Mamma Mia! (2008)

Ik hou van Meryl Streep, ik hou van Colin Firth, ik hou van musicals, ik hou zelfs van over the top... Maar wat was deze film een teleurstelling zeg.

De enige reden dat 'm heb afgekeken is dat ik wilde weten wie nou haar vader bleek te zijn........ Inderdaad ja.

Ik ben meerdere keren in lachen uitgebarsten, maar niet om de goede redenen. Spontaan in zingen uitbarsten is niet makkelijk om geloofwaardig over te laten komen, en dat lukte eigenlijk alleen Amanda Seyfried.

Mijns inziens vinden alleen mensen die het volledige ABBA-oeuvre kunnen meeblèren dit goed.

Ik zag dat hij vanavond weer op TV was dus een goede reminder om te beoordelen. Een paar jaar terug op de terugreis van een schoolreisje gezien (de buschauffeur had niets anders, haha) en het is natuurlijk gewoon slecht. Er zitten heel veel dingen in waar ik me aan kan ergeren en het verhaal boeit nou ook niet bepaald. Maar heel stiekum is het zingen bij vlagen gewoon nog best leuk. Daarvoor krijgt de film dus de 1.5*. Meer kon ik er echt niet van maken.

Je houd van Streep, je houdt van Firth, musicals en over the top en toch beoordeel je de film met 0,5*? Een tikkeltje ongeloofwaardig vind je niet? En dan is het nog zwak uitgedrukt.

Dat de film je niks doet daar aan toe, maar dan als nog het laagste cijfer geven snap ik niet.

Natuurlijk stelt het verhaal niks voor, dat is ook niet het belangrijkste van de film het gaat om de liedjes met daarom heen een verhaal wat bijzaak is.

Het is omdat ik wist hoe de musical helemaal verliep viel het einde natuurlijk ook voor je tegen aangezien het niet bekend is wie nu de vader is.

Maargoed, ik snap de kritiek volledig, en daarom zullen een heleboel mensen dit niet waarderen, maar je word er hoe dan ook vrolijk van. Tenminste ik wel.

Ik heb niets tegen ABBA, maar ik HAAT bijna alle musicals. Totaal niet mijn ding. Gelukkig vond mijn moeder hem wel leuk.

Ik bleef op een vreemde manier geboeid door dit onsmakelijk geheel. Ik weet niet goed of het de overbekende songs, de stuiterende borsten van Seyfried, of de boeren met kiespijn die om de gunst van hun dochter streden waren, die maakten dat ik niet kon stoppen met kijken.

Onder druk van vrouwlief dan eindelijk gezien en ik moet zeggen: helemaal niet zo slecht als verwacht. Het flinterdunne verhaaltje dient als kapstok om elk ABBA-nummer voorbij te laten komen, maar het stoort nergens. Gek genoeg blijf je toch geboeid, al had Brosnan wel wat (extra) zanglessen kunnen nemen. Wat viel hij uit de toon. Meryl Streep draagt de film weer eens met groot gemak, maar Seyfried steelt toch de show. Wat is dat toch een fraaie verschijning.

De locatie is ook meer dan goed.

Dat is toch een kunst van de maker? Dan moet je hoger stemmen, zeker omdat dit soort films op je lijf zijn geschreven.

Ik ben gek op de musical Mamma mia! dus ik had hoge verwachtingen van deze film, maar was vooraf ook al een beetje bang dat het tegen zou vallen. En dat laatste gebeurde.

Het script van de musical en de film zijn (gelukkig) wel nagenoeg gelijk, maar waarom ze er voor gekozen hebben Meryl Streep dit te laten zingen...dat snap ik niet.

Ik houd dus echt niet van haar (zang)stem en dus viel de film alleen al daarom tegen.

Echter het verhaal blijft grappig en zit wat mij betreft echt goed in elkaar.

Je moet er alleen wel van houden dat er tussendoor liedjes worden gezongen.

Als je nog een zakcentje over hebt en je bent in de buurt dan kun je beter naar de musical gaan kijken, dan naar de film...

Eindelijk weet ik waarom dit zo een succes was. Puur jeugdsentiment. Liedjes uit mijn jeugd in een uplifting mega positief verhaal gegoten. Mooie mensen, een droom wereld en je bent onmiddellijk verkocht. Deze wil ik zeker terug zien

Destijds in de bioscoop gezien, maar wist er niet meer zoveel van, alleen dat het kleurrijk was en soms nogal hysterisch. En hysterisch was het nog steeds. Bestaat er iets irritanters dan middelbare vrouwen die met z'n allen heel hysterisch en gillerig doen? Allemachtig.

