12 (2007)

5 man gister bij de première in Utrecht. Misschien dat de speelduur van ruim 2,5 uur de mensen afschrikte te komen kijken.

Mikhalkov pakt het toch even anders aan dan Lumet, dat wordt al duidelijk bij het openingsshot, waarin geen rechtbank te bekennen is. Een deel van de remake speelt zich namelijk af buiten de rechtbank, in Tsjetsjenië om precies te zijn. Flarden uit de jeugd van de beklaagde worden in beeld gebracht. Zo heb je als kijker wat meer voeling met de beklaagde dan in het origineel.

Toch speelt het grootste deel van de film zich af in de rechtszaal, of beter, in de gymzaal. Omdat de rechtbank verbouwd wordt moeten de 12 juryleden uitwijken naar een gymzaal van een vlakbij liggende school. Het verloop van het debat is ongeveer hetzelfde als in het origineel met het verschil dat de persoonlijke achtergrond van ieder jurylid wat meer aandacht krijgt, waardoor een mooi beeld wordt geschetst van de huidige Russische samenleving. Het acteerwerk hierbij is in de hele lijn uitstekend, iedere acteur krijgt zijn moment om te schitteren. Eén van de 12 juryleden blijft echter constant wat op de achtergrond, Mikhalkov zelf, de voorzitter. Dit alles niet zonder reden, Mikhalkov heeft voor zichzelf wel degelijk een rol weggelegd.

Op een aantal vlakken schiet 12 tekort ten opzichte van het origineel. Zo komt de manier waarop de juryleden één voor één overstag gaan wat minder geloofwaardig over. Waar 12 echter compleet de mist in gaat is het slotstuk, waar voorzitter Mikhalkov het woord neemt. Als na zijn verhaal het oordeel is geveld en de heren eindelijk naar huis mogen volgen er nog een aantal scenes die de kijker met extreem kromme tenen de zaal doen verlaten. Doodszonde, want de film boeide voor het grootste deel wel.

Het orgineel overtreft hij zeker niet. Hoewel het geen hele slechte film is, snap ik het nut van de remake niet zo goed.

Een van de sterkste punten van het orgineel was volgens mij dat alles zich afspeelde in een kamer. Je kreeg hierdoor geen beeld van de veroordeelde, maar wel een beter beeld van het juryberaad (het gaat tenslotte om het beslissen over levens van onbekende mensen) De remake gaat veel meer in op de verdachte jongen, en dat is jammer (het doet afbraak aan de film en is verder niet heel intereressant, omdat op het karakter van de jongen niet wordt ingegaan: je ziet alleen de jongen de hele tijd in een slachtofferrol: oorlog, gevangenis etc.)

Een tweede punt van kritiek zijn de dialogen: soms waren ze volgens mij te gekunsteld. Op een vreemde manier werd geprobeerd om dieper in te gaan op de juryleden, en dit zorgt voor een kunstmatige volgorde van dialoog (eerst spreekt persoon 1 over zichzelf, dat dan op een of andere manier verband blijkt te hebben met de zaak, de persoon 1 raakt hierbij ontroerd, dan spreekt persoon 2, dat dan op de een of andere manier verband blijkt te hebben met de zaak, hij raakt hierbij ontroerd etc. etc.)

Tenslotte vond ik het einde niet helemaal bevredigend. Het duurde ten eerste veel te lang (met die vrijgelaten vogel op het einde als toppunt van slechtheid) maar ook was het volgens mij mooier geweest als de jongen echt door iedereen in de steek was gelaten. Dat had een krachtigere inslag gehad, en was meer een statement geweest over het huidige Rusland.

Conclusie: Geen hele slechte film, maar de punten waarop het afwijkt van het orgineel verminderen de kwaliteit ipv dat ze iets toevoegen. Daarom is de film mijn insziens overbodig en kan je beter het simpelere, en krachtigere orgineel kijken.

De Russische remake van de klassieker met Henry Fonda is geen overtreffende trap, noch een stap terug. Deze is een uur langer, en de acteerprestaties zijn vele malen beter.

Het is een bekend verhaal, en de verrassing is er natuurlijk af.

De verdachte is een heel andere persoon, met een totaal andere achtergrond als in de originele film, maar toch is de toedracht, die wordt nagespeeld door de kibbelende jury, exact dezelfde. Dat maakt het allemaal nóg minder origineel.

Wat ik wel goed vond is dat ze nu uit nood in de sportzaal van een school moesten vergaderen. Door af en toe de schoolbel te laten horen word je er steeds aan herinnerd hoe lang het allemaal duurt.

De oorlogsbeelden hadden van mij niet gehoeven.

Het gaat er niet om of de jongen schuldig is of niet, dat hoeven wij als kijker helemaal niet te zien.

Goede film, zeer goed acteren. De film had van mij een stuk korter mogen zijn door de oorlogsbeelden en enkele persoonlijke verhalen van de juryleden te schrappen.

Uitstekende film waarin 12 juryleden moeten beslissen over een moordzaak. Tweede remake van 12 Angry Men. Het verhaal is in grote lijnen gelijk aan het origineel maar verschilt door een andere plaats en tijd en vooral een ander politiek klimaat. Ook duurt de film een stuk langer, en deze tijd wordt vooral besteed aan een betere belichting van de dader en de juryleden zelf. De conclusie van de film is verrassend.

Een goede misdaad/dramafilm...

Prima verhaal...

Wel een lang verhaal 159 minuten...

Prima acteerwerk...

Prima kwaliteit breedbeeld

(geen HD aanwezig)...

Redelijk achtergrond geluid

(geen Dolby Digital aanwezig)...

Toch heel iets anders dan de "Twelve Angry Men" uit de jaren 50 met Henry Fonda in de hoofdrol.

Hier komt er heel wat meer theater aan te pas, ook oorlogstaferelen (te veel van het zelfde) en een pak verhalen die niet altijd boeien of direct te vatten zijn.

Anderzijds zijn de taferelen waar bewijs van onschuld worden aangevoerd toch soms wel spectaculair en kan men toch rekenen op een stel sterke acteurs.

Positief is ook wel dat heel wat aspecten van het politiek en sociaal leven in Rusland worden aangehaald maar anderzijds is de film toch te lang met nog enkele overbodige slotscènes.

Een Russische remake van 12 Angry Men (1957).

Het verhaal blijft in grote lijnen hetzelfde, maar neemt niet alles letterlijk van de originele versie over. Ik ga uiteraard niets verklappen, maar het is briljant gedaan. De 153 minuten zijn misschien langdradig, maar weten uiteindelijk wel de aandacht bij het verhaal te houden.

Acteur Sergey Garmash smeekte regisseur Nikita Mikhalkov voor een rol in diens film. Zijn gebeden werden verhoord, en Mikhalkov stuurde hem een script. Het was de 2e film van Mikhalkov die voor een Oscar werd genomineerd voor beste niet-Engelstalige film. In 1995 wist zijn film Utomlyonnye Solntsem (1994) deze Oscar te winnen.

Niet beter dan de originele versie, maar zeker geschikt voor personen die van films uit een andere cultuur houden.

3,5 *