The Brøken (2008)

Een film die na een beperkte festivalrelease compleet onder de radar is verdwenen.

Jammer. Maar wat een vreemd beestje ook. Op het eerste zicht een thriller, maar uiteindelijk veel meer dan dat. Het enige probleem: het verhaal is wat eenvoudig, en de clou rust op zo'n subtiel detail, dat zelfs referenties naar gelijkaardige films al een hoop verklappen. In feite is het een variatie op Invasion of the Body Snatchers, maar dan met een hele leuke invalshoek (het hoofdpersonage weet namelijk niet van zichzelf dat zij de kloon is). Erg slim gevonden, maar net niet voldoende vlees voor een langspeelfilm.

Toch doet Ellis ook hier geen concessies. De hele film baadt in een ijzige sfeer, en het onheil stapelt zich boven de personages (en de kijker) op als een onweerswolk. The Broken moet het dan ook vooral hebben van het subtiele acteerspel en het fijne camerawerk. Heeft qua sfeer en stijl wat weg van Birth, maar dan met een volledig andere insteek.

3.5 sterren.

Wegens allerlei omstandigheden ben ik deze film pas zojuist kunnen gaan zien. Door deze week vertraging was hij al een eigen leventje gaan leiden in mijn hoofd. Hierdoor zat ik met extreem hoge verwachtingen in de zaal, dezen zijn voor het leeuwendeel bevredigd.

Met The Broken toont Ellis dat hij de filmtaal zeer goed beheerst. De film weet perfect balans te houden, ondanks het feit dat er met twee totaal tegenovergestelde registers gewerkt wordt. Enerzijds is het een diepgaande karakteruitdieping, anderzijds een beklijvende horrorprent. Doch valt de film nergens stil of voelt hij geknutseld aan. Het script zit zeer goed in elkaar waardoor het verhaal nergens voorspelbaar wordt. Integendeel!

Ook op vlak van sfeer haalt The Broken een ruime voldoende. Gedurende de gehele film is er een spanningsopbouw die op gepaste tijden door samenspel van muziek en onverwachte invalshoeken wordt gelost om dan direct weer opgebouwd te worden. Visueel schiet Ellis nergens te kort, misschien op uitzondering van een paar vreemde scherpteverlegingen, waardoor ik The Broken dan ook als een klein meesterwerkje beschouw. Op muzikaal vlak is hij iets te ééntonig. Net als in Cashack is het ook hier weer vooral 'klassieke muziek'.

Kortom, ga deze niet kijken als je op zoek bent naar goedkope schrikmomenten en een flinterdun verhaaltje. The Broken is een 'volwassen' horrorprent, die mij zeer goed is bevallen. Als je na twee films al zou kunnen spreken van een typerende stijl van een regisseur, is deze van Ellis: zeer sfeervolle psychologische doordenkertjes. Hij is een filmpoëet.

4.5*

Erg gaaf filmpje van Ellis verder.

Lekker duister, en hij laat het publiek compleet in het ongewisse over het hoe en het waarom. We krijgen enkel het "wat" te zien door de ogen van de hoofdpersoon. Maakt de film erg mysterieus en sfeervol.

Ook lekker duister geschoten. Visueel mooi, fijne soundtrack (met vooral het nummer op het einde wat geniaal is - had meer van dat gemogen) en een verhaaltje dat traag verloopt maar makkelijk weet te boeien.

Verder blijf ik erbij dat er geen sprake is van een echte twist op het einde, noch dat de film daarrond zou draaien.

4.0* en een uitgebreidere review. Laat Ellis vooral meer films maken.

Bij het ingaan van The Brøken had ik nog onvoldoende referentiepunten wat betreft de stempel van Sean Ellis, niet in het minst omdat ik diens bejubelde Cashback als één van de weinigen nog niet had gezien. Bijgevolg bekeek ik The Brøken zonder de nodige verwachtingen en met een neutrale instelling. Het eindresultaat laat uiteindelijk een regisseur zien met een fris gevoel voor stijl, maar evenzeer een regisseur die te laat zijn troeven op tafel legt en zowaar een te korte speelduur hanteert om de kijker finaal knock-out te slaan.

