Do Lok Tin Si (1995)

Beetje wel-niet film, die soms wonderwel werkte, en op andere momenten totaal de mist in ging.

Enkele prachtig in beeld gebrachte shoot-outs, al is de vergelijking met Woo hierboven redelijk loos. Verder mooie kleuren, die iets te vaak met elkaar vloeken, en een uiterst mobiele camera, die soms nogal knullig overkomt.

Leuk hoe Wong hier wat random verhaaltjes met losse connecties door elkaar gooit, zonder veel oog voor een overkoepelend plot. Minder leuk hoe hij steeds afgrijselijke muziek kiest in deze film.

Zeer leuk experiment, dat maar half geslaagd is. 2.5*

Absoluut een hele intrigerend film. Hoewel ik soms de draad een beetje kwijt was, bleef het constant interessant. Ik heb vaker hardop gelachen dan dat ik bij de gemiddelde comedy doe. Vooral de scene bij de kapper en de ijscokar zullen me lang bijblijven. Dit is knap voor een veel die zich als drama ook goed manifesteerd. Deze film maakt me zeer benieuwd naar Wong Kar-Wai's andere werk.

3,5*, maar een herziening zal wellicht een verhoging in petto hebben.

Vooral het begin van de film is erg sterk en bijzonder. Fascineerende, tikkeltje vreemde en mysterieuze personages die leven en verliefd worden in de anonimiteit van een regenachtige en in neonlicht badende metropool Hongkong.

Waar 2046 en vooral In the Mood for... een zwoele, warme droom zijn is deze film meer een koortsige hallucinatie, met bizarre humor en geweld. Maar een goede sfeer scheppen is wel toevertrouwd aan Wong Kar Wai en beeldvirtuoos Doyle. Ook hier vond ik het beweeglijke camerawerk die de hoofdpersonen soms wel op de huid lijkt te zitten en dan weer als een soort spion door Hongkong dwaalt erg goed.

Helaas heeft een film om echt goed te worden ook andere elementen nodig en daar onbreekt het nogal aan. Zo op de helft van de film is de fascinatie voor de brei aan kunstzinnige beelden wat afgenomen en blijf ik met een vrij lege film zonder verdere interessante ontwikkelingen op het gebied van intermenselijke relaties zitten. Wellicht volgde ik hier soms iets te vaak ook Bassie's (van Adriaan) voorbeeld door de wereld eens van de binnenkant van m'n ogen te bekijken. Wellicht in een staat van meer alertheid en uitgeslapenheid nogmaals bekijken, voor nu een 3* voor het sterke en mooie begin.

Wel een aardige film. Alleen loopt de film zichzelf soms wat voorbij in zijn nutteloosheid. Het verhaal is immers nihil. En de wisselwerking tussen slapsticktaferelen en dynamisch gefilmde shoot outs verloopt geheel onsamenhangend, alsof je naar 2 verschillende films kijkt.

Het camerawerk is zoals wel vaker bij Kar - Wai gewoon stijlvol. Bepaalde elementen worden goed uitvergroot, er wordt zo bv. in slow motion gefilmd terwijl er toch veel gebeurd op het scherm. Daarnaast muzikaal gewoon lekker. Niet opmerkelijk, maar nergens vervelend.

Een film die qua verhaal geen impact op mij had, daarvoor wijk ik uit naar Bangkok Dangerous. Een film die over een hogere frequentie aan diverse stijlmiddelen beschikt. Deze film voelt echt aan als een oefening, voor Kar Wai `s latere werk. Daar waar verhaal en camerawerk wel een worden, dankzij meer mooie beelden die echt de sfeer van de gehele film uitstralen en niet die van slechts een paar momenten. Niks tegen meerdere stijlen in een film, maar geef iedere stijl dan wel de kans om te excelleren door alles tot in de puntjes uit te werken. De wat ondynamische scènes sloten hier niet alleen qua camerawerk niet aan op de shoot - out scènes en de vluchtige indrukken van Tokyo. Het was verhaaltechnisch ook nog eens niet altijd geslaagd in zijn boodschap om komedie in de film te verweven. 3,5*

Zoals eerder beloofd (op het ‘As Tears Go By’-forum) zou ik niet te lang wachten om ook ‘Fallen Angels’ eens te bekijken. En voila, consumatum est.

