Hotaru no Haka (1988)

Prima, zand erover, einde discussie want ik heb vrijwel alles over deze film geschreven wat ik erover kan schrijven. Ongetwijfeld meer, maar het moet geen Dragje, dragje, dragje samen met een paar anderen topic worden toch?

Laat anderen voorts hun mening ventileren zodat een passant een brede uiteenzetting van meningen krijgt te lezen.

Ik verwijder deze film dan ook uit "mijn updates" functie hetgeen overigens een top functie betreft dat ik graag op soortgelijke fora zou terug willen zien!

Kan niet helemaal volgen, maar als Leone beweert er wat ingelegd te hebben zal ik inderdaad kijken waar ik dat er uit kan halen en of ik dat goed naar voren zie komen. Doorgaans zal dat inderdaad niet het geval zijn en zal dan daar mijn kritiek meer gaan liggen (vaak is dat zelfs nog negatiever voor de film).

In ieder geval zal ik op dat moment niet verder star blijven volhouden dat de film ergens anders over gaat, of genoemde thematiek compleet irrelevant is.

Verder zal in mijn geval het ontbreken of missen van bepaalde thematiek sowieso al weinig doorslaggevend zijn. Dat ligt iets anders bij mensen die daar de kern van hun bezwaren leggen.

- o f f t o p i c -

Dit doet me denken aan een les Engels op mijn school, toenmalig het montessorionderwijs, vierde klas VWO, waar ik opzat. De leraar vertelde mij toen dat Gandalf uit "Lord of the Rings" serieus de personificatie van "Jezus" betrof.

Ik had hier een hele ander mening over, de auteur J.R.R. Tolkien eveneens, maar toch, zo blijkt, kunnen mensen dit zo opvatten.

Moraal van het verhaal, als iedereen een auteur of regisseur zijn of haar opvatting als maatstaf zou laten gelden blijft er werkelijk "niets" over aan de fantasie en met alle respect, zonder fantasie geen bestaansrecht voor welke film dan ook. Respecteer een ander zijn of haar mening

En daar sluit ik dit topic definitief mee af.

Ik vind het eerder een zwaktebod, wanneer een film regisseurscommentaar nodig heeft om begrepen of gewaardeerd (of wat dan ook) te worden. Een film moet op zichzelf kunnen staan en zelf de boodschap kunnen overbrengen. Waarom zou je anders nog een film als vertelmiddel gebruiken?

De film staat ook op zichzelf en je hebt de commentaar van de regisseur ook helemaal niet nodig om het geoogde er uit te halen. Het is alleen een handig referentiemiddel wanneer het gaat over thematiek en niet iedereen op eenzelfde lijn zit.

Fantasie en eigen mening zijn uiteraard heel fijn maar het is vaak een iets te makkelijk excuus om je eigen onzin over een film als waarheid naar voren te schuiven.

Een drogreden Onderhond. Maar dat maakt verder niet uit. Ik begrijp dat het soms lastig is een mening die niet gelijk staat aan die van u of zelfs die van een regisseur te accepteren.

Dat laatste hoeft ook helemaal niet, als u maar begrijpt dat dit geheel wederzijds is.

Dat heb je dan ook erg mooi te kennen gegeven bij deze film. Wel leuk dat je daar eerlijk in wil zijn.

Ik blijf er in ieder geval bij dat de thematiek van een film geen mening is maar een gegeven. Of de thematiek in de film moet uiteraard bewust vaag gehouden worden.

(verder heb ik best medelijden met een hoop regisseurs, poëten en andere kunstenaars die hun werken herleid zien worden tot de meest uitzinnige zaken door fans met iets teveel tijd om handen)

Jammer dat u geen antwoord kunt geven zonder een insinuatie van beledigend aard. Verschil van mening resulteert bij u ogenschijnlijk in een veroordeling zoals deze hierboven, door u is geschreven. Dit komt bij mij als kinderachtig over, maar goed. Laat mensen in hun waarde zou uw devies moeten zijn.

Aan u het laatste woord, ik ben er klaar mee.

Het is vooral jammer dat je in je laatste 5 posts geen enkele inhoudelijke reactie meer hebt gegeven, maar telkens ofwel een persoonlijk kaart trekt, ofwel er gewoon vlak naast interpreteert (en ja, ook insinueert).

