Juno (2007)

Was een aardige vermaaklijke film zonder al te veel problemen met het volgen van het verhaal. Simpel maar leuk.

Dit is typisch zo film die anders is dan de standaard meuk en waar het intro al gewoon geweldig begint!.
Het getekende gedeelte wat dan overgaat in het echte gedeelte is zo knap en mooi gedaan, dat vanaf daar de film me al gelijk wist te pakken en me pas weer losliet bij de aftiteling!
Maar natuurlijk is dat ook grotendeels door Ellen Page die het zeker te weten nog heel ver gaat schoppen in de film wereld!
Zag haar eerder in Hard Candy, daar speelde ze al goed maar wist de film me niet echt te pakken.
Heb echt genoten van deze film!, en ook al was het een comedy/drama, het kwam nergens te overdreven of te zoet over.
Ellen Page ga ik zeker op de voet volgen! geweldige actrice!
4,5 sterren, omdat deze film niks minder verdiend!

Zeker één van de beste comedies die ik recent heb gezien en verslaat het gelijkwaardige Knocked Up big time. Ellen Page levert een schitterende prpestatie als Juno en is daarbij ook nog eens een mooie verschijning. Michael Cera was sowieso al één van de rijzende sterren in de comedy wereld en deze rol als onhandige nerd was dan ook voor hem geknipt.

De manier waarop de intro begon vond ik al aandoenlijk en eigenlijk liet me dat ook niet meer los. Het natuurlijke gevoel dat deze film had is in dergelijke comedies meestal ver te zoeken en daardoor onderscheid deze film zich van de rest

4.5/5

Het mag geen wonder heten dat 'Juno' niet in goeie aarde viel in conservatief Amerika. Jason 'Thank You for Smoking' Reitman brengt immers onverbloemd een ode aan tienermoeder Juno en haar onstuitbare positivisme, een gegeven dat we ook al in zijn debuut aantroffen.

Toch onderscheidt 'Juno' zich niet zo sterk als 'Thank You for Smoking' deed. Het script is verrassend leuk, maar niet buitengewoon intelligent en de cast voegt weinig diepte toe aan de personages. Toegegeven, J.K. Simmons is erg leuk en Ellen Page is er eindelijk in geslaagd om haar ego (gedeeltelijk) achter zich te laten, maar voor de rest komt bij 'Juno' weinig verbazing kijken. De film verveelt weliswaar niet, maar een "been there, done that"-gevoel is evengoed nooit veraf - behalve bij het eerlijke einde misschien. Hier en daar had er zelfs wat emotionele ballast geknipt mogen worden, hoewel Reitman nergens flatert.

Finaal blijft 'Juno' een doorsnee komedie over een prangend onderwerp, met veel vakmanschap aan de man gebracht. Wat zal bijblijven is niet zozeer de conventionele filmische uitwerking of de groteske dialogen, als wel de ontroerende moraal: het hoeven niet altijd de stoere jongens te zijn die de mooie meisjes weten in te pakken. Sympathieke nerds zoals Michael Cera mogen er gerust wat meer zijn in Hollywood.

3,25*

Voor ik begon aan deze film wist ik niet goed waaraan me te verwachten..Ik had gelezen dat vele mensen het een saaie film vonden met saaie dialogen en dat ze het niet echt grappig vonden.

Ik ga hier helemaal niet mee akkoord. Ik vond zowel de dialogen als de humor als het verhaal tip top in orde!! De humor is niet makkelijk en platvloers. Het is geen pure komedie, maar een mengeling van komedie-drama-feelgood movie.

De soundtrack is heel leuk en past perfect bij de film.

Voorts zetten alle acteurs in mijn ogen een goede prestatie neer. Elle Page is gewoon Juno. Michael Cera vond ik in Superbad al geweldig en hier zet hij die trend door. Jennifer Garner deed het heel goed en komt zeer geloofwaardig over.

Ik had het niet verwacht, maar dit is een goede ervaring geweest!

