Sukiyaki Western Django (2007)

weer een Miike dus. Ja, ik kan het ook niet helpen, als het om aziatisch gaat, is dit wel met afstand mijn favoriete terrein.
Eerst nog even gekeken of er ergens een versie was met engelse subs, maar die komen alleen tevoorschijn, als het echt niet anders kan. De NTSC versie is al te vinden, maar ook daar staan geen subs op. Dat werd dus naar gekke jappenengels luisteren. Moet zeggen dat et redelijk meeviel en dat ik ook de grapppige sheriff vaak ook redelijk goed kon volgen, gelukkig maar.

Visueel ziet ook deze film er vaak gewoon goed uit, al word er op sommige punten bewust een slechte look gekozen. De scenes met Tarantino bijvoorbeeld die er dan ook erg uitspringen, als een break in filmstijl, met de rest van de film. Verder denk ik dat die man zich gewoon het best achter de camera kan houden.
Vooral het filtergebruik voor de flashbacks naar het verleden waren ook erg mooi. Al met al was het een behoorlijke chaos van allerlei vreemde acties en personages die je gewoon gezien moet hebben.
Dingen die me erg opvielen in positieve zin waren o.a: Het veels te grote kogelgat met doorkijk,De rozen die vaak terugkwamen, dat kogel/zwaard shot en die hele actie en omgeving met de sneeuw enzo.

Ik vind Westerns wel aardig, maar ben geen fan. Kijk dan veel liever naar een Rodriguez. Probleem is, als ik dit vergelijk met een Desperado, vraag ik me per direct af, of ik die niet veel te hoog heb staan. Dit geef ik ik namenlijk voorlopig een 4* Grrr, vreselijke man voor mijn filmsmaak/beoordeling, die Miike.

Erg lollig met vele leuke verwijzingen naar vele originele en ook minder originele films (de al eerder genoemde Kill Bill). De openeingsscene was geweldig.

3,5*

Camp. Heel erg camp. En met westerns heeft het nauwelijks iets te maken.

Toch was het aanvankelijk het spel met het westerngegeven die bij mij voor plezier zorgde. Een outlaw die rustig een stadje binnenrijdt en op een bordje Aziatische tekens ziet staan, waarna de ondertiteling aangeeft dat er 'Nevada' staat; het design van de gebouwen dat een mix is tussen Aziatisch en typisch western; de Japanse acteurs die nauwelijks Engels spreken en toch proberen in die taal de meest belachelijke teksten uit te spuwen: ik kon er wel om lachen. Maar na een kwartiertje weet je dit ook wel en vallen de volgende westernverwijzingen wat tegen. Sterker nog: zoals ik al aangaf had ik vaak nauwelijks het gevoel naar een western te kijken. Daarvoor is het gewoon te Aziatisch.

Het plezier van de film komt daarna uit de actie, die vol met leuke vondsten zit. Met name dat kogels laten meeliften op de wind was leuk. De humor vond ik intussen steeds minder geslaagd en wat irritant worden bij vlagen, maar doordat de sfeer in de zaal zo goed was heb ik me nooit echt kunnen ergeren. Wel jammer dat die sherriff met de scène vervelender wordt. Zelden ook iemand zo zien schmieren. Daarbij zag ik echt totaal niet in wat men er leuk aan kon vinden. De rest van de cast speelt overigens ook niet bepaald naturel, maar dat viel te verwachten.

Dat de film over-the-top zou zijn had ik ook zien aankomen. Echter valt Miike's creativiteit me lichtelijk tegen. Door verscheidene verichten die ik op deze site over de man las dacht ik dat hij tot de gekste dingen in staat was, maar de humor en het geweld hier zijn vooral bot en extreem, maar nergens echt origineel of echt absurd. Vreemd is ook de poging van Miike om er soms serieuze momenten tussendoor te persen. Die werken voor geen meter. Dit deed de vriend met wie ik naar de film was gegaan dan ook waarschijnlijk de vraag stellen of de film nou serieus bedoelt was of als een parodie. Ik antwoorde dat ik dacht dat het beide was.

Verder is het vooral kijken naar de vaak toch wel mooie beelden en het spotten van filmreferenties (van The Man from Laramie, naar Kill Bill tot zelfs The Lord of the Rings).

Ik heb me al met al best vermaakt met deze eerste film die ik van Miike zie, maar als ik de film niet gezien had in een zaal die compleet in de stemming was zou ik de film waarschijnlijk veel minder goed beoordelen. Sterker: de kans is aardig dat ik het in mijn eentje zeer irritant gevonden zou hebben. Maar zo'n groepservaring is altijd wel leuk en maakt je ontvankelijker voor de humor.

