Sukiyaki Western Django (2007)

Zoals dat rare groene balkje wat opeens een halve seconde in beeld verschijnt.

Inderdaad. Bij die scene met die trompettist.

Ongeveer zoals verwacht van een Miike voor een bij-vlagen-Miike-fan-zijnde user als ik.

De bezwaren wegen toch wel zwaarder dan de positieve punten vond ik: de film is op 'humoristische' momenten verre van grappig, het verhaal is te oninteressant en had heel wat scherpere kanten kunnen gebruiken. Daar tegen over staat dan weer voortreffelijk kleurgebruik, prima tempo. Wel het idee dat Miike te weinig haalt uit de locaties, zeker in de totaalshots die nogal teleurstellend zijn.

Dat ligt dan aan de DVD want op de Blueray-versie was er helemaal niets te zien. Speciaal nog eens teruggespoeld of ik niets gemist had.

Over de film, hoe Miike speelt met kleuren vind ik geweldig. De humor gaat er bij mij niet altijd even makkelijk in maar hij doorbreekt in ieder geval clichés. En ja, soms bereikt hij met de hele entourage een niveau van extase, nog niet helemaal bij de dans maar zeker met de aankondiging van B.B.

Voor de rest vind ik het toch knap dat hij veel elementen van Django (1966) erin heeft verwerkt en daar prompt nog Shakespeare op los laat. Ik neem wat dat betreft de film wel degelijk serieus

Ik denk dat het eerder aan de transfer ligt, aangezien meerdere mensen er last van schijnen te hebben.

Leuk dat Miike nog altijd over-the-top te werk gaat en alle clichés overhoop gooit, maar zoals bij veel van zijn films houdt het daar ook op. De film wordt nooit interessant en is bij vlagen gewoon saai. En dat Engels, tja, wat moet je ermee?

Het concept van een Japanse western sprak me wel aan, maar na een tijdje kijken had ik gewoon geen zin meer in gebrekkig engels, langdradig gedoe en over de top kanons schoten met een hand pistooltje. De film duurt veel te lang en er gebeurt te weinig of te standaard dingen. Het kleurgrebruik was eerder appart dan mooi, en het verhaal was mager. Jammer, van deze film had ik best wat verwacht.

In eerste instantie was ik best verrast over een japanse western.

Een aardig wegkijk film, met matige acteurs, niet je beste western.

Mijn verwachtingen waren hoog maar uiteindelijk werd me maar een heel matig filmpje voorgeschoteld. Zoals al eerder gezegd ook erg irriterend al dat gebrekkige Engels, had de film dan gewoon in volledig Japans geschoten. Nee, dit was niet echt mijn ding. Heb me stukken beter vermaakt met The Good the Bad and the Weird.

2.5*

Deze aparte kruisbestuiving tussen mijn twee lievelingsgenres - de Amerikaanse western vs het Japanse samuraiepos - ziet er oogverblindend mooi uit. Met een enorm gevoel voor creativiteit worden de meest bizarre sets op het scherm getoverd en dat alles heerlijk dik aangezet met vettige, kitscherige sfeerbeelden. Liefhebbers van de pulpfilm zullen een feest der herkenning hebben aan alle hommages aan High Noon, Yoyimbo, de Leone films, Johnny Guitar, Zatoichi, en vermoedelijk vele, vele andere titels. Maar de superbe aankleding kan niet verhullen dat het totale plaatje een erg flauwiige hap is geworden. Waarom kon de creativiteit in cinematografie nou niet doorgezet worden naar een plot dat tenminste nog suggereert dat het enige betekenis heeft? Het doet daarin een tikkeltje denken aan het Shaolin Soccer van enkele jaren terug: complete idioterie waarbij Bananasplit nog intelligente humor lijkt. Of ik snap de Aziatische humor niet, of deze film is gewoon niet zo leuk. Het helpt allerminst mee dat de cheesy dialogen uit de mond komen van Japanse acteurs die het zo slecht doen klinken dat het pijn doet aan de oren. En dan komt Tarantino ook nog eens voorbij om te laten zien hoe slecht acteren er ook alweer uitziet.