Het allereerste wat mij opviel is dat dit duidelijk een soort overgangsfilm is: verhaaltechnisch zitten we nog steeds met de dubbele verhaallijn van ‘Chungking Express’, terwijl we visueel al kunnen smullen van beeldschone slow-motions en erotische figuren (‘In the Mood for Love’, dames en heren? ). Toch weegt die ene kwaliteit niet op tegen dat andere gebrek, want de film verliest gaandeweg scherpte.

Alles op zijn tijd echter; laat ons eerst even nagaan wat we eigenlijk gehad hebben aan Wong Kar-Wai’s beide vertellingen.

De eerste, met de huurmoordenaar en zijn partner, is in alle opzichten de meest poëtische. Leon Lai heeft de ideale (gelaten) smoel voor zijn integere rol, en Michelle Reis is tegelijk ontwapenend in haar dagelijkse bestaan als opwindend in haar ‘vermomming’. De uiteindelijke confrontatie in het café (met briljant spiegelwerk!) is dan ook een eenzaam hoogtepunt in deze verder nogal droge film. Ook de jukebox-scène is één van de mooiste en meest intrigerende die ik ooit gezien heb – zwoel, sexy en tot in het detail ontzettend warmbloedig. Helaas is Wong Kar-Wai overdreven schaars met informatie, waardoor de indruk ontstaat dat de regisseur zelf niet goed wist wat hij méér wilde dan alleen maar mooie plaatjes schieten.

De tweede, en schijnbaar ook belangrijkste, verhaallijn volgt een typisch Kar-Waiiaans personage: iemand die niet kan spreken en uiteindelijk toch wel wat te zeggen heeft. Vooral hierin lijkt het alsof ‘Chungking Express’ nooit is weggeweest: de figuur op zich is al niet bijster interessant, dus kunnen ook de komische situaties waarin de man verzeilt raakt amper boeien. Bovendien vervalt Wong Kar-Wai op het einde in een soort bizar sentiment, door de weinig esthetische amateur-beelden van de vader in zijn film op te nemen. De kijker kan alleen maar geeuwen en zien dat 'Fallen Angels' hoe langer hoe meer de verkeerde kant op gaat...

En visueel? Wonderlijk schoon op bepaalde passages, maar soms nog steeds iets te ‘alledaags’. Pas in ‘Happy Together’ staat ’s mans stijl volledig op punt, maar eigenlijk horen we niet te klagen. Prachtig is hoe Wong Kar-Wai met enkele shots een ruimte vol smeulende lijken in beeld kan brengen, terwijl zijn personage koelbloedig langs de dode lichamen flaneert. Een schitterend contrast, juist door de soberheid waarmee we het voorgeschoteld krijgen.

Echter, na ‘Fallen Angels’ heeft Wong Kar-Wai de gangsterfilm schijnbaar afgezworen. En dat is dan ook het meest ellendige aan de hele film: met een degelijk verhaal was dit een pareltje geworden, nu verzandt de film in zijn goede bedoelingen en pseudo-diepgaande personages. Laat ons bidden dat de meester aller Aziaten ooit terugkeert naar dit genre; dan pas zullen hem 'Fallen Angels’ kunnen vergeven... En voorlopig, de meest middelmatige score.

2,5*

Trouwens, nu ook hier weer de titel ‘Bangkok Dangerous’ opduikt ga ik er meteen achteraan. Wordt vervolgd.

Het was nogal lang geleden dat ik een Wong Kar Wai zag, ik haakte een beetje af na 2046 en had vier films van 'm gezien die allemaal tussen de 2.5* en 3.5* uitkwamen. En hoewel ik me al een tijd heb voorgenomen om in elk geval In The Mood For Love te herzien vind ik dit, nogal verrassend, de beste Wong Kar Wai die ik tot nu toe zag.

Deels door zijn sfeer en vooral door de muziek heel erg een jaren '90 film, maar wel een fraaie. Een fijne combinatie van leuke humor, nihilisme en veel, heel veel melancholie. Een verlangen naar iets wat mensen nooit hebben en nooit zullen krijgen. Mooie personages, visuele bravoure die heel erg bij het sfeertje en het verhaal passen en een regenachtige, in neonlicht gehulde stad bij nacht doen de rest.

Voorlopig 4.0*, maar kan maar zo nog weleens meer worden.

Die aftitelsong ... afgrijselijk gewoon. 2 sterren voor de warmte plus wat aardige vondsten.

Eigenlijk gewoon Chungking Express deel 2. Fallen Angels is mijn vierde Kar Wai Wong en ik heb opnieuw erg van zijn werk genoten.

