Death Proof (2007)

Wat natuurlijk ook helemaal Tarantino stijl is, is zijn Voetenfetisjisme. Wat ook in deze film weer helemaal naar voren komt.

Helemaal waar

Tja, je moet er maar van houden. Tarantino is zo'n regisseur die veel te nadrukkelijk zijn stempel op wil drukken. Een van de weinige regisseurs die meer met zijn auteursstempel bezig is dan met het maken van iets nieuws. Hij is meer met de stempel bezig dan met het product waar hij deze stempel op zet. Ook hier weer. De dialogen, muziek, blote voetjes, apple cigarettes, "ode"aan een pulp genre. Het zijn allemaal knipogen die Tarantino al zovaak heeft gemaakten waar hij kennelijk niet echt iets nieuws meer aan kan toevoegen. Het leuke was er na jackie brown wel een beetje vanaf.

Hier slaat Tarantino de plank helemaal mis. Geen plot, een overdaad aan nietszeggende dialoog en personages die alleen maar irriteren met hun lekkere-wijven image. En een genre kiezen, om vervolgens het typerende uit dat genre (de cheesy gore en actie) helemaal weg te laat. De oneliners van een goede b-film zijn meestal ook beter. (hehehe zo kan ik me van een film herrineren dat iemand van een flat klettert en de slechterik zegt "you can fall, but you can't fly")Alleen zijn beeldkwaliteit heeft hij voor een deel van de film aangepast, maar ook daar zie ik niet echt de toegevoegde waarde van in.

Maar goed, ik kan me voorstellen dat veel mensen het leuk vinden om een eigen stijl van een filmmaker makkelijk te herkennen. En dan kun je bij elke nieuwe Tarantino je hart ophalen.

Ik vind deze film echt eens het kijken waard. Elke film van tarantino trouwens. Ik vind dat de spanning erin blijft. Een goed einde en de filmeffecten vind ik ook super geinstalleerd

Een aanrader

*3

Oke. Het laatste wat ik zou verwachten van 8 hete bitches en 1 uitgeleefde, maar vrij sympathiek ogende man, is dat ze elkaar dood gaan rijden. Maar niets is te gek voor Quentin Tarantino, en dat maakt Death Proof tot een te gekke film!

Wat kan QT dialogen schrijven! Wat ik van hem gewend ben, zijn stoere dialogen tussen mannen over mannendingen op een mannelijke manier. Maar met deze film bewijst hij dat hij ook vrouwen, over vrouwendingen, op een vrouwelijke manier, ongelooflijk stoere dingen kan laten zeggen. Het heeft volgens mij allemaal niet zo zeer een functie met betrekking tot het verhaal, maar is het gewoon bedoeld om onwaarschijnlijk cool te zijn. Degenen die die dialogen irritant vinden, moeten er gewoon met andere ogen naar kijken, en ze moeten proberen op te merken hoe steengoed alles in elkaar zit. Zoiets noem je genieten.

Het verhaal dus. Ik was al voorbereid op een verrassing, maar dat wat er in deze film gebeurde had ik absoluut niet voorzien. Het begon natuurlijk met een heerlijke scene van een paar bruine benen die alleen al een 5* op zichzelf verdienen, en drie meisjes die heerlijk met elkaar zaten te keuvelen en bitchen. Niet in de laatste plaats waren de gesprekken tussen de dames zo fantastisch door het Engels (Amerikaans?) dat ze spraken. Ik moest echt moeite doen om ze volledig te volgen, en die inspanningen beloonden zich wel: de film was half zo leuk als de conversaties niet duidelijk waren.
En de acteerprestaties lagen ook ver boven het gemiddelde. Op die benen zat ook nog een lijf, en aan dat lijf zaten nog wat ledematen, en bovenop zat een hoofd met als kroon een fascinerende dos haren. Ik vond haar, Sydney Poitier, echt de ster van de film. Je kon niet om haar heen, niet vanwege haar uiterlijk dus, maar ook niet vanwege haar personage. Zij wist echt de boel op stelten te zetten, een druktemakertje. Aan de hand van interviews en foto's in het 'echte leven' maakte ze echter helemaal niet een kattige indruk, eerder een heel aardig iemand. Toch weet ze het karakter van haar personage perfect uit te beelden.
Nog zo'n ster was Kurt Russel. Toen hij geintroduceerd werd, werd er geforceerd een negatief beeld op hem gelegd, door hem zo sneaky in die auto van hem te laten rijden. Op het moment dat hij in het cafe kwam, veranderde dat hele beeld weer van een stalker, naar iemand die eenzaam is en behoefte heeft aan gezelschap. Ik vond hem werkelijk sympathiek. Het is echt een verdienste van hem dat hij dat aardige beeld heeft weten te creeeren. Niets bleek natuurlijk minder waar, en het blijkt een psychopaat te zijn. Ook leuk.