Ik vond deze Aziatische ''western'' trouwens prettiger om te kijken: Fah Talai Jone (2000)

Vond dit een heerlijk fijn gestileerd filmpje die me nog het meest aan El Topo deed denken, alleen is hier het tempo, muziek en de kleurenfilters van een hoger niveau. 't scheelt natuurlijk wel dat ik de korte versie heb moeten zien, misschien is dat een voordeel, blijft de vraag wat ik gemist heb.

Het enige wat hier ontbreekt is dat de uitvoering nét niet over-the-top

gaat, mis ook een spetterende finale.

Het gesproken dialect vond ik dan wel weer wat hebben, lekker een keertje wat anders.

Heerlijk vermakelijk en visueel is er echt héél veel te beleven. De muziekscore is ook afwisselend, niet echt een terugkomend deuntje hoeven horen dacht ik.

Ik heb me dus ruim 90 min. lekker laten meevoeren zonder écht betoverd te worden maar 't was zeker een leuke film.

3.5*-4.0*

Ik had wel wat verwachtingen bij deze film, maar hij is toch wat teleurstellend. Japanners die Engels spreken? Ik blijf het maar raar vinden. Ik zal dan maar The Good, The Bad and The Weird eens bekijken als ik een Aziatische western wil zien.

Misser.

Expres bedoeld of niet, het werkt bijna zenuwslopend om deze ode, parodie of God-mag-weten-wat uit te zitten. De dialogen zijn achterlijk, de humor om van te huilen en de engelse uitspraak storend. Het verhaal boeit tevens geen seconde. We zien Tarantino letterlijk meegniffelen op de set, maar dit product is op slechts weinig vlakken geslaagd. Visueel gezien nog het meest. Maar ja, al verpak je een drol in het mooiste glitterpapier...

Matig.

Een fijne Miike.

De film is een ode aan de oude Spaghetti westerns, en Miike slaagt er goed in om zo'n soortgelijk sfeertje neer te zetten.Maar dan overgoten met zijn stijl.Absurd, geweldadig en bloederig.I love it.

Het verhaal heeft veel weg van Fistfull of Dollars en Django.Het wordt op een rustig tempo verteld, en er wordt beetje bij beetje steeds meer over het verhaal gegeven.Dit is niet echt hoogstaand, maar de manier waarop dit gebracht wordt is wel erg leuk gedaan.Leuke truckjes, geweldige personages, fijne muziek (al haalt het nergens het niveau van Morricone).Het brakke Engels past perfect in de sfeer.Ook het kleuren gebruik verdient gewoon een compliment, erg mooi gedaan.De actie is op een coole Miike manier in beeld gebracht en is heerlijk over de top.

Ik heb genoten van de film, alleen een beetje jammer dat Tarantino zo'n aanwezige rol heeft, dan had ik liever een wat kleinere rol van hem gezien.

4*

Gewoon een vermakelijk, absurd, over-the-top wegkijkfilmpje.

Ik ben wel benieuwd naar de beweegreden van Miike om te kiezen voor Engelssprekende Jappen. Aanvankelijk werkte het op de lachspieren, maar na verloop van tijd verkrampten m'n kaken en bleef ik beduusd achter. Ik vond het als parodierend stijlfiguur, voor zover je daar van kan spreken, nogal lamlendig werken. Het drukte een nare stempel op de film in ieder geval. Gelukkig zag ik de versie van anderhalf uur, anders trok ik dat rariteitenkabinet niet langer. Desondanks: verder was het over-the-top gehalte vermakelijk.

Wel leuk vond ik het miniscule eerbetoon aan het befaamde shot uit The Searchers (John Wayne als silhouette in de deuropening), die en passant om de hoek kwam kijken.

Miike was wel erg nadrukkelijk op zoek naar het maken van een campfilm, maar tegelijk komt ie er ook mee weg. Erg vermakelijk, heerlijke overdosis aan geweld weer, hoewel het nog wel een tikje erger kan, zo bewees hij al. Vermakelijke onzin met een aangenaam tempo dus.