Nochtans gaat Ellis intelligent te werk door de centrale premisse op geheel mysterieuze wijze te presenteren, zonder zich verplicht te voelen tot het uitleggen van de nodige inhoudelijke informatie. Een veel voorkomend euvel bij het gros van de thrillers en horrorprenten, en door Ellis wijselijk uit de weg gegaan. Zodoende voedt hij efficiënt de ongrijpbare en welhaast metafysische spanningsboog van de prent. Ten gevolge van de korte speelduur, die doorgaans geen kritiekpunt mag vormen, vindt Ellis echter niet tijdelijk een aanknopingspunt tussen kijker en personages. Wanneer de climax nadert, lijken we de personages onvoldoende gegrond te hebben om een ten volle met hen mee te leven.

Tussendoor zijn we hoe dan ook getuige van de visuele kunde van Ellis: de montage is verfijnd in zijn vinnigheid, de cinematografie kil en claustrofobisch, en het kleurenpalet sober en haast gesatureerd. Muzikaal is The Brøken meestal echter te simplistisch, tot op het eind wanneer Ellis met een stukje snedige ambient de hartslag alsnog de hoogte in jaagt.

3*

sfeer, heel veel ook.
Een film die qua ontwikkeling en tempo vrij laag ligt, maar er is zoveel oog voor detail Een simpel shot van een omgevallen koffiebeker ziet er al best mooi uit en in de flashbacks van het ongeluk komt zijn slowmo stijl weer mooi naar voren, waar je de prachtigste dingen vertraagd voorbij ziet komen .

Het mysterie word grotendeels bepaald door dat tempo en die sfeer. Trage shots en vage gebeurtenissen, zorgen dat je steeds geboeid blijft. Beetje bij beetje worden er hints gegeven, zodat je steeds meer te weten komt. Dat valt behoorlijk tegen (verklaring?) en dat vond ik een geweldige verassing. Je krijgt het 'hoe' te weten maar het 'waarom' kun je alleen maar naar raden. gaaf!

Ik denk niet dat Ellis al op zijn top zit. De soundtrack was mooi donker, maar als je dan zo'n track op het eind hoort, denk je wel even van "huh, dat had wel eerder gemogen".
Verder denk ik gewoon dat ie nog veel meer met zijn manier van detail filmen kan. Ik denk niet, dat hij de donkere sluipscenes met zaklamp nodig heeft. Toch een beetje cliché en het is gewoon duidelijk dat hij prima op zijn eigen manier sfeer kan opbouwen.
Zijn trademark slow motion scenes, moet hij ook zeker blijven gebruiken. Je ziet toch dingen gebeuren in de momenten, die erg speciaal zijn.

Stel, dat Ellis echter nooit een regisseur zal worden die echt gaat pieken, vind ik dat niet erg. Een sterke eigen stijl en genoeg verrassende en leuke elementen.

Woooow, erg gave film! Het verfrissende Cashback vond ik al geslaagd (zou ik eigenlijk nog 'ns moeten herzien) maar met The Broken kan Ellis me pas écht overtuigen.

Hoe sfeervol wordt Londen hier wel niet in beeld gebracht: heel donker en er heerst voortdurend een "unheimlich" gevoel. Leuk dat die bevreemdende sfeer zo lang blijft rondsluimeren. Pas als het echt niet anders meer kan, zie je ook de horror (en dan nog maar met mondjesmaat).

De acteurs vind ik erg goed gecast: niet aardverschuivend, maar gewoon de juiste types voor de verschillende rollen. Lena Headey combineert op zeer overtuigende wijze angst met elegantie. Ook Richard Jenkins, in een relatief kleine rol, doet het prima.

De soundtrack ten slotte is gewoon degelijk, zonder mij echt te overdonderen.

Een zéér sfeervolle en mysterieuze prent die hier vreemd genoeg nog niet bijster goed scoort.

Zoutloze vertoning.

Op een enkel schrik-momentje na leunt dit mysterie vooral op een traag lopend en enigszins flauw verhaaltje, m.u.v. het niet openlijk geven van verklaringen. Ook het einde verdient m.i. geen schoonheidsprijs. Op de ietwat voorspelbare twist na kon deze film mij niet genoeg bekoren. Wat wel knap is, is dat de film redelijk weet te onderhouden.

Twee sterren, geen stuiver meer.