Ellen Page zet een hele leuke 16-jarige neer die veel volwassener is dan de volwassenen om haar heen. Typisch zo'n Amerikaanse film met een lach en een traan, maar zodanig dat het niet overdreven sentimenteel wordt. Met van die lekker dik aangezette bitcherige dialogen, heerlijk!

Hele bijzondere film. Eigenlijk heel verfrissend om naar te kijken. In het begin dacht ik: hoe kan een verhaal over een tienerzwangerschap nou komisch zijn ? Maar het is wel gelukt. Alleen het is niet echt een standaard komediefilm waarbij je door grappen in een deuk ligt.

Het is meer een subtiel soort van humor dat in deze film heerst. Ellen Page deed dit ook echt subliem. Lekker scherp.

Het verhaal is ook niet standaard. Eindelijk eens een leuke, grappige feel good achtige film zonder de standaard jongen / meisje romance.

Ja, zeker een leuke film om naar te kijken.

Klopt Ellen Page zet wel een goed en geloofwaardig karakter neer.

Haar personage komt inderdaad niet altijd even beleefd over, maar wie zijn wij om daar over te oordelen. Alle mensen zijn verschillend en zij komt juist lekker rebels over, vol met droge opmerkingen/humor.

Ook is het gezin van de hoofdrolspeelster bepaald niet conservatief, vraag me af hoe de juist conservatieve Amerikanen hier tegen aan kijken?

Michael Cera heeft ook een leuke rol, hoewel je zijn karakter nooit echt kan doorgronden komt hij wel extreem symphatiek over.

Het is hierboven ook al vermeld, het is leuk om is te zien dat een loser achtige type als Cera ook het meisje kan krijgen.

Het is ook niet zo clichématig uitgewerkt als andere films(tienerromance), het blijft realistisch en hard, een tienerzwangerschap gaat natuurlijk oook niet altijd over rozen.

Al kwamen de echte (negatieve)zwangerschaps issues nou niet bepaald naar voren, had overigens de lengte van de film geen goed gedaan.

Het verhaal is namelijk goed zoals ie is, hier en daar luchtig, aan het einde wat serieuzer en uiteindelijk toch een goed einde. Verwacht verder geen baanbrekende en vernieuwende concepten.

Geen klassieker, maar zeker wel het bekijken waard, het gemiddelde hier op Moviemeter doet de film precies goed recht aan!

3,5*

Niet helemaal de topper die ik had verwacht. Dit wordt mede veroorzaakt door de hoogdravende Mainport-achtige dialogen. Ellen Page lijkt weggelopen te zijn uit Hard Candy en nog wijzer geworden. Michael Cera is dezelfde sul uit Superbad. Alles wat hij doet of zegt is grappig.

Na deze regisseur zijn middelmatige debuutfilm "Thank You for Smoking (2005)" gezien te hebben stond ik niet meteen te springen om deze "Juno" een kans te geven maar ik ben blij dat het er toch eens van gekomen is.

Je mag absoluut geen hekel hebben aan Alternatieve Singer-Songwriter gitaarliedjes want deze film zit er vol mee. Top-30 junkies en Britney Spears bimbo's gaan hier waarschijnlijk een punthoofd van krijgen. Deze overjaarse Studio Brussel luisteraar en liefhebber van de zogenaamd "betere" muziek vond ze aangenaam klinken.

Het eerste half uur ergerde ik mij een beetje aan de schijnbare overacting van Ellen Page, ik vond ze niet geloofwaardig overkomen, véél te cynisch voor haar leeftijd. Maar dit gevoel was van korte duur want naarmate de film vorderde kreeg ik sympathie voor deze maffe meid.

De warme familie waaruit ze komt met erg begripvolle en sympathieke ouders zijn van het slag waar elke tiener bij zou willen opgroeien. Ik kan je verzekeren dat zulke ouders een zeldzaamheid zijn, zoals je zelf wel zal ondervonden hebben in je eigen leven

Maar ik ga ophouden met lullen en me houden aan de essentie. Die komt erop neer dat dit een cynisch grappige film is over een zwangere tienermeid en tevens een kaakslag voor vele ouders die hier nog heel wat kunnen opsteken over hoe je omgaat met volwassen tieners. Hij begint vrij banaal maar wordt naar het einde toe alsmaar beter !

