Se, Jie (2007)

Nou, die NC-17 rating lijkt me nogal overdreven, zo heftig is het allemaal ook weer niet qua sex. Eerder vooral goed gefilmd.

Zoals trouwens de hele film.

Qua verhaal is het wel aardig, een soort oorlogsspionage verhaal, maar het liefdesgedeelte komt niet echt helemaal goed uit de verf.

De vergelijking met Zwartboek, zoals ik hierboven zie staan, is echter geen 1 keer bij me opgekomen, ook al omdat dit toch wel 100 keer stijlvoller is. Die Wei Tang is overigens wel een talentje en Tony is altijd goed.

Ang Lee heeft met ‘Se, Jie’ een pareltje afgeleverd, het moge duidelijk zijn. Achter de façade van een geduldige spionagefilm steekt hij een tragisch dubbelportret, gecombineerd met pure erotiek en een uiterst zorgvuldige stijl. Aan de achtergrond grijpt een oorlog plaats, de contouren van menselijk leed zijn alomtegenwoordig. Dat belooft...

Waar ligt de kracht van deze film? Voor het grootste deel in zijn acteurs: Tony Leung (mijn 'idool' in cinemaland) slaagt erin met één doordringende blik een hele persoonlijke geschiedenis uit te leggen. De drijfveren van deze figuur mogen dan niet volledig duidelijk zijn, Leung maakt zijn personages zodanig realistisch dat men hun handelen alsnog begrijpt. Zo sterk zag ik hem niet meer acteren sedert ‘2046’. Echter, ook Wei Tang verrast met een buitengewoon goede ingetogen vertolking; de rest van de cast insgelijks.

Wat verheft ‘Lust, Caution’ dan tot "iets méér"? In elk geval doet de stijlvolle aankleding wonderen: elk streepje lippenstift legt een ontroerend accent, elke zonnestraal valt precies goed. “Zorgvuldig”, zoals ik al zei. Bovendien is er de meeslepende soundtrack, die iets heel intiem over zich heeft – de gelijkenis met ‘The Painted Veil’ drong zich spontaan op. Bij nader opzoeken bleek inderdaad Alexandre Desplat aan het werk – altijd fijn om de hand van de meester te herkennen.

Er is echter, zoals altijd in de vervloekte 3e dimensie van het kritiek leveren, een keerzijde van de medaille. De film in zijn geheel is ontzettend geladen, maar Ang Lee gunt zichzelf toch niet iets te veel tijd. Pas naar het einde toe kan ‘Lust, Caution’ echt meeslepen, als beide partners de “caution” over boord gooien en zich overgeven aan de “lust”. Het morele gevecht van de achterliggende oorlog vervaagt, geen van beiden gaat op het moment van de “lust” gevrijwaard van schuld. Leung legt alle wroeging en plicht af en wordt Tangs gelijke, kan dat niet verkroppen en blijft een bruut. Tijdens de “lust” viert hij zijn verschrikkelijke sociale positie bot op haar, om te vergeten dat hij alle “caution” achter zich heeft gelaten. Hij hervindt zichzelf (als bruut), na de tederheid. Zij kan pas de “caution” loslaten als de “lust” geen voorbereid spelletje meer is, maar een persoonlijk en experimenteel gegeven. De spionne hoeft niet langer undercover te blijven, ze is vrij. Samen vrij. Het zou een onnozele roman kunnen zijn, maar deze keer is het de kern van een ontzettend fascinerende film.
Ook jammer is dat Lee niet meer aandacht besteed aan de ‘Pacific War’, die hij louter gebruikt als decorstuk. Die keuze heeft iets nobel: Lee wil niet de grote historicus spelen en de ‘stupid Westeners’ het hele conflict komen uitleggen. Anderzijds kan men, in al zijn nobelheid, ook gewoon té weinig loslaten, zodat enkele raakpunten (tussen conflict en personages) niets dan verwarring scheppen. Precies wat Ang Lee hier helaas laat gebeuren, helaas.