Een nipte 3,5* lijkt me meer dan genoeg.

Nee niet de western waar ik op hoopte.

Had op een iets eigenwijzere film gehoopt van Miike. Helaas is het allemaal redelijk typisch met alleen wat meer humor. Wat opzich een fijne toevoegingen is, maakt dat het eindeloos durende slecht engels gewauwel er niet meteen boeiender op. Uiteraard is er zeker wat te genieten en zitten er wel wat geslaagde grappen in. Maar de 4 of meer sterren die ik hier toch een beetje had verwacht neer te mogen zetten haalt die bij lange na niet. En zullen worden gerserveerd voor Crows Zero die volgens mij veel meer Miike is.

Het geflirt met Amerika doet Miike weinig goeds. Blijf maar lekker echt Japanse shit maken en laat Tarantino lekker thuis voortaan.

Toch 3 sterren,. Sneeuw maakt veel goed

Een frisse kijk op de oude western had ik vooraf verwacht. Dat kreeg ik ook gedeeltelijk maak Miike laat ook bijzonder veel intact. Allereerst een compliment voor de prachtige beelden. De film heeft goed gezien waar ik wat te halen viel ten opzichte van de oude westerns en zorgt voor een visueel ijzersterk en kleurrijk filmpje met een prachtige ontknoping. Wat me minder bevalt is die Japanse humor. Tenminste ik neem aan dat het daarvoor door moet gaan. De als grappig veronderstelde personages roepen bij mij echter niets anders dan irritatie op. Die sheriff en de leider van de rooien zelden zo'n bespottelijke flauwe en niet grappige personages gezien. Gelukkig komen zij slechts incidenteel aan bod want anders hadden ze zomaar de complete film kunnen verpesten. Dat gebeurt gelukkig niet. Want hoewel Miike zeker een aantal vernieuwingen in het western genre doorvoert valt me toch op dat de klassieke elementen de film voor een groot deel zijn kwaliteit bezorgen. Uiteindelijk draait het ook in deze moderne western weer uit op de standaard western thema's. Hebzucht, eer en wraak. Zelfs de muziek lijkt gestoeld op vooral het werk van Morricone. De laatste scene met de orginele muziek in een Japans versie vond ik ook bijzonder leuk. Uiteindelijk maakt Miike eigenlijk een redelijk normale/standaard western alleen voegt hij er ontzettend veel kleur en enkele geschifte personages aan toe. Die personages zorgen uiteindelijk bijna nog voor de ondergang van Django maar gelukkig wegen vooral de visuele pluspunten sterker. Django overtuigt als western uiteindelijk dan ook wel degelijk, is beter dan het orgineel en weet sommige andere klassiekers in het genre ook op zijn minst te evenaren. Wat het werk van Leone betreft doorstaat hij de vergelijking niet, hoewel dat waarschijnlijk ook niet zijn doel was, en moet hij in hem toch echt ruim zijn meerdere erkennen.

Kleine 4*

Complete ramp in elk opzicht, zelfs voor Miike begrippen een enorm amateuristisch zooitje.

Onbegrijpelijk hoe mensen hier kunnen vallen over een Tarantino terwijl gewoon de hele cast er niks van bakt en over de Engelse taal terwijl de regisseur zo idioot is om alleen maar Japanners op te laten draven in het Westen.

Grootste probleem is (aangezien het blijkbaar een parodie betreft) dat het totaal niet grappig is, zelfs niet glimlach-grappig en er dus verder helemaal niets overblijft. Snap niet hoe deze rommel überhaupt positieve indrukken kan achterlaten.

Deze aparte kruisbestuiving tussen mijn twee lievelingsgenres - de Amerikaanse western vs het Japanse samuraiepos - ziet er oogverblindend mooi uit. Met een enorm gevoel voor creativiteit worden de meest bizarre sets op het scherm getoverd en dat alles heerlijk dik aangezet met vettige, kitscherige sfeerbeelden. Liefhebbers van de pulpfilm zullen een feest der herkenning hebben aan alle hommages aan High Noon, Yoyimbo, de Leone films, Johnny Guitar, Zatoichi, en vermoedelijk vele, vele andere titels. Maar de superbe aankleding kan niet verhullen dat het totale plaatje een erg flauwiige hap is geworden. Waarom kon de creativiteit in cinematografie nou niet doorgezet worden naar een plot dat tenminste nog suggereert dat het enige betekenis heeft? Het doet daarin een tikkeltje denken aan het Shaolin Soccer van enkele jaren terug: complete idioterie waarbij Bananasplit nog intelligente humor lijkt. Of ik snap de Aziatische humor niet, of deze film is gewoon niet zo leuk. Het helpt allerminst mee dat de cheesy dialogen uit de mond komen van Japanse acteurs die het zo slecht doen klinken dat het pijn doet aan de oren. En dan komt Tarantino ook nog eens voorbij om te laten zien hoe slecht acteren er ook alweer uitziet.