7,5/10.

Een warme relatiekomedie die een ode brengt aan de liefde, en het leven in het algemeen.

Vette aanrader !

Ik heb hem intussen gekocht op DVD, dat zegt genoeg...

Filmsite : http://www.foxsearchlight.c...

Was tijdens de eerste vijf minuten even slikken, zoveel snarkige hippe praat die me om de oren vloog.

Maar na dat hobbeltje viel de boel perfect op z'n plaats en bleef er een sterke, warme en niet-zeikerige film over.

4 *

Ontspannen, schaamteloos en dan eens ongemakkelijk filmpje over een tienerzwangerschap, dat met een veelvoud aan kwinkslagen ook nog eens verdomd aantrekkelijk is.

Ellen Page is fantastisch als 'gewoon' meisje en bijdehandje, maar ook de rest van de cast verdient een dikke pluim. Het zit er soms dicht tegen aan, maar typetjes worden het niet. Scherp geacteerd. Een verademing. Knap om een toch beladen onderwerp zo vlot en speels te brengen, zonder ergens klef, plat of anderszins uit de bocht te vliegen. De tokkelmuziek is wat dat betreft erg treffend.

Film heeft over de gehele speelduur dan ook een aangename cadans. Ik had even het gevoel dat het mis zou gaan bij de dramatische wending, maar ook die hobbel wordt met gemak genomen. Laat toch maar mooi zien dat een een verkreukeld briefje zoveel effectiever kan zijn dan een zwaar aanzettende tear-jerker. Juno is grappig, ontroerend en cute.

Juno lijkt visueel nog wel het meest op een Spinvis videoclip. Bagagedrager, een titel die zowaar erg mooi past bij dit verhaaltje. Lekker los sfeertje en humor die niet per se bedoeld is om te doen lachen maar desalniettemin wel schijnt te werken. De bedoeling is in mijn ogen gewoon om aan te tonen hoe komisch het dagelijkse leven er kan uitzien. Spijtig dat dat dan meteen voor 'tragikomisch' moet doorgaan..

Alweer behoorlijk sterk acteerwerk. Die Cera kan er verdorie wat van, net als hoofdrolspeelster Page. Ze gaan heel soepel om met de dialogen en halen zo de stijfheid er wat uit. Ze proberen zich echt in te leven in hun personage en vormen ongetwijfeld een belangrijke factor.

Ondanks het feit dat er wel enkele fraaie beelden waar te nemen zijn, en dat een en ander wel grappig is, blijf ik toch met een onvoldaan gevoel achter. Ik weet dat het beter kan, maar heb alleen geen idee hoe. Feit is dat ik weinig of geen zin heb om deze film ooit nog opnieuw te bekijken. Slecht teken in mijn geval.

3,00

Vrij leuke film met een hedendaags realistisch verhaal.

Goed acteerwerk.

3,5 ster

Erg leuke film die een zwaar thema als tienerzwangerschap bijzonder luchtig aanpakt zonder klef, belerend of onecht over te komen.

Ellen Page is een genot om naar te kijken als de guitige bijdehante Juno. Ze is ontwapenend en schaamteloos eerlijk, gevalletje hart-op-de-tong, maar tegelijkertijd ook erg broos. Page schijnt net genoeg evenwicht in haar personage te stoppen zodat het nooit als een karikatuur overkomt. Ook de rest van de cast doet het meer dan behoorlijk.

Zowel de humor als het dramagedeelte komen goed tot hun recht en worden nergens geforceerd. Was even bang dat de scheiding van het adoptiekoppel misschien een moeilijke klip zou worden maar die wordt netjes omzeild.

Vreemd ook hoe een op het eerste gezicht toch wel wat deprimerend verhaal je toch met een goed gevoel kan achterlaten.

Muziekkeuze vond ik erg geslaagd.

Voorlopig een 3.5 maar leunt dicht aan tegen een 4.

