Juno (2007)

'k vond het een leuk filmpje met alweer een hele goeie Ellen Page (Hard Candy) en een verdraaid rustige J.K. Simmons die je waarschijnlijk wel kent als de baas van de krant uit de Spider-Man films. Verwacht geen zwaar drama of hilarische komedie, maar een klein, fijn filmpje. Niet direct een film die 'k zou kopen, maar zeker eens goed om te huren of zo.

Wat een verfrissend script en nog verfrissendere muziek.

Alleen de muziek al geeft een totaal andere dimensie aan deze film.

Om te zien dat Juno eigenlijk nog een beetje een meisje is en niet toe aan het moederschap wordt in deze film mooi gedemonstreerd.

Paulie's rol is goed vertolkt door michael cera. Ellen page daarentegen vond ik in het begin wat onwennig acteren, maar naarmate de film vorderde toch steeds beter worden.

Hierdoor twijfelde ik tot iets na de helft van de film nog of ik de film niet 3* waard vond.

Maar het leuke en "indy"-einde maakte, dat ik er toch nog een halve ster bovenop heb gedaan.

Als de eerste helft iets overtuigender had overgekomen had het zeker wel een 4* film kunnen worden.

Leuk, vooral de ouders (blijf Simmons een toffe vent vinden) en de adoptie-ouders, en een paar scherpe opmerkingen. Juno zelf vind ik wisselvallig; de ene keer grappig, de andere keer te dik op gelegd dat ze eigenwijs is.

Viel me sowieso op dat de film bepaalde verwachtingen schept die niet uitkomen, heerlijk (zou ze de baby houden, begint ze iets met de adoptie-vader, etc.). Soundtrack ook prima, soms alleen te nadrukkelijk aanwezig om een apart sfeertje te maken, maar het einde is weer prima. Btw gaaf ook zo'n heel langzaam uitzoomende/terugtrekkende camera.

Het acteren van Ellen Page deed mij meteen weer aan Hard Candy denken, nog zonder dat ik haar naam had gelezen. Haar tikje betweterige spraak en houding... het was haar zelfde acteerstijl.

In Whip It, Inception en andere films heeft ze ook andere zijden laten zien overigens, een prima actrice

De rest van de film vond ik ook zeker de moeite waard. Goed onderwerp en goede personages. Prima beelden en een opvallend leuke/mooie soundtrack. Fijne sfeer.

Het lijkt mij ook wel een geschikte film voor zwangere dames, met al die tips en besprekingen daaromtrent.

Tegenvaller.

Veel verhaal zit er allemaal niet in (hoewel er toch nog wat overbodig geneuzel inzit) en dan is het maar hopen op leuke personages e.d. maar ook dat valt behoorlijk tegen. Juno is een strontvervelend, betweterig en verwend jong. Eventueel leuke scènes met haar vriend of wat dan ook ontbreken want die vriend komt om de één of andere reden amper in het verhaal voor.

Ellen Page is vreselijk irritant. Komische momenten worden vakkundig de nek omgewrongen, "stoere" oneliners zijn zo geforceerd en enig gevoel voor emotie ontbreekt volledig. Ze lijkt trouwens op een 12-jarig jongetje.
Geef mij dan maar de ondersteunende cast. Niet dat Michael Cera, Jennifer Garner, Olivia Thirlby en co zo geweldig acteren, maar zij zijn welgekomen afwisselingen tussen al dat Page-amateurisme door.

Met Up In The Air en (vooral) Young Adult heeft schrijfster Diablo Cody zich ondertussen ruimschoots bewezen, maar hier vind ik het script bij momenten erg matig (hamburger phone??) - al kan zij er natuurlijk niets aan doen dat zo'n Page het merendeel van de dialogen totaal verkerst.
De korte speelduur duurt uiteindelijk lang genoeg en met iemand als Jason Reitman als regisseur zou dat niet mogen. Misser.

2

Onverwacht leuk high-school drama. Slim script en goed gespeeld. Ben positief verrast. 3,5*

"They call me the cautionary whale."