Qua visuals misschien wat veroudert, maar erg mooi geschoten allemaal. Camera werk is heel vrij en bewegelijk. Sommige shots zien er wel wat raar uit, en is het net of je Peter Jackson in zijn begin jaren aan het werk ziet. Doyle brengt het geheel dus mooi en energiek in beeld. Ik begrijp best dat velen het gewoon lelijk vinden, maar ik kon het wel waarderen. Verhaal, voor zover dat er echt inzit, en het verloop daarvan is best leuk en lijkt dus erg veel op Chungking Express. Nu volgen we personages die wat aan de verkeerde kant van de wet leven. Compleet met absurde momenten en vele aandoenlijke momenten.

Toch pakt dit een stuk minder uit dan in die andere film van de regisseur. Je krijgt niet echt een band met de personages en het blijft net even te afstandelijk. Wel leuk dat er nog even gerefereerd wordt naar de bedorven ananas uit CE in het begin. Ook de muziek is opnieuw af en toe erg fout gekozen en erg passend binnen het verhaal. Stijlvolle bewerking ook van Massive Attack's Karmacoma. De shoot-outs waren een leuk extraatje en zijn erg stijlvol in beeld gebracht, al heeft het niet echt een functie in het verhaal.

Ik kon het wel waarderen, en vooral de goede cinematografie. Leuke personages en absurde momenten.

3.5*

Het is alweer een tijdje geleden dat ik een Kar Wei Wong zag, maar ik had er wel weer eens zin in. Dit is zo'n typische film, waarin het verhaal dat nauwelijks wat voorstelt, van ondergeschikt belang is aan de stijl.

Ik ben het trouwens ook wel eens met de stelling dat deze film erg op Chungking Express lijkt, al vond ik die film toch nog wel wat beter. Fallen Angels oogt soms wat rommelig en het lijkt ook niet altijd duidelijk welke kant de regisseur op wil, maar toch vind ik het geen verkeerde film.

De film heeft wel geinige personages, redelijk wat actie en soms wat bizarre situaties. Ook bevat de film een sterke sfeer en redelijk wat humor, waardoor het allemaal toch wel lekker wegkijkt.

De muziek is net zo fout als in Chungking-Express, maar waar ik een enorm zwak heb voor California Dreaming, heb ik niet zoveel met de muziek uit deze film. Ondanks dat gegeven scoort de film toch makkelijk een voldoende.

3,0*

Over de gehele linie minder dan Chungking Express. Het is alsnog wel een goeie film, maar het mist wat sfeer, flair en werveling.

Muziek is ook een stuk minder, visueel net niet helemaal scherp. Blijft staan dat Wong wel weer echt mooie dingen op het scherm tovert, maar niet altijd, en dat is wat jammer. Zo waren de vertraagde shoot-outs niet helemaal sterk vond ik.

Komt allemaal net wat te kort, is dan ook wel leuk en mooi, maar niet echt groots. 3.5*

Echt beter dan verwacht. Chungking Express was nou niet echt goed aangeslagen en ik had een beetje begrepen dat het werk van Wong Kar Wai pas echt de moeite waard is vanaf In the Mood for Love, dus de verwachtingen waren niet echt hoog.

Maar deze film is toch best goed te genieten. Af en toe gave beelden, met name als er op de motor wordt gereden, ook het neonrijke Hongkong wordt soms mooi vastgelegd, al begreep ik niet echt waarom er ook soms zwartwit beelden waren. Vergeleken met Chungking Express is de montage een stuk rustiger, alleen de muziek is ook hier niet bepaald geweldig te noemen. Veel jaren 80 wat af en toe behoorlijk cheesy klinkt. De grootste dissonant.

De verhaallijntjes zijn wat warrig, komen ook niet echt bij elkaar samen, maar zijn door enkele personages wel redelijk vermakelijk. De blonde dame vond ik wel erg irritant, zo hysterisch was ze soms, maar de stomme jongen vond ik erg grappig zoals hij mensen dwingt om ijs te eten, en de relatie met z'n vader wordt op het einde nog zelfs redelijk emotioneel. Veruit het meest interessante personage van de film.

Visueel nog niet zo mooi als In the Mood for Love, 2046 of My Blueberry Nights, die ik ook qua verhaalstructuur wat beter vond, maar wel een stap vooruit ten opzichte van Chungking Express. 3*.