Yeah, I'm a legend. You know, they call me the cautionary whale

Een aantal jaar heb ik Juno stilletjes aan mij voorbij laten gaan. Ik was de verschillende programma's over tienerzwangerschappen/tienermoeders eerlijk gezegd kotsbeu en je kon op den duur er niet meer naast kijken doordat het zowat op elke zender werd uitgezonden. Toch werd Juno een tijd geleden op de verlanglijst geschreven dankzij Jennifer's Body dat van dezelfde scriptschrijver, Diablo Cody, is. Jennifer's Body viel me heel goed mee en omdat praktisch iedereen daar zei dat Juno zoveel beter was qua script werd ik dus wel benieuwd.

Als ik had geweten dat de film zo vermakelijk ging zijn dan had ik hem wel veel eerder opgezet. Het begint met het heerlijk aanstekelijke nummer "All I Want Is You" van Barry Louis Polisar en gaat vanaf dan alleen maar voort in stijgende lijn. Eigenlijk is heel de soundtrack erg aanstekelijk. Catchy nummers zoals het openingsnummer worden afgewisseld met klassiekers zoals David Bowie en The Velvet Underground. Allemaal heerlijke muziek en het geeft zeker en vast iets extra aan de sfeer doorheen heel de film. Vooral wanneer Page en Cera op het einde het nummer "Anyone Else But You" spelen is typerend voor heel de film. Zelden zo'n uitstekend gebruik van de muziek in een film gezien.

Waar ik vooral van verschoot is het feit dat Jason Reitman een zwaar en moeilijk thema toch zo leuk in beeld weet te brengen. Een groot deel van de eer gaat naar Cody maar Reitman weet het toch allemaal goed te gebruiken. Juno is geen komedie die je doet schaterlachen om de 5 minuten maar eerder een film die toch wel vaak een lach weet op te wekken. Persoonlijk heb ik liever een film die me continu weet te vermaken dan een film waar ik eens één keer in het uur hardop moet lachen. Het sterke aan de film is dan ook het feit dat het zo'n realistische personages zijn. Nergens vervalt Cody in typetjes maar krijgen we effectief mensen van vlees en bloed te zien. Juno laat de mensen zien zoals ze werkelijk zijn met hun goede maar ook hun slechte kanten (en vice versa). Mark die in een rockband heeft gespeeld, die veel van muziek kent maar tegelijkertijd ook nog niet klaar is voor het vaderschap of de bijna neurotische Vanessa die dan toch een goede moeder zou zijn. Ik dacht ook even dat de stiefmoeder een gigantische bitch zou zijn die totaal niet overeen komt met haar stiefmoeder maar het was juist anders. De scène waar ze de dokter even op haar plaats zet is fantastisch.Heerlijk maar vooral ook eerlijk vermaak en net de reden waarom de film zo'n goede waardering krijgt. Ook het feit dat de film niet vervalt in een standaard feel-good drama waar Juno toch besluit haar kind te houden, het op te voeden met Bleeker en dat ze dan nog lang en gelukkig leven heeft hier veel mee te maken. Ik haalde daarjuist al het einde aan door de treffende muziekkeuze maar het had effectief niet beter kunnen eindigen. Hulde voor Cody, sowieso iemand waar we nog meer van gaan horen.