Dat kan de algehele pret echter absoluut niet drukken. Deze stille film begeeft zich twee uur lang naar een beklijvende finale, om uiteindelijk met een milde, übertragische ontknoping (die bovendien "onontkomelijk" lijkt) het doek te laten vallen over twee en een half uur grote cinema.
Zoals u ziet: één grote lofrede – moge het aanstekelijk werken voor diegenen die ‘Se, Jie’ nog niet gezien hebben…
3,75* (met veel kans op verhoging)

Grappig trouwens: precies 1 jaar geleden schreef ik hier het allereerste bericht, met de mededeling dat “het niet fout kon gaan”. Beetje profetisch, al zeg ik het zelf...

Met het briljante ''Brokeback Mountain'' had Ang Lee al een tijdloze klassieker vereeuwigd, maar ook deze '' Lust, Caution '' is van een fenomenaal hoog niveau. Ook hier zien we een liefdesgeschiedenis, als je het al zo mag noemen, die op een geheel eigen wijze gestalte krijgt. De twee tortelduifjes wentelen zich in een broeierig seksueel machtsspel waarbij verachting en houden van gevaarlijk dicht bij elkaar komen te liggen. Er wordt nooit gas teruggeven in de intensiteit waarmee deze twee personen zich letterlijk in elkaar storten. Door de nuchtere stijl van regisseur Ang Lee kruipt er nooit gemaakt vals sentiment in het verhaal. De affaire tussen de twee hoofdrolspelers is zoals hij is: uiterst wreed maar tegelijkertijd oh zo menselijk. De cast wordt gedragen door veteraan Tony Leung en beginner Wei Tang, hun fantastische spel maakt deze film tot een waar genoegen om naar te kijken. Acteerwerk wordt zelden beter dan datgene wat hier getoond wordt. Qua cinematografie is het ook een lust voor het oog met zijn weelderige sets en de intieme manier waarop de camera over seksuele handelingen heen lijkt te vliegen ( zonder dat het ranzig wordt, want het blijft allemaal uiterst stijlvol. ) Need I say more? Wat mij betreft is dit een meesterwerk van formaat. Alleen had de opbouw aan het begin me een fractie sneller gemogen, maar dat maakt de ervaring als geheel er zeker niet minder op.

Mooie film die wel net iets te lang duurt. Net als in Brokeback Mountain staat er een soort van onmogelijke geheime liefde centraal, ook weer gebaseerd op een litterair werk. Typisch dat er deze keer opnieuw weer een hoop ophef aanwezig was rond de sexscenes. En dat terwijl ik het wel sexy maar toch ook allemaal vrij netjes en beschaafd in beeld gebracht vind worden... Niets wat zoveel ophef ook maar enigszins rechtvaardigt.

De setting en de decors zijn imposant en deden me denken aan die van Spielbergs Empire of the Sun (en dat is een groot compliment). Apart ook dat de film zich afspeelt in de high society kringen van China, iets heel anders dan de grauwe en harde oorlogsbeelden die je doorgaans in films krijgt voorgeschoteld. Nee, het is allemaal erg upperclass, beschaafd en stijlvol.
Het beste wat de film te bieden heeft is zonder meer het fantastische acteerwerk van veteraan Tony Leung (begin hem toch steeds meer een van de beste acteurs van de hedendaagse cinema te vinden) en debutante Wei Tang! Ongelooflijk knap dat iemand zich in haar eerste grote filmrol zo bloot kan geven, letterlijk en figuurlijk.

Centraal staat een totaal onmogelijke liefde tussen de geslepen en ervaren havik Yee en de naïeve naar liefde hunkerende studente Mai. Ze wordt eigenlijk door beidde kampen misbruikt, het Chinese verzet gebruikt haar als totaal onervaren en ongetrainde agente en voel je aan je water aan dat die Yee ook een smerig spelletje speelt met haar. De film is erg broeierig, constant denk je wanneer zal ze gepakt worden...? En dan komt Lee dan ineens met die scene in het Japans restaurant waarmee hij de verhouding op scherp stelt. Ineens vraag je je af of Yee toch ook liefde voelt voor dat meisje... Echt een meesterlijke scene! Het einde is dan wel erg wrang, dat haar hoop op echte liefde de ondergang wordt voor haar en al haar vrienden die betrokken waren in het complot.