Een paar weken geleden heb ik Chunking Express weer eens gezien en toen werd ik voor de tweede maal meegesleept door het bijzondere stijl en toon die ik bijna onmogelijk in woorden kan vatten, omdat het gewoon te filmisch is. Fallen Angels is van het zelfde laken een pak en ik zit dus weer met hetzelfde probleem dat het moeilijk uit te leggen is wat er nou zo pakkend en hypnotiserend is. Wongs stijl in deze films doen me nog het meest denken aan Godard in de jaren '60. Datzelfde speelse, dat ongedwongene en stijlbewuste. Alleen Wongs films lijken nog moeitelozer in elkaar gezet te zijn en lopen wat vloeiender. Het camerawerk, de belichting en de montage zijn alle nadrukkelijk alternatief gefilmd en ook de personages en wat ze doen zijn bewust wat onwerkelijk, maar bij Wong voelt het in Chunking Express altijd ongeforceerd aan. Fallen Angels doet dit bijna even goed, maar er waren toch wat struikelblokken hier. Zo zaten er twee scènes in waarin een vrouw masturbeert, waarbij het opvalt dat deze twee scènes langer duren dan andere scènes in de film. Het heeft iets flauws. Ook is die vrouw met die blonde pruik een ietwat vervelende creatie die mij al snel ging irriteren. Verder zijn er wat korte dode punten. Dit maakt Fallen Angels iets minder goed dan Chunking Express, maar het scheelt niet veel.

Fallen Angels draait allemaal om stijl, maar het knappe aan Wong is dat het nooit teveel aanvoelt als vorm-om-vorm. Tussendoor zit er genoeg humor en zelfs melancholie om ook wat meer emotionele snaren te raken, zei het op een lichte manier (niemand zal hier moeten huilen vermoed ik). Die latere scènes met die vader die gefilmd wordt met een handcamera zijn stiekem best ontroerend. Daarbij zijn de personages die hier rondlopen gewoon erg leuk in hun excentriciteiten.

Maar om werkelijk de stijl goed te kunnen beschrijven en de toon in woorden te kunnen vangen ben ik hier wel hopeloos verloren. Het is toch vooral een film die gezien moet worden, wat eigenlijk de enige aanbeveling is die een film nodig heeft.
3,5*

Mijn 4de Wong Kar Wai en hij is me ten zeerste bevallen.

Een prachtig kenmerk van Wong Kar Wai is dat je zijn films met gemak kan herkennen zonder op voorhand te weten dat je naar een film van hem gaat kijken.

Weggelaten frames, Verhaalstructuur, beetje claustrofobisch gefilmd en een prachtige belichting.

Het verhaal is voor ons westerlingen een beetje vreemd en heeft inderdaad niet al te veel inhoud, maar toch wist het mij op een bepaalde manier te beroeren. Vooral het verhaal van de stomme greep me erg vast. Grappig in het begin en best emotioneel op het einde, maar dan wel op zijn Aziatisch, erg ingetogen, maar niet minder emotioneel.

Visueel vond ik de film erg sterk. De scheve kaders, handheld camera en de mooie verlichting maken de film een lust voor het oog. De actiescènes vond ik ook meer dan geslaagd. Spiegels werden net als in In the Mood for Love en 2046 weer zeer goed gebruikt (in de bar!).

De scène met de Jukebox was ook zeer te pruimen.

Op de muziek werd hierboven vaak geklaagd, maar ik vond hem echter erg goed bij de sfeer van de film passen en Wong Kar Wai weet zijn beelden erg goed te combineren met de muziek.

Enig minpuntje was wel het acteren van Blondie, waar ik me toch wel wat aan ergerde.

Gemiddeld.

Fallen Angels is zo'n beetje hetzelfde als Chungking Express, maar uiteraard met een paar dingetjes die anders zijn. Ook hier krijgen we te maken met losse verhaallijnen en ook hier heeft er maar eentje mij kunnen charmeren, namelijk die met de stomme "crimineel".

Het acteerwerk is er ook naar. Takeshi Kaneshiro is zoals altijd een meerwaarde. Leon Lai is ook goed, maar de overige acteurs zijn niet al te best, waarbij 'Blondie' de kroon spant.