De gequote opmerking is noch een veroordeling, noch een gerichte insinuatie of persoonlijke aanval, maar een algemene kritiek.

Verder blijf ik erbij dat de door jou naar voorgeschoven dubbele thematiek erg betwistbaar is, vooral dan het "verwerken van de nederlaag", terwijl die enkel op het allerlaatste moment voorkomt en verder totaal geen verwijzing kent in de film.

Nog nooit had ik gedacht dat tekenfiguren mij zo diep konden raken. Maar Takahata deed het, en op zo'n een manier dat ik alle dramafilms finaal ging afstraffen nadat ik Grave of the Fireflies twee jaar geleden voor het eerst zag. Maar onderhand is dat gevoel gedeeltelijk weggeëbd en af en toe kunnen sommige dramafilms mij ontroeren.

Grave of the Fireflies is een indrukwekkende animatiefilm, het is mooi getekend als je bedenkt dat het in 1988 uitkwam. Maar daar let je eigenlijk niet veel op. Het verhaal staat meer op de voorgrond zodat je zelfs vergeet dat het maar tekenfiguurtjes zijn, zo realistisch komt het allemaal over.

De boodschap van deze film is duidelijk. Deze film laat de kijker zien dat mensen die hun energie steken in oorlog, wapens en atoombommen eigenlijk erg zinloos bezig zijn. Seita en Setsuko zijn de personificaties van het oorlogsleed, het zinloze leed.

Grave of the Fireflies is indrukwekkend, zielig, triest, ontroerend en onvergetelijk. 4.5*

Gezien door de pakketservice en ik kan niet anders doen dan meegaan met de positieve reacties. Mijn eerste Japanse animatie film, en het werkt een stuk beter dan ik dacht. Het ziet er allemaal gaaf uit en bovendien is het verhaal ook nog goed: hoe de maatschappij verandert door oorlog, en hoe twee kinderen hierin willen overleven.

Sterkste animatie film die ik ooit heb gezien, laat zien hoe zinloos de oorlog wel niet was en hoeveel mensen eronder leden. De film is op vele momenten emotioneel en wist mij dan op vele momenten ook wel te raken. De beelden waren werkelijk fantastisch samen met de muziek en de film was ook zéér realistisch tegenover sommige amerikaanse films.

Het enige minpunt dat ik kan zeggen is dat ik me soms wel irriteerde aan Setsuoke omdat ze soms wat te overdreven kinderachtig deed maar dat heeft natuurlijk de film niet verpest.

Bij herziening misschien wel een 5 maar nu houd ik het nog op een 4,5*

Niet alleen is dit visueel een hoogstandje (als je bedenkt dat dit een animatie film is uit 1988), maar het is ook een simpel verhaal met meeslepende gebeurtenissen met een duidelijke boodschap. Ontzettend mooie en tranenverwekkende film!

Heb niet echt iets paraat om aan de discussie toe te voegen. Met veel plezier naar gekeken en deze film ontbrak nog echt in mijn lijst.

Het klopt dat het sentimenteel was, maar dat werkte wel goed, omdat er ook genoeg achtergrond in het verhaal was. Enkele formidabele scenes (in het kamp na de eerste luchtaanval, een mooi "craneshot", etc) houden de film dan ook moeiteloos op de been.

Jammer dat die achtergrond (tante, dokter etc) dan weer af en toe iets te 1-dimensionaal was, of eigenlijk een voorspelbare rol in het verhaal vervulden. De situatie in Japan van die tijd kon ik er niet als metafoor in zien. Maar ik heb de extra's van deze 2DVD nog niet bekeken.

De muziek was ook af en toe teveel op de voorgrond, hoewel er ook scenes waren die heel stil waren (en waar Hollywood een hele bak violen tegenaan gegooid zou hebben). Verde vond ik de dictie en stemcasting van het zusje perfect. Zij maakt de film volledig, het broertje was naar mijn idee iets te vlak.

erg traag deze film. normaal geen probleem voor mij - ben niet verzot op actie - maar in deze film zat weining beweging ( animatie was houterig, vaak een deel van het beeld stilstaand). karakters waren erg statisch, weining ontwikkeling, beetje simpel. voelde weing voor de personages, nauwelijks geemotioneerd, begrijp de hoge notering niet echt. muziek ook niet echt bijzonder

film uit 1988 is geen excuus, sorry.