Toch wordt de film gedragen door Ellen Page. Onvoorstelbaar dat dit dezelfde vrouw is als in Hard Candy is. Natuurlijk is het personage Juno zelf iets te geaccentueerd, toch in tegenstelling tot de andere personages, om helemaal realistisch over te komen. Ik kan me moeilijk voorstellen dat iemand van 16 dit soort praat uitkraamt. Pas op, het is wel allemaal vermakelijk maar net een tikkeltje ongeloofwaardig. Toch weet Page van Juno een leuk personage neer te zetten. In het begin is ze wat irritant omdat ze continu zo'n grote mond opzet tegen jan en alleman maar na een tijd begin je het wel te waarderen. Ze weet een perfecte mix tussen grappig en ontroerend neer te zetten maar veel heeft ze toch te danken aan de immers geweldige Michael Cera. Toegegeven, hij speelt vaak dezelfde rol en sinds The Year One was ik hem wat beu gezien maar dit speelt hij met zoveel verve dat hij inderdaad een zekere vorm van aantrekkingskracht bezit. Ik kan niet aanduiden waar het hem juist zit maar gewoon de gelaatsuitdrukkingen, het mompelen en nog zoveel meer maken hem perfect voor de rol van Bleeker. Ook leuk om J.K. Simmons nog eens terug te zien, was geleden van Spider-Man maar ook hij meet zijn rol perfect te spelen. Hetzelfde geldt voor de adoptieouders, Jennifer Garner en Jason Bateman. Echt alles past perfect bij elkaar. Allison Janney mag trouwens ook niet vergeten worden. Ze heeft maar een kleine rol maar de scène waar ze de dokter even op haar plaats zet is fenomenaal. ik blijf het echt knap vinden hoe ze er allemaal in slagen om hun personages niet te laten terugvallen in stereotypen. Olivia Thirlby had bijvoorbeeld een bijzonder bitsige cheerleader kunnen zijn maar neen, ze is gewoon een erg goede vriendin van Juno.

Erg sterk vermaak. Ik begin nog redelijk laag met mijn score maar het kan goed zijn dat hier nog wel een verhoging in komt, ik heb het gevoel dat dit zo'n film is die later nog wel op je inwerkt. Misschien gebeurt dit morgen, misschien pas wanneer ik hem eens terug zie maar voor nu zit er in ieder geval een dikke voldoende in.

4*

Tja, en dit had ik dus niet verwacht.

Ok, het is een behoorlijk typische Amerikaanse indie, maar op één of andere manier zit er iets in wat hem leuker maakt... veel leuker.

De manier hoe er argeloos gepraat wordt over de Melvins, Herschell Gordon Lewis en Dario Argento. Maar niet alleen die herkenbare dingen zorgen dat deze film boven het gemiddelde uitstijgt, het script van Diablo Cody is gewoon erg sterk. Diablo heeft van Juno een eigenwijse meid gemaakt, maar wel een meid met een gouden hart.

Goed geacteerd, goed geschreven en zeer goede muziek. Perfect voorbeeld hoe leuk een Amerikaanse indie kan zijn!

4*

Eens met Stephan. Had nog nooit een film met Page gezien trouwens en dacht dat het zo'n standaard Amerikaans kindsterretje zou zijn.

Ze komt juist erg volwassen over viel me op. Hopelijk is ze in het echt ook zo gevat. Het had allemaal net even een ander sfeertje als ik gewend was.

Alle bijrollen (behalve Garner) hadden een mooie bijdrage aan het geheel.

De gesprekken onderling waren lekker losjes en het leek bijna een echt gezin. Als je ziet waar het verder over gaat is het knap dat ze je als kijker toch anderhalf uur weten te boeien. Een aanrader in zijn soort!

Heerlijke frisse film, voor het genre is het erg goed. Ellen Page is top. Gelachen, meegevoeld, meegedacht. De film brengt zware thema's; tienerzwangerschap vs abortus aan de orde. Maar het is verfrissend gedaan, zonder zwaar te worden, maar ook niet te oppervlakkig. Alle typische Hollywoodgrappen die je bij dit onderwerp zou verwachten, blijven godzijdank achterwege.

Lekkere film voor het slapen gaan. De film heeft een positieve boodschap, is kritisch over abortus, zonder moralistisch of drammerig te worden.

Feelgoodmovie voor feelgoodmoviehaters

Dat een tienerzwangerschap het onderwerp is van een komedie is op zichzelf al een vondst. In Juno wordt dit onderwerp nergens zwaar benaderd, maar is het een prachtig thema om de bijdehante 16-jarige Juno eens flink mee voor het blok te zetten. Op een avond gunt ze een vriend van haar, de niet zo snuggere en flitsende Paulie Bleeker, sex. En meteen is het raak.