Ik vond deze Aziatische ''western'' trouwens prettiger om te kijken: Fah Talai Jone (2000)

Vond dit een heerlijk fijn gestileerd filmpje die me nog het meest aan El Topo deed denken, alleen is hier het tempo, muziek en de kleurenfilters van een hoger niveau. 't scheelt natuurlijk wel dat ik de korte versie heb moeten zien, misschien is dat een voordeel, blijft de vraag wat ik gemist heb.

Het enige wat hier ontbreekt is dat de uitvoering nét niet over-the-top

gaat, mis ook een spetterende finale.

Het gesproken dialect vond ik dan wel weer wat hebben, lekker een keertje wat anders.

Heerlijk vermakelijk en visueel is er echt héél veel te beleven. De muziekscore is ook afwisselend, niet echt een terugkomend deuntje hoeven horen dacht ik.

Ik heb me dus ruim 90 min. lekker laten meevoeren zonder écht betoverd te worden maar 't was zeker een leuke film.

3.5*-4.0*

Ik had wel wat verwachtingen bij deze film, maar hij is toch wat teleurstellend. Japanners die Engels spreken? Ik blijf het maar raar vinden. Ik zal dan maar The Good, The Bad and The Weird eens bekijken als ik een Aziatische western wil zien.

Misser.

Expres bedoeld of niet, het werkt bijna zenuwslopend om deze ode, parodie of God-mag-weten-wat uit te zitten. De dialogen zijn achterlijk, de humor om van te huilen en de engelse uitspraak storend. Het verhaal boeit tevens geen seconde. We zien Tarantino letterlijk meegniffelen op de set, maar dit product is op slechts weinig vlakken geslaagd. Visueel gezien nog het meest. Maar ja, al verpak je een drol in het mooiste glitterpapier...

Matig.

Een fijne Miike.

De film is een ode aan de oude Spaghetti westerns, en Miike slaagt er goed in om zo'n soortgelijk sfeertje neer te zetten.Maar dan overgoten met zijn stijl.Absurd, geweldadig en bloederig.I love it.

Het verhaal heeft veel weg van Fistfull of Dollars en Django.Het wordt op een rustig tempo verteld, en er wordt beetje bij beetje steeds meer over het verhaal gegeven.Dit is niet echt hoogstaand, maar de manier waarop dit gebracht wordt is wel erg leuk gedaan.Leuke truckjes, geweldige personages, fijne muziek (al haalt het nergens het niveau van Morricone).Het brakke Engels past perfect in de sfeer.Ook het kleuren gebruik verdient gewoon een compliment, erg mooi gedaan.De actie is op een coole Miike manier in beeld gebracht en is heerlijk over de top.

Ik heb genoten van de film, alleen een beetje jammer dat Tarantino zo'n aanwezige rol heeft, dan had ik liever een wat kleinere rol van hem gezien.

4*

Miike was wel erg nadrukkelijk op zoek naar het maken van een campfilm, maar tegelijk komt ie er ook mee weg. Erg vermakelijk, heerlijke overdosis aan geweld weer, hoewel het nog wel een tikje erger kan, zo bewees hij al. Vermakelijke onzin met een aangenaam tempo dus.

Verder was het eerder een parodie op de spaghettiwestern dan een ode aan. Geeft verder niet, maar ik vond de overduidelijke verwijzingen te half bakken. Het was sowieso te veel een soepzooitje, maar dat kan ook liggen aan de kutte gecutte versie (terwijl de hoes gewoon sprak over 121 minuten) . Jammer want hierdoor wordt het nooit echt goed. 3,5 sterren.

[edit]Gezeur over Tarantino, ligt natuurlijk aan een antipathie voor de man. Flauw weer. [/edit]

Westerns niet echt me ding, maar vond deze nog wel oke.

Wat typische Miike-dingetjes en dat vermaakt wel. Ook Quentin Tarantino was wel leuk om te zien.

Het is het verhaal dat niet boeit en de lange speelduur dat me ervan weerhoud om een goede score te geven.