Kar Wai Wong gaat ook audiovisueel door op het elan van Chungking Express - zelfs het effectje tijdens actiescènes wordt herhaald. Het levert een aantal geslaagde taferelen op, maar helaas ook wat mindere dingetjes. Het camerawerk blijf ik als storend ervaren. Dat schokkende doet enkel afbreuk aan de geslaagde kleuren en dito belichting. Die laten de leegheid van een grootstad zo goed tot uiting komen. Het is spijtig dat het dan niet helemaal overtuigt.

3

Prachtige film, onverwachts heel grappig ook, mooie verhaal lijnen, poëtisch en sterk gefilmd. Wat mij betreft 1 van de betere van Wong Kar Wai

Visueel imponerend, maar verhaaltechnisch erg oninteressant deze 'Do Lok Tin Si'. Waar het allemaal nog mysterieus en goed begint, glijdt het verhaaltje steeds dieper naar de afgrond. Bepaalde scenes zijn zeer genietbaar, echter kent de film ook haar mindere momenten waar niks werkt. Zowel qua humor als personages. Ik kon er helaas niet zoveel mee. Ook de muziekkeuzes vond ik nogal matig. Bepaalde shoutouts zijn daarentegen weer erg mooi en qua sfeer zorgt Kar Wai Wong weer voor een mooi geheel. Een film met plus- en minpunten. Omdat het me maar weinig deed overheersen de minpuntjes lichtelijk.

Interessant misdaaddrama maar toch wel een pak minder dan Wong's latere werk. De verschillende verhaallijnen worden leuk uitgezet maar het bleef wachten tot het ergens heen ging. Uiteindelijk voelde het te veel als los zand, alsof Wong meerdere ideeën voor een film had maar niet echt verder kwam en ze daarom maar samenvoegde. Neemt niet weg dat ik wel geboeid bleef kijken (sowieso als Michelle Reis in beeld kwam), alleen tegen het einde begon het wat in te zakken. Muziek is af en toe misschien een beetje kazig maar dat hoort wel een beetje bij Wong en het wordt op een of andere manier toch sort of cool.

Mijn eerste Wong Kar-Wai film en dit is echt iets speciaals, ben zelf echt een liefhebber van rauwe films maar hij voegt hier nog een partij stijl aan toe wat echt ongekend lekker is om naar te kijken! Een prachtig actievol liefdesverhaal in een donker neon Hong Kong, en de actie..oh oh wat lekker

De film is opgezet als een neo-noir met de belofte de misdaadkant van Kar-Wai Wong te laten zien met in het begin een interessante Tarantino- en tevens Lynch-vibe aan het misdaadverhaal met hallucinerende beelden van het stadsleven ‘s nachts, maar dan schakelt de film over naar een ander personage en verhaal waardoor het opeens een absurdistische komedie lijkt die wat flauwe onzin levert, maar uiteindelijk gaan beide verhalen toch weer over de liefde met de bekende thema’s zoals het tijdelijke van alles. Het is vooral door de mooifilmerij en het mysterieuze dat de film blijft vermaken en soms intrigeren.

Nee, dit werd hem niet helemaal voor mij. Soms wel mooi geschoten, maar ook erg experimenteel waar de inhoud te veel naar de achtergrond wordt gedrongen. En soms zelfs was de film onbegrijpelijk, waardoor ik geen enkele binding voelde. Verder zaten er ook enkele rare stukken in, zoals die stomme ijsjesverkoper. Daar kon ik echt helemaal niets mee, zelfs niet flauw glimlachen. Uiteindelijk was de film een verzameling mooie beelden en enkele heel aardige momenten, maar in 100 minuten is dat echt te weinig om constant geboeid te zijn. 2,5*.

Wong Kar Wai... In eerste instantie was ik er niet zo´n fan van. Er zaten dan wel wat jaren tussen de kijkbeurten van 2046 en My Blueberry Nights. Qua kleuren en de hallucinante beelden kon ik me wel vinden maar voor de rest was het allemaal zo traag als stroop. Fallen Angels had ik echter ook al langer in het oog, maar was hem al weer snel vergeten. Het feit dat Kar Wai hier een actiefilm had neergezet maakte het wel interessant en de trailer was ook neit slecht. Na vele jaren toch maar eens de dvd op de kop getikt, en dit is toch wel een hele vooruitgang.

Centraal staan drie personen: Een eenzame huurmoordenaar wiens saaie leven alleen maar kleur lijkt te hebben als hij weer eens een opdracht heeft. Zijn poetsvrouw, die, terwijl hij aan de slag is, zijn woning bijhoudt en vervolgens een lomperik die ijssalons kaapt. Wut...