Erg ontroerende anime over het einde van de Tweede Wereldoorlog in Japan. In tegenstelling tot andere anime's die ik gezien heb is dit een erg realistisch verhaal, zonder enige vorm van fantasy. Nee het is oorlog wat de klok slaat en dan vooral de luchtaanvallen van de Amerikanen die hele Japanse dorpen platgooien.. De film zit vol contrasten, keer op keer krijg je te maken met mooie leuke momenten die worden opgevolgd door zielige ontroerende scenes. Hoewel de tekenstijl niet heel bijzonder is, maakt de sfeer alles goed en bekroon ik dit dus met een mooie 4,5!

ik snap niet waarom er zo veel wordt gesproken over het "animatie-GENRE". Animatie is toch een kunstvorm of ligt het aan mij? Er zijn heel veel verschillende soorten animatiefilms.. Oorlog-animatie zoals deze. Maar ook Actie. De meeste Animatiefilms zijn (helaas) kinderfilms. Toch vind ik het raar dat men het altijd heeft over het Animatiegenre.

Deze film ga ik trouwens zeker kijken!

Ik snap je kritiek niet, wat is er mis met het animatie-genre?

Cinema is live-action of animatie. Daarna komen de genres pas aan bod (western, drama, kung fu etc). Dus er zit wat in.

Ben ik het niet helemaal mee eens.. Cinema is volgens mij (net als bij boeken) fictie of non-fictie (speelfilms of documentaires), en dus is animatie (net als horror, sci-fi, aktie, etc.) een genre!

De animatiefilm is gebaseerd op herkenbare technieken, het is geen film waarin herkenbare personages in een herkenbare setting optreden. Ofwel het begrip 'animatie' zegt iets over de techniek, niet over het genre.

Al kun je dankzij die techniek wel settings en personages creëren die genre-overschrijdend zijn en dus typisch voor de animatiefilm.

Er valt voor beide redenaties wat te zeggen.

De Nederlandse release is voor de zoveelste keer aangekondigd, 6 december 2007. De uitstel had te maken met de extra's, terwijl er op het moment nog steeds niet duidelijk is wat de extra's zullen zijn. *mompelt iets over dode mussen*

Overigens is de Engelse 2-disc duurder geworden en er ook een 1-disc verschenen die nu ongeveer zoveel kost als de 2-disc eerder.

Het zou me overigens zeer verbazen als er extra's opkomen die niet op de Britse 2-disc staan. Wellicht worden er wel extra's weggelaten.

Persoonlijke aanval verwijderd.

Ik vind het moelijk om bij deze film een heel verhaal neer te zetten, dus dat ga ik ook niet doen.

Deze film staat sinds een jaar bovenaan in mijn top 10.

Ik heb dan wel een voorliefde voor anime, maar deze film is beter dan elke animatie en live-action film. De stijl is totaal anders dan ik van Ghibli gewend ben. Geen kleurrijke landschappen en aparte figuren, maar gewoon een hartverscheurend verhaal over 2 kinderen tijdens de 2e wereldoorlog. De tranen stonden in mijn ogen bij het zien van deze film en dat heb ik nog nooit gehad.

6* (1 ster meer dan alle films ooit gemaakt)

Wow, wat een prachtige film is dit. Echt ongelooflijk mooi en ontroerend, en één van de mooiste en droevigste films die ik ooit heb gezien. De twee hoofdpersonages zijn allebei zo menselijk en de beelden zijn zo prachtig dat ik op het einde niet anders kon dan een potje huilen.

4.5*, misschien later nog wel 5*

Ik vond Spirited Away een topper! Misschien wordt het tijd om deze ook maar eens aan te schaffen....

Ze zijn beide anime, maar lijken verder in de verste verten niet op elkaar. De één een kinderfilm met een hoop fantasie, de ander een oorlogsfilm met een hoop ellende. Op grond van deze vergelijking zou ik de film dus niet aanschaffen.

Owh, het lijkt me wel een mooie film en het gemiddelde is erg hoog dus ik denk toch maar dat ik deze aan moet schaffen....

Zeker aanschaffen. Vergeet het stigma van tekenfilm als kinderfilm en zie het als een volwaardige oorlogsfilm.

Grave Of The Fireflies is een ervaring. Geen plezierige ervaring maar wel bloedmooi.