Tender Mercies (1983)

Een eenvoudige, sfeerrijke film over eenvoudige mensen op het Texaanse platteland, waar je helemaal op jezelf teruggeworpen bent. Misschien wel Bereford’s beste film met dank vooral aan Robert Duvall. Die is meestal zo goed, dat het gewoon wordt en niet meer opvalt hoe goed hij eigenlijk is. Complimenten ook voor Tess Harper en Wilford Brimley, twee prima acteurs die naar mijn gevoel erg vaak ondergewaardeerd worden. De lekkere soundtrack vormt de spreekwoordelijke kers op de taart. Gewoon een erg mooie film.

Heel mooie film over het simpel ogende leven van een voormalig Texaanse muzikant. Robert Duvall is zowel acterend als op muzikaal gebied bijzonder sterk en steelt de show in een film waarin hij de showbusiness juist achter zich heeft gelaten. Hij begint aan een nieuw leven dat verre van bijzonder maar juist daarom zo geweldig mooi om te zien is. Een leventje dat hem veel goeds brengt en wanneer hij met zijn verleden geconfronteerd wordt, doet laten genieten van de mooie dingen in het leven. Maar dat het leven niet altijd over rozen gaat, komt in Tender Mercies net zo goed naar voren.

Traag country drama over een vroegere countryzanger (Duvall won hiervoor in 1984 de Oscar voor beste acteur) die na een woelig leven op zoek is naar zielsrust. Heel menselijk aanvoelende personages. Alles gaat heel goed tussen Sledge en zijn nieuwe vrouw. Alleen moet hij nog af zien te raken van de lasten uit zijn vorige relaties. Naar mijn zijn kabbelde het allemaal te lang door, maar de Texaanse sfeer, de muziek, de stemmingen geven de film positieve energie mee. En wat is Ellen Barkin hier een schoonheid

Uitstekende film over een alcoholistische voormalige country-zanger die een nieuw leven op weet te bouwen. NIet echt een verhaal, maar een film die rustig voortkabbelt met een goed neergezet hoofdpersonage (zeker ook vanwege de mooie rol van Robert Duvall) en waarbij de sfeer van Texas en country-muziek goed naar voren komen. Sommige scenes hadden met gemak kunnen verzanden in vals sentiment, maar zijn hier juist mooi en ingetogen (zoals de eerste scene tussen vader en dochter).

Hm, lastig dit. Het lijkt erop dat Beresford als buitenstaander zó bang was om een al te stereotiep beeld van de Texanen neer te zetten dat hij een beetje doorsloeg de andere kant op. De Texanen in deze film zijn allemaal zo voorkomend, vriendelijk en rustig- het zou me niet gebben verbaasd als de brave bandleden in de film een oud vrouwtje zouden helpen oversteken of de Dierenambulance zouden bellen voor een aangereden straathond. En als Robert Duvall dan een korte scène een beetje loopt te vloeken en tieren en boos rondrijdt, en zelfs de unaniem geadoreerde country-muziek bekritiseert, lijken de Texanen geraakt en vragen ze zich ontredderd af waarom iemand zo onaangepast doet. Toch een soort alternatief universum. En nee, natuurlijk hoeft niet elke film over countrymuziek en Texas te ontaarden in een film vol gezuip, geknok, racisme, guns en wat al niet, maar dit was wel het andere uiterste. Maar ik heb ook helemaal niks met die muziek, dat helpt ook niet.

Duvall is wel erg goed en ook Harper vond ik prima, en de ex was helemaal geloofwaardig als zo’n griezelige country-ster met ontploft kapsel en carnavalskleding. Zelfs het kind was helemaal niet irritant en speelde zeldzaam naturel. Maar de terughoudendheid in combinatie met het thema maken toch dat ik er niet warm of koud van werd. Als op het einde toch het drama zijn intrede doet gebeurt dat geheel in stijl, en dat is op zich best verfrissend. Maar ook wat rimpelloos.

Een zesje dan maar voor dit best sympathieke kleinschalige filmpje dat Duvall zijn verdiende Oscar opleverde.