Verder was het eerder een parodie op de spaghettiwestern dan een ode aan. Geeft verder niet, maar ik vond de overduidelijke verwijzingen te half bakken. Het was sowieso te veel een soepzooitje, maar dat kan ook liggen aan de kutte gecutte versie (terwijl de hoes gewoon sprak over 121 minuten) . Jammer want hierdoor wordt het nooit echt goed. 3,5 sterren.

[edit]Gezeur over Tarantino, ligt natuurlijk aan een antipathie voor de man. Flauw weer. [/edit]

Het is een parodie op de spaghettiwestern, waar slechte dubs eerder regel dan uitzondering waren. Neemt ie hier heel duidelijk op de hak. Heeft een vreemd effect, maar ik vond het wel geestig.

Was wel leuk.....

Beetje vaag maar.. is wel grappige film.. meer ook niet..

Ik heb een beetje tegenstrijdige gevoelens over deze film. Ik vond het langs de ene kant een visueel erg mooie film met een niet onaardig, origineel verhaal, anderzijds was er een duidelijk onderscheid in de film tussen acteurs die kunnen acteren en acteurs die niet kunnen acteren en vond ik het tempo van het verhaal wat te snel. Verder vond ik het jammer dat men geopteerd heeft om de acteurs Engels te laten spreken, Japans had wel beter kunnen zijn. Leuk overigens weer wel dat Miike opzettelijk veel clichés in het rond gooit, dat zorgt dikwijls voor plezante situaties. Ik vond de humor ook nog meevallen, toch een paar keer goed moeten lachen..

Volledig mee eens.

Ik vond dit maar een belabberde film. Vaag en raar verhaal, humor die mij niks deed, belachelijke acteurs die engels proberen te praten. Daarnaast worden er nog zoveel clichés aan elkaar geregen en was één en enkel de openingsscene en de slotscene vermakelijk.

1.5*

Wow, echt een aanrader! Wat een laag gemiddelde, ook op imdb! Maar je moet er natuurlijk wel van houden, maar dat deed ik persoonlijk zeker! Had hele andere verwachtingen, ik dacht dat het een totaal bizare en onwerkelijke film zou worden (zoals we kennen van Miike) maar dat viel reuze mee. Natuurlijk was zijn stijl wel te herkennen en was het verre van 'een normale' western, maar dat sprak me juist aan. Geweldig hoe die Jappaners engels proberen te praten, kon ik echt om lachen, en waardeer het nu nog beter toen ik hier las dat het een parodie was op de dubs in de oude westerns. Het plot is niet veel bijzonders, maar de vorm is geweldig! Deed me sterk aan de QT stijl denken, (behalve het feit dat hij er zelf ook een rol in had natuurlijk). Duidelijk dat Miike ook net zo'n cinefiel is als Quentin. Deze film is ook duidelijk een ode aan het genre, met veel herkenbare shots, muziek, dialogen, maar door de strakke stijl van Miike doet het nergens cliché of saai aan, juist het tegenovergestelde, fris en pakkend, met ook goede humor erin verwerkt. Mooie shots, cameravoering en mise-en-scène, met de kleuren, en de settings. Ik ben meteen weer geïnteresseerd in het western-genre, en dat was denk ik precies wat Takashi Miike met deze film wilde bereiken; een hele strakke ode aan spagettiwesterns.

Het begon vrij goed met die leuke openingsscène met Quentin Tarantino, maar helaas zakte het niveau daarna zwaar in.
Ik kon geen enkel moment een band scheppen met de personages. En ook het verhaal heb ik in andere versies al veel beter uitgewerkt gezien.
Maar het ergste was nog de taal. Wat heeft het voor nut om in een Japanse film de Japanse personages allemaal Engels te laten praten. Komt erg slecht over en doet de film zeker geen goed.
De enige acteur die me aansprak was Masanobu Ando die we kennen als Kiriyama van Battle Royale. Beste rol van de film en hij heeft ook de beste scène op het einde van de film als hij met een katana op een revolverheld afstormt. Helaas sterft hij daar. Tja, de slechte heeft een katana en de goede heeft een revolver. Dan weet je op voorhand wel hoe het afloopt, al hoopte ik op een verrassing. Jammer dat de regisseur dan geen lef toont door de slechterik te laten winnen. Al moet ik wel toegeven dat die scène best wel goed in mekaar zit.
Ook de muziek was op momenten wel goed.
Ondanks enkele leuke momenten is Sukiyaki Western Django zeker geen aanrader. Ik kan hier dan ook geen voldoende aan kwijt.