Zeer goede beklemmende thriller.

De krahct van deze film zit vooral in het gebrek aan informatie. De kijker wordt helemaal in het ongewis gelaten hoe de vork nou i nde steel zit. We beleven het als het ware precies zoals Lena Headey het beleeft, erg sterk. Film kent ook een heerlijk traag tempo.

Ook erg heerlijke sfeerschepping en voor de onheilspellende en aanzwengeldende muziek werkt zeer effectief. Er komen ook een aantal gestileerde verfijnde shots voorbij, Ellis bewijst dat hij van een doorsnee conceptje iets bijzonders kan maken.

Met Cashback blies Sean Ellis mij compleet weg. The Broken is eigenlijk het spiegelbeeld van Cashback. Hetzelfde strakke uiterlijk, maar verder tótaal anders van karakter.

In plaats van de warme romantiek in Cashback schotelt Ellis ons hier een ijzig delirium voor. Een volkomen klinische omgeving, waarin we samen met de antipathieke hoofdrolspeelster zeer langzaam maar zeer zeker in verzuipen. Fade na fade verliezen we grip. Er hangt daarbij ook een sterk gevoel van onvermijdelijkheid, en Ellis verwijst hier vaak naar. Hoe vaak we de crash ook terugzien, het eindresultaat blijft hetzelfde.

Zoals gezegd lijkt The Broken qua uiterlijk best op Cashback. De freeze frames zijn weliswaar vervangen door slow motion, maar de secure camerabewegingen, typische belichting (inclusief lensflares) en stadsaangezichten zijn wel weer van de partij. Het geheel ziet er weer fijn uit.

Qua audio vond ik deze echter stukken minder. Vooral in het eerste deel ergerde ik me aan de generieke aanzwellende strijkers en de HARDE GELUIDEN op quasi-onverwachte momenten. Paste totaal niet bij de rest van de film. Gelukkig is dit in de tweede helft minder. Wanneer het stil is, werkt The Broken namelijk het best. Die scène waarin Gina een bad neemt is werkelijk doodeng. Geweldig opgebouwd ook, Ellis heeft veel gevoel voor timing. Wanneer het niet op geluidseffecten aankomt dan.

Het gebrek aan hoe en waarom beviel me prima. Ook ik had vrij snel het idee dat ze eigenlijk zelf haar evil doppelganger was. Wanneer het dan bevestigd wordt, denk je nog eens terug, en dan past het puzzeltje toch wel erg aardig. Met name het afstandelijke, emotieloze spel van Headey valt op zijn plaats. Ik vond alleen de rol van die counselor een beetje nutteloos. Nogal geforceerde en goedkope poging om de surrealistische gebeurtenissen toe te wijden aan een medische/psychische aandoening.

Verder nog even wijzen op de scène op het autokerkhof, en dan met name op de seconde vertraging die de reflectie van Gina's hand heeft op de autolak.

4* Niet zo goed als Cashback, maar Ellis bevestigt zijn talent.

Heb even snel de meningen doorgenomen die overwegend positief waren, in tegenstelling tot de gemiddelde score. Ik ben het ook grotendeels eens met die positieve commentaren hier. Enige domper voor mij is de twist op het einde. Had van mij niet echt gehoeven. Inhoudelijk is die twist wel ok, sterk zelfs, maar hij krijgt net iets te veel aandacht. Dat doet uiteindelijk niks af van het feit dat dit een knap filmpje is. Mooi verhaal en mooi gestileerd. De verwijzing naar Invasion of the Body Snatchers is er zonder meer, en toch is dit geen rip off. Ellis' accenten liggen elders, meer gericht op het mysterie. De film was eng met momenten, maar had wat mij betreft enger gemogen. Een gore scène ook, waarschijnlijk geript uit Just Before Dawn, al weet je dat nooit zeker... Voortreffelijke vertolkingen en dito karakteruitdieping bovendien, twee elementen die het interessante script naar een hoger plan weten te tillen.

Misschien moet ik de film maar eens herzien. Ik blijf namelijk in m'n maag zitten met dat einde, ik vond het gewoon te geforceerd overkomen. Ik had de twist wel door, maar om een of andere reden had ik het gevoel dat de regisseur te uitleggerig werd op het einde, met als gevolg dat ik wat in de war geraakte. Maar aan de verklaring van bioscoopzaal te zien heb ik het dan toch goed begrepen allemaal.

