Hotaru no Haka (1988)

Erg sfeervol inderdaad, maar ook wel erg cliché en sentimenteel. Had er dan ook wat meer van verwacht eerlijk gezegd. Plot was niet echt boeiend, niet origineel in ieder geval. Gelukkig wel een stel fraaie scenes gezien: met de vuurvliegjes dan vooral. De muziek er dan nog eens bij, erg mooi.

3.0*

Ook een schitterende filmposter trouwens!

Ach, huilen doen ze in vrijwel elke film.

Het gaat niet om huilen. Je hebt gestemd, dus je kan de spoiler in mijn bericht gewoon lezen. Is dat cliché?

Dit is een bikkelhard oorlogsdrama.

Nou de kinderopvang is duidelijk niet jouw ding.... Bikkelhard.

Lach maar Reinbo, lach maar zoveel je wil.
Kleine kinderen die er in barre tijden alleen voor komen te staan en sterven door ziektes en ondervoeding. Bikkelhard oorlogsdrama!

Nou, dan zou ik maar niet de Lion King gaan kijken, arme Simba heeft het bijna even zwaar...

Bikkelhard, mij raakte het in ieder geval niet. Maar ondanks dat de door jouw genoemde stelling niet cliche is, zitten er genoeg wel storende cliches/goedkoop sentiment in. Dat kan men mooi vinden, maar voor mij was het een duidelijke stoorzender.

Een kritische blik op het eigen aandeel in de dood van je zusje zou ik niet meteen goedkoop sentiment willen noemen.

Nee maar hoog piepende en huilende kinderen om tranen te trekken wel.

Ik wil de film ook niet over een kam scheren, met goedkoop sentiment doel ik eerder op die snoepjes, de sterotype tante die geen rijsrolletje wil geven en dergelijke. En als er dan ook nog iemand gaat huilen, is het voor mij gewoon te veel.

Ja, zo'n kind dat huilt is ook compleet onlogisch binnen de hele context van wat er gebeurt ...

Ik zeg niet dat het onlogisch is, maar dat het irritant is. Daarom vermijdt ik ook vaak dit soort films, maar ik zag hem tussen jouw lijstje met 5* staan en was nieuwsgierig. Anders waarschijnlijk nooit gekeken.

Je hoort het, Onderhond, het is allemaal jouw schuld!

Inderdaad. Heb me er dan overigens niet echt aan gestoord, maar de originaliteit omtrent dat soort dingen is er dan toch niet. Tenminste niet wat je met die notering zou verwachten.

Jammer dat men in de eerste scène de dood van Seita en de hereniging met zijn zusje brengt. Je zit dan nog niet in het verhaal en weet niet echt wat er juist gebeurt. Daardoor komt het mooiste stuk van heel de film het minst tot zijn recht. Ze hadden dit beter gewoon op het einde gebracht.

Hotaru no Haka is oorspronkelijk in een dubbele release tegelijkertijd uitgekomen met Tonari no Totoro, maar dat was puur om commerciële redenen. Want beide films zijn vrijwel elkaars tegenpolen. Waar Totoro een lieve familiefilm is, is Hotaru no Haka een harde anti-oorlogsfilm.

Waar ik vooralsnog altijd wel dacht ik dat goed kon relativeren en emotioneel best ondoordringbaar was, moet ik dat na het kijken van deze film toch bijschroeven. Het doet je niet gelijk tranen met tuiten janken, maar laat je wel een gevoel van grief achter.

De film verteld het verhaal van een broer die met z'n zusje ten tijde van oorlog besluit zich te huisvesten in een verlaten shelter. Op het eerste gezicht is het gedeelte hierna eigenlijk best gelukkig, met de fireflies scene als uitschieter, voor mij de mooiste scene van de film. Met de schitterende muziek van Michio Mamiya voelde ik mij op dit moment echt een beetje gelukkig. Echter al snel gevolgd door de dood. Why must all fireflies die so young? Een uitkomst die al aan het begin eigenlijk wordt weggeven, maar je toch wel flabbergasted achterlaat. En toch zou ik deze film niet compleet als zielig willen beschrijven, want daarvoor doe je deze film toch echt te kort. Zo kom je met posts over goedkope sentiment, maar sentiment is helemaal niet wat deze film enkel heeft te bieden. Want de relatie tussen broer en zus, waarin de broer (Seita) zich compleet 'inzet' voor zijn zusje (Setsuko), is echt mooi om te zien. Setsuko is dan ook prachtig vorm gegeven, en haar bewegingen en acties zijn verdomd levensecht. En dat vond ik juist het allersterkste punt van de film, Seita die worsteld met zijn eigen keuze om zijn tante te verlaten, en zien hoe zijn zusje eigenlijk weer ongewild toch zo goed meewerkt, maar het uiteindelijk niet haalt. En ja, dan maakt zo'n film toch wel zeer diepe indruk.