Als abortus als oplossing afvalt, gaat Juno op zoek naar geschikte adoptieouders. Laconiek vertelt ze haar vader en stiefmoeder dat het een kwestie is van even een maand of wat uitzingen, en dan kan iedereen verder alsof er niets gebeurd is. Hier komen de heerlijke spitvondigheid en naïveteit van Juno samen.

Juno is de ultieme feelgoodmovie voor mensen die een gruwelijke hekel hebben aan feelgoodmovies. Dankzij de bitsigheid van de puber Juno is de film nergens zoet of larmoyant. Het werkt niet op kilometers afstand al toe naar een einde dat voorspelbaarder dan voorspelbaar is. Juno is geen sukkel, ze is geen genie, geen sloerie, Juno is gewoon anders. En dat bijzondere karakter draagt de hele film.

Ellen Page zet een heerlijke Juno neer. In eerste instantie moet je even aan haar wennen (aan Juno dus) en deins je even terug van al die directheid, maar al snel smelt je voor dit doortastende meisje. Daarbij wordt ze subliem geholpen door de geweldige teksten. De film is doorspekt met pittige dialogen, waardoor zeker de eerste helft een geweldige vaart heeft. En J.K. Simmons als de vader van Juno mag ook niet onvermeld blijven. Hij speelt een geweldige vader die zijn pappenheimer inmiddels wel kent en Juno op een superrelaxte manier in het gareel houdt.

Ik sluit me hierbij aan. 4 sterren

Ja, dit sloeg wel aan bij mij. Eindelijk de eerste film met Ellen Page die me heel erg beviel. Het thema van de tienerzwangerschap wordt op een volwassen, misschien net iets te positieve manier aangepakt. Niet dat het zo ontzettend komisch of grappig is... als komedie is het ondermaats en misschien was dat maar goed ook. Juno wordt in elk geval goed neergezet : een tiener die zwanger wordt aan 16 jaar is een meisje die wat vooruit is op haar leeftijd, die heel wat zelfvertrouwen heeft en ook sociaal is. Ik kan me bij een zwanger tienermeisje wel iemand als Juno voorstellen. Ze is nogal bijzonder. Haar vriendje Bleeker lijkt dan wat meer de goedhartige sufferd wanneer hij zich het vooruitzicht van het vaderschap maar niet lijkt te realiseren. Toch komt hij sympathiek over, want van welke puber kan je zoiets verwachten?

Ook de onvolmaakte andere personages vielen wel in goede aarde, zoals de adoptievader die nog niet klaar is voor een baby . Het einde was dan niet wat ik me er aanvankelijk bij voorstelde. Even spoilers.. ik dacht dat Juno zelf de verantwoordelijkheid zou opnemen om voor haar kind te zorgen, samen met Bleeker, en toch was dit niet het geval. Verantwoordelijkheid is nochtans het eerste waar je aan denkt als je over baby's spreekt. Het slimme script werkte het anders uit door te zeggen dat een kind pas een verantwoordelijkheid is als je er zelf klaar en volwassen genoeg voor bent .

Aangenaam en fris drama die over het algemeen het goede voorbeeld heeft. Ik kan me echter voorstellen dat het met wat labielere tieners met een minder positieve ingesteldheid en minder geluk dan Juno minder goed zou aflopen. TIenerzwangerschap mag niet als lollig, leuk, cool of als een modeverschijnsel overkomen (de befaamde Juno wave uit de pers) en Juno flirt spijtig genoeg op de rand. Dikke 3,5*

Sterke film. Not your average teenage pregnancy movie. Ellen Page past perfect. Ze gaat heerlijk droog met de situatie om.