Anyway, een aanradertje voor menig horrorfan. Ik begrijp de lage score hier dan ook niet zo goed.

Het kwam me allemaal meer over als een oefening dan een echte film. De beelden zijn met een erg persoonlijke visie in beeld gebracht, maar het gebrek aan enige duidelijkheid in het verhaal vond ik iets minder prettig en maakte de film erg ontoegankelijk. Het grootste probleem is dat er voor schrikeffecten gezorgd wordt, dat er creepy muziek inzit... en dat ik doorheen de film eigenlijk nooit goed wist waarom dat was, want op dat moment kon ik nog niet alles plaatsen, en soms gebeurde er ook totaal niks bij die muzikale climaxen. Ik vraag me denk ik terecht af wat nu het punt is om een film te bekijken die er alles aan doet om ontoegankelijk te zijn voor het publiek.

The Broken is een kille verwarrende psychologische thriller die me vaag aan "Invasion of the Bodysnatcher" deed denken. Dat kwam het best naar voor in de wederzijdse herkenning van Gina's dubbelganger met de dubbelganger van haar vader, wanneer ze elkaar aanstaarden op het einde . Het is niet mijn ding, want het verhaal heeft geen doel op zich, is misschien niet relevant zelfs, maar is toch per slot van rekening een essentieel onderdeel van een goede film, althans voor mij toch.

Ik vond het een goede film, lekker mysterieus met zeer zeker verwijzingen naar Invasion of the bodysnatchers en/of The Island. Wat ik wel storend vond dat er geen uitleg gegeven wordt over het hoe en waarom, waar komen ze vandaan, etc. Waarschijnlijk een opstapje voor een tweede deel. Verder goede acteerprestaties.

Was best wel een vermakelijke horrorfilm. De film was op gebieden best spannend en zorgde voor rillingen maar echt zo eng zoals ik verwachte was The Broken helaas niet. Wat wel zo is is dat de film wel erg donker oogt en ook inderdaad zijn creepy deuntjes haald. Het onderwerp is ook in mijn ogen best wel vaak gebruikt maar word hierin wel redelijk uitgewerkt. Waar deze film me toch wel helaas op bepaalde momenten aan deed denken was die walgelijke film Artefacts. (Personen die achtervolgt word door zijn of haar dubbelgangers) alleen werd het in Artefacts juist barslecht uitgevoerd en in The Broken weer beter. Het einde van de film was wel te voorspellen.

Al met al toch wel een vermakelijk Engels horrortje. Alleen had ie wel wat enger gemogen.

3,5*

Sean Ellis does it again! Na Cashback bewijst de regisseur ook met een ander genre erg goed uit de voeten te kunnen.

Wat een fijne film. Het eerste wat opvalt zijn de sterke visuals en de goede muziek. Erg donker geschoten ook allemaal. Dit zet al een heerlijke mysterieuze sfeer neer, die gewoon erg goed werkt. Vanaf het eerste moment zat ik er helemaal in, en dat is al een goed teken. Verhaal loopt op sommige punten net wat te traag maar dat boeit verder niet veel. Het blijft de hele tijd gewoon erg spannend en je wilt weten hoe het nu allemaal zit. Goed acteerwerk van Heady en de rest van de cast, en erg mooi in beeld gebracht allemaal

Na een overweldigende kennismaking met Sean Ellis ''wassenbeeldensupermarkt Cashback'' was ik uiteraard licht benieuwd wat een horrorfilm van zijn hand nou precies op zou kunnen leveren.

Het is onmogelijk om niet te denken aan The Invasion of the Body Snatchers bij het aanschouwen van deze film of om de film niet te linken aan Aziatische horrors waarin veel spiegelterreur voorkomt. Gelukkig heeft de regisseur dit goed door en besluit hij om maximaal te investeren in sfeer, waardoor The Broken uiteindelijk de beschikking krijgt over een geheel eigen gezicht, mits zijn personages de kans krijgen om zichzelf te bezichtigen in de spiegel.