Dat misdaad voorop staat bij Fallen Angels staat vast, maar het is wel veel meer. Wong Kar Wai is hier creatief bezig. De duizelende nachtelijke beelden van Hong Kong, de groezelige achterbuurtjes, en dat allemaal in nachttijd. De voorbijschietende metro's, de versnelde camerabeelden van snelwegen, de Neon-reclame... het is allemaal het perfecte decor. En wat we kunnen verwachten kunnen we verwachten: Ming stoomt zijn Beretta's klaar, gaat naar de punt van het doelwit; een Karmacoma-achtige soundtrack komt aan bod (Chinese triphop?) en ja hoor... Kar Wai heeft zich sterk laten inspireren door John Woo. Een fantastische doorloop naar een film met nog een hoop verrassingen. Bijvoorbeeld als hij het excentrieke meisje Punkie ontmoet en zijn poetsvrouw concurrentie begint te zien.

Maar ook als we bij die klunzige oplichter Ho Chi komen die ijssalons kaapt. Deze man duikt weer net onder bij de poetsvrouw van Ming en weet, na zijn ontsnapping, nog altijd klanten te spekken met zaken die hij zelf eigenlijk totaal niet runt. Dit gedeelte zorgt toch voor een aardig potje sarcasme en absurdisme. Ook als we zijn vader leren kennen die het ook niet altijd even makkelijk heeft met de band met zijn zoon. Ho Chi is nogal een plaaggeest en probeert zijn vader geregeld uit. Bijvoorbeeld met een gestolen videocamera. Echter volgen er ook al snel hartverwarmende momenten tussen vader en zoon; zeker als zijn vader jarig is en bij het moment dat zijn vader de opgenomen beelden terug ziet.

Diverse personages die knokken in de grote stad. Dit resulteert toch wel dat ik wat enthousiaster ben geworden over Wong Kar Wai. Een film waarin de man veelal improviseert maar daarin ook sierlijk slaagt. Hij weet bijna de geuren en de sferen van de stad je huiskamer binnen te laten dringen en ook de soundtracks zijn prachtig. De term film noir staat ook zeker op zijn plaats. Eenzaamheid, jaloezie, sociale wrok, onverschilligheid, verdriet, passie, lust (neem bijv die masturbatiescene), misantropie, weemoed en cynisme botsen met elkaar en weten gesamelijk een film als deze in elkaar te kleien. Afwachtend tot het onherroepelijke einde waarin het gewoon fout moet gaan. Althans... misschien voor de ene wel en de ander niet.

5,0*

Een wat andere aanpak van Kar-wai Wong dan dat ik gewoon ben. Hier wordt duidelijk de misdaadkaart getrokken en dat wijze waarop er gemoord werd, dat flitsende en energieke deed me zelfs een beetje aan een Tarantino denken. Het had zelfs iets humoristisch zonder noodzakelijk grappig te zijn.

De huurmoordenaar die op zoek gaat naar een kick om zijn voorts saaie leventje een boost te geven, als een soort drug, een noodzakelijk kwaad dat steeds meer eist en verlangt totdat je er helemaal afhankelijk van wordt.

Daarnaast de immer weerkerende sterke sfeersetting met hier het bruisende nachtelijke leven van verkeer, passages, neonlichten en vele groezelige smerige achterbuurten. Ook humor en absurde toestanden zijn niet ver weg. Neem nu de scènes met de ijsjesverkoper.

Er zit zoveel in deze film dat ik hem best nog eens opnieuw kijk. Erg vermakelijk en geboeid naar gekeken. Zoals steeds een streling voor het oog. En het thema liefde wordt eens vanuit een andere hoek aangepakt. Leuk.

Mijn 8e film van Kar-wai en voor mij alvast niet zijn beste. Maar bij hem ligt de lat wel heel hoog qua cinematografie, dus viel ook deze Fallen Angels best wel mee. We krijgen zijn gekende visuele stijl die je mee neemt in een dromerige nachtelijke sfeer met personages in de schaduw. Al was die schaduw nooit zo kleurrijk.

De film bouwt verder op Chunking Express, al kan je dit best wel apart zien. Je wordt meegenomen op een trip met de gekende stijl van cinematograaf Christopher Doyle en de bijpassende muziek. Het oogt 90s en is tegelijk heel tijdloos. Af en toe loopt het wel wat te verloren helaas, maar verder een gezellige film.