En toen kwam die scene van de botsing. Wat een pracht aan filmmateriaal! Fantastisch idee om de botsing 4 keer te herhalen, zodat je de dood van ieder van de meisjes goed kon volgen, met die slowmotion erbij, nogmaals: genieten.

Vervolgens begon alles weer opnieuw, nieuwe benen, nieuwe meisjes, maar dezelfde man, in dezelfde auto, met dezelfde motieven. Zoiets kan ook alleen QT verzinnen volgens mij, een film die zich in tweeen opsplitst, en waarvan alleen het einde verrassingen oplevert. Nu waren er natuurlijk wel verschillen, zoals die hilarische scene bij die boer, maar in grote lijnen kwam het op hetzelfde neer. Ik heb trouwens dat kunstje wat die Zoe uithaalt op mijn to do-list van dingen die ik ooit nog eens wil proberen gezet.
Ik had me al helemaal verheugd op het einde, en hoewel je het achteraf had kunnen voorzien, had ik echt niet verwacht dat die boze meisjes allemaal achter Kurt Russel zouden aangaan. Nog zoiets dat maar 1 filmmaker kan verzinnen.

Er zaten ook minpunten aan de film. Zo vond ik sommige dingen, zoals de sms-conversatie van Jungle Julia vrij zinloos. En op het moment dat Kurt Russel de waaghalzen in het tweede deel achtervolgt, kreeg ik echt het gevoel: je kunt toch ook gewoon stoppen, Zoe inladen, en weer vluchten?. En toen de dames zelf boos waren geworden, had Kurt Russel toch ook terug kunnen vechten? Hij had toch niet de hele tijd zich hoeven laten rammen.

De zaken die mij stoorden buiten beschouwing gelaten, vond ik dit toch weer een sterke film. Hoe kan het ook anders?

4*

Oja, als toegift die fantastische zinssnede (niet van toepassing op Kurt Russel!?) en bijbehorende lapdance:

Kinda hot, kinda sexy, hysterically funny but not funny looking guy.

GENIETUH: YouTube - DEATH PROOF Butterfly's Lap Dance - why she had to do it

Mooi stukje, maar wat ik een minpunt vind is dat Tarantino te vaak zijn voorkeuren van oudere muziek, auto's, films en series naar voren brengt. Voor een paar keer niet erg, maar wel iets te vaak in deze film imo. Daar komt nog bij dat Lee als en dommer iemand wordt neergezet omdat ze in cheerleader-films e.d. speelt, niet naar 60's-muziek luistert en geen klassieke films kijkt uit diezelfde jaren maar Pretty in Pink leuk vindt en dat is al helemaal vrij krom. Maar goed, blijft een prima en vrij onderschatte film verder.

De enige tegenvaller van Tarantino.

Leuke film maar hier draaft hij een beetje door met zijn dialogen.

De 2e film uit deze grindhouse serie '' Planet terror '' van zijn grote vriend Robert Rodriguez vond ik toch wel wat vermakelijker.

Gelukkig maakt hij nu weer alles goed met zijn nieuwe film Inglourious Basterds.

3***

Dat moet je nog maar afwachten.

tjah die gruwelijk harde actie die in alle tarantino films voorkomt gaat vaak zoo hard dat je er alleen om kan lachen. (pulp fiction/true romance...) dat is ook zijn bedoeling. ik heb me de de tranen uit men ogen gelachen tijdens deze film!! geweldig! nu Planet terror nog eens bekijken.

Dit was een teleurstelling; van Tarantino verwacht je beter. De dialogen zijn zoals gewoonlijk geestig maar dit keer gewoon te lang. En te weinig actie; mooie vrouwen dat wel maar dat is het zowat. Nee, niets voor mij. Leuk voor een keertje maar niet om ooit terug te zien.

het eerste deel van de film is goed en interesant.

het 2de deel begint goed maar ik had het einde toch anders gewild.

al bij al wel aangenaam genoten van de avond

Een minder film van Tarantino, met geweldige fragmenten.