Alles is prachtig gestileerd en aangekleedt met veel primaire kleuren waar vooral blauw vrij spel heeft, zelfs boven de underground lijkt Londen getransformeerd tot een duistere spookstad waar opvallend weinig bedrijvigheid te noteren valt. De film heeft vanaf het begin een continue dreiging over zich, die goed wordt uitgebuit door onheilspellende muziek op de geluidsband.

De film kent enkele grandioze visuele scenes, waarvan de eerste ontmoeting tussen Gina en haar spiegelbeeld, het auto ongeluk en de badscene er bovenuit steken. Tussen de bedrijven door leidt de regisseur ons rond in Londen, aan de hand van wat stadsoverzichten, lege gebouwen, donkere stegen en de voor Londen zo onmiskenbare metro, waar de spanning inmiddels om te snijden is.

Constant heb je het gevoel alsof je begluurd wordt. De regisseur weet dit gevoel goed aan te wakkeren, dankzij een suggestief script en daarbij behorend camerawerk. Enkele creepy scenes maken de boel af: iemand die vanachter een spiegel naar zijn slachtoffer loert danwel schaduwen die opdoemen en de gestalte van een mens aannemen als Gina een telefoononderhoud met haar vader heeft.

De film vloog in no time voorbij en de twist op het einde vind ik geen twist, maar een simpele perspectiefwijziging die zijn uitwerking op mij niet miste. Sean Ellis laat volledig in het midden van het hoe of waarom, mede daardoor voelt het uiteindelijke einde zo ongelofelijk machtig aan. Een pracht van een eindscene, met fijne visuals, stoempende muziek uit de speakers en een ongrijpbaar en wat desolaat einde. Dikke 4*

Met verwondering naar gekeken, een ingetogen en meeslepend geheel die met subtiel camerawerk en sound een geweldige toon weet neer te zetten.

Vanwege het uitblijven van een duidelijke verklaring over het hoe en waarom krijgt deze film een lagere waardering dan die waar het recht op heeft.

Juist mede door dit in ongewisse laten maakt deze film tot een absolute topper.

Als The Broken iets is, dan is het wel de bevestiging van Ellis' talent. Ook deze film is erg mooi geschoten, erg donker en weet een desoriënterend gevoel in deze toch wel bekende stad Londen te creëren. Ook het verhaal is erg aangenaam, wat met het rustige tempo en opbouw goed werkt.

Toch heb ik liever dat Ellis weer zoiets als Cashback maakt. Want hoewel zijn talent ook hier duidelijk naar voren komt, zijn er mijns inziens wel meer regisseurs die dit soort werk kunnen maken (Brad Anderson bijv.), terwijl zijn vorige film toch veel unieker was. Maar ik zet hoe dan ook nog een plusje achter zijn naam en kijk uit naar wat er hierna komt. Toch grappig weer dat het gemiddelde van alle aangevinkte recensies weer een heel stuk hoger ligt. Ik doe daar ook aan mee. (erg) Ruime voldoende!

Aardig thrillertje, maar na Cashback had ik toch op iets beters gehoopt.

Sfeer is wel behoorlijk fijn, maar dat is één van de weinige echte pluspunten. Sommige dingen zijn gewoon wat te simpel en standaard, met name richting het einde werd het mij wat te 'verklarend'. Niet echt interessant, had wel wat mysterieuzer gekund.

3.0*

Ik zal het maar meteen zeggen: dit is een traag vorderende, mysterieuze Thriller die absoluut niet bedoeld is voor het grote publiek. Velen gaan die al afzetten nog voor het goed begint te worden en dat is pas na een half uur durende intro met sfeervolle beelden en een donkere soundtrack maar weinig inhoud.

Maar dan, zo'n 30 minuten in de film, begint het écht wel 'creepy' te worden.

Nergens krijg je enige opheldering over de bizarre feiten die zich voordoen en blijft je met heel wat vragen zitten na het open einde.

Ik vond het met andere woorden een geslaagde, verontrustende Thriller.

Zeker geen 'cola met chips'-film maar eerder eentje om 's avonds in je eentje te bekijken, met de lichten gedimd en het geluid op maximum.

Op die manier kan je fantasie helemaal met je aan de haal gaan.

7/10

Een geslaagde, sfeervolle Mystery-Thriller die nog een tijdje blijft nazinderen.