Jammer dat de film niet over de hele linie evenwichtig is en dat het allemaal net iets te lang uitgesponnen is, vooral de aanvang gaat wel erg traag. De bijrollen hebben ook weinig interessants te bieden

Uiteindelijk blijken Lee zijn films waarin hij dichterbij zijn Aziatische roots blijft toch een stuk boeiender dan zijn avonturen in Hollywood.

Ruime 3.5*

Wederom een mooie film van Ang Lee. Je kan gerust zeggen dat dit een klein pareltje is.

Mijn 2e film van Lee die niet van Amerikaanse bodem is, Lee heeft al bewezen dat hij goed uit de voeten kan met drama in oa. The Ice Storm, maar ook Hulk mag niet vergeten worden. Hiervan wist de regisseur zefls iets bijzonders mee te doen.

Lust, Caution is een lekker rustig opgebouwde film, die je goed de tijd geeft om de personages te leren kennen en de situatie waarin zij allen beland zijn. Met een prachtige vormgeving en de straten van het bezette Hong Kong en Shanghai zuigen je helemaal in de film. Het verhaal zit vrij gemakkelijk inelkaar en leunt vooral in het begin meer naar een spionagefilm. Toch steken de karakters heel gecompliceerd in elkaar. Je weet bij momenten niet precies wat je er aan hebt. Dit is ook te danken aan de acteurs en actrices, die alllen een mooi staaltje acteerwerk neerzetten. Een tijd geleden dat ik zulke goede prestaties heb mogen aanschouwen. Vooral Tony Leung steekt er met kop en schouders bovenuit. Hij komt steeds hoger op mijn lijstje van favoriete acteurs te staan. Het lijkt wel of die man alles kan.

Zoals gezegd krabbelt het verhaal in een rustig tempo voort. Het gaat echter nergens te langzaam. De gehele speelduur van 2.5 uur zit je geboeid te kijken, en blijf je nieuwschierig naar wat komen gaat. Naast de mooi in beeld gebrachte sexscènes, blijft het ook een spionage film ,en dit maakt het geheel nog iets spannender. Naast het thriller aspect is het vooral een menselijk drama, die toch nergens overtrokken wordt. De affaire tussen Yi en Mai wordt zorgvuldig naar toe gewerkt en als het dan begint is het een ontlading van de spanning tussen beide. De blikken die ze elkaar geven zijn fantastisch, er hoeven maar weinig woorden aan te pas komen om een gevoel over te brengen naar het scherm. Dit doet ook debutante Wei Tang heel goed. Met haar sterke prestatie en haar schoonheid weet ze de kijker te betoveren. Dit alles werkt toe naar een geweldig slot, die nog wel even blijft doordenderen.

Een film met een perfect tempo, en een fantastische spanning, dit alles ook nog eens mooi in beeld gebracht. Maar het is vooral het acteerwerk wat deze film zo sterk maakt.

4*, maar ik heb het gevoel dat dit bij herziening nog zou kunnen stijgen.

Mooi oorlogsdrama dat een prachtig beeld weergeeft van China, deels bezet door Britten (vooral Hong Kong) in WO II. De verschillende culturen tussen Britten, Chinezen en Japanners komt soms wel eens boven en je krijgt ook andere lagen te zien. De high society tegen de burgerij die moet knokken om te overleven.

De spion die wil infiltreren is al meer gespeeld, maar hier wordt heel de tijd een spanning opgebouwd en ook in beeld gebracht, zodat je meevoelt met het hoofdpersonage.

Ang Lee levert een drama af dat niet alleen mooi oogt (decors, muziek, kleuren) maar ook goed geacteerd is en de tijd neemt om alles te vertellen en stil te staan bij sommige scènes. Voor de ene te traag, maar voor mij juist een pluspunt. De vergelijking met Zwartboek dat hier gemaakt wordt is totaal niet van de orde en heeft enkel WO II gemeen.