Lastig om deze film te beoordelen. Ik heb me er zeker bij vermaakt, maar eigenlijk is hij wel erg leeg en gezapig. De film kabbelt voort, wat dankzij het karakter van Juno eigenlijk altijd wel amusant blijft, maar tot echte spanning komt het eigenlijk nergens. Ze regelt haar zaakjes, blijft cool, heeft een goede band met haar vader en ook met haar stiefmoeder, komt nergens echt in conflict of in moelijkheden.
Ook vind ik het plotje met de adoptievader een nogal halfslachtig uitgewerkt iets, wat heel spannend had kunnen worden, maar wat abrupt ophoudt als ze toch weer met Bleeker verder wil. Komt voor mij nogal uit de lucht vallen, net zoals de scheiding van de adoptieouders niet bijster veel toevoegd aan het verhaal.
Een wat lege film dus, waarin ik zo op het eerste gezicht ook geen boodschap in heb kunnen ontdekken die bleef hangen. De film moet het vooral van Juno hebben, en het moet gezegd, die sprankelt van het scherm. Toch nog 3*

Heb deze film vandaag eindelijk weer eens herzien en heb er wederom ontzettend van genoten. Meestal weet ik wel waarom bepaalde dingen in een film me aanspreken, maar in dit geval blijf ik het erg lastig vinden. Ik gooi het denk ik maar op het 'herkenbare'.

Ondanks dat deze film (misschien?) voor een iets jongere doelgroep is blijf ik alles geweldig vinden; De sfeer is erg leuk, de humor is constant aanwezig, het makkelijk weg te kijken, maar toch nooit vervelende verhaal en uiteraard ook het droevige gedeelte nadat ze de baby krijgt.

Dit alles maakt deze film tot een mooi geheel waarin alles prachtig in evenwicht is. Ik heb hem nu voor de derde keer gezien en vind hem nog net zo leuk als de eerste keer. Zodoende heb ik mijn stem verhoogt en deze film dan toch maar een plekje gegeven in mijn top 10 (dit wilde ik eerst nooit doen omdat ik bang was dat deze film voor mij puur een moment-film zou zijn).

Al met al nog steeds een erg leuke film die geen moment verveelt.

Vlotte film, die nogal luchtig omgaat met een lastig thema. Ellen Page draagt de film eigenlijk in haar eentje als de eigenzinnige Juno, sterk geacteerd. De muziek vond ik iets te nadrukkelijk aanwezig, had wat minder gemogen.

Eigenlijk een zwaar thema, maar de film springt er vlotjes mee om. Vooral het personage Juno brengt leven in de brouwerij, al waren zeker niet alle pogingen tot humor even geslaagd. Integendeel, soms heb ik me toch wat gestoord aan haar "stoerdoenerij". Hoewel ik dus niet meteen de grootste fan van het personage was, moet ik wel vermelden dat Ellen Page het zeer goed deed. Ook de rest van de cast deed het behoorlijk, al had ik iets meer van Michael Cera verwacht. Nu ja, ik vond het eigenlijk gewoon jammer dat zijn inbreng redelijk klein was in de film, aangezien ik hem toch een komiek figuur vind. Maar al bij al een geslaagde film dus.

Aardig filmpje. Het is allemaal niet erg bijzonder naar mijn opinie maar het is een film die niet verveelt. De cast heeft er zichtbaar plezier in en is ook goed op dreef. Het verhaal is toch wel actueel de laatste tijd, en dit is een van de betere films die de situatie goed weergeeft. Verder niks briljants ofzo, soms toch een beetje typisch-Amerikaans maar wel vermakelijk om gezien te hebben.

3*

Hier ben ik het mee eens. Al die liedjes tussendoor verdrinken een beetje in hun eigen 'schattigheid' (ik vond het ook erg vervelend dat Belle & Sebastian in dit rijtje werd gepropt), en de dialogen van met name Ellen Page slaan ook regelmatig in het rood qua geloofwaardigheid en humor. Verder veel gestrooi met namen van hippe bands en obscure regisseurs, het is om die reden een beetje corporate indie in de zin dat 500 Days of Summer dat ook is. Page zet haar rol trouwens wel erg leuk neer. Al met al leuk kijkvoer.

Wat een heerlijke film is dit zeg. Een romantische komedie die nooit echt zoet wordt. Het heeft zelfs een pittig onderwerp, maar door de luchtige grappen tussendoor is het zeker niet te zwaar. De personages zijn erg goed gekozen en je leeft echt met ze mee. Door de muziek die erbij zit krijg het zeker een halve punt hoger. Uiteindelijk een 4* dus en dan neig ik meer naar de 4.5* dan naar de 3.5*