Hij deed me sterk terugdenken aan de filmklassieker: "Invasion of the Body Snatchers (1978)" maar dan met een eigen, originele twist en een veel duisterder ondertoon.

Uitstekende horrorthriller die mij de nodige koude rillingen bezorgde. Film met schitterend camerawerk is zeer fraai vormgegeven en de onheilspellende soundtrack gaf deze film voor mij een bijzondere mysterieuze sfeer. De spanningsopbouw vond ik voortreffelijk. Naar het waarom van de nachtmerries of hallucinaties van Gina wordt door de regisseur geen verklaring gegeven. Voor mij is dit echter geen beletsel deze film een zeer hoge waardering te geven. Een horrorfilm die je gekluisterd houdt aan het scherm en menigmaal zoals ik al eerder heb gezegd de koude rillingen bezorgt is voor mij als horrorfilm gewoon geslaagd. Ik ga deze film gewoon nog een keer bekijken. Sean Ellis heeft met deze film voor mij bewezen geen eendagsvlieg te zijn want met zijn vorige film "Cashback" - een totaal ander genre - had hij ook al een uitstekende film afgeleverd.

4,5*

Een matig begin waar je denkt te maken te hebben met een standaard thrillertje en dito schrikmomentjes, maar na een half uur wordt de film met de minuut beter en houdt de mysterieuze spanning je stevig vast. Knap staaltje van het opbouwen van een sluimerende sfeer.

Net zo opvallend is het rustige camerawerk en het gedoseerd gebruik van opvallende kleuren van voorwerpen (ala Argento) in een verder grauwe en doodse omgeving.

De film heeft een paar sterke scenes en wisselt goed af tussen stiltemomenten en muziek. De slotscene in de auto is er een om audiovisueel van te likkebaarden.

Hoe het verhaal precies in elkaar steekt blijft (voor mij) onduidelijk maar dat past eigenlijk wel bij de vertwijfeling van Gina.

Na het verrassende en originele Cashback, komt regisseur Sean Ellis met een geheel andere film. The Broken is een origineel en bij vlagen angstaanjagende horrorfilm. Sfeervol in beeld gebracht, een traag tempo en een effectieve soundtrack.

De uitvoering is dus bijzonder sterk, de inhoud jammer genoeg wat minder. De personages blijven nogal oppervlakkig en de draai in het verhaal is al ver van te voren te raden.

Prima duistere en mysterieuze film. Het waarom en het hoezo maakt niet uit bij dit soort films, omdat het voor de rest prima geregeld is. Sterke sfeer, prachtige shots en een passende score en je hebt een prima film. Dat leert The Brøken ons. Ik ben wel benieuwd hoe het precies zit. Als er überhaupt al een theorie mogelijk is dan.

Sean Ellis kon mij al visueel omverblazen met Cashback. Benieuwd wat deze 'The Broken' dan zou worden. Het is een adembenemende film geworden met opnieuw de visuele aandacht die het genre nodig heeft. Het doet wat denken aan Hitchcock gemixt met Invasion Of The Body Snatchers. Niet alleen visueel, maar ook de bekende truuks van weinig effectief in beeld te laten of het gebruik van weinig muziek (enkel daar waar nodig) zorgt voor een spannende sfeer die elk geluid en elke beweging extra energie geeft.

De film moet het vooral van de sfeer en z'n visuele sterkte hebben. Het enige nadeel is wel dat Ellis die sfeer wel mooi opbouwt, maar niet meer doet stijgen naar het einde toe. Je blijft wat op je honger zitten en ik mis de nodige spreekwoordelijke mokerslag of geniale twist om er echt een topper van te maken.

Desalniettemin een topper in het genre en deze film doet me naar meer films van Ellis verlangen. Jammer van de lage score hier, want dat verdient hij zeker niet.

Deze thriller begin heel traag en bouwt langzaam een zekere spanning op. Je weet dat er iets niet klopt en je zit spannend af te vragen wat. Voor bepaalde mensen was de film duidelijk te saai, want een deel had de zaal zelfs verlaten. De ontknoping was voor mij teleurstellend

Een thriller die het niet moet hebben van de schrikeffecten en is dus eerder een subtiele thriller.

Niet direct een film die je gezien moet hebben, maar toch het bekijken waard als ze hem eens op tv of zo tonen.