Laten we eerlijk zijn,dit is een dramatisch slechte film,zoals veel tarantino films,

het verhaal slaat nergens op en het ziet er helemaal niet ouderwets uit,

terwijl dat wel de bedoeling was bij deze film,ze hebben er een agedfilm filter overheen gegooid en that's it,zo ken ik het ook hoor.

Hopen maar dat Inglorious Bastards beter is,want tot nu toe heeft

tarantino maar 1 goeie film gemaakt genaamd 'Jackie Brown'

Pulp Fiction en enkele gedeelten die ik heb gezien van Kill Bill waren best amusant, maar inderdaad, dit is niet meer dan dramatisch. Hoe mensen het voor elkaar krijgen deze troep goed te praten, daar kan ik met mijn hoofd niet bij. Deze film kent slechts één aardig moment - de autobotsing halverwege de film die ik weet niet hoe vaak wordt herhaald; te hilarisch voor woorden -, maar de rest is stront. Eén minuut van de bijna twee uur die vermakelijk zijn, tja...

Niet Tarantino's beste maar vond hem zeker de moeite waard.

Ondanks de lange stukken zonder actie ben ik de hele film geboeid blijven kijken.

Tarantino speelt met film en waar sommigen dat blijkbaar dramatisch slecht vinden levert dat voor mij meestal pure fun op.

het verhaal is matig ,maar dat hoeft in deze film niet veel in the houden.

heb geweldig genoten van alle 2 de delen van de film

mischien zijn sommige scenes wat lang gebabbel ,

maar de ''replay'' scene van de crash maakt alles goed

leuke tarantino film. die heeft meestal wel lekkere spannende aparte films daar hou ik wel van.en zo nu en dan speelt hij er zelf ook in mee. dat vind ik wel leuk.

Echte tarantino stijl

mijn mening, de slechtste tarantino film ooit

Diepgaande recensie. Je hebt wel gelijk, natuurlijk, daar niet van.

Heerlijke film, Tarantino laat mij keer op keer kennis maken met muziek die eeuwig blijft hangen: Chick Habit en Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick & Tich (zoals ook gehele soundtrack van Pulp Fiction, Kill Bill en Reservoir Dogs geweldig zijn).

Het verhaal kan me niet boeien, het zijn eerder de losse scenes: de stoere vrouwen, de geweldige muziek, goed filmwerk (zoals replay van de crash wat eerder is aangegeven), het rauwe motorgeluid van muscle cars, heerlijk gewoon! Vooral hoe die meiden in de auto op de muziek bewegen vlak voor de crash..

Dialogen zijn soms wat ver gezocht, maar voor mij geen probleem, Tarantino zet weer vrouwen neer in de film op heel eigenzinninge, stoere manier, wat ze nog aantrekkelijker maakt dan ze al zijn.

Het leuke aan Tarantino's films is dat ze altijd zo schaamteloos lekker FILMS zijn. Zijn liefde voor het medium spat altijd van het scherm. Alles is slechts film in zijn producties, en je wordt er keer op keer weer aan herinnerd hoe geweldig films wel niet zijn. De man heeft de hele bedoeling van films wonderwel begrepen en weet keer op keer cliché's te vermijden, om te draaien en zelfs films te maken waarin je zo ongeveer alleen maar dingen ziet die voor het verhaal niet ter zake doen.

En Death Proof is absoluut geen uitzondering! Opnieuw heeft hij een unieke, frisse film gemaakt die bol staat van de prachtige dialogen van driedimensionale, hippe personages die fascineren zoals ze dat alleen in films kunnen doen. Hun fysiek is minstens zo belangrijk als hun inhoud en ze struinen het doek over, dampend van de mimiek en trekjes en grapjes. Het geeft de film een magnifieke sfeer. Zoiets realistisch als dit vermakelijke gekittekat krijgt automatisch sfeer. En de manier waarop iedereen zijn teksten uitspreekt ... Maar er is meer! Tarantino's ode aan de B-film oogt en voelt in alles aan als B-film. Hij heeft het genre echt volledig door, en het is hilarisch om zijn fratsen in de film terug te zien. Crappy beeldkwaliteit, een weggevallen stuk film (waar het eigenlijk nog van pas komt ook, natuurlijk), montagehaperingen, verkeerde camerafocus, slechts een paar sets, een obligaat gebrek aan fatsoenlijk verhaal: dat soort dingen. Tarantino is echt heer en meester. Met natuurlijk, zoals altijd, een fantastische soundtrack die alles alleen maar sterker maakt! Sfeer is waar het in Tarantino's films om draait, maar vooral in Death Proof. Hij maakt een A-film met wat B-films zo leuk maakt.