En ik weet wel dat het daar niet om gaat, maar; wat een kutverhaal. Uiteindelijk weten we nog niks, trouwt die egoistische Sophie op het laatste moment toch ineens niet, en trouwt Donna uit het niets ineens met Sam. Uhuh.

Maar goed, hoewel ik me heel goed voor kan stellen dat dit voor sommigen echt een nachtmerrie moet zijn, kan ik het soms ergens nog wel waarderen. Het is kleurrijk, er worden soms mooie plaatjes geschoten, de Abbaliedjes zijn (hoewel wat minder ook best had gemogen) best te pruimen en redelijk geintegreerd in het 'verhaal'. Verder heeft het natuurlijk helemaal niks om het lijf, maar ach.

3*

Flauw

Donna & The Dynamo's!

Mamma Mia heeft mij ten eerste eraan laten herinneren hoeveel leuke nummers ABBA heeft gemaakt en hoe weinig musicalfilms wat hebben gedaan met de vrolijke muziek van deze Zweedse popgroep.

Amanda Seyfried speelt de hoofdrol als Sophia, ze staat op het punt te trouwen en wil graag dat haar vader erbij is, Sophia's moeder Donna (Meryl Streep) heeft 20 jaar geleden rond de geboorte van haar dochter drie verschillende vakantie liefdes gehad en weet niet wie de vader is.

Omdat Donna er zo vaag over doet nodigt Sophia ze gewoon alle drie uit naar het Griekse eiland waar Sophia met haar moeder een hotel runt.

Sophia verwacht gelijk te herkennen wie van de drie mannen haar vader is maar dat is allemaal nog niet zo makkelijk.

Deze drie mannen hebben misschien een leuk CV met titels als James Bond (Pierce Brosnan) en The Kings Speech (Colin Firth).

Maar ondanks dat vond ik hun personages niet heel interessant.

Toch blijft het leuk om sekssymbool/ Mr. Bond Pierce Brosnan in gekke outfits ABBA nummers te zien zingen.

Meryl Streep is heerlijk energiek in deze film en zorgt naar mijn mening voor de leukere scenes.

Wat mij het meest opviel aan deze vrolijke film was dat ik gelijk het idee had dat de cast het naar hun zin heeft gehad.

De chemie was aanwezig en ik denk dat iedereen een leuke tijd gehad heeft.

Allemaal iets te overdreven en vrolijk naar mijn smaak maar toch een leuke zomerfilm die zorgt voor een leuke ervaring.

Niet helemaal waar hoor! Dit zijn alleen de hits van ABBA, de bekendere nummers dus. Al is When all is Said and Done er wel aan toegevoegd. Beetje laat om dit nu te zeggen, maar het is iig niet zo dat deze film echt elk nummer bevat.

Nog steeds fan?

Heel handig altijd bij IMDb de soundtracklink. Maar niet alle bekende nummers hoor, dan had de film wel 2 uur of langer geduurd. . Wel de meeste. (Een stuk of tien hits niet, een paar zijn gescrapt, en Fernando wordt geneuried, The name of the game, is gecut).

Mamma Mia! (2008) - Soundtracks - IMDb

Dick2008 Uiteraard ende natuuurlijk ben ik nog steeds fan!! De liedjes zijn onsterfelijk mooi, de tragiek die er achter dit alles schuilgaat grijpt me elke keer aan. Meesterlijk hoe die 4 mensen hun prive dingen in hun werk verwerkten.. want Bjorn/Benny mogen dan wel geschreven hebben wat hun exen moesten inzingen aan muziek/teksten, Agnetha en Anni-Frid zingen hun gevoelens er echt uit. Zowel bij the Winner takes it all als When all is said and done.

De film viel mij erg tegen, want de acteurs konden helemaal niet mooi zingen. Dat ondanks dat er duidelijk wel budget beschikbaar was, de producer moet duidelijk zijn personeelsbeleid gaan evalueren. Verder is dit soort films ook totaal mijn genre niet, maar ja, soms heb je helaas geen keus.

Leuke musical waarbij de liedjes van ABBA prima zijn omgevormd tot een verhaal. Amanda Seyfried is een ware vondst als het hoofdpersonage Sophie en is duidelijk de beste zangeres van de cast. Ook Meryl Streep verbaasd met haar stemgeluid. Helaas stellen de de zangkwaliteiten van een groot deel van de overige castleden teleur. Pierce Brosnan, Stellan Skarsgaard en Colin Firth zijn alle drie slechts matige zangers en ook geen bijster goede dansers.