Op zich een interessante film met veel sfeer en erg stijlvol gefilmd. Hier en daar soms iets te langdradig.
Alleen het hele concept van de 'spiegelmensen' die de echte mensen overnemen snapte ik niet zo goed. De plottwist was overigens ook vaag dat Gina uiteindelijk een kloon blijkt te zijn, maar als je naar de andere klonen kijkt zijn zij erg rustig, een soort van robotachtig. Alhoewel het ook kan komen door de auto ongeluk die ze heeft gehad.

3,0 Sterren.

Aardige Ellis.

Maar zoals wel vaker weten zijn films het niet hoger te schoppen dan het predicaat 'gewoon solide'. Hier ook weer een verdienstelijk stukje film, maar om een topper te kunnen zijn had Ellis wat meer uit de kast moeten halen.

De duistere sfeer doet zijn werk; de sinistere soundtrack en lome pacing kunnen daarbij tot de meest prominente factoren gerekend worden. Eens het hoogtepunt - de nachtmerrie sequentie - de revue gepasseerd is, is de film niet zo verheffend meer, maar ach, het sfeertje zelf blijft consistent. Had alleen op wat meer echte uitschieters gehoopt.

De obligate 'twist', het zogenaamde 'moment suprême' hadden ze voor mijn part wel mogen schrappen. Vond het de core van de film geen enorme bijdrage leveren, noch viel ik uit m'n stoel van verbijstering. Had wat mysterieuzers geprefereerd, persoonlijk. De cast deed het verder naar behoren.

Op zich wel een geslaagd filmpje, voornamelijk omwille van het unheimische sfeertje. En een pluimpje voor de speelduur, die was geen seconde te lang. Niet geweldig dus, maar denk wel het beste wat ik tot dusver van Ellis gezien heb. Hangt tussen de 3,0* en 3,5* in, maar vooralsnog hou ik het op een ruime 3,0*.

Redelijk verrassend! Veel filmkijkers hebben bepaalde ervaringen opgedaan in andere films, het is dan ook leuk om te zien, hoe er hier met die verwachtingen wordt gespeeld. Doordat de kijker als het ware zelf bezig is het werk te doen, maar het verwachte shockeffect uitblijft, zijn er een paar geslaagde spannende momenten in de film te vinden. Al zijn er in de film net iets te weinig thrillerelementen die tot uiting komen. De film verspilt ook geen tijd aan zinloze verklaringen voor het bovennatuurlijke, en is vooral erg suggestief. Misschien ook iets te suggestief voor sommige liefhebbers omdat hierdoor een choquerende climax uitblijf. Die zullen met onvoldaan gevoel achterblijven. Ikzelf vond die afwezigheid van de drang om alles uit te leggen, best aangenaam.

Sfeervol maar saai

The Broken was nu ook niet een film waar ik naar uitkeek om te kijken. Dit was dan ook zo'n film geweest die ik alleen had gekeken als hij toevallig eens op TV zou komen. Maar toen hij werd genomineerd bij de 2019 editie van de Horror K.O. films toch maar opgezocht.

Het hele idee van de dubbelgangers of moordende spiegelbeelden is voor mij niet erg uitnodigend, bedenkend dat ik dat gewoon niet zo slik. Ik vind het vooral een geforceerd excuus om iets origineels op het scherm te plaatsen, maar de uitwerking van deze film laat dan vooral te veel wensen over.

Wel is de uitwerking niet perse slecht, maar vooral een beetje standaard. Ik kende Ellis als regisseur nog niet, maar zo te zien probeert hij van alles. Deze keer dus horror, maar veel indruk maakt hij niet op mij met zijn horrorfilm.

Het is wel bij vlagen zeer sfeervol. Maar echt nagelbijtend spannend echter nooit. De film gebruikt een groot actrice, Headey, die niet al te veel indruk maakt. Nu vind ik Headey ook niet de meest opwindende keuze voor een hoofdrol, maar ze doet het in ieder geval verdienstelijk.

Qua camerawerk weinig te beleven. Ellis doet wel zijn best, maar het is niet beklemmend genoeg geschoten. Qua belichting iets beter. De omgeving zit er lekker depressief uit en de donkere zolders en badkamers zien er sfeervol uit.