Het enige moment dat het wringt is in de 2e helft. Het is duidelijk dat Tarantino trouw blijft aan B-film logica, maar dat blijft toch echt B-film logica en lijkt een hiaat in het script. Het gaat om de auto-achtervolging, wanneer Zoë Bell voor op de auto ligt en achtervolgt en tot op het randje van de dood geramd wordt door de toch niet zo sympathieke Stuntman en zijn auto. Want ja, hebben ze nou echt een reden om door te rijden? Ze kunnen toch net zo goed gewoon stoppen? Tuurlijk, dan is je actiescène afgelopen, en tuurlijk, B-filmmakers zouden zich er geen moment druk over maken of het nou logisch is of niet, zolang er maar lekkere actie in de film mag, en tuurlijk, het is een hele chille actiescène, maar toch ... A-filmmaker Tarantino weet beter. Zoals ik zei, dat wringt. Maar ach, aan de andere kant is de scène die het oplevert zeer te pruimen, bouwt het op naar iets prachtigs en moet een ode aan de B-film ook wel eens écht B-filmachtig doen. Maarja. Het is toch echt het verschil tussen iets dat absoluut fantastisch is en iets wat toch iets te dicht bij een B-film zit.

Het acteerwerk rockt. "The Girls" staan hun mannetje, ook al is ploeg 2, op Lee na, toch echt een tikje minder cool dan ploeg 1. Er zijn veel personages, en allen zijn ze op hun plaats, wat allang knap is, maar ze weten ook allen te boeien. Zelfs Quentin zelf met zijn toch echt weer een beetje ondermaatse acteerprestatie. Maar dan is er natuurlijk ook nog Mike zelf, waarvan toch wel echt ieder aspect boeiend is. Zijn mooie, stoere, en vooral ook zijn redelijk intrigerende psychotische kanten houden de aandacht vast. De aanvulling van het geheel met auto's, sigaretten, drank, geflirt, dans, de gebruikelijke Tarantino-grapjes (Red Apples enzo, maar ook het feit dat het geweld gewoon grappig is in de film) én de auto-achtervolging is gewoon volmaakt. En dan die botsing
Ik vond het keerpunt halverwege de film wel schitterend. De spanning die nu in de lucht hangt is gewoon ... zo filmisch.

Ja hoor, Tarantino heeft weer een film-film gemaakt, die net zoals Pulp Fiction, net zoals Kill Bill, even uniek als prachtig is en de kijker alleen maar hongerig maakt voor meer films. Een film met ontploffingen en geslaagde grappen, een film met teveel fantasie en creativiteit, een ode aan films waaraan mensen ook weer een ode gaan brengen: vermaak zoals je het nergens anders krijgt.

4,5*

Weet iemand die toevallig het script gelezen heeft wat stuntman Mike in zijn ogen spuit als hij die meiden aan het begluren is? Aan het begin van de film.

Oogdruppels?

Haha! Ja! Dat begrijp ik! Maar waarvoor?

Ik vind dit 1 van de mindere films van Tarantino. De film komt enorm traag op gang, met een verhaal dat eigenlijk totaal niet boeit. Vanaf dat stuntman Mike opduikt wordt het wel een leuker om naar te kijken. En dan heb je natuurlijk het fantastische einde, ik vond het einde echt geweldig!

het einde vond ik net nog het slechtst aan de hele film, het plotse einde vond ik echt rotzooi

de achtervolging vond ik ook maar wat flauw voor Tarantino

Mooi gesproken

Inderdaad een (persoonlijke) ode aan de Grindhouse uit de jaren 70, vooral de muscle car achtervolging. En leuk om te zien dat in de seventies sfeer van vooral het eerste deel met lp-platen en jukeboxen en al, mobiele telefoons tevoorschijn komen. Een mix van de jaren 70 en nu, er wordt bijvoorbeeld door Mike gesproken over het heel kleine Austin, maar het is toch echt een redelijk grote stad (niet supergroot voor Amerikaanse begrippen, maar toch).