Wisselvallige film het personage Juno danst de hele film op een dunne lijn tussen charmant en vervelend. Dat levert een aantal leuke oneliners en situaties op(vond de scène met de zetel in Micheal Cera's tuin erg leuk), maar ook een aantal scènes waarin ze erg op de zenuwen werkte(bijvoorbeeld de ontmoeting met de Mark en Vanessa).

Ellen Page speelt leuk, maar haar prestatie was toch een beetje bleekjes vergeleken met haar prestatie in Hard Candy. Ik denk dat ze ook beter tot haar recht komt in 'zwaardere' films. Had toch verwacht dat ze al verder zou staan in haar carrière na het succes met deze film en Hard Candy en haar rolletje in de blockbuster Inception. Micheal Cera kan bij mij weinig verkeerd doen, maar zijn rol in deze film is toch erg vlak.

Het verhaal is volgens mij toch het grootste probleem van deze film. Dat gaat eigenlijk nergens heen en lijkt een aantal keren van richting te veranderen om toch maar aan 90 minuten te komen. Het verhaal was hier meer een middel om in de situaties te geraken waar Juno scherp uit de hoek kon komen. Bovendien was er volgens mijn geen greintje chemie tussen Juno en Bleek, waardoor het mij uiteindelijk ook weinig deed. Dan was er eigenlijk meer chemie met Jason Bateman.

De sfeer van de film zat ook niet echt goed voor mij. Gelukkig hing er geen typisch highschoolsfeertje, waar ik voor de film enigszins voor vreesde. Maar toch leek er iets te ontbreken. De soundtrack was leuk in het begin maar begon na een tijdje toch danig te irriteren doordat vrijwel alle nummers perfect inwisselbaar waren.

3*

Altijd gedacht, dat dit een remake was van de hartstikke leuke Koreaanse film Jeni, Juno (2005). Dat is niet het geval, want dit is een totaal ander verhaal.

Heel aardige mix van humor en drama en een schitterende hoofdrol van Ellen Page. Maar mijn probleem is dat de films van Jason Reitman mij doorgaans veel minder doen dan wellicht eigenlijk zou moeten. Ligt gewoon aan mij.

Prachtige en gedrufde comedy over een over de top zwangere tiener, prachtig gespeeld door Ellen Page, met de nodige over de top dialogen, al moet je er wel van houden en de Engelse taal goed machtig zijn om ze allemaal zonder ondertiteling goed te kunnen begrijpen.

De film heeft ook wat mij betreft onterecht een rating van 6 jaar en ouder, de lading schutwoorden en het onderwerp maken de film niet alleen ongeschikt voor kinderen, maar waarschijnlijk ook erg saai en onbegrijpelijk voor ze.

De film is lekker origineel en humoristisch, met een vlotte bijpassende tempo. Ook de soundtrack past uitstekend bij de film, en geeft het een frisse indruk. De combinatie tussen drama en humor is verder uitstekend, zo ook het acteerwerk, de beelden en het script.

Blijft leuk, ook in de herkijk.

Een redelijke drama/komedie/romantiekfilm...

Komedie is mijn genre niet...

Redelijk verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Redelijk achtergrond geluid/muziek

(geen Dolby Digital aanwezig)...

Redelijk kwaliteit breedbeeld

(geen HD aanwezig)...

Prachtige film over een tienermeisje die zwanger raakt en de baby ter adoptie wil aanbieden. Ondanks het onderwerp zeker geen zware kost, meer het tegenovergestelde. Maar dan zonder dat het flauw, sentimenteel of echt over de top wordt. De film komt fris en vlot over en bevat leuke, spitse dialogen. Ook een fijne en goeie cast met een erg leuke rol van Ellen Page.

Lieve film! Een simpel verhaal goed uitgewerkt met de sterke karakters, grappige dialogen, een hoog tempo en sfeervolle indie-muziek. Een film om blij van te worden en waar je met het hoofdpersonage Juno meer meevoelt gaandeweg het verhaal. Ellen Page zet haar echt en genuanceerd neer.