De film is behoorlijk zoetsappig, maar verdient een pluim voor de prachtige locaties waar de aanstekelijke nummers van ABBA goed tot hun recht komen.

Romantisch flutverhaaltje dient als vehikel om ABBA-hits de revue te laten passeren. Vrolijke, kleurrijke, duidelijk met plezier gemaakte film. Dat de meeste acteurs niet echt kunnen zingen draagt alleen maar bij aan de charme. Een van mijn ultieme guilty pleasures.

Dit is een leuke en grappige feel good movie, met aanstekelijke muziek,waar deze film het ook van moet hebben,want de acteerprestaties laten soms wel te wensen over!!

Argh.

Ja, het was niet alsof ik er heel veel van verwachtte van tevoren, maar dit? Een enkele capabele zangeres (Seyfried) daargelaten: het klinkt allemaal verschrikkelijk. Het enkele Abba-nummer dat ik wel te tolereren vind (The Winner Takes It All) is of niet uit te staan, of zit uberhaupt niet in de film (Fernando). Niet dat het verder iets uitmaakt, want de nummers hebben toch al amper iets te maken met de gebeurtenissen en zijn daardoor alleen maar extra irritant. Buiten dat zijn de personages zelf ook al uitzonderlijk oninteressant of uitzonderlijk irritant. Streep heb ik doorgaans erg hoog zitten, maar dat respect heeft zo zijn grenzen bereikt met deze wanprestatie.

Oef, en dan Brosnan. Ik heb vooral pijnlijk gelachen en dat zorgde er in ieder geval dat de mondhoeken nog een juist kant opgingen. Zijn scenes met Firth en Skarsgard zijn verreweg de beste uit deze 'film', maar wie hem ooit heeft laten zingen, verdient een nekschot. Of een Oscar. Ik weet het niet, het was vooral hilarisch. Pijnlijk en zo grappig. Het is een acteur van een bepaald formaat die er alsnog mee wegkomt, de vriendinnen van Donna komen er absoluut niet mee weg en zorgen voor verschrikkelijke en wanstaltige momenten.

Urgh. Die muziek, die regie, de kitsch. Het non-existente plot! Er gebeuren dingen, maar het boeit allemaal niets, er is nooit een bepaalde ernst aanwezig waardoor ik er iets in wil investeren. De aankleding is al helemaal verschrikkelijk met de afzichtelijke kleuren en kostuums. Dit is podverdrie nog an toe nog een stap erger dan Grease en ik dacht daarmee al de meest wanstaltige musical ooit gezien te hebben. Ik wil mijn hersencellen terug.

En terwijl ik dit type (omdat ik dacht dat het einde al in zicht was) krijgen we nog een afsluitend lied van de drie dames die Dancing Queen doen terwijl de aftiteling er omheen danst. Stop daarmee. De film is klaar en dient niet nog langer te duren dan hij nu al geduurd heeft. STOP!

Erg vermakelijke film! In het begin had ik wel zoiets van wat kijken we nu weer o_Ô

Meryl Streep brengt het erg leuk net als de jonge dame die gaat trouwen.

Veel liedjes herken ik wel en dan ga je ook een beetje meezingen

Vond het erg leuk en kan deze film zeker aanraden.

Na de film hebben we nog wat liedjes van ABBA zelf opgezet, gezellig ＼(^o^)／

Geen gebrek aan optimisme en enthousiasme in deze musical met daarbij een ondeugend-grappig intrige en Abba-meezingers bij de vleet.

Echt lekker om de drie vaders - toch 3 acteurs die zelden of nooit in hun films met muziek te maken hebben - wild te zien opgaan in de show.

Kunt ge niet kwaad op zijn, daarvoor is het te onschuldig en te spontaan.

Ervan genoten, toegegeven, tegen de verwachtingen in.

“Typical isn't it? You wait 20 years for a dad and then three come along at once.”

Mamma Mia ach ja, het is allemaal erg over the top maar vermakelijk is het zeker. Niet alle liedjes zijn geslaagd en Streep vond ik soms zelfs vervelend, maar daar staat veel lol en plezier tegenover. Het verhaal zelf heeft al genoeg aanknopingspunten voor een geslaagde komedie en als iedere acteur dan ook nog vol overgave de raarste fratsen uithaalt, kan er eigenlijk weinig fout gaan.