Meer dan degelijke oorlogsthriller met veel oog voor de decors.

Wat de film niet weet te doen is het 2,5 uur lang alles interessant te houden. Grote ster is Tony Leung met opnieuw een knappe prestatie, een blik van hem zegt meer dan 1000 woorden.

3,5*

Uitermate boeiend en zeer fraai gefilmd. Helaas qua karakterschildering somtijds best zwak en het einde is teleurstellend. Gelukkig maken de acteurs wel een hoop goed. Wel een beetje schrikken om Tony Leung in zo'n rol te zien trouwens, doch laat hij weer zien waarom 'ie tot de beste acteurs ter wereld behoort. Dikke 4*

Geraffineerd spel met verleiding, erotiek en liefde

Regisseur Ang Lee pakt graag nieuwe dingen aan. Dat kan niet anders, als je bedenkt dat hij zowel Sense and Sensibility als Hulk heeft gemaakt. En daarna volgde ook nog Brokeback mountain, de voor Hollywood-begrippen openhartige homo-cowboy-verfilming van een boek van Annie E. Proulx. Vorig jaar voegde hij Lust, caution aan dit rijtje toe, een Chinese film vol intrige, spanning en erotiek.

De film biedt precies wat de titel belooft: lust en waakzaamheid. Er is fysieke aantrekkingskracht tussen de twee hoofdpersonen, maar die draaien tegelijkertijd nogal voorzichtig om elkaar heen. De ene, Mai, is een jonge studente in het door Japan bezette China. De ander, Mr. Yi, is een Chinese ambtenaar die met de bezetter heult.

Het verhaal begint in 1942 in Shanghai als Mai in een koffietentje een mysterieus telefoongesprek voert. Er staat iets te gebeuren, maar wat? In een terugblik naar vier jaar daarvoor krijgen we te zien hoe Mai in een gevaarlijk en spannend spionagecomplot terecht komt. Via medestudent Kuang Yu Min komt ze in een toneelgezelschap terecht dat pattriotisch theater maakt. Ze is volkomen onervaren, maar blijkt al snel heel goed te kunnen acteren.

Het groepje jongeren besluit een verzetsdaad te organiseren. Mai moet aanpappen met collaborateur Mr. Yi en zo informatie zien los te krijgen over zijn beveiliging en zijn gaan en staan, zodat de jongens hem kunnen vermoorden. Dan ontstaat een spannend spel van doen-alsof en verleiding. Mai wringt zich moeiteloos in de entourage van Mr. Yi en speelt oeverloos mayong met Mrs. Yi en haar vriendinnen. Stap voor stap komt ze dichter bij Mr. Yi. Hij lijkt onder de indruk van de mooie verschijning, maar is vanwege zijn positie uiterst op zijn hoede.

Ang Lee neemt goed de tijd om dit verhaal op te bouwen. Daardoor maakt hij goed duidelijk dat Mai in een niet terug te draaien spel stapt. Zij zoekt toenadering, verleidt, maar heeft uiteindelijk de touwtjes niet in handen. De spanning loopt op, want Mai weet niet hoe Mr. Yi zal reageren. Wel weet ze dat ze niet terug kan. En als Mr. Yi toehapt, lijkt hij dan ook gruwelijk misbruik te maken van zijn positie. Mai kan niet anders dan dat lijdelijk ondergaan. Maar hoe passief is ze dan eigenlijk?

In de film draagt bijna iedereen een masker. Niemand is wie hij of zij lijkt. Maar zit onder dat acteerspel van de personages niet ook nog echt gevoel? En hoe gaat Mr. Yi om met gevoelens van liefde als hij zichzelf onmenselijkheid, gevoelloosheid en liefdesloosheid heeft opgelegd? En hoe voelt Mai zich als haar vriend Kuang eindelijk gevoelens van affectie toont? Is er naast haar rol als verleidelijke spionne nog ruimte voor echte liefde? Welke rol heeft sex en erotiek tussen de studente en de overgelopen Chinees? Wie onderdrukt wie? Wie maakt misbruik van wie? Of bereiken beiden de relatie en verstandhouding die ze juist graag willen?