De film deed mij ook niets. De beelden waren wel mooi, maar dit is niet een film die mij in de smaak valt. Heb de film met moeite afgekeken.

Westerns niet echt me ding, maar vond deze nog wel oke.

Wat typische Miike-dingetjes en dat vermaakt wel. Ook Quentin Tarantino was wel leuk om te zien.

Het is het verhaal dat niet boeit en de lange speelduur dat me ervan weerhoud om een goede score te geven.

Mijn eerste kennismaking met Miike en ik weet niet hoe deze zich qua humor en exreemheid verhoudt t.o.v. andere films van deze regisseur, maar deze film is best vermakelijk.

Het begin met Tarantino is wel vermakelijk en deed me enigszins aan Desperado denken, waarin hij ook zo'n soort rolletje speelt. Verder zitten er een aantal aardige verwijzigingen in naar wat klassieke westerns en verder gebeurt er vooral een hoop onzinnigheid, maar vervelen doet het niet.

Ook de setting en aankleding van de film is wel leuk gedaan, met daarnaast een mooi kleurenfilter dat gebruikt wordt. Verder zitten hier doordat de Japanners hier Engels moeten praten, een hoop acteurs in, die aan Jackie Chan doen denken, omdat de Engelse uitspraak soms niet om aan te horen is.

Maar al met al dus wel een geinige film.

3,0*

valt hier aardig mee t.o.v. een aantal andere films van hem.

Vreselijk slechte film (weer) van Miike. De ''braafste'' van hem, tot nu toe. Ben het eigenlijk helemaal eens met de post van Zinema (10 april 2009). Vervelende accenten, belachelijke dialogen, enorm oninteressant en totaal niet boeiend verhaal(tje).

Ik weet niet welke kant deze film nou eigenlijk op wil, maar het werkt op geen enkel vlak. Voor geen meter. Ik heb echt geen enkel moment moeten lachen; echt totaal niet grappig deze zogenaamde ''western''. Dat gevoel miste ik trouwens ook. Het acteerwerk is om te huilen, zo slecht en het ene personage is nog irritanter dan de ander.

Nee, ik vond dit echt helemaal niks. Op visueel vlak ook niet echt bijzonder, zag er wat ''goedkoop' uit allemaal. Zal misschien wel de bedoeling geweest zijn (of niet), maar het werkte - weer - voor geen meter. Eén grote, saaie, vervelende bedoening dit.

Op zich wel een grappige mengelmoes van diverse westerns overgoten met Japanse Kikkoman. Helaas geen Wasabi, dan had alles wat pittiger geweest.

De Japanners die Engels spraken vond ik niet zo'n probleem (klonk nog niet eens zo beroerd, voor Japanners...). Volgens mij is dàt gewoon een (geslaagde) sneer/parodie op de vaak wat geforceerde dialogen in de oude westerns! Zeker de spaghetti-versies waarin de acteurs in eigen taal acteerden en daarna werden overgedubd in Italiaans of wat voor taal dan ook! Wat acteerwerk opleverde wat prima vergelijkbaar is met dat in deze film, dus diegenen die dáárvoor dèze film laag waarderen moeten dan ook alle Leones maar een dikke onvoldoende geven?

Maar de film kon me niet boeien. Wat er trouwens zo bijzonder aan Tarantino's rol is??? Ik vond die niet echt memorabel?

Waar groeien en bloeien er trouwens rozen in de winter? Alleen in Miike-land, denk ik?