Qua horror niet al te veel te beleven. Soms sfeervol, maar zelden echt spannend. Er gebeurd nu nooit echt iets wat het nou zo spannend moet maken. Bovendien is het hele horroridee dan ook niet heel erg spannend. Maar Ellis slaagt er ook niet in het allemaal nog verdienstelijk te maken.

Zo goed als geen gore. Nee, helemaal geen gore zelfs. Weinig gespook of iets dergelijks en een matige twist op het einde. Er is wel een beetje over nagedacht, maar ik vind het net wat te simpel. Bovendien weet het mystery van de film ook niet meteen te boeien.

Het is een redelijk saai filmpje geworden, met wel sfeervolle kamers en locaties, en bij vlagen sfeervolle scenes, maar in het algemeen heeft het te weinig om het lijf om mij te kunnen overtuigen dat het een goede film is.

Een feestje in de Amerikaanse ambassade in Londen. Een spiegel valt van de wand en breekt in vele stukjes uiteen. Een ongelukkig voorval dat verder weinig opwinding veroorzaakt. Toch is het voorval aanleiding tot vreemde gebeurtenissen. Gina, de dochter van de ambassadeur meent even later haar doppelgänger voorbij te zien rijden, krijgt kort daarna een ongeluk en kampt met momenten van amnesie. Een leuk en intrigerend uitgangaspunt.
Een klassiek thema ook. Denk aan It Came from Outer Space (1953) van Jack Arnold of Invasion of the Body Snatchers (1956) van Don Siegel. Films waarin een geheimzinnig (in hun geval buitenaards) collectief onze samenleving penetreert met valse mensen die uiterlijk niet zijn te onderscheiden van de echte persoon. Slechts door een minieme afwijking is het duplicaat te herkennen. Fijne films waaraan ik moest denken door de thematische overeenkomst, maar die verder een geheel eigen pad kiezen.
In The Brøken heeft men eveneens met duplicaten te maken. Over hun herkomst blijft de film vaag. Mogelijk zijn zij niet meer dan tot leven gekomen spiegelbeelden die om een of andere mysterieuze reden uit de spiegel zijn gestapt om rebellie tegen de ik-persoon te bedrijven. Geen buitenaardse invasie maar een invasie van binnenuit waarvan steeds meer mensen het slachtoffer worden. De spiegelmensen kenmerken zich evenals de doppelgängers in de eerder genoemde sci-fi klassiekers door kil en emotieloos gedrag. Ze worden gedreven door een enkel doel en wel het op gewelddadige wijze elimineren van het origineel.
De echte noviteit van de film is dat het vertelperspectief bij Gina ligt, die zoals blijkt niet de echte Gina is maar de dubbelganger. De echte Gina heeft zij allang geëlimineerd. Ik had dit pas laat door, werd erdoor verrast en vond het een leuke vondst. Verder ook wel een prima film. Een intrigerend verhaal zonder grote explosieve effecten. Een paar aardige momenten van spanning. De sfeer kil, onheilspellend. Uiteraard vooral veroorzaakt door de vreemde situatie en het emotieloze gedrag van de personages maar ook dankzij de kleurstelling die met het gebruik van onopvallende kleuren niet zinnenprikkelend werkt. Af en toe voelde het wat vlak aan, maar mijn interesse bleef gewekt. Intrigerende film.

Zeker qua plot een intrigerend en mysterieus geheel dat onmiddellijk mijn aandacht trok wanneer dubbelgangers van jezelf rondlopen die het op jou gemunt hebben. Het heeft wat weg van Invasion of the body snatchers met dat verschil dat we hier niet te maken hebben met een alien variant. De dubbelgangers lijken te ontstaan via je spiegelbeeld.

De film blijft wat vaag over het hoe en wat. Op zich niets mis met dat gegeven. Er is wel een gebrek aan spanning. De film is iets te lang gerekt, iets te saai om het helemaal boeiend te houden. Al bij al sfeervol en degelijk in beeld gebracht, maar de uitwerking zelf miste wat body.

Geen gore alvast hier, wel de traditionele twist op het einde die geslaagd was, maar mijn aandacht was toen al wat weggeëbd. Te plaatsen binnen het genre van mystery psychological thriller (horror zo je wil).