Simon zal ik hem eeuwig dankbaar blijven, een van de beste films ooit. In de andere films die ik van hem zag, verraadt hij veel van dat talent. Maar op de e.o.a. manier zijn z’n andere films, ondanks veel goede ideeën, nooit echt erg goed. Zeker niet slecht, maar ook niet echt geweldig. Misschien ben ik wat veeleisend; “een geweldige film”. Maar je gaat een regisseur toch afzetten tegen zijn beste werk.

Vox Populi zou je vooraf misschien weg kunnen zetten als propaganda, maar toch zeker niet meer als je de film hebt gezien. Zou niet weten wat de film zou moeten propaganderen. Het is meer een commentaar op het gehele politieke apparaat. Politici zijn zo beïnvloedbaar als kleine kinderen. Het gedraaikont waar ik als zo velen zo ontzettend moe van word, is de kern van de film. De film heeft een blijvende relevantie. Sterker, hij is na 4 jaar minimaal zo actueel en ik zie hem die relevantie ook niet verliezen anytime soon. Alleen daar is Vox Populi al om te prijzen. Van mij had Terstall zich alleen wat drukker mogen maken. Het blijft bij licht hoofdschuddend, meestal met een lach. Begrijp me niet verkeerd, ik vind de vorm van komedie een goede keus. Toch had het van mij scherper gemogen. Venijniger. Ik denk dat we veel van dezelfde ergernissen hebben. Ook zit ik redelijk op een lijn qua politieke voorkeur. Hij had van mij wat mogen doortrappen in de onderbuik van de politiek. Het lijkt zelfs alsof hij wat voorzichtig te werk is gegaan, juist omdat iedereen weet wat zijn politieke voorkeur is.

Een ander punt van kritiek, dat overigens wel in verband staat met het voorgaande, is dat het script wat te weinig uitdaagt. Hoewel het allemaal met een duidelijke knipoog is, vond ik het een klein beetje storend dat Jansen wel erg aan het papegaaien is wat zijn schoonfamilie zegt. Vond het zelfs volstrekt ongeloofwaardig en de humor compenseert daarin zeker niet alles. Probleem is ook een beetje dat veel teksten van Ton Kas, te veel onzin zijn (kortzichtig gelul eigenlijk) in plaats van verstopte wijsheden.

Verder kun je de meeste punten die Terstall probeert te maken, zelf al bedenken en ik hoop zelfs dat mensen dat al gedaan hebben. Hij trapt net een open deur of twee te veel in. Of eigenlijk doet hij die deur voorzichtig open met zijn voet (geen idee hoe je dat moet doen bij een open deur, maar ach). Misschien is het wat veel gevraagd, maar Terstall komt niet veel verder dan een statement als; onze machthebbers zijn ook maar gewoon mensen met hun tekortkomingen. Tja dat kan ik zelf ook wel bedenken.

Vond de film bij vlagen echt hilarisch. Heb een keer of vier keihard hardop (in mijn eentje notabene) gelachen en zo vaak doe ik dat niet bij films. Ook overall gezien is de film zeer geestig. Sowieso is dat Terstalls voornaamste troef, de man heeft humor.

Acteren is sterk. Kas is fantastisch, al blijft het toch gewoon een typetje dat ie speelt (maar dan dus wel erg sterk). Ook Jansen is echt erg goed. Ik heb net als veel mensen een hekel aan De Mol, omdat ie vaak in films lijkt te zitten niet op basis van zijn kunnen. Hier was ie best ok. Er wordt niet echt veel van hem gevraagd, maar hij houdt zich gemakkelijk staande. De bijrollen zijn uiteenlopend van wel aardig tot behoorlijk goed. Lang verhaal kort; een sterk geacteerde film dus. Visueel niet heel bijzonder. Muziek erg sterk.

Ik blijf Terstall volgen, bovendien zijn er nog genoeg films van hem die ik nog niet gezien heb. Ik zal zijn films niet meer direct blind op dvd kopen (tenzij ze erg goedkoop zijn, zoals deze), maar als ik de kans heb zal ik het zeker niet laten een van zijn film te gaan zien. Dikke 3 sterren. Dit is zeker wel bovengemiddeld.

Best een aardige film, zeker voor Nederlandse begrippen. De schoonfamilie van de politicus is grappig met leuke teksten en het politiek opportunisme is geinig verbeeldt. Wel zitten er een aantal moeizame dialogen in die film. Dit heeft ook te maken met het acteerwerk dat niet van de hele cast voldoende is.

Een tikkeltje onevenwichtig in dat he scherpe satire als familiedrama probeert te combineren, maar dat in deze vorm geen van de twee echt goed uit de verf komt. Desalniettemin blijft Eddy Terstall een veelbelovende regisseur, die een duidelijk stempel op zijn films zet en daarmee bewijst dat de Nederlandse cinema best fris en vitaal kan zijn. De grootste attractie is dan ook om te zien wat de filmmaker qua locaties en cameo´s klaar heeft gespeeld.

Hartstikke leuke satire van Eddy Terstall over de Nederlandse politiek. Daar kan geen cabaretier tegenop.

Geinig scenario en prima acteerwerk. Vooral Nico (Ton Kas) komt levensecht over. De hele stoet tv-persoonlijkheden, die voorbijkomt, maakt dat het haast een reality film is.

Het verhaal van de film lijkt mij om die reden wel erg tijdgebonden omdat een aantal personages nu duidelijk herkenbaar zijn. Ik vraag mij af of dat over een jaar of tien nog het geval is.

Desondanks een heerlijke film, haast net zo goed als Terstall's Simon.

Relatief oppervlakkige poltieke komedie-drama, dat eigenlijk weinig meer wilt aangeven hoe stom het populisme (en haar kiezers) is. Omhuld door de beïnvloedbare politicus.

Op zich een interessant gedachtengoed en het is leuk om een kijkje te krijgen in een fictief politiek landschap, met oa tv-optredens in Pauw en DWDD. Genoeg grappige dialogen en momenten, met name dankzij de Amsterdamse familie. Maar de rode draad is vrij dun, inclusief romance, slecht huwelijk en generatieklovende affaire. Inhoudelijk net te ondiep, humoristisch alleen bij vlagen. Goed voor af en toe een lach, maar het wordt niet meer dan een aardig tussendoortje. De aanwezigheid van Elders en Gasman vergoeden voor de mannelijke kijker veel.