Lust, caution is een adembenemende film. De setting in het China van de jaren veertig is prachtig, de plaatsing van dit verhaal in de Japanse bezetting van dat land is origineel. Maar bovenal is het zich langzaam ontwikkelende verhaal fascinerend. Je ziet hoe een relatie zich ontwikkelt zonder dat je weet waartoe dat leidt. En zelfs achteraf hou je vragen over de keuzes van de personages. Daardoor blijft de film nog lang hangen en geeft die na 2,5 uur nog voldoende stof om over na te denken.

Een wat minder slechte film van Ang Lee...

Ik vond het begin niet al te boeiend en bovendien leek het nogal een standaard verzetsfilmpje te worden. (Wat het eigenlijk ook wel een beetje is). Na een minuut of 25/30 werd het iets dragelijker om naar te kijken.

Eigenlijk ging ik op precies het verkeerde moment naar mijn werk. Want het eerste wat ik zag toen ik terug kwam, was de verschrikkelijk overdreven scène waarin ze allemaal een keertje met het mes moeten steken, waarna het nóg bonter gemaakt wordt wanneer zijn nek omgedraaid wordt; als of ie anders nog weg was gekomen..

Af en toe kwam er nog wel wat aardigs langs, maar het kon eigenlijk al niet meer goed gemaakt worden. Ik zat me simpel weg te vaak te ergeren aan dingen. Het acteerwerk van beide vrouwen die Mak Tai Tai spelen was soms ontzettend verwarrend, ze straalden iets uit qua emoties, zonder dat het de bedoeling was.. Verder duurt de film te lang en hoewel stijlvol, is ie mij wat te gelikt. Krappe 2*

Opnieuw prachtig werk van Ang Lee. Mooi hoe de spanning zich heel langzaam opbouwt. Het tweede gedeelte in Shanghai is echt op het puntje-van-de-stoel werk. Gewaagd, maar geweldig debuut van Wei Tang, een echt sieraad voor het oog. Een dikke 4.

Hmm ik zie Tony Leung toch liever als actieheld in films als Hard-Boiled en Hero. Ik vond deze rol, ondanks dat hij hem goed neerzette, niet echt bij hem passen . Desalniettemin toch leuk om eens iets anders, na bovengenoemde actiefilms (en ook Red Cliff en Infernal Affairs), van deze man te zien. Blijkt toch dat hij van vele markten thuis is. Jammer genoeg was dit niet echt voor mij neergelegd, alhoewel ik wel van de prachtige muziek en mooie shots kon genieten.

Wat mij btw wel opviel waren de expliciete seskscenes . Ben nog niet zoveel, en al helemaal niet aziatische, films tegengekomen waar die scenes zo uitgebreid en gedetailleerd waren xD.

Ala

3* van mij

Het ziet er allemaal fraai uit in deze film maar voor de speelduur is het wel een erg dun verhaaltje. Best een interessant plot, maar het had best wat bondiger verteld kunnen worden.

De hoofdrolspelers acteren prima, maar een aantal andere leden van de cast levert wat staaltjes van over-acting af.

Redelijk

De film wist me maar matig te boeien. De film duurde een beetje te lang naar m'n zin. Ook van het thrilleraspect had 'k wel iets meer verwacht. Nu was de film veel meer drama/speelfilm gericht. Tja misschien waren m'n verwachtingen wat te hoog. 'k vond de titel eens wat vreemd gekozen, maar zo naar het einde toe werd de titel (lust) rijkelijk verklaard.

'k hoef de film niet meer terug te zien.

Wow, ik werd helemaal in deze film gezogen. Wat schitterend. De sfeer die er in die tijd heerste en het verzet dat men voelde kon ik vanaf het begin aan meevoelen en dat heeft me ook niet losgelaten. Heel intrigerend om te zien hoever mensen gaan voor hun eigen overtuigingen. Wat een groep dappere mensen waren dat ook. Sowieso hulde aan iedereen die in het verzet zat, waar dan ook. Maar in deze film droop de passie en de haat er ook echt vanaf.

Daarnaast wordt je ook nog getrakteerd op een scala van prachtige beelden van Shanghai uit die tijd. Ik heb me daar best wel aan vergaapt. Maar wat mij toch wel het meeste heeft getroffen was het "liefdes" verhaal tussen het meisje en de oorlogsmisdadiger. Een liefde die in geheel onmogelijke en onwaarschijnlijke omstandigheden opbloeit maar zo ontzettend tragisch afloopt. Het deed me best wel wat. Vooral het gegeven dat zij uiteindelijk toch zijn leven redt waarna hij haar ter dood veroordeeld. Hoe dramatisch kan het zijn.

Het enige minpuntje wat ik aan de film kan ontdekken was de enigszins overdreven dramatische moordscène als één van de bewakers er achter komt wat het groepje aan het doen is. Maar dat mocht voor mij de pret niet drukken. Dit is wat mij betreft één van de meest indrukwekkende films die ik sinds lange tijd gezien heb.

Een verzetsfilm over een slechte mahjongspeelster die haar oksels niet scheert.

We krijgen een aspect van de Tweede Wereldoorlog te zien dat zelden aan bod komt: de Japanse bezetting van China, met collaboratie en verzet.

De camerabewegingen geven stuwing en sensualiteit aan de film. Het wordt nergens statisch en verveelt dan ook geen moment. De sprongen tussen 1942 en 1938 zijn mooi ingebouwd.

De affiches van Hollywoodfilms en het fragment in de bioscoop verwijzen naar de westerse cultuur. 1942 was het jaar van Casablanca. De zangscène en de operafragmenten zijn dan weer typisch Chinees, net als het wel zeer populaire mahjongspel. Naar het schijnt raakten de actrices tussen de opnames door echt verslaafd aan dit spel. Het is mogelijk dat bepaalde mahjongtekens die in beeld komen, een symbolische betekenis hebben.

Het hoofdpersonage worstelt met het klassieke dilemma tussen vaderlandsliefde en persoonlijke liefde. De grote ommekeer is de scene bij de juwelier, wanneer ze Yee waarschuwt dat hij zich beter uit de voeten kan maken. Hij heeft het eerst niet door, maar reageert dan razendsnel. Op het einde blijkt dat hij ondanks zijn hardvochtige gedrag gevoelens heeft, maar die houdt hij voor zichzelf.

Hoofdrolspeelster Wei Tang blinkt uit met veelzeggende gelaatsuitdrukkingen, sensueel en nergens overdreven. Tony Leung speelt zijn rol van rechtlijnige collaborateur met verve.

De muziek van Alexandre Desplat draagt bij tot de dromerige, mysterieuze sfeer. Hij hoort bij de beste filmcomponisten van de laatste jaren.

'Se, Jie' blinkt vooral uit in haar prachtige cinematografie. Prachtige settings, erg mooi gefilmd. De film is het 1e uur erg boeiend.. jammer het op een gegeven moment allemaal te lang duurt, waardoor het me niet meer zoveel deed. Het maakte me niet meer zoveel uit of de missie nou wel of niet zou slagen en wat er allemaal bij kwam kijken. En dat is jammer, want het begon zo goed. Toch makkelijk uitgezeten. Visueel een pareltje, muziek erg goed en een puike cast met vooral Wei Tang en (zoals altijd) Tony Leung in vorm.

Zeer matige Ang Lee.

Alweer eigenlijk. Het gebeurt zelden dat ik een Ang Lee film de moeite waard vind, meestal eindigt het in een onvoldoende. Se, Jie ontsnapt er jammer genoeg ook niet aan.

De mooie cinematografie heb ik in ieder geval gemist, ondanks dat hij blijkbaar bekroond werd in Venetië. De film ziet er gewoon oerdegelijk uit, een brave gelikte stijl die vooral erg saai oogt. Ik kan er eerlijk gezegd maar weinig mee, voor mooie plaatjes zet ik wel andere Taiwanese/Chinese films op. Keuze genoeg in die regio.

Verrassender is misschien dat ik het acteerwerk van Tony Leung enigszins vond tegenvallen. Niet dat het slecht was, maar ik verwacht van hem doorgaans wat extras en dat zat er in deze film niet in. Hij loopt een beetje op automatische piloot doorheen de film. Ook Wei Tang vond ik iets te statisch. Ik hou doorgaans wel van ingetogen acteerwerk, maar het kwam er hier niet echt uit.

Verhaaltje en setting zijn verder niet heel speciaal, de spionne die verliefd wordt op haar doelwit, zo ken ik er nog wel een paar. Enkel de motivatie van Tang is hier misschien een extra factor, maar kan niet zeggen dat ik dat nu zo geweldig intrigerend vond.

De film kabbelt rustig voorbij, zonder al te veel oplevingen. Da's niet genoeg voor iets wat 160 minuten duurt. In z'n geheel wat te saai.

2.0*

Moest natuurlijk wel aan Zwartboek denken. Het plot heeft daar in beginsel natuurlijk ook veel weg: een bloedmooie dame papt tijdens WOII aan met een fout figuur om zo het verzet van info te voorzien en zelfs een aanslag op hem te plegen. Het verschil zit hem er in dat Ang Lee subtieler te werk gaat (dat is ook niet zo moeilijk ten opzichte van Paul Verhoeven ), maar dat zijn seksscenes een stuk explicieter er uit zien. Dat verbaasde me wel en het predikaat erotische thriller is dan ook zeker van toepassing. In het begin dacht ik dat die aanduiding overdreven was. Alles is daarbij natuurlijk schitterend gefilmd door Ang Lee. Se, jie duurt wel wat te langdradig en ik vond het wat lastig inkomen in het begin. Na een tijdje komt de film goed op gang en blijft redelijk boeien.

Oorlogsdrama met een zeer sterke erotische inslag - de erotiek zit in het verhaal - heel knap in beeld gebracht met mooie close-ups, sfeervolle straatbeelden van de Chinese grootstad, spankracht, al loopt het verhaal soms wat traag.

Netjes boven de middelmaat en toch weer bewondering voor de filmische kwaliteiten van een Ang Lee.

Se, Jie

Sfeervolle film van Ang Lee. Vooral de sets en de manier waarop het Shanghai van de jaren 30/40 tot leven wordt gewekt is indrukwekkend, en ook het verhaal is intrigerend. Complimenten ook voor de schitterende kostuums (zeker die van Wei Tang).

In het begin werkte de tijdsprong nog wat verwarrend, maar eigenlijk werd ik al na tien minuten helemaal meegesleurd in het tragische verhaal van Wong Chia Chi. Se, Jie is spannend, tragisch en vol erotiek, en de chemie tussen Wei Tang en Tony Leung spat van het scherm. Gelukkig maar, want anders was het verhaal als een plumpudding in elkaar gestort. Enig minpuntje is dat het laatste gedeelte wel tragisch is en een mooie afsluiter, maar Lee had misschien iets meer spanning kunnen creëren. Een klein minpunt, want Se, jie is voor de rest een schitterende film.

Een lange zit met zijn ruim 150 minuten. Niet altijd even toegankelijk. Je moet er toch wel de aandacht bijhouden. Eigenlijk waren de erotische scènes zowat de hoogtepunten van de film. Geen goedkoop potje seks, maar zeer passioneel. En vooral erg stijlvol gebracht met veel chemie ook tussen de twee hoofdpersonages.

Voor de rest vond ik de film erg matig en had ik er veel meer van verwacht. Het Shanghai van de jaren 30 en 40 mag dan ook visueel ten volle benut worden, ik bleef dan toch wat qua inhoud op mijn honger zitten.