The Driller Killer (1979)

In de jaren 70 was The Driller Killer enorm eng, inmiddels meer lachwekkend. Hierdoor valt het nog meer op det de film in feite nogal matig is. Vreemde en duistere horror die een cultclassic werd. Gemiddeld.

Wat ondergewaardeerd. Op zich is het natuurlijk lelijk gefilmd en amateuristisch geacteerd, maar er zit meer in deze film. Menni omschreef het eigenlijk al goed. Interessante filmmaker die Ferrara!

Toch wel erg leuk om is gezien te hebben, zeker voor de fans van Ferrara. De man zijn stijl is namelijk al overduidelijk merkbaar: lowlife personages, groezelige appartementen en het gebruik van religieuze symbolen om dreiging te veroorzaken. (de openingsscène in de kerk is briljant ) Kortom, de verotte kant van 'The Big Apple'!

Het spijtige is dat de film in zijn geheel niet zo sterk is. De knulligheid druipt er vanaf en Ferrara, die de hoofdrol voor zich nam, is absoluut niet serieus te nemen als acteur. Ook ligt de nadruk teveel op die punkers zijn apartement, ook al is hun bijdrage tot de rest van het verhaal nihil en zorgen ze maar voor één echt knappe scène: wanneer die twee blonde middle class trutjes op 'auditie' komen.

De psychologische aftakeling van het hoofdpersonage en de vervreemding met zijn vriendin, zijn best fascinerede asspecten van de film. Helaas nogal pover uitgewerkt. Maar al bij al zeker een aanrader voor fans van grauwe 70's low budget horror. (zoals ik)

Trouwens duidelijk erg geïnspireerd door Taxi Driver en in mindere mate Repulsion (het dood konijn).

Deze film zorgde destijds voor veel ophef en werd in Groot-Brittannië als video nasty geclassificeerd en daarmee verboden. Voor hedendaagse begrippen is het niks. Ferrara regisseerde en vertolkte tevens de hoofdrol. Ik vind het maar een matige acteur. Hij kon me niet echt overtuigen. De rest van de acteurs ook niet.

Toch is de maker er wel in geslaagd zo'n typische mistroostige sfeer weg te zetten, zoals ze dat alleen in de jaren 70 en 80 konden. Op dat vlak maakt de film wel wat goed. Er worden heel wat moorden gepleegd; meer dan ik verwacht had. Ergens kon de film me wel boeien, al zaten er ook een hoop oninteressante stukken tussen.

Een film die door zijn oude status wel de moeite van het kijken waard is.

Ik heb deze film laat in de avond gezien in twee stukken. Dit is typisch zo'n film die je zo laat mogelijk moet gaan zien. Mijn stem had ik trouwens al eerder verhoogd. Afgelopen vrijdag heb ik de 2 disc ontvangen voor € 12, 50. Meer geld is ie niet waard. Over de film zelf bestaat echt heel weinig extra's. Wel een hillarische "Comentary By Abel Ferrara".En de tweede disc bevat wat korte filmpjes van Ferrara + trailer van "Nine lives of Wet Pussy" .

Driller Killer staat bekend als de beruchte film van zijn oeuvre. Het was Ferrara zijn eerste film en hij wilde graag zorgen voor succes in de bios. Dat lukte niet, maar toen de VHS van deze film uitkwam deed dat veel stof op waaien, omdat er op de hoes een afbeelding stond waarin er in iemands hoofd wordt geboord (de beruchte scene).

Ik vond dit eerst niet zo'n boeiende film. Maar op de een of andere manier zag ik dit weer eens, en ik had er toch wat mee. Abel Ferrara zet een goede rol neer en weet zeer sterk over te komen. Alles wat hij uitbeeld is zeker wel geslaagd of gelukt. De rest van de cast vond ik ook zeker niet slecht. Ook Carolyn Marz liet hier een nette prestatie zien. Wat dat betreft kent de film een behoorlijk goede donkere sfeer. Sowieso dat huis waar Reno woonde was niet al te fijn vond ik. Het begin was saai maar uiteindelijk kan hier toch een klein bordje suspense bij. Gewoon afwachten dus want op een afgerafelde film zit men dan ook weer niet te wachten. En wat betreft het oude bericht van Menni over de neerwaartse spiraal. Daar kan ik me zeker in vinden. Wat dat betreft kan ik aan de andere kant de neerbuigende stemmen en kritieken begrijpen.

