Submergence (2017)

Ik mag toch hopen dat dit niet de echte poster is.

Wim Wenders, Vikander en Benoit Debie maken me enthousiast, de synopsis drukt dat weer de kop in.

Our world is

firstly about power,

it's only secondly

about education.

Zo’n rustige film van tijd tot tijd, is wel eens welkom. Niet weeral zo’n flitsende, actierijke heldenfilm waar je zenuwachtig wordt doordat de scènes elkaar in een sneltreinvaart opvolgen en stroboscopische effecten voor een snijdende hoofdpijn zorgen. “Submergence” hoort zonder twijfel tot de eerste categorie. Geen misselijkmakende hoofdpijn. Geen desoriëntatiegevoel. Dat zal je zeker niet ervaren bij deze ultra trage film. Het enige wat me zenuwachtig maakte was het heen en weer geflits tussen de belevenissen van de twee protagonisten Danielle Flinders (Alicia Vikander) en James More (James McAvoy).

James is zo’n type man die over elk onderwerp wel iets weet te vertellen. Een whiskykenner, mensenkenner (één blik en hij weet dat de barman een ex-rugbyspeler was) en ook nog geletterd. Het is zo’n man waarbij elke vrouw wegsmelt. Niet alleen vanwege zijn knap uiterlijk, maar ook vanwege zijn innemendheid en charmant gedrag. En voornamelijk omdat hij de kunst van het luisteren als geen ander beheerst. James is werkzaam in Nairobi waar hij advies geeft over water projecten. In werkelijkheid werkt hij voor de Britse inlichtingendienst. Dat leidt ik af uit de geheimzinnige briefing die hij krijgt terwijl hij rondslentert in een kunstmuseum. En ook heeft de toestand waar hij zich naderhand in bevindt niet veel te maken met waterbronnen.

Danielle is een bio-mathematicus (en geen oceanograaf zoals James het noemt) en is op zoek naar het bewijs dat er leven in de donkerste dieptes van de oceaan bestaat. Een baanbrekend (en nobelprijswaardig) onderzoek die voor eeuwige faam kan zorgen. Verwacht je dus aan veel onbegrijpelijk, wetenschappelijk gebrabbel. In de trant van “Some of the most common pathways of energy production in microorganisms, who live along the hydrothermal vents, are oxidation or reduction of sulfur compounds. The most common electron donor along the vents is hydrogen sulfide, making oxidation of sulfur-containing compounds the base of the food web in this environment.”. Niet bepaald voer voor een doorsnee conversatie dus. Danielle is zo’n typische vrouwelijke nerd wiens werk haar hele leven bepaald en stuurt.

Het zijn dus in feite twee realisten wiens beroep een centrale rol speelt en die waarschijnlijk niet de tijd vinden of zin hebben om een eeuwige binding aan te gaan met iemand van het andere geslacht. Tot ze elkaar toevallig ontmoeten op een Normandisch strand.

“Submergence” is dus niet bepaald opwindend te noemen. Het voelt allemaal nogal poëtisch aan. Zelfs de titel is een abstractie van de verschillende facetten uit de film. De plots opvlammende liefde. De hachelijke situatie waar James zich in bevindt in Somalië. En de claustrofobische situatie in een (ja hoor, gele) duikboot voor Danielle. En de hele film dobbert rustig heen en weer tussen al deze verhaallijnen. Om eerlijk te zijn vond ik het romantisch gedeelte het meest impressionante. Een lust om naar te kijken hoe deze twee tortelduifjes elkaar aftasten en ontdekken, in één lange wilde paringsdans. Telkens als de film terugkeerde naar dit gedeelte, werd het boeiend. De andere twee gedeeltes bekeek ik met een soort onverschilligheid. Toch raar dat Alicia Vikander me te jong leek in de rol van Lara Croft in “Tomb Raider”, terwijl me dat niet zo leek in deze film. Ik snap wel de gebruikte metaforen in deze film. Maar om eerlijk te zijn vond ik het vlees noch vis. Uiteindelijk vond ik de verhaallijn in deze potpourri van romantiek en drama redelijk graatmager.

2.5*

Niet onaardig. De romance boeit niet echt, net als het verhaal van Vikander, maar het verhaal van McAvoy in Somalië is goed te doen. James speelt zijn rol ook beduidend beter dan Alicia als mijmerende onderwatermiep, een niet veelzeggende rol. De focus haď wat mij betreft meer op de gevangeschap van James mogen liggen, dan had het waarschijnlijk ook wat hoger gescoord. Voor nu een krappe voldoende.

Ik zou deze film niemand aanraden, tenzij je slaapproblemen hebt.

Fijne film. Ben geen absolute fan van Wenders, vaak te veel pretenties en ellelange films zonder een punt te maken. Zijn hoogtijdagen van Paris, Texas liggen al ver achter hem, maar met dit intens en redelijk toegankelijke romantisch drama levert hij eindelijk weer iets fatsoenlijks af. De romance tussen Moore en Flinders voelt niet helemaal goed omdat je geen volledige chemie ziet. Vikander is goed maar McAvoy is met die altijd merkwaardige grijns van hem meer geschikt als de vechtersbaas die hij verderop in het verhaal neerzet, dan als de niet te temmen romanticus die hij in het begin dient neer te zetten. Toch een ruime voldoende, word tegen het einde nog spannend en onvoorspelbaar ook, en dat is iets wat zelden voorkomt bij een film van Wim Wenders.

Ok ik ben niet echt een fan van Wenders. En ook niet van Debie. Wel van Vikander, maar haar verhaallijn doet in deze film eigenlijk vooral aan alsof het er een beetje vergeten bijhangt. McAvoy dan, mwah, zijn verhaal is wel sterk, maar ook daar twijfel ik wat aan - niet dat hij nou echt slecht is, maar is hij de meest geschikte acteur om deze rol te brengen? misschien dat het vooral aan hem ligt dat de romance met Vikander niet overkomt.

Overigens is dit nou echt weer zo'n film waarvan ik niet zo goed weet wat ik er mee aanmoet of wat ik er over opschrijven ga - maar er zitten toch wel een paar erg memorabele scenes in. Dat krijgen Wenders en Debie wel voor elkaar.

Danielle Flinders [Alicia Vikander] is een mariene bioloog die wetenschappelijk onderzoek doet in de omgeving van de Faroër Eilanden. James More [James McAvoy] is een spion die zich voordoet als een collega maar zich feitelijk bezighoudt met het oprollen van terroristische netwerken. James zit vast in een cel in Somalië op verdenking van spionage en Danielle maakt zich zorgen over zijn afwezigheid. In flashbacks ontdekken we hoe de twee elkaar hebben leren kennen, hoe hun relatie ze heeft ontwikkelt, maar ook hoe James in Somalië opgepakt. Als romantisch drama is dit zeker niet onaardig, maar het spionagedeel lijkt uit een compleet andere film te komen. En voor het eindeloze gepreek over de toekomst van onze planeet had hier geen plaats mogen zijn.

Wel oké.

Iets te vaag liefdesdrama, waarbij het contrast tussen de romance enerzijds en de jobs van betrokkenen anderzijds iets te groot blijft. Niet dat het slecht is, integendeel. Ik bleef best nieuwsgierig naar de afloop, maar die is net iets te plat. Hoofdrolspelers Alicia Vikander en James McAvoy zijn best oké, maar zeker Vikander krijgt niet het meest uitdagende personage te vertolken. Dat is spijtig, want ik vind haar meestal erg goed.

3