Mijn eerste kennismaking met Miike en ik weet niet hoe deze zich qua humor en exreemheid verhoudt t.o.v. andere films van deze regisseur, maar deze film is best vermakelijk.

Het begin met Tarantino is wel vermakelijk en deed me enigszins aan Desperado denken, waarin hij ook zo'n soort rolletje speelt. Verder zitten er een aantal aardige verwijzigingen in naar wat klassieke westerns en verder gebeurt er vooral een hoop onzinnigheid, maar vervelen doet het niet.

Ook de setting en aankleding van de film is wel leuk gedaan, met daarnaast een mooi kleurenfilter dat gebruikt wordt. Verder zitten hier doordat de Japanners hier Engels moeten praten, een hoop acteurs in, die aan Jackie Chan doen denken, omdat de Engelse uitspraak soms niet om aan te horen is.

Maar al met al dus wel een geinige film.

3,0*

Vreselijk slechte film (weer) van Miike. De ''braafste'' van hem, tot nu toe. Ben het eigenlijk helemaal eens met de post van Zinema (10 april 2009). Vervelende accenten, belachelijke dialogen, enorm oninteressant en totaal niet boeiend verhaal(tje).

Ik weet niet welke kant deze film nou eigenlijk op wil, maar het werkt op geen enkel vlak. Voor geen meter. Ik heb echt geen enkel moment moeten lachen; echt totaal niet grappig deze zogenaamde ''western''. Dat gevoel miste ik trouwens ook. Het acteerwerk is om te huilen, zo slecht en het ene personage is nog irritanter dan de ander.

Nee, ik vond dit echt helemaal niks. Op visueel vlak ook niet echt bijzonder, zag er wat ''goedkoop' uit allemaal. Zal misschien wel de bedoeling geweest zijn (of niet), maar het werkte - weer - voor geen meter. Eén grote, saaie, vervelende bedoening dit.

Op zich wel een grappige mengelmoes van diverse westerns overgoten met Japanse Kikkoman. Helaas geen Wasabi, dan had alles wat pittiger geweest.

De Japanners die Engels spraken vond ik niet zo'n probleem (klonk nog niet eens zo beroerd, voor Japanners...). Volgens mij is dàt gewoon een (geslaagde) sneer/parodie op de vaak wat geforceerde dialogen in de oude westerns! Zeker de spaghetti-versies waarin de acteurs in eigen taal acteerden en daarna werden overgedubd in Italiaans of wat voor taal dan ook! Wat acteerwerk opleverde wat prima vergelijkbaar is met dat in deze film, dus diegenen die dáárvoor dèze film laag waarderen moeten dan ook alle Leones maar een dikke onvoldoende geven?

Maar de film kon me niet boeien. Wat er trouwens zo bijzonder aan Tarantino's rol is??? Ik vond die niet echt memorabel?

Waar groeien en bloeien er trouwens rozen in de winter? Alleen in Miike-land, denk ik?

Eindelijk deze eens bekeken en zoals ik verwachtte heeft het weinig met western te maken. Je hoeft in elk geval geen fan van het genre te zijn om deze film leuk te vinden.

Wat als eerste opvalt is dat het allemaal in het Engels gesproken is. Ik dacht eerst dat ik een dub te pakken had maar dat was niet zo. In het begin stoorde ik me er een beetje aan, maar later wende het wel. Zal wel de bedoeling zijn geweest zo, als ware een parodie. Het verhaaltje heeft ook niet veel om het lijf maar Miike weet vaak wel hoe ie een film interessant moet maken en houden.

Zo zijn er weer tal van opmerkelijke personages te spotten zoals de Gatling-gunner, de sherif en nog wat kleinere rolletjes. Die oudere vrouw vond ik dan weer niks en Tarantino's rol vond ik eerst twijfelachtig, maar ik kon hem later toch wel waarderen. De finale is niet zo bijzonder, gewoon vermakelijk al had ik op meer van Miike's trucjes gehoopt.

Ja ik ben een liefhebber van Spaghettis en Samourais, de liefde voor Miike is nogal wisselend had dus geen idee hoe dit zou gaan uitpakken...

Mijn eerste reactie houdt een beetje het midden tussen afschuw enerzijds en een soort van respectvolle bewondering aan de andere kant.

Afschuw door de afgrijselijke outfits (het ziet er niet uit), de vaak vreselijke niet grappige humor en het spuuglelijke kleurenfilter wat erover heen gegooid werd met de nodige regelmaat.