Grave of the Fireflies viel me toch een beetje tegen. De film komt redelijk traag op gang en is bij vlagen wel erg sentimenteel. Toch is de relatie tussen Seita en Setsuko wel goed uitgewerkt. Ik kan me daarentegen niet al te goed in sommige acties van Seita verplaatsen. Maar hij is nog jong en moet met zijn zusje zien te overleven, dat is wel een goede verklaring.

Het zag er qua animatie niet slecht uit. Had er iets meer van verwacht, maar het is ook geen slechte film.

3*

Had hetzelfde gevoel, had er meer van verwacht na het erg mooie Sen to Chihiro no Kamikakushi

Huh? Dat is hetzelfde als zeggen: Magnolia viel me wel een beetje tegen na het mooie Forrest Gump.

Inderdaad een bizarre vergelijking. Hotaru no Haka is een realistisch drama en Sen to Chihiro no Kamikakushi is een sprookjesverhaal.

Beiden inderdaad totaal verschillende films maar hij refereert wellicht naar Sen To Chihiro No Kamikakushi omdat die film net zoals deze film uit de stal van Ghibli komt.

Meer wilde ik inderdaad niet zeggen....

Wonderschone Anime, ondanks het loodzware verhaal.
Jammer dat er voor een flashback vertelling is gekozen. Ik denk dat een chronologisch verhaal de tragiek juist had versterkt. Nu weten we vooraf de afloop. Zonder die voorkennis had er hoop geweest op een goede afloop.
Vreemd genoeg mis ik de tijd tussen het verlaten van de schuilplaats en de gang in het station. Voor mijn gevoel maakt dat het verhaal niet compleet is. wat gebeurde er in die tussentijd en waarom gaat het zo slecht met Seita.

Heel mooi gemaakt. Tekenstijl deed me erg denken aan Alfred Jodocus Kwak.

Verder erg sentimenteel verhaal waar weinig in gebeurt. Op den duur wordt dat erg vervelend en saai. Vond het een erg zware zit, en dat terwijl de film maar anderhalf uur duurt.

Een zeer mooie anime, met een loodzwaar einde. Er gebeurt relatief vrij weinig en dat maakt de film wel aan de lange kant. Maar het volwassen verhaal maakt het wel allemaal goed.

Kijkwijzer 'Al' keuring lijk me niet zo gepast i.v.m. het zware einde.

Uitstekende animatiefilm waarin een jongen en zijn kleine zusje op zichzelf zijn aangewezen als hun moeder omkomt bij een bombardement in Japan tijdens WO II. Een schrijnend verhaal over de gevolgen van de oorlog bij kinderen. Het duurt even voordat je echt goed in de film zit (de animatie is wel mooi, maar ook vrij simpel), maar de film weet wel degelijk te ontroeren. Verder heeft de film ook een mooie muziekscore.

"Een aangrijpende tekenfilm die zonder opsmuk de wreedheid van de oorlog laat zien. Ongeschikt voor kleine kinderen, want die zullen gekweld worden door nachtmerries vanwege de dikwijls zeer harde beelden. Een zeldzaam, maar gewelddadig pleidooi voor de vrede", las ik in een recensie. Inderdaad, een mooie intense Japanse tekenfilm over oorlog, dood, honger, ziekte en overleven en tegelijkertijd compromisloos, eindeloos treurig, verschrikkelijk en een verhaal dat angst inboezemt. Wanneer je de oorlog overleeft heb je geluk, sterven is normaal. Een verhaal over hoe een kind naar onze wereld kijkt waarin geen plaats is voor zijn onschuld. Echter ook een stil verhaal, rijk aan menselijkheid en humane denkbeelden.

Voor mij niet meer of minder dan een mooie gevoelige tekenfilm.