He Got Game (1998)

Wonderlijke, soms bijna documentair-achtig gemonteerde film die de tweede helft minder interessant was dan de eerste helft omdat het dan meer en meer duidelijk wordt dat Jesus zich niet door het grote geld zal laten verleiden en dat besef verliest de film op zijn spanning.
De soundtrack van meerendeels Copland was ook wat het wonderlijk maakte. Ik houd van Copland maar de muziek drong zich een beetje op. Misschien omdat het niet middle-of-the-road is. Als iemand een interview met Spike Lee kan vinden waarin hij de muziekkeuze toelicht, wil ik het graag lezen.
Het zijlijntje met Milla Jovovich was wat mij betreft niet nodig geweest. Vond ik niet veel toevoegen aan het karakter van de vader, die ik overigens uitstekend gespeeld vond door Washington.

Onderschatte film waarin Spike Lee het conventionele sportdrama diepgang geeft door enkele treffende vaststellingen te maken over de Amerikaanse cultuur (m.n. het immense belang dat universiteiten aan hun sportclubs hechten). Daarnaast weet hij de turbulente vader-zoon relatie innemend te schetsen. De subplot met Jovovich is daarentegen nogal zinloos en oppervlakkig.

Wisselvallig. Kan ook bijna niet anders in een film met enerzijds een satirische blik op het sportmilieu en anderzijds een zwaar geladen verhouding tussen vader en zoon. Je verwacht dat Public Enemy het bal zou openen, maar het blijkt een orkest te zijn. Eentje die wel vaker hinderlijk aanwezig is. Wanneer Lee dan ook nog eens stevig aan z'n drama sleutelt, met name via de moeder, wordt het allemaal wat te sentimenteel. De aanvaringen tussen Washington en Allen zijn verder wel redelijk beheerst. Het zijplotje met de pooier en het hoertje lijkt er uitsluitend te zijn om Jake wat op te poetsen.

Veel zoden zet het niet aan die dijk, al is zo'n Sweetness een flamboyante verschijning en zijn veel van de scènes buiten het daglicht een lust voor het oog. Leukste aan He Got Game is toch de uitvergrote manier waarop de basketbalkeuze voorbij komt via de adoratie voor de speler, iedereen die hem ziet als melkkoe en enkele vlot gemonteerde intermezzo's. Met als hoogtepuntjes de NBA prominenten en de wijze lessen van Big Time. Tech U is verleidelijk, maar het drama blijf een beetje in het luchtledige hangen. Lee weet het wel netjes af te ronden en de afsluiter bevindt zich in poëtische sferen.

Goed verhaal over het maken van keuzes in de basketbal wereld en de hebzucht daar. Prima acteerwerk en verrassende soundtrack. Wel iets aan de lange kant.

Doorsnee.

Spike Lee heeft ze wel eens beter en snediger gemaakt. Dit is een redelijk droog basketball dramatje, waarbij er iets teveel zijlijntjes komen kijken, waardoor de speelduur onnodig opgetrokken wordt. Had makkelijk een half uur korter gekund.

Vooral de stukjes met Jovovich voegen echt niks toe, maar ook Dawson's rol is redelijk overbodig. Verder vooral veel vervelende personages onder de geïnteresseerden in Jesus, kwam erg karikaturaal over. Het punt was ook wel gemaakt zonder dit overdreven gedoe heb ik het gevoel.

Washington doet het naar behoren, ook Allen vond ik niet eens zo slecht. Vooral de scenes tussen die twee weten de boel wat op te leuken en zorgen voor het beste drama. Het had gewoon wel iets bondiger en scherper gekund.

2.5*

Heel behoorlijke, interessante film, maar what was up met de super irritante soundtrack? Paste echt totaal niet in de film.

Gelukkig is dat samen met de overbodige Dakota scènes het enige echt mindere aan deze film. Ik was nog best verrast door het acteerwerk van Ray Allen, ervan uitgaande dat het geen acteur is. Denzel speelt zoals altijd weer prima. Het verhaal is bovendien boeiend en nog steeds relevant, al is het soms iets te sentimenteel. De film is wel wat lang, waardoor je je helemaal afvraagt waarom die verhaallijn met de prostituee erin zat, maar ik kan niet zeggen dat 'ie echt te lang aanvoelde.

Aanradertje.

“I pray you understand why I pushed you so hard! It was only to get you to that next level, Son.”

Spike Lee levert weer een interessante dramafilm af. He Got Game mist een rauw randje en Jesus Shuttlesworth is wel een heel christelijk personage (hij doet echt niets fout), maar de film maakt door het verhaal en de sterke acteerprestaties wel indruk.

Washington is zoals altijd weer voortreffelijk en het is leuk om een jonge Rosario Dawson aan het werk te zien. Ray Allen heeft de juiste keuze gemaakt om geen acteercarrière te ambiëren, maar hij doet het zeker niet slecht. De muziek is het ene moment erg sfeervol en het andere moment erg bombastisch en afleidend. De film mist wat venijn, maar is door de regie van Lee en de acteurs een boeiend schouwspel.

Beste Spike Lee film sedert X, Do The Right Thing en Summer of Sam.

Ben een groot NBA-fan dus ook liefhebber van dit soort genre. Blue Chips, Above The Rim, White Men Can't Jump, Coach Carter, Glory Road zijn ook andere aanraders.

Uiteraard ga je in de 1ste plaats naar deze film kijken voor het spelletje, hoe basketbal als sport en ook cultuur weergegeven kan worden. Niet hetzelfde als White Men, maar gaat meer aanleunen tegen Blue Chips. Hoe de college of highschool prospecten in de verleiding worden gebracht met allerhande perks om meteen de stap naar de pros (of een grote college) te maken.

Voor echt puur streetbal te zien moet je gewoon White Men Can't Jump zien, maar deze film blijft gewoon een must-see als basketbal-fan.

1 van mijn favoriete Spike Joints.