Bewondering omdat het zo volkomen geschift is, bizarre actie met engwisch pratende Japanners. Het is hoe dan ook een vreemdsoortig eigenzinnig cult experiment waar enige durf voor nodig is om het te maken. En Miike weet tussen alle chaos zowaar af en toe zeker met mooie beelden op de proppen te komen.

Het rolletje (net geen cameo) van Quentin was wel grappig en geslaagd. Die man is geen steracteur maar zijn typetjes speelt hij imo altijd vol overgave. Sowieso wel geinig om hem in deze rare film op te zien draven.

Sukiyaki Western Django 2.5* is meer dan genoeg.

Wat een heerlijke film zet Takashi Miike hier weer neer. Met wel een hele rare, maar toch werkende mix van Spaghettiwestern, Samurai's en een overduidelijk Japans landschap dat "Nevada" word genoemd. Ohja, en Tarantino doet ook mee.

Deze film heeft gewoon alles weer in zijn mars en lijkt ook wel een soort parodie te zijn. Iedereen spreekt Engels met een Japans accent. En voor de rest is het gewoonweg van begin tot eind schieten schieten schieten en het bloed spat weer lekker in het rond. De toneelstukjes tussendoor met Tarantino zijn ook geweldig (ook wanneer Tarantino die ouwe vent speelt en die toneelstukjes eigenlijk momenten waren ver in het verleden) En ipv Indianen vechten de cowboys het inderdaad uit tegen de Samurai's, en worden Kurosawa en Leone overduidelijk (met een snufje absurdheid) in de blender gegooid. Het lijkt ook wel alsof Miike bewust een mislukte parodie wou maken die echt van geen kanten klopt en zo absurd als de pest is. Dat lukt alleen maar Miike.

Wat mij betreft zeer genoten van deze heerlijke over de toppe film. Miike blijft je altijd verrassen.

4,5*

Fijne herziening.

Een western fan zal ik nooit worden, uiteindelijk vind ik deze film toch ook vooral leuk om de punten waar het afwijkt van de klassieke western. Maar al bij al is het toch ook een film die gewoon binnen het genre thuishoort. Maar dan op z'n Miike's.

De Engelse dialoog blijft pijnlijk, het zit duidelijk in de weg van de acteurs. Maar da's uiteindelijk het enige minpunt van deze film. Een lollige cast (een mix van cowboys en Yakuza), visueel erg netjes, gezellig overdreven en luchtig van toon. Ook gewoon de 120 minuten versie gezien, het is niet dat het onmogelijk is om in die versie te knippen, maar nergens voelde het traag of saai aan, dus geen idee waarom ze deze internationaal hebben ingekort.

Wellicht dat ik wat referenties mis omdat ik maar weinig westerns gezien heb (en diegene die ik gezien heb toch niet blijven hangen). Da's dan leuk voor de liefhebber, al twijfel ik er wel aan of die dan erg opgezet is met Miike's spielerei. Ik heb me er in ieder geval weer kostelijk mee vermaakt.

4.0* en een uitgebreide review

Een postmoderne mix van spaghettiwestern en samuraifilms. De film ziet er gedurfd uit, heeft mooie sets, achtergronden en veel originele beeldeffecten. Bijzonder leuk vond ik ook de scene met de sniper die met de wind mee schiet. De schietkunst in het overdrevene doorgevoerd, maar het werkte goed in deze scene. Ook de dansscene was goed getroffen.

Helaas is het verhaal erg warrig, hoewel duidelijk gebaseerd op Jojimbo / Fistful of dollars. De eerste akte is erg traag en wordt er veel tijd besteed aan achtergronden waardoor het tempo vaak stil valt. Vervolgens zien we de ene aanval na de andere die nogal inwisselbaar aanvoelen. Na een half uur was ik in ieder geval de draad kwijt, en heb ik hem puur om esthetische redenen afgekeken.

Kleine 3, naar boven afgerond voor het originele concept en de unieke stijl van de film. Ik heb zwak voor dit soort vreemde films.

3*

Filmisch best goed. Uitstekend camerawerk levert plaatje na plaatje op. De laatste showdown in de sneeuw is prachtig. Actie ook dik in orde. Af en toe lekker absurdistisch.

Maar toch weet het niet enorm te boeien, en ik weet de vinger niet helemaal op de zere plek te leggen. Misschien was ik niet helemaal in the 'mood'. Maar misschien ligt het ook aan het feit dat je nogal weinig binding krijgt met zowel de characters als het verhaal.

Visueel een ruime voldoende dus, maar de aandacht bleef er maar moeilijk bij. Wel een pluspuntjes voor die Japanse variant van de Django theme.