De verwijzingen naar Kill Bill vind ik ook leuk, zoals de ringtone van een van de chicks bij de kiosk/servicestation. En de twee agenten die over Stuntman Mike praten in het ziekenhuis, zijn identiek aan de twee agenten in Kill Bill vol. 1 als ze in de kerk aankomen bij het bloedbad:

in beide gevallen Hillbilly's met cowboyhoed, vader en zoon ("ey Páp") en totaal onverschillig over wat er is gebeurd en hoe het verder moet.

ik vond hem goed maar volgens mij is Four Rooms de zwakste film

In een film van Quentin Tarantino mag je wel wat dialogen verwachten, en dat is hier ook zo. Meestal is het zo dat de dialogen op zich al erg boeiend en/of grappig zijn. Hier was dat eigenlijk niet echt het geval. Dan heb ik het dus vooral over het eerste deel van de film. Maar ik moet er wel bij vertellen dat het nooit saai werd. Het was gewoon een beetje teveel vrouwenpraat waar ik weinig mee kan.
Death Proof gaat pas echt van start als Stuntman Mike erbij komt. Wat een geweldig personage van Kurt Russell. En wat een prachtige auto heeft die kerel.
En wat een moment als Stuntman Mike aan zijn pasagier vraagt of ze naar links of naar rechts moet. Als zij dan naar rechts wil, tja dan leren we de echte Stuntman Mike kennen.
Daarna komt dan die botsing, ongelooflijk wat een knal. Ik wist niet wat ik zag. Geniaal gefilmd, hoe dat moment enkele malen wordt herhaald, zodat we kunnen zien hoe elk van die vrouwen die klap te verwerken krijgt. Ik denk dat dit de meest gruwelijke crash is die ik ooit in een film te zien kreeg.

Daarna gaan we naar het tweede deel van de film waar Stuntman Mike weer enkele vrouwen heeft uitgezocht om zijn spelletje mee te spelen. Ditmaal is het een erg mooie en lange auto achtervolging waarbij hij hun auto ramt terwijl er een van hen op de motorkap ligt. Hier mislukt zijn plan echter en raakt hij zelfs gewond. Alsof het nog niet erg genoeg is heeft hij de pech dat deze dames zich niet zomaar laten doen, en komen ze achter hem aan.
Ik heb hier enkele keren het commentaar gelezen dat ze makkelijk even konden stoppen om Zoë Bell van die motorkap af te laten komen zodat ze kon instappen om daarna weg te vluchten. Ik kan me niet vinden in die kritiek, als ze dat zouden doen zou het maar een saaie film worden. Dit was gewoon pure adrenaline.
Ik lees net dat die Zoë Bell in het echte leven blijkbaar een stuntvrouw is. Ik kende haar totaal niet, maar damn, wat is ze hier een goede actrice. Ik vond haar hier een geweldig personage, erg spontaan en goedlachs.
Maar goed, de rollen zijn nu omgekeerd en Stuntman Mike moet nu op zijn beurt vluchten voor deze boze meiden die uit zijn op wraak. Na een roekeloze achtervolging komt dan het einde, en wat voor een einde. Een volledig uitgetelde en zwaar gewonde Stuntman Mike wordt uit zijn wagen gehaald door deze drie vrouwen die hem daarna genadeloos en keihard in mekaar rammen. Echt een waanzinnige scène om af te sluiten.

Laat duidelijk zijn dat ik het zeker niet eens ben met de kritiek van heel wat mensen dat dit Quentin Tarantino's slechtste film zou zijn. Het is misschien niet zijn beste, maar het is een uitstekende film. Als het eerste deel niet zoveel nutteloze vrouwenpraat zou bevatten zou ik de film nog hoger waarderen. Maar in elk geval is dit zeker een aanrader van Quentin Tarantino die zelf ook alweer een prima bijrol voor zijn rekening neemt. Ik ga deze sympathieke man steeds meer waarderen, als regisseur, maar ook als acteur.