In een film met Streep, Skarsgard, Brosnan en Firth vond ik Seyfried vreemd genoeg nog het beste op dreef. Brosnan is van de mannen het sterkst. Zingen kan hij niet, maar hij doet het met zo'n overgave dat je toch met een glimlach naar de voormalig 007 zit te kijken. En Griekenland hé... Geen verkeerde locatie voor dit soort film waar de zomersfeer vanaf spat.

Mamma Mia! krijgt vervolg in 2018: link.

De trailer is uit:

Eerste trailer en poster 'Mamma Mia: Here We Go Again!' | Filmtotaal filmnieuws

Saai, dat vooral. Leuke locaties en prima liedjes, maar uiteindelijk is de versie van Abba zelf vaak beter. Vooral als Streep gaat zingen, haar Winner Takes It All klonkt echt helemaal nergens naar. De film wordt ook maar gerekt en gerekt en kent weinig leuke momenten. Wel enigszins sfeervol en als men in ensemble nu en dan zingt wordt de film best genietbaar, maar die momenten zijn zeldzaam. Brosnan is wel een fijne aanvulling. 1,5*.

Dramatisch.

Ik ben sowieso niet zo'n fan van films waar de helft van de tijd in wordt gezongen, maar zulke ellende had ik niet verwacht. Wat ben ik blij dat ik de kracht heb kunnen vinden om door deze onzin heen te ploegen.

Het verhaal is compleet waardeloos. Ik begrijp dat het niet om het verhaal draait, maar een beetje moeite had er wel ingestoken mogen worden. Het was nu gewoon oninteressant en het werkt naar een einde toe dat nooit komt. Om de zo veel tijd gebeurt er iets volledig willekeurigs, zodat er een liedje over gezongen kan worden. Sloeg nergens op.

Ook ben ik niet bepaald een fan van ABBA, maar ik kan de muziek wel waarderen. Ik begrijp niet dat de diehard ABBA fans deze film kunnen waarderen. Het komt eerder over als parodie op ABBA dan als een eerbetoon.

Enige prestatie die hier geleverd is, is dat ze topacteurs neer hebben weten te zetten als goedkope C-acteurs.

1*

Ik hou van musical en ben een groot liefhebber van ABBA (heb hun volledig werk op cd stel je voor) maar deze film ... deed me pijn aan de ogen en oren. Ik kan er nog mee leven dat het verhaal in dit soort films weinig om het lijf heeft, maar ik verwacht wel dat er (ongeveer) op toon wordt gezongen en hoop ook dat het mooi in beeld gebracht wordt. Helaas.

Behalve de technische aspecten is er ook een - jawel - fundamenteel probleem met het hele filosofische concept. In hun gloriejaren had ABBA een soort campgehalte dat, naast de hoge muzikale lat die ze legden - deel uitmaakte van hun charme. Met deze film krijg ik de indruk dat men in de eerste plaats de campfactor van ABBA wil parodiëren om een feel good movie te produceren. ABBA was echter veel meer dan camp: Agnetha en Frida waren absoluut topzangeressen, die ons werk brachten van twee briljante componisten met ingenieuze arrangementen. ABBA had weliswaar een campgehalte maar kwam anderzijds in mijn ogen ook authentiek over. De liedjes van ABBA gaan dan ook over de vreugde en pijn die het leven met zich kunnen meebrengen, en zijn op die manier zeer authentiek. Dat laatste mankeert volledig aan de film, wat dan ook wel verband houdt met het imo ondermaatse verhaal. Men heeft in deze productie enkel willen profiteren van de roem en campgehalte van ABBA, en dan krijg je dit soort draak van film. Mamma mia.

Bah.

Sowieso al geen fan van ABBA en Meryl Streep en dan is dit een martelgang, hoor. Heel af en toe nog leuk door een foute scène hier en daar, maar al bij al moeilijk door te komen. Na de eerste 2 à 3 liedjes is de schwung er wel af en dan is het verplicht alle klassiekers aan bod laten komen.

De mannelijke castleden doen het behoorlijk en de appetijtelijke Amanda Seyfried maakt het ook wat de moeite. Maar wee o wee als Streep haar kweek opentrekt. Vreselijk is het.

1

Iedereen zijn eigen menig, iedereen zijn eigen gevoel, qua filmkeuze en muziek, maar ik ben gisterenavond met mijn vriendin naar deze film geweest en wat hebben we genoten. Leuke locaties en prima liedjes, en ga ze inderdaad niet vergelijken met de kwaliteit gezongen door ABBA, maar de gehele film is erg leuk. Vol van romantiek en comedy..