Wat dat betreft is deze film mij behoorlijk goed bevallen. Veel beter dan een paar jaar geleden toen ik hier behoorlijk meer van had verwacht. Dit ondergewaardeerde werk heeft Ferrara behoorlijk goed aangepakt. Deze film krijgt van mij nu dus een 4,0.

Je weet dat je een heftige filmervaring tegemoet gaat als het begint met “THIS FILM SHOULD BE PLAYED LOUD.”

Ik ben het eens met movie acteurs, deze film komt het best tot zijn recht als verrotte eindfilm aan het einde van een verrotte filmnacht! En dat is precies wat er is gebeurd! Na Punk Rock (X-versie), Forced Entry en Combat Shock kreeg ik deze nog voor m'n toch al niet stabiele kiezen!

Reno Miller (Abel Ferrara himself!) is Kunstschilder. Of het echt met een grote K moet weet ik niet, maar hij vindt zelf van wel. Hij zit in nogal een rotperiode, zijn schilderijen verkopen niet meer, rekeningen blijven binnenstromen, en het geld begint RAP op te raken. Hij zit in een creatieve crisis. Zijn nieuwe creatie, een intens geschilderde buffel, staart hem aan, en maakt hem langzaam gek. Tot overmaat van ramp komt er een punkband naast hem wonen. En zij jammen en repeteren op de gekste uren van de dag en de nacht! Dat komt zijn concentratie bepaald niet ten goede. Onrust neemt bezit van zijn toch al labiele geest.
Reno staat met één been in de wc-pot, en wordt langzaam maar zeker door de draaikolk naar beneden getrokken, het riool van de waanzin in! Iemand hoeft alleen nog maar door te trekken! Als hij een tv-reclame ziet van een draagbaar accuutje, krijgt hij een lumineus idee voor WRAAK! Met een elektrische boor ingeplugd in zijn accuutje begint hij door de nachtelijke straten van downtown New York te dwalen. En nee, hij wil niet spontaan overal schilderijtjes ophangen!

The Driller Killer heeft de rauwe, ruige sfeer van de mid '70s-mid '80s New York scene geweldig getroffen. Natuurlijk is het aan de film af te zien dat het Abel Ferrara’s eerste feature was! Maar dat geeft het nu juist die edge, die smerige, zurige lucht die ervanaf walmt. Het is een heerlijke stank, die je niet meer uit je kleren krijgt. Je kijkt recht in het hoofd van een geniale gek, een creatieve vrijbuiter die zijn creativiteit ZIET opdrogen als verf! Hoe Ferrara je meevoert in die vuige martelgang van een worstelende kunstenaar is kicken. Hij duikt met een intense woede en villijn sarcasme in het geploeter en de angst van de jongvolwassenen in New York City. Dit is een punkrock film pur sang!

In zijn Noo Yawk Ciddy rans en intensiteit pakt deze film genreparels als Gerard Damiano’s Forced Entry, Carter Stevens’ Punk Rock, Jim Van Bebber’s Deadbeat at Dawn, Jim Muro’s Street Trash, maar het meest nog Buddy Giovinazzo’s Combat Shock (aka American Nightmares) vol en hard-achtig op de bek! Net zoals Frankie in Giovinazzo’s cult-meesterwerk glijdt ook Reno aan een stripperpaal naar beneden, regelrecht de stront in. En wij kunnen niets anders doen dan toekijken in afgrijzen! Ferrara –die zelf in The Bronx is opgegroeid- zet de eind ‘70s New York sleazy back alleys prachtig smerig neer, met kotsende zwervers en lallende weirdo’s op elke straathoek. Spuug druipt uit monden, pus druipt uit wonden, en een walgwalm stijgt op.

De special effects zijn grafisch en plastisch. Het bloed is helder en ruim aanwezig, maar het spat NIET overdreven van het scherm af! Daar is de film te integer voor. De beelden zijn hysterisch en hypnotisch, net als de vette punkscore! Dit is een wrang meesterwerk van een wrange genremeester met een zieke geest. Ja, de film is ziek, maar op een goede manier. Da's toch kicken?!

Voor a sick, sick man in a sick, sick world, 4,5 ruw doorgeboorde sterretjes!

Naast dat mijn DVD van deze film werkelijk van abominabele beeldkwaliteit is, kon ik ook maar niet in deze film komen. De hoofdpersoon is een haast wereldvreemd figuur die ik soms echt niet kon volgen.

Daarnaast word er wel heel vaak gewisseld naar een punk band die in hetzelfde pand hun oefenruimte hadden ofzo. Afijn, niet veel soeps dus.