Het blijft één van mijn favoriete films in het genre. Een film met een lach en een traan. Met het lezen van het plot ben je eigenlijk al wel een heel eind, maar de uitwerking is geweldig. De voorspelbaarheid viel mij nog mee, bij de eerste keer kijken natuurlijk. De vraag die alsmaar bleef: houdt ze het kindje toch zelf of zal ze het toch afstaan aan de adoptieouders? Die vraag komt verder in de film steeds meer naar boven. Kijkt makkelijk weg, met name Ellen Page zet haar rol geweldig neer. Mijn 4.5* blijft staan.

Aardig tussendoortje. Best wel een zwaar onderwerp, een tienerzwangerschap en adoptie, maar alles wordt verrassend luchtig gehouden. Weinig tranen, geen geschreeuw, en iedereen reageert meestal erg rationeel maar vooral gevat. Dat geldt zeker voor het hoofdpersonage, maar ook voor vader J.K. Simmons (altijd fijn om hem te zien, al is dit niet zijn meest spetterende rol).

Nergens dus echt drama, vooral luchtig en redelijk spitsvondig in de dialogen. Qua beelden ziet de film er ook wel aardig uit, en de muziek is redelijk alternatief, al deed het constant aanhalen van bands als The Stooges, The Melvins, en Sonic Youth me wel verlangen naar het iets ruigere werk. 3*.

“You seem to be getting pregnanter these days.”

Ontroerende film. Juno heeft een luchtige toon, maar daaronder zit zeker een indrukwekkend verhaal over tienerzwangerschap en hoe Juno daar mee omgaat. Heel pragmatisch en zakelijk op het eerste gezicht. Vriendje en ouders informeren, adoptieouders regelen en het kindje eruit persen, zodat het kan worden overhandigt aan de adoptieouders. En geen contact in de toekomst graag.

Dat het zo makkelijk niet gaat snapt iedereen en gaandeweg wordt de film dan ook een stuk serieuzer. Het sterkste punt van de film is het ijzersterke script van Diablo Cody. Geweldige dialogen, sterke acteerprestaties en een vlotte regie doen de rest. Met Page als heerlijk sarcastisch en pragmatisch middelpunt. Een indrukwekkende film die zeker een glimlach op je gezicht zal toveren.

Leuke film over een serieus onderwerp maar met de nodige speelse luchtigheid. Geen topfilm, maar wel gewoon goed, gewoon OK. Een toekomstige tienermoeder die haar baby wil laten afstaan aan kinderloze adoptieouders. Adoptieouders die een annonce in de gazet plaatsen smekend om een baby zoals een kind op zoekt gaat naar de laatste Paninistickers, het zou bij ons niet kunnen.

De sterkte van de film zit hem in de luchtigheid die het zware verhaal zacht verkneedt. Het begint al met de intro die erg speels opgevat wordt met tekeningen. De dialogen en acteerprestaties vielen ook best mee. Page is een arrogant meisje die bij momenten iets te rad van tong is. Soms kwam het bij mij niet meer grappig over (al is plaatsvervangende schaamte nu ook wel lichtjes overdreven). Nu, alles lijkt fijn uitgekiend met de adoptieouders. De wens zit erg diep, vooral bij de adoptiemoeder. De angst dat het fout gaat druipt er vanaf mede door eerdere foute overdrachten. Mocht Gardner niet zo warme persoonlijkheid hebben, je zou je kind er nooit aan willen afstaan... de wanhoop, de angst, de hunkering, ... de kinderwens zit zo diep en wordt goed naar voren gebracht in de film.

De reactie van de ouders van Juno vond ik nogal bizar, vooral van de vader dan, maar het hoeft niet altijd een clichégegeven te zijn natuurlijk. Daar gaan we weer dacht ik toen ze het nieuws bekend maakte, niet dus. Zo kon de film zich volledig focussen op het verhaal.

Leuke film. Grappige, scherpe dialogen. Feelgood.

Niet overtuigd.

Juno was een komedie die eigenlijk al een aardig poosje op mijn lijstje stond, maar er eigenlijk gewoon niet van kwam. Toen hij opeens in de collectie van een KLM passagiersvliegtuig stond maar gekeken. Ik wist gelijk eigenlijk al dat dit niet echt mijn film zou worden.

Vooral op komedie gebied verre van geslaagd. De grappen zijn simpelweg niet grappig, overdreven en soms zelfs pijnlijk. Sommige types die hier rondlopen zijn echt om te janken. Verhaal zelf stelt ook weinig voor, en hebben de meeste van ons vast wel vaker gezien.

Boodschap komt zwakjes over, maar de film is op menselijk niveau dan wel weer geslaagd, en vooral in het tweede deel van de film komt de film dan ook op drama gehalte menselijk over waardoor ik de film niet compleet zou wegdraaien.

Krappe 2,5*

De film heeft de tand des tijds nog best doorstaan. Vooral met dank aan Page in de lead als een puber die plots zwanger wordt, maar het gelukkig wel allemaal heeft uitgedokterd en op het eerste zicht met veel zelfzekerheid, naïviteit en humor in het leven staat. Verder valt het acteerwerk nog wel mee, maar is veel te danken aan de dialogen. En ook al lijken sommige figuren uit een Wes Anderson film te komen (wel niet visueel), wordt het nooit een parodie en zijn ze gewoon heerlijk kleurrijk. Er zijn sterkere films in dit genre, maar Juno mag er best zijn.

Tenslotte maandagavond nog even deze Juno wat normaliter verre van mijn smaak of interesse heeft, maar de film kan nu eenmaal behoorlijke cijfers weerleggen en heeft een uitstekende cast. En opzich qua speelduur en luchtigheid was het perfect voor maandagavond met Superhero Movie net achter de kiezen.

Maar fijn, we hebben dus Juno die de eerste keer meteen raak schiet waarop het heel circus kan beginnen. En daar komt dan ook meteen de smaak en interesse om de hoek kijken, want ja, wat moet een verhaal rond een zwangere tiener verder brengen of mij interesseren? En in alle eerlijkheid gebeurt er ook niet zo heel veel, en waar ik vooral veel puberaal geneuzel verwachtte maakt Rainn Wilson meteen een erg sterke indruk met zijn kleurrijk taalgebruik. Het is een koers die verder wordt ingezet samen met een behoorlijk cast en aimable karakters die eveneens scherp van tong zijn. Het verhaal blijft simpel met de typische tiener besognes temidden van een aanstaande adoptie en een 'droom' adoptiestel.

Hoewel, ze ogen wel wat klef en Vanessa vooral een stresskip, de klik met Mark is dan wel weer apart en onverwacht binnen het plot waar toch niet bepaald alledaagse en verdomd interessante muziek besproken wordt met Sonic Youth, Mott the Hoople en wordt de film al net zo goed aangekleed met The Velvet Underground, The Kinks en Buddy Holly. Buiten dat valt de naam Argento en heeft Gordon Lewis wat dat betreft ook meteen de aandacht. Buiten dat doet zijn focus en hobbies niet echt denken aan iemand die bezig is met 'nesting' zoals zijn wederhelft. Wat daarna volgt met veranderingen, keuzes en de confrontatie dat ding niet altijd uitpakken zoals je wilt is een soort van coming of age light. Een soort van volwassenwording en kennismaking met het leven.

En zo blijkt Juno op zijn manier, in zijn vorm en aankleding, toch best een acceptabele film over een onderwerp dat ik denk 'don't care' die vervolgens toch wel erg leuk wordt vormgegeven en eigenlijk geen moment verveeld.

Het zal aan mijzelf liggen maar ik heb moeite om een anti-abortus film als komedie te consumeren. De lichtvoetigheid waarmee de zwangerschap werd voldragen doet afbreuk aan de worsteling die te jonge mensen ondergaan in zo'n situatie en dat kan niet op deze manier weggelachen worden. Wat is nou de boodschap? Gebruik condooms met een smaakje? Of, als je dan toch zwanger raakt, zoek een leuke adoptiemoeder en alles komt goed? De SGP zal deze film vast promoten. Neemt niet weg dat Ellen Page een uitstekende rol vertolkt.