Horror in de psychologische zin. De ontwikkeling van de geestelijke aftakeling van het schilderende hoofdpersonage gevat in beelden van psychedelische aard en vaak begeleid door volumineuze klanken. Stemmen, muziek en omgevingsgeluiden. De beelden zien er niet mooi gepolijst uit. De beeldwisselingen zijn rommelig. Slordig gesneden en ongestructureerd gepositioneerd in het hortende en stotende filmverhaal. Van de hak op de tak en moeilijk te duiden. Het verhaal loopt als een zieke geest, zogezegd.

De omlijsting van het verhaal is vuil en vies. Er ligt overal afval. Uit en thuis. Er is afbraak en verwaarlozing. Veel daklozen ook. De viezigheid is ook herkenbaar in de personages. Slonzig, onverschillig, gedesoriënteerd en deprimerend als ze zijn.

Met al die middelen hangt er over de film al heel snel, heel effectief en heel indringend een sfeertje van ranzigheid en ongemak. Het is een walm die zich in elk hoekje van de film nestelt. Een penetrante geur die confronteert en irriteert.

Horror van de mind, dus. Met een beetje Gore, dat wel. Het is een psychedelische beleving, maar er wordt wel gekilled natuurlijk. Met een boor nog wel.

Interessante film.

Driller Killer doet wat het belooft: vermakelijke pulp met een paar goede gore kills.

De opbouw naar de waanzin is ietwat traag, maar kon me wel bekoren. Het groezelige jaren 70 New York scoort bij mij altijd punten en dit vuile sfeertje van artistieke armoede, rock en roll en vrije seks biedt een leuke achtergrond voor de horror die volgt.

En die horror.. ach, ik had erger verwacht. Een enkele scene is expliciet, maar de meeste gebeuren in het duister en zijn vrij nep. De beste shots vind ik nog zijn hallucinaties waarin hij in felrood licht compleet doorweekt van bloed zich uitleeft op een slachtoffer buiten beeld. Erg mooi.

Waarom hij zwervers kiest is ietwat onduidelijk, maar ik vermoed dat hij datgene doodt waarvoor hij bang is. Met zijn onbetaalde huur is de kans immers groot dat hij zelf net zo zal eindigen. Logischer vond ik dat hij naar het eind toe zijn slachtoffers zocht in zijn persoonlijke kring.

Een bijzondere film. Niet heel sterk qua verhaal, maar wel sfeervol en met een paar mooie beelden. Het acteerwerk schiet alle kanten op, vooral de vrouwen bakken er weinig van, maar krijgen ook weinig boeiends te zeggen. Voor de rest is er veel over-acting en veel dialogen gaan over geldproblemen, relatieproblemen, muziek, drugs enzovoorts. Hierdoor, en door de lange beelden van de punkband voelt het alsof we even meekijken in deze levens. Ik hou er wel van.

Punten extra voor de titel, de opening (This movie should be played Loud!) en voor de slotscène. Want nergens wordt de film echt spannend, maar die laatste minuut in het duister vond ik een originele en lekker brutale zet, die daardoor ook nog eens spannend was.

3,5*

De debuutfilm van Abel Ferrara, is duidelijk gemaakt met een tekort aan budget. Niet bepaald de slasher-film, wel een typisch New Yorkse film waarin de economische en artistieke frustratie van de jaren 70 is te zien. Het gaat over een kunstenaar die worstelt om zijn hoofd boven water te houden. De rekeningen stapelen zich op, zijn vriendin begrijp (net als iedereen) hem niet, niemand waardeert zijn kunst, en zijn art-manager al helemaal niet. Het zou natuurlijk het gezondst zijn om therapie te zoeken maar Reno ziet een advertentie voor een boormachine en heeft een beter idee. Regisseur Ferrara speelt zelf het hoofdpersonage en irriteert soms mateloos en door zijn DIY (Do it yourself) stijl zijn er vaak ontwikkelingen die helemaal nergens heen gaan. Vermoedelijk werd er invloed van drugs gefilmd? Niet bepaald gepolijst dus en met domweg pizza eten, veelvuldige punkoptredens of plotsklap een lesbische douchescène gebeurd vaak ook gewoon niets! Als documentaire over New York eind jaren 70, is het misschien vermakelijk en de praktisch effectwerk zijn erg goed. Daardoor best te bekijken maar het voelt niet echt als een goede film. In het Verenigd Koninkrijk was dit een zogenaamde Video nasties